Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 10:13 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 5:08 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
วันนี้ตอนนั่งคิดFICก็ตลกกับดาเนะ เฮ้อ...บทมันออกจะดราม่านะ ถ้าไม่มีไอท้องป่องนี่ละก็คงทำอะไรได้หลายอย่างมากขึ้น พอนึกภาพดาเนะเล่าเรื่องระบายนู่นๆนี่ต่างๆอย่างจริงจัง สีหน้าจริงจังมาก แต่พอมองไปที่ท้อง... เอ่อ...
ขอแก้ชื่อตอนที่2ใหม่นะ เพราะตอน2อันเก่ามันเข้ากับอันนี้กว่านะ

“วี รู้จักหมู่บ้านคาเลียนก้ามั้ย” ดาเนะเริ่มเล่าเรื่องของตัวเองโดยการถามคำถาม “คาเลียนก้า...หมู่บ้านหนึ่งที่เผ่ากิ้งก่าอย่างเราจะอยู่กันนี่ อยู่ชานป่าใกล้ๆกับปราสาทนี้” วีตอบได้ทันทีเพราะเป็นเขตแถวใกล้ๆนี้เอง

“อือ...เราเกิดและโตมาจากหมู่บ้านนั้นล่ะ”ดาเนะยิ้มเปรยๆและผ่อนลมหายใจเพราะคิดถึงความหลัง “ตอนเด็กๆเรามีเพื่อนอยู่ตัวนึงชื่อว่า ”เสลธ” พวกเราทั้ง2ตัวเป็นเพื่อนกัน เวลาเล่นอะไรก็จะเล่นด้วยกัน มีอะไรก็แบ่งปันกัน” ดาเนะหยุดเล่าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างแล้วจึงเริ่มเล่าต่อ

“ในตอนนั้นน่ะเราคิดว่าเสลธเป็นเพื่อนรักของเราที่สุดเลย และเราไม่มีเพื่อนตัวอื่นเลยนอกจากเสลธตัวเดียว” ดาเนะหยุดเล่าซึ่งวีที่นั่งบนเตียงข้างๆดาเนะหันมามองที่ดาเนะ ดวงตาของเขาเริ่มมีประกายแสดงให้เห็นถึงจิตที่ดีขึ้น “แล้วไม่มีเพื่อนตัวอื่นๆเลยหรอ” ดาเนะส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มีหรอก หมู่บ้านแห่งนั้นน่ะ อัตราการผลิตประชากรกิ้งก่าน้อยมากเลยนะ ในช่วงที่เราเป็นเด็ก ก็มีพียงกิ้งก่า2ตัว คือเรากับเสลธเท่านั้นเอง” ดาเนะอธิบายให้วีเข้าใจ วีพยักหน้ารับ ”เล่าต่อเถอะดาเนะ”

“พวกเรา2ตัวชอบทำอะไรด้วยกัน แม้แต่การยิงธนูเราก็ชอบไปซ้อมด้วยกัน และแข่งกันว่าใครจะทำได้ดีที่สุด ตอนนั้นพวกเราสนุกมากเลยนะ” ดาเนะหัวเราะเบาๆออกมาจึงเริ่มเล่าต่อ “พวกเรา2ตัวฝึกยิงธนูกันเรื่อยมา จนวันหนึ่งเราแข่งยิงจากระยะไกลกันว่าใครจะเข้าเป้าแม่นที่สุด แน่นอนว่าไม่มีใครทำได้เลย แต่ในที่สุด วันนึง พวกเราทั้ง2ตัวกับทำได้พร้อมกันเลย พวกเราประหลาดใจมากเลยนะที่ทำได้พร้อมกันน่ะ” ดาเนะหยุดเล่าพลางแบมือตัวเองมาไว้ที่ระดับสายตา

“เพราะความพยายามร่วมกันสินะดาเนะ เก่งจังดาเนะ ฝึกกันเองก็ยังได้ ข้าพเจ้ายังต้องมีครูฝึกเลย” ดาเนะส่ายๆหน้าเบาๆอีกครั้งและหางตาก็ตกลง “วี...รู้จักศรพลังงานที่ไม่มีวันพลาดเป้ามั้ย” ดาเนะถามเปรยๆวี “รู้จักสิ เพราะเป็นศาสตร์การยิงธนูกิ้งก่าสายSlayer เป็นศรที่สร้างขึ้นมาจากจิตของผู้ใช้ ยิ่งจิตที่แรงกล้ามากเท่าไร ความแรงของศรนั้นก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น และเป็นศรพลังงานที่ยิงแล้วไม่มีสิ่งใดมาขัดขวาง ไม่มีทางพลาดเป้าด้วยถ้าพลังงานของศรไม่หมดลงก่อน” วีอธิบายบบละเอียดให้ดาเนะฟังเท่าที่เขารู้

“Slayerหรอ...วี รบกวนหยิบคันธนูของเราให้เราได้ไหม” ดาเนะรบกวนวีเพราะท้องของดาเนะในตอนนี้ยังขนาดเท่าเดิมไม่ลดลง แต่ไม่แสดงอาการทรมานจากความอึดอัดอีกแล้ว วีลุกจากเตียงเดินไปที่โซฟาและหยิบคันธนูไม้ของดาเนะยื่นส่งให้ “ขอบคุณนะวี” ดาเนะรับมาและง้างธนูขึ้นฟ้าโดยไม่ใช้ศรธนู วีกำลังงงกับสิ่งที่ดาเนะทำแต่ต้องตกใจและตาโตเมื่อเกิดแสงสว่างวูบสีเขียวขึ้นมา “ดาเนะ นี่...”


“ใช่ ดูเหมือนว่าเราจะเป็นกิ้งก่าสายSlayerอย่างที่วีว่านะ” ดาเนะยังคงง้างคันธนู แสงสว่างที่เกิดขึ้นตรงมือของดาเนะกำลังรีดตัวเป็นทรงหลาวเหมือนศรธนู เป็นศรธนูพลังงานสีเขียวที่พร้อมจะพุ่งออกไปทุกเวลาที่ดาเนะปล่อยสายธนู แต่ศรนั้นก็สลายเป็นละอองสีเขียวแล้วมลายหายไปกับอากาศ

“เรายังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่านี่เป็นศาสตร์ท่าหนึ่งของกิ้งก่าที่เรียกว่าสายSlayerนะ ถ้าวีไม่บอกเราๆก็ยังไม่รู้อยู่ดีล่ะ” ดาเนะหัวเราะหึหึให้กับตัวเองที่เข้าไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย “กลับมาต่อละกัน ในตอนนั้นที่เราแข่งยิงไกลกันน่ะ บังเอิญทั้งเราและเสลธยิงศรที่ว่านั้นได้พร้อมกันเลยล่ะ” ดาเนะผ่อนธนูลงแล้ววางไว้ข้างๆเตียงที่พื้น

“พวกเราดีใจกันมากเลยนะที่ใช้ศรพิเศษอันนั้นได้น่ะ เลยเอาเรื่องนี้ไปอวดให้กับผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน พวกผู้ใหญ่เลยให้พวกเรายิงโชว์ให้พวกเขาดู แน่นอนว่าเพราะเป็นเด็ก ยังไงเราก็อยากอวดกันอยู่แล้ว ใช่มะวี” ดาเนะยิ้มให้วี เพราะรู้ว่าวีก็น่าจะมีเหตุการณ์อยากอวดด้วยเช่นกัน วียิ้มให้ดาเนะและพยักหน้าให้ “มีสิ ตอนที่เราฝึกยิงธนูแล้วยิงเข้าเป้าครั้งแรกนั้น มันเป็นอะไรที่ดีใจมากๆเลยนะ เรียกทั้งครูฝึกและเพื่อนๆมาทั้งที่ฝึกเลยล่ะ” วียิ้มให้กับอดีตของเขา “นั่นสินะ...แต่อดีตก็เป็นแค่อดีตเท่านั้นน่ะแหละ...” ดาเนะพูดพลางถอนหายใจเบาๆ วีก็ลงมานั่งบนเตียงข้างๆดาเนะเพื่อฟังเรื่องต่อ

“พวกเราพาพวกผู้ใหญ่ไปที่ๆซ้อมยิงธนูกัน แล้วยิงศรพลังงานให้พวกเขาดู แต่...” ดาเนะหยุดเล่าลงทันทีแล้วครุ่นคิดอยู่ตัวเดียว “แต่?...” วีถาม “วันนั้น มีแต่เพียงเราเท่านั้นที่สามารถยิงศรพลังงานได้ ดูเหมือนเสลธจะตื่นเต้นเกินไปจนไม่สามารถทำได้ พวกผู้ใหญ่ก็เข้ามาแสดงความดีใจให้กับเรา และยังให้กำลังใจกับเสลธด้วย...” ดาเนะหยุดเล่าอีกครั้งพลางถอนหายใจ แล้วมองไปที่วี “เมื่อกี้ถึงตรงที่ยิงศรนั่นให้พวกผู้ใหญ่สินะ” วีพยักหน้าให้ดาเนะ

“....ในตอนนั้นน่ะพวกผู้ใหญ่ต่างก็ชื่นชมเรามาก เราก็ดีใจที่ใครๆก็ชื่นชมเรา…เราก็ดีใจนะ ดีใจมากด้วย...จนทำให้เราลืมเพื่อนอีกตัวนึงที่สามารถใช้ท่าได้ร่วมกันแต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้” ดาเนะหยุดเล่าเหมือนจะให้วีช่วยต่อความให้ “เสลธหรอดาเนะ” วีถามพลางแล้วดาเนะก็พยักหน้ารับ “ใช่วี...ทั้งที่เสลธทำได้เหมือนเรา และควรจะได้รับการยอมรับและชื่นชมด้วย แต่เวลาที่เสลธต้องแสดงให้คนอื่นชม เสลธกลับทำไม่ได้ ทั้งที่เวลาเราทั้งคู่ฝึกซ้อมกัน เสลธก็สามารถทำให้เราดูได้ทุกครั้ง มันช่างไม่ยุติธรรมเลยนะวี” ดาเนะหยุดเล่าพักหายใจเพราะดาเนะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก

“ตั้งแต่วันนั้นมา เหมือนความสัมพันธ์ของเรากับเสลธก็ค่อยๆห่างเหินเรื่อยๆ จากที่เราเล่นอะไรด้วยกัน ฝึกซ้อมด้วยกัน นานเข้าจนต่างแยกกันฝึกซ้อม เราไปชวนเสลธเล่นด้วยกัน ไปฝึกซ้อมด้วยกัน เสลธก็ไม่ไป ในตอนนั้นเราคิดว่าเสลธโกรธเรา เราก็ทำได้แต่ขอโทษเค้าเท่านั้น” ดาเนะหยุดพักอีกครั้งก่อนจะเล่าต่อ

“แต่แล้ววันนึง วันนั้นเราก็ฝึกซ้อมธนูตัวเดียวลำพัง เสลธมาชวนเรายิงธนูด้วยกัน รู้ไหมวี เราดีใจมากเลย เราคิดว่าเสลธหายโกรธเราแล้ว เราเลยไปยิงธนูด้วยกัน วันนั้นเสลธชวนเล่นยิงแอ้ปเปิ้ลด้วยล่ะ เราก็ยิงเล่นกันสนุกมากเลย ต่างตัวต่างยิงกันได้พอๆกันเลย เราเอาแอปเปิ้ลที่ยิงตกมากินด้วยกันด้วยนะ...แต่แอปเปิ้ลเหล่านั้นน่ะ กลับกลายเป็นสัญญาณแห่งมิตรภาพสุดท้ายสำหรับเรา2ตัวแล้ว...” ดาเนะพูดด้วยเสียงที่สั่นคลอนและแฝงด้วยความเศร้าตรงประโยคสุดท้าย “ดาเนะ...” วีมองไปที่ตาดาเนะที่เหมือนเริ่มมีประกายของน้ำขึ้นมา

“วี เดี๋ยวเราขอซับหน้าเองหน่อยนะ” ดาเนะขอร้องวีเพราะตอนนี้เข้าไม่อยากให้เพื่อนต้องเห็นน้ำตา ดาเนะไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้วีเห็นอีกแล้ว เพราะเรื่องที่เขาจะเล่านั้นมันเป็นเรื่องที่เขาฝังใจมากที่สุด วียื่นผ้าขนหนูหมาดๆให้ดาเนะ ดาเนะก็รับไปซับหน้าและพยายามกลั้นน้ำตาให้หายไประหว่างเช็ดให้กลับมาสีหน้าปรกติที่สุด เมื่อซับเสร็จแล้วดาเนะก็คืนผ้าขนหนูให้วีและเริ่มเล่าเรื่องต่อ

“เสลธนึกสนุก เลยท้าให้ยิงแอปเปิ้ลที่อยู่บนหัวของอีกฝ่ายให้ตก” วีได้ยินถึงกับสะดุ้งเฮือก เพราะวิธีการเล่นนี้มันเสี่ยงอันตรายมาก ถ้าพลลาดก็ถึงกับชีวิตได้ “ดาเนะ อย่าบอกนะว่าดาเนะรับปากเล่นด้วยน่ะ” วีถามอย่างร้อนใจและถอนใจโล่งเมื่อดาเนะส่ายหน้าปฏิเสธ “เราตอบปฏิเสธไปเพราะมันอันตรายอย่างที่วีว่าน่ะแหละ ตอนนั้นเสลธโกรธมาก หาว่าเราขี้ขลาดและจะเลิกเป็นเพื่อนถ้าไม่ยอมเล่นกับเสลธ” วีได้ยินจึงรีบแย้ง “ดาเนะ...หรือว่า” “…ใช่แล้ววี เรารับคำท้า เพราะเรากลัวที่จะเสียเสลธไป” ทั้งห้องเงียบสงัดในทันทีเพราะการรับคำท้าที่เสี่ยงอันตรายของดาเนะ ดาเนะเริ่มเล่าต่อ

“เสลธยอมเป็นเป้าก่อนเพื่อให้เรายิง และให้เราใช้ท่าศรพลังงานในในการยิงด้วยเพื่อไม่ให้พลาดเป้า เราก็คิดว่ามันน่าจะปลอดภัย เราก็ตกลงและเล็งไปที่แอปเปิ้ลที่อยู่บนหัวเสลธ แต่จังหวะที่เรากำลังปล่อยศรนั้น ลูกแอปเปิ้ลบนหัวเสลธมันไหลลงมาบริเวณหน้าผากของเสลธ” “ดาเนะ ไม่นะ” วีเอามือไปกุมมือของดาเนะที่กำลังสั่นระรัว

“ใช่วี....ศรพลังงานตรงเข้าที่หน้าผากของเสลธ ไม่ใช่แอปเปิ้ลที่เราเล็งไว้” มือดาเนะยังคงสั่นและเสียงดาเนะก็สั่นตาม “เสลธล้มลงไปพร้อมกับเลือดที่ออกตรงหน้าผาก...และเมื่อเรื่องนี้รู้ถึงผู้ใหญ่ เราก็โดนไล่ออกจากหมู่บ้านเพราะทำร้ายชาวหางในหมู่บ้าน ทุกคนต่างพากันรังเกียจ บ้างก็เขวี้ยงของใส่เรา สำหรับกิ้งก่าที่ยิงธนูเป็นก็เล็งศรยิงใส่เรา...แม้แต่เสลธ..ยังยิงศรใส่เราด้วยสายตาที่เย็นชา...เราหนีออกมาจากหมู่บ้านนั้นและกลับไปไม่ได้อีกแล้ว” ดาเนะเล่าทั้งน้ำตากับอดีตที่เขาเก็บเอาไว้ ทั้งที่เขาพยายามจะกลั้นไม่ให้น้ำตาแห่งความอ่อนแอนั้นออกมา

“ดาเนะ...” วีพูดอะไรไม่ออกเมื่อรับรู้อดีตของดาเนะ “วี...เรา...เราทำร้ายเพื่อน เรายิงศรนั่นใส่เพื่อนของเรา...ด้วยมือคู่นี่ของเราเอง...แล้วเพื่อนของเราที่มีเพียงตัวเดียว...เพื่อนที่เราคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด...กลับมายิงศรใส่เราด้วยสายตาที่เย็นชา...เหมือนเราทั้ง2ตัวไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้ว...ทำไมน่ะวี...ทำไม...” ดาเนะระบายสิ่งที่เขาปกปิดเอาไว้มาตลอด วีทำได้แต่นั่งนิ่งเงียบรับฟัง

“นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เราไม่กล้าที่จะยิงธนูอีกเลย ทุกครั้งที่เราง้างคันธนู มือเราจะสั่นไปหมด เห็นภาพของเสลธในวัยเด็กที่มีแอปเปิ้ลอยู่บนหัวอยู่ข้างหน้า และในเสี้ยววิที่จะปล่อยศรทุกครั้ง เราจะเห็นแอปเปิ้ลร่วงลงมาบริเวณที่หน้าผากของเสลธ วี...เรากลัว เรากลัว...เรากลัวศรของเรามันจะไปทำร้ายใครเข้า เราไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นย้อนกลับมาหาเราอีกครั้ง...เราไม่อยากมีเพื่อน เราไม่อยากให้ใครต้องมาโดนเราทำร้าย เรากลัวเพื่อนจะต้องมาเจ็บเพราะตัวเรา เรากลัว...วี เรากลัวเพื่อนจะกลับมาทำร้ายเรา...เรากลัวเพื่อน เรากลัววี เรากลัว” ดาเนะระเบิดความกลัวในจิตใจออกมา วีที่ได้ฟังเรื่องเราทั้งหมดจึงรีบกุมมือดาเนะมาถือ

“ดาเนะ ถ้ากลัวเพื่อน งั้นดาเนะก็ต้องกลัวข้าพเจ้าด้วยสิ ดาเนะกลัวข้าพเจ้าหรอ” วีมองไปที่หน้าตาของดาเนะด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงและจริงจัง ดาเนะส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตาเพราะเขาไม่ได้กลัววี “ข้าพเจ้าดีใจนะ เพราะดาเนะไม่กลัวข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าเป็นเพื่อนของดาเนะ การมีตัวตนของข้าพเจ้าจะมีความหมายก็ต่อเมื่อดาเนะเห็นข้าพเจ้าเป็นเพื่อนนะ” วีพูดกล่าวจากใจทำให้ดาเนะเริ่มสงบสติอารมณ์ “งั้นดาเนะยอมรับข้าพเจ้าเป็นเพื่อนจะได้มั้ย” วีถามดาเนะที่ตอนนี้สงบสติอารมณ์ได้แล้ว

“วี ถ้าเกิดเราทำร้ายวีล่ะ เรากลัววีจะโกรธและเกลียดเรา เราไม่อยากให้ใครที่เรารักมาเกลียดเรานะวี” ดาเนะแม้จะสงบสติอารมณ์ได้แล้วแต่ก็ยังคงกลัวอยู่ “ข้าพเจ้าเชื่อใจดาเนะ ว่าดาเนะจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว เพราะฉะนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่ข้าพเจ้าจะต้องทำร้ายดาเนะกลับนะ” วีตอบออกมาจากความคิด เพราะตอนนี้ดาเนะที่โตเป็นกิ้งก่าเต็มวัยแล้วน่าจะมีความรอบคอบกว่าเด็กอยู่มาก ดาเนะที่ได้รับคำตอบจากวีที่เข้าไม่เคยคาดคิดว่าจะมาจากปากของวีนั้น ดาเนะจึงสงบนิ่งและให้คำตอบกับวีบ้าง

“วี...ขอบคุณนะ...ขอบคุณที่ยอมเป็นเพื่อนกับกิ้งก่าอย่างเรา พวกเราจะเป็นเพื่อนกันจริงๆนะวี” ดาเนะยิ้มที่ตัวเองจะมีเพื่อนจริงๆอีกครั้ง เพื่อนที่เขาไว้ใจซึ่งกันและกันได้ หลังจากที่ดาเนะระบายความอัดอั้นจากใจจนหมด “อา... วี ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ยอมรับฟังเรื่องแบบนี้ ความจริงแล้วมันไม่น่าเล่าเลย แต่เราอยากระบายมันออกมา แต่เราไม่รู้เลยว่าจะระบายออกยังไง” วีได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไป “ก็ระบายให้เพื่อนฟังสิดาเนะ ข้าพเจ้าเป็นเพื่อนของดาเนะนะ ย่อมรับฟังทุกข์สุขของเพื่อนอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวดาเนะกินยาของลุงจามอนอีกหน่อยนะ จะได้อาการดีขึ้น” วีลุกไปผสมยาให้ดาเนะดื่มที่โต๊ะตรงโซฟา

“กำลังกระหายเลย....นั่นสินะวี เรามีเพื่อนแล้ว เรามีวีเป็นเพื่อนแล้ว แต่ต้องรบกวนแบบนี้ตลอดเวลาเลยเราขอโทษนะ ความจริงเราอยากเป็นเพื่อนที่ไม่ใช่ตัวถ่างอย่างนี้เลย” ดาเนะพูดออกมาเพราะเกรงใจวีที่ต้องมาดูแลเขาตลอด “ดาเนะคิดมากอีกและ อย่าคิดมากสิ เดี๋ยวดื่มยานี่หน่อยนะ ไม่ต้องหมดก็ได้” วีนั่งบนเตียงโดยค่อยๆดันหลังดาเนะให้ตั้งหน่อยนึง “อึก” ดาเนะเริ่มทรมานจากการเสียดท้อง เหงื่อออก หายใจติดขัด วีรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เขาต้องดันตัวดาเนะขึ้น เพราะจะทำให้ดาเนะต้องทรมานทุกครั้งที่เขาทำ

“วี คราวนี้เราขอลองดื่มเองนะ เราไม่ค่อยปวดท้องเท่าตอนนั้นแล้วล่ะ” แม้สีหน้าของดาเนะจะทรมานและมีเหงื่อออกค่อนข้างเยอะ แต่วีก็ยื่นแก้วให้ดาเนะรับไปดื่มเอง ดาเนะรับแก้วมาซึ่งถือว่าค่อนข้างใหญ่ ดาเนะพยายามรีบดื่มด้วยกำลังที่มีให้ไวที่สุดที่เขาจะทำได้ ดาเนะหลับตาสนิทและกลั้นใจดื่มยาแก้วนั้นทีละอีก แม้แต่ละอึกนั้นจะเป็นการเข้าไปเพิ่มพื้นที่ๆแน่นอยู่แล้วในท้องให้แน่นขึ้นไปอีก ทำให้แต่ละอึกที่กลืนเข้าไปนั้นจะเพิ่มความทรมานให้กับดาเนะเข้าไปด้วย แต่ที่ดาเนะกระหายน้ำเพราะจากการเสียเหงื่อที่มากและเล่าเรื่องอดีตของเขา ดาเนะเริ่มดื่มยาไปได้ประมาณ8อึกแล้ว และเหลือประมาณอีก4-5อึกถึงจะหมด แต่ละอึกที่ดาเนะดื่มเข้าไปนั้น น้ำตาของดาเนะก็ไหลออกมาจากดวงตาที่หลับปี๋และเหงื่อที่แตกพลานมากขึ้น วีเห็นดาเนะที่กำลังต่อสู้กับความทรมานนั้นยิ่งรู้สึกเจ็บปวดตาม

“ดาเนะพอเถอะ ดาเนะจะไม่ไหวแล้วนะ” วีห้ามแต่ตัวดาเนะเองก็ยังฝืนดื่มยาไปเรื่อยๆจนหมดแก้ว เหมือนดาเนะจะถึงขีดจำกัดของร่างกายแล้ว ดาเนะมือสั่นจนปล่อยแก้วจากมือตกลงไปที่พื้น ท้องของดาเนะนูนเป่งขึ้นกว่าเก่าจนหนังท้องตึงมาก หอบหายใจติดขัดและเหงื่อแตกพลานไปทั่วร่าง สีหน้าทรมานเพราะความแน่นของท้องถึงขีดจำกัด วีเห็นท่าไม่ดีจึงค่อยๆผ่อนร่างของดาเนะให้นอนขนานราบกับเตียงอย่างเบามือที่สุด ดาเนะนอนราบกับเตียงแล้วแต่ยังหอบหายใจอยู่

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะวี พอได้นอนแล้วก็ไม่เป็นอะไรมากแล้ว เดี๋ยวสักพักก็ดีขึ้นล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง” ดาเนะพูดไปหอบไปพลางเอามือของตัวเองไปลูบท้องที่นูนเป่งไปมา วีรีบเอาอ่างน้ำที่ใส่ผ้าขนหนูมาเช็ดตัวดาเนะที่เปียกท่วมด้วยเหงื่อเบาๆ วีปลดชุดคลุมดาเนะออกและเริ่มเช็ดตัวดาเนะที่ท้องทันที “ดาเนะ...ท้องดาเนะแน่นมากเลยนะ ไม่เป็นอะไรแน่จริงๆนะ” วีเช็ดที่ท้องดาเนะถึงกับตกใจ เพราะท้องของดาเนะนั้นทั้งแข็งและแน่นมากยิ่งกว่าตอนที่เช็ดให้ตอนแรก เหมือนกับว่าถ้าเอาอะไรใส่เข้าไปอีก ท้องดาเนะก็จะเบิดแตกทันที “ไม่เป็นไรวี...ไม่เป็นไร” ดาเนะพูดเสี่ยงสั่นหอบยิ่งทำให้วีรู้สึกแย่ลงตามไปอีก แต่เมื่อเจ้าตัวยืนยันมาก็ไม่อยากจะขัดใจจึงเช็ดที่ท้องของดาเนะต่อจนทั่วทั้งท้องที่นูนออกมา

“ค่อยยังชั่วแล้วล่ะวี” ดาเนะพูดออกมาโดยเสียงไม่สั่นและหอบแล้ว “ถ้าเจ็บหรือทรมานบอกเลยนะดาเนะ” วีพูดด้วยเสียงที่เป็นห่วง ดวงตาเขาขุ่นหมองและหางตาตกเห็นได้ชัดว่าเป็นห่วงดาเนะมาก “ขอโทษนะวี ที่ทำให้นายต้องเหนื่อยและแย่ตามไปด้วย...” ดาเนะผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว น่าจะเป็นเพราะความเพลียและความเหนื่อยที่ต้องฝืนทนจากการทรมานและฤทธิ์ยาที่ดื่มไป “ไม่เป็นไรดาเนะ บอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก ดาเนะคงกระหายจริงๆแหละ เหงื่อออกเยอะขนาดนี้แล้วไม่ได้ดื่มอะไรเลยตั้งแต่ตอนนั้น” วีหันไปมองดาเนะซึ่งหลับไปแล้วทำให้เขาพูดอยู่ตัวเดียว

สายตาที่วีมองดาเนะนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและมัวหมองเมื่อรับรู้ความจริงอันโหดร้ายที่ดาเนะประสพมา “ดาเนะ นี่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้มาตลอดเลยหรอ...”


Last edited by fushigidane on Sat Oct 16, 2010 10:14 pm, edited 3 times in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 5:10 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ว้าว ตอน 4.3 หรือ ตอนที่5 ครับ เนี่ย

ยังไงก็ขอรับไปอ่านก่อนนะครับ :D

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 5:31 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
"เราไม่อยากให้ใครที่เรารักมาเกลียดเรานะวี"

สารภาพจนได้สินะ อุโฮ๊ะๆ :lol:

วีXดาเนะ จงเจริญๆๆ!!=w=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 5:38 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
แหงะ
มิตรภาพลูกผู้ชาย = วายในสายตาแม่ยก

โอ้ว มันเป็นคำคมที่เป็นเรื่องจริงหรือนี่
ส่วนตัวผมว่า ตอนล่าสุดนี่ ถ้าไม่ได้คิดอะไรมาก ผมว่า เป็นตอนที่ ซึ้ง
เกือบทำผมน้ำตาร่วงเลยทีเดียว :cry:

รวมคำผิด ตอน 4.3

fushigidane wrote:
“เรายังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่านี่เป็นศาสตร์ท่าหนึ่งของกิ้งก่าที่เรียกว่า สายSlayerนะ ถ้าวีไม่บอกเราๆก็ยังไม่รู้อยู่ดีล่ะ” ดาเนะหัวเราะหึหึให้กับตัวเองที่เข้าไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย “กลับมาต่อละกัน ในตอนนั้นที่เราแข่งยิงไกลกันน่ะ บังเอิญทั้งเราและเสลธยิงศรที่ว่านั้นได้พร้อมกันเลยล่ะ” ดาเนะผ่อนธนูลงแล้ววางไว้ข้างๆเตียงที่พื้น


fushigidane wrote:
“พวกเราดีใจกันมากเลยนะที่ใช้ศรพิเศษอันนั้นได้น่ะ เลยเอาเรื่องนี้ไปอวดให้กับผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน พวกผู้ใหญ่เลยให้พวกเรายิงโชว์ให้พวกเขาดู แน่นอนว่าเพราะเป็นเด็ก ยังไงเราก็อยากอวดกันอยู่แล้ว ใช่มะวี” ดาเนะยิ้มให้วี เพราะรู้ว่าวีก็น่าจะมีเหตุการณ์อยากอวดด้วยเช่นกัน วียิ้มให้ดาเนะและพยักหน้าให้ “มีสิ ตอนที่เราฝึกยิงธนูแล้วยิงเข้าเป้าครั้งแรกนั้น มันเป็นอะไรที่ดีใจมากๆเลยนะ เรื่องทั้งครูฝึกและเพื่อนๆมาทั้งที่ฝึกเลยล่ะ” วียิ้มให้กับอดีตของเขา “นั่นสินะ...แต่อดีตก็เป็นแค่อดีตเท่านั้นน่ะแหละ...” ดาเนะพูดพลางถอนหายใจเบาๆ วีก็ลงมานั่งบนเตียงข้างๆดาเนะเพื่อฟังเรื่องต่อ


ปูเสื่อรออ่านตอนต่อไปกันเลย
โย่ว~

มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะครับ คุณดาเนะ
ผมช่วยแค่แก้คำผิดเอง -W-

_________________
ImageImage

Image


Last edited by pitinata on Tue Sep 28, 2010 5:43 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 5:40 pm 
เทพเงา
User avatar

Joined: Mon Oct 26, 2009 9:39 pm
Posts: 655
Location: แคมป์ไฟ
ดาเนะแต่งได้ดีจิงๆ
แต่ผมแต่งแบบนี้ม่ายไหวหรอกนะ ผมชอบแต่งเรื่องสั่นมากกว่า
ถ้าผมแต่งเรื่องยาวๆ ต้องมีเค้าโครง(ของอะไรซักอย่าง)มาก่อนงะ ถึงจะแต่งได้

_________________
Carronian เซิฟ 1 ทาว์นแนล 15 ID Code 34008 Guild : FriendlY
กระผม ก่าหลบหลีกคุง ขอรับกระผม!


Image
พวก ดด. เรปทั้งหลาย ถ้าไม่ใช้เทคนิคก็มีดีแค่สเตตละหว่า


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 6:00 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ขอบคุณครับหลบหลีกคุง ผมนึกเป็นแบบเกมเอาน่ะนะ เลยทำให้มันไหลได้ง่ายๆน่ะ

ในความคิดส่วนตัวแล้ว ดาเนะนี่ใจง่ายมากเลยอะ แถมอ่อนแออ่อนไหวอย่างสุดๆ แค่เจอวีคอยช่วยก็สุดๆแล้ว แต่ก็นะ ผมได้มาจากความคิดเลวๆของผู้ชายด้วยน่ะ คือเวลาผู้หญิงที่จิตตกต่ำที่สุดแล้วจะอ่อนแอที่สุดด้วย แค่เจอใครมาดีเข้าใส่นิดหน่อยก็บูชารักเขาแล้ว เลยเอาจุดนี้ทำให้ดาเนะต้องเจอแบบนี้แล้วได้วีเป็นเพื่อนน่ะ

ส่วนตัววีมีความหลังมั้ยนั้น ต้องรอเจ้าตัวยืนยันก่อนว่าจะเอามั้ย แน่นอนผมมีบทเตรียมไว้แล้ว หลายคนคงสงสัยว่าทำไมวีถึงเอ็นดูดาเนะได้ขนาดนี้ ทั้งที่พึ่งจะแรกเจอกันเอง (ความจริงผมก็คิดนะ เลยแต่งความหลังให้วีพิเศษเลย...โดนวียิงศร10ดอกรัวๆๆๆๆๆๆๆ แอรกกกกกกกกกก)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 7:51 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ขอคารวะ ท่านดาเนะ

ฟิคของดาเนะ ตอนนี้ รวมแล้วได้ 33 หน้าแล้วนะขอรับกระพ้ม :o

(Angsana new ขนาด 14 + รวมเนื้อหาจากกระทู้ 12 Tails Story ที่เป็น ประัวัติของดาเนะ)

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 8:44 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
fushigidane wrote:
ในความคิดส่วนตัวแล้ว ดาเนะนี่ใจง่ายมากเลยอะ แถมอ่อนแออ่อนไหวอย่างสุดๆ แค่เจอวีคอยช่วยก็สุดๆแล้ว แต่ก็นะ ผมได้มาจากความคิดเลวๆของผู้ชายด้วยน่ะ คือเวลาผู้หญิงที่จิตตกต่ำที่สุดแล้วจะอ่อนแอที่สุดด้วย แค่เจอใครมาดีเข้าใส่นิดหน่อยก็บูชารักเขาแล้ว เลยเอาจุดนี้ทำให้ดาเนะต้องเจอแบบนี้แล้วได้วีเป็นเพื่อนน่ะ

ส่วนตัววีมีความหลังมั้ยนั้น ต้องรอเจ้าตัวยืนยันก่อนว่าจะเอามั้ย แน่นอนผมมีบทเตรียมไว้แล้ว หลายคนคงสงสัยว่าทำไมวีถึงเอ็นดูดาเนะได้ขนาดนี้ ทั้งที่พึ่งจะแรกเจอกันเอง (ความจริงผมก็คิดนะ เลยแต่งความหลังให้วีพิเศษเลย...โดนวียิงศร10ดอกรัวๆๆๆๆๆๆๆ แอรกกกกกกกกกก)


วีXดาเนะ

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 9:16 pm 
แมว

Joined: Wed Jul 14, 2010 9:32 am
Posts: 158
Chapterขั้น4.3 อดีตที่ ข่มขืน ความกลัวปิดบัง


ผมได้ได้ตาฝาดดไปใช่มั๊ยย ใครก้ะได้ช่วยบอกทีฮ๊าฟ ฟฟฟฟ


ข่มขื่น!!!!! ฮว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T^T


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Tue Sep 28, 2010 9:24 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
/me ขยี้ตาแรงๆพร้อมมองใหม่อีกรอบ

ท่านไม่ได้ตาฝาดหรอฮะ ผมก็เห็นเหมือนกัน(พร้อมจิ้นภาพในสมองเป็นฉากๆ :o )

หรือท่านดาเนะตั้งใจตั้งชื่อนี้ล่ะนี่ :twisted:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki