Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 8:16 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน5
PostPosted: Thu Sep 30, 2010 8:38 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ว้าว

ฟิคของดาเนะ ครบ300 ตอบกลับแล้ว

ยินดีด้วยครับ :D

(ปล.มาเนียน ปั้มเร็ป
/me โดนรุมกระทืบ :lol: )

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน5
PostPosted: Thu Sep 30, 2010 8:44 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
fushigidane wrote:
มีคนสังเกตุด้วย เจ้าตัวยังไม่รู้ๆ จุ๊ๆ :lol:


ไม่ต้องจุ๊ๆหรอก อ่านเจอตั้งนาน เสียวตั้งนานแล้ว :oops:

รอดจากการจิ้น ก็ยังไม่รอดจากกองฟางสินะ...

Underdog wrote:
กิ้งก่าชอบรังแกหมาผู้อ่อนแอ ; w ; -/ทำตาใสปิ๊งๆ


เผอิญหมาโดรุมันฮีลเองได้ ฉะนั้นก็ไม่น่าถือว่าอ่อนแอหรอก ยิ่งต้องยิงจากที่ไกลๆ คริเยอะๆ พิษแรงๆ เข้าไปใหญ่เลย :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน5
PostPosted: Thu Sep 30, 2010 8:48 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
อยากให้จิ้นมั้ยล่ะคับ ผมจะได้แต่งแฟนฟิคมาลงให้เลย :twisted:


/me กางบุยเท็นกันฝนธนู

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2
PostPosted: Thu Sep 30, 2010 9:53 pm 
เทพดิน
User avatar

Joined: Mon Nov 02, 2009 6:12 am
Posts: 643
Location: >::TaiL-Za::<
จากหน้า 18
armice wrote:
โต เรามาวาดโดจินเรื่องของดาเนะกัลเอามะ

(/me โดนดาเนะตบ)


พึ่งเห็นอะครับพี่อาร์ม - -"... น่าสนใจนะ มาทำกันดีป่ะครับ 5555555 !!!!!

_________________
Image
::~ TailMon ~::


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Fri Oct 01, 2010 3:52 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ดาเนะที่ได้ยินความจริงเรื่องของเพื่อนวีที่เป็นกิ้งก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่ง ตวามรู้สึกแรกที่ดาเนะได้รับนั้นไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจ แต่เป็นความรู้สึกที่ว่างเปล่า ในหัวของดาเนะตอนนี้มันโล่งไปหมด มีแต่เสียงที่วนซ้ำความเป็นจริงของวีสะท้อนก้องในหัวไปมา ดาเนะสลัดหน้าไปมาเพื่อเรียกตัวเองให้หลุดจากภวังค์แห่งความจริงของวี แต่ดาเนะก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง อยากคุยกับวีโดยตรงก็ทำไม่ได้ ดาเนะพยายามครุ่นคิดหาหนทางที่จะได้คุยกับวีจนนึกถึงคำพูดของหมาป่าอากุตอนที่จะแยกย้ายกันกลับว่าสามารถพบวีได้ตอนเช้าที่ที่พักของหมีมิมิ ดาเนะนึกได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งไปที่พักของหมีมิมิแล้วถามความจริงของวี

“คุณมิมิครับ วีเค้าจะมาที่นี่ทุกตอนเช้าใช่รึเปล่าครับ” มิมิที่ได้ยินเสียงกระหืดกระะหอบของดาเนะจึงรีบหันมาและตกใจ เพราะกิ้งก่าที่อยู่หน้าเธอนั้นหอบอย่างรุนแรงเหมือนกับวิ่งมาอย่างเต็มแรงโดยไม่ได้พัก และหน้ายังแสดงถึงความเหนื่อยมากเหมือนจะเป็นลมด้วย

“ใจเย็นๆค่ะคุณดาเนะ นั่งพักก่อนนะคะเดี๋ยวจะเป็นอะไรไป มีอะไรถามก็ได้ค่ะ” มิมิลากเก้าอี้ให้ดาเนะนั่งและเธอก็นั่งเก้าอี้ใกล้ๆด้วย ช่วงเวลาเย็นแม้จะมีลูกค้าอยู่ แต่ลูกค้าส่วนใหญ่กำลังนั่งคุยนั่งทานอาหารเย็นเลยทำให้มิมิว่างด้วย ดาเนะนั่งพิงพนักเก้าอี้นั่งหอบหายใจอย่างรุนแรงเพราะความเหนื่อยไม่พูดไม่จาอะไร มิมิที่นั่งเห็นดาเนะสภาพนี้จึงคาดเดาว่าน่าจะมีเรื่องอะไรที่สำคัญมากแน่ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ มิมิตอบคำถามของดาเนะที่ถามมาตอนแรกให้ดาเนะที่ยังคงหอบอยู่

“ใช่ค่ะ คุณวีจะชอบมานั่งทานอาหารเช้าที่นี่ทุกเช้าเลย ว่าแต่คุณดาเนะมีอะไรกับคุณวีรึเปล่าคะถึงดูรีบร้อนมากเลย” ดาเนะที่หอบน้อยลงแล้วแต่ยังเหนื่อยแต่ก็พยายามถามทั้งความเหนื่อยหอบแบบนั้น “คือ...ผม...มีเรื่องอยากคุย...กับวี...” มิมิที่เห็นดาเนะพยายามพูดแล้วเหมือนจะเป็นลมตามจึงยกมือขึ้นมาเชิงห้าม

“พักให้หายเหนื่อยก่อนค่อยพูดก็ได้นะคะ เดี๋ยวคุณดาเนะเป็นลมไปจะแย่เอานะคะ” มิมิเป็นห่วงตัวดาเนะที่พยายามฝืนร่างกาย ดาเนะจึงนั่งพิงพนักเก้าอี้นั่งหลับตาหายใจพักเหนื่อย มิมิก็นำผ้าขนหนูกับน้ำมาให้ดาเนะ ดาเนะรับเพียงแต่น้ำของคุณมิมิมาดื่มแต่ไม่รับผ้าขนหนูเพราะกลัวจะทำสกปรกและเหม็นเหงื่อของเขา “ไม่เป็นไรค่ะคุณดาเนะ ใช้เถอะค่ะ” มิมิยังคงยื่นผ้าขนหนูให้ดาเนะจึงรับมาเช็ดหน้า “ขอบคุณครับ” ดาเนะตอบแล้ววางผ้าขนหนูไว้บนโต๊ะ ในตอนนี้ดาเนะไม่หอบอย่างมากแล้วจึงเริ่มคุยเข้าเรื่องกับมิมิ

“คือ...ผมมีเรื่องอยากคุยกับวีครับ...แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถคุยกับเขาได้โดยตรงแต่ก็อยากคุยกับเขาให้ไวที่สุดเทาที่จะทำได้” มิมิตอบกับดาเนะกลับทันที “คุณดาเนะคะ มิมิคิดว่าคงต้องเป็นตอนเช้าแล้วล่ะค่ะ เพราะ...” ดาเนะที่ได้ยินคำว่าตอนเช้าก็ทุบโต๊ะดังปังพร้อมกับสายตาที่ขุ่นมัวไม่พอใจ

“ตอนเช้าผมรอไม่ไหวหรอก” ดาเนะโพล่งขึ้นมาด้วยเสียงที่ไม่พอใจจนทำให้มิมิที่นั่งอยู่ตกใจชะงักและเหล่าหางในร้านหันมามองตามไปด้วย ดาเนะที่ตั้งสติรู้ตัวจึงลงมานั่งตามเดิมและขอโทษคุณมิมิ “คุณมิมิ เป็นอะไรรึเปล่าครับ ผมขอโทษ เมื่อกี้ผม...ชั่ววูบไป” ดาเนะกล่าวขอโทษที่ทำให้คุณมิมิตกใจอย่างไม่สบายใจ ดาเนะพลางหงุดหงิดตัวเองที่เขาไม่เป็นตัวของตัวเองและยังฟุ้งซ่านอีกด้วย ดาเนะคิดอะไรได้บางอย่างจึงเดินไปหยิบดินสอกับกระดาษที่วางไว้บนโต๊ะของมิมิแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป ดาเนะยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้กับคุณมิมิ

“คุณมิมิครับ ถ้าพบวีตอนเช้ารบกวนฝากโน้ตแผ่นนี้ให้หน่อยนะครับ” มิมิรับกระดาษมาแล้วดาเนะก็เดินจากไปออกทางประตูเมืองทันที มิมิมองหลังดาเนะที่ค่อยๆเดินออกจากประตูเมืองแล้วเลี้ยวไปทางขวาจนดาเนะหายไปกับหลังกำแพง มิมิมองกระดาษที่ดาเนะให้มาพลางคิดในใจ “แปลว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆเลย ถึงจำเป็นต้องคุยโดยไวที่สุดขนาดนี้”


“คุณวีคะเกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ” เสียงมิมิดังมาอีกด้านหนึ่งของที่พักหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่ง แมวโจ้ที่ได้ยินเสียงที่เร่งรีบของมิมิจึงวิ่งจะไปเปิดประตูให้ แต่เมื่อแมวโจ้วิ่งไปถึงหน้าประตูกำลังจะจับที่จับ ประตูก็ผลักเปิดอย่างรุนแรงพร้อมกัยหมีมิมิที่ยืนหอบๆอยู่ตรงกลางบานประตู ร่างของแมวโจ้โดนประตูผลักอัดก๊อปปี้กับผนังหมดสติคาที่ด้านหลังประตู ข้างในห้องโถงนั้นค้างคาวอาร์มที่กำลังอารมณ์ดีกำลังวางกองฟางเป็นกองสูงใหญ่อยู่ เหล่าหางอัลฟ่าที่หนึ่งทุกตัวต่างนั่งกันพร้อมหน้าล้อมรอบกองฟาง บางตัวก็เตรียมสมุดจด บางตัวก็เตรียมกระดานวาด บางตัวถึงกับนำแก้วใบใหญ่กับจานขนมมานั่งกินรอรอบกองฟาง โดยมีวีที่โดนจับมัดแขนมัดขามัดปากในชุดเสื้อกล้ามสีเทาลายไบสันแดงกับกางเกงผ้าสามส่วนในสภาพนั่งร้องให้ ทุกตัวต่างหยุดชะงักมองมาทางหมีมิมิทันที มิมิไม่ได้สนใจรอบข้างยังคงแก้มัดวีอย่างรวดเร็ว

“แย่แล้วค่ะคุณวี ตอนนี้เกิดเรื่องแล้วค่ะ” มิมิแก้มัดวีอย่างรวดเร็วจนร่างของวีเป็นอิสระแต่ยังไม่ทันที่วีจะทำอะไรแม้กระทั่งขอบคุณ หมีมิมิก็แบกอุ้มวีพาดบ่าแล้ววิ่งออกจากที่พักโดยทันที เหล่าห่างที่เหลือต่างมองตาปริบๆซึ่งกำลังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขา

“เอ่อ...มาเร็ว...ช่วยเร็ว...ไปเร็ว...” เสียงของแมวเทลที่ทำลายความเงียบด้วยเสียงที่ยังงงๆเหมือนกัน ค้างคาวอาร์มที่ยืนค้างอยู่เหมือนตั้งสติได้เป็นตัวแรกถึงกับกรีดร้องออกมา

“กรี๊ดดดด วีนอกใจเค้าอีกแล้วๆ” อาร์มกระทืบเท้าปังๆไม่พอใจที่ความสุขของเธอนั้นโดนทำลายอย่างสมบูรณ์และรวดเร็วโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เหล่าหางตัวทุกตัวเมื่อเห็นอาร์มอารมณ์ไม่ดีจึงค่อยๆย่องตอดไปที่ประตูทางออก แต่ประตูนั้นก็ปิดดังปังโดยไร้สิ่งใด แต่เป็นพลังความโกรธของอาร์มที่ทำให้ประตูปิดเอง ตอนนี้ทุกตัวต่างตัวซีดเผิอดเหมือนกับวีและเหงื่อแตกท่วมผลักๆ ทุกตัวต่างร้องให้น้ำตาไหลพราก อาร์มที่อารมณ์เย็นแล้วเพราะใบหน้ายิ้มๆพลางทำท่าเซ็กซี่ใส่ให้กลุ่มหาง

“ทุกตัว วันนี้อาร์มเศร้ามาก เรามามีความสุขกันนะ ทุกตัวเลย อาร์มเตรียมกองฟางนุ่มๆไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” เสียงที่เซ็กซี่ยั่วยวนของอาร์มทำให้เหล่าหางที่เหลือต่างมีความคิดที่ผุดขึ้นมาพร้อมกันว่าไม่รอดแน่ๆ... ณ มุมมองนอกบ้านของที่พักเหล่าอัลฟ่านั้นก็เกิดแรงสั่นสะเทือนจนตัวบ้านสั่นไหวไปหมดกับเสียงกรีดร้องของเหล่าหางต่างๆดังออกมาอย่างโหยหวน ภายใต้เสียงหัวเราะที่ดัง โอ๊---โฮะๆๆๆๆๆๆๆ


ทางด้านวีกับมิมิที่อยู่ที่ๆพักมิมินั้น มิมิยื่นกระดาษที่ดาเนะเขียนให้กับวี วีรับไปอ่านอย่างพินิจ

“คุณวีคะ คุณดาเนะเค้าเป็นอะไรรึเปล่าคะ ดูแล้วเค้ารีบร้อนเหมือนต้องการคุยกับคุณวีโดยด่วนมากเลยน่ะค่ะ” เสียงมิมิพูดด้วยความเป็นห่วง “ดาเนะเค้าทำไมหรอมิมิ” วีถามด้วยเสียงสงสัยพลางพลิกดระดาษกลับไปอ่านอีกด้าน เพราะด้านที่อ่านนั้นเหมือนกับแผนที่บ้านของใครสักที่หนึ่ง มิมิเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับวีฟัง แต่ที่มิมิยังไม่ทันได้เล่าให้จบนั้นวีก็เอามือจับไหล่มิมิทั้ง2ข้างและพูดด้วยเสียงที่จริงจัง

“มิมิ แย่แล้วล่ะ ถ้าปล่อยไว้งี้ดาเนะมีหวังตายแน่ๆ เจ้านั้นจะเดินทางตัวเดียว ทั้งที่ยังแทบไม่สามารถยิงธนูด้วยซ้ำ” วีพูดอย่างรีบร้อนพลางมองซ้ายขวาเพื่อมองหาอะไรบางอย่างแต่เหมือนหาไม่เจอ จึงใช้แขนซ้ายเหยียดออกไปด้านข้างจนสุด แล้วใช้มือซ้ายวาดเป็นรูปครึ่งวงกลมกลางอากาศขนาดใหญ่และยกมือขึ้นฟ้า คันธนูของวีค่อยๆปรากฏขึ้นมาอย่างจางๆและเข้มขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นธนูของจริง วีรับมันลงมาพร้อมกับกระบอกใส่ศรธนูแล้ว วีขึงคันธนูและสะพายกระบอกธนูให้เข้าที่เรียบร้อยแล้วมาพูดกับมิมิ

“เดี๋ยวผมจะไปหยุดเจ้านั่นก่อนที่คิดจะทำอะไรบ้าๆขึ้นมา แต่ผมขอคุณมิมิอย่างนึงนะครับ อย่านำเรื่องนี้ไปบอกพวกเพื่อนผมเด็ดขาดเลย ผมขอร้องล่ะ ถ้าผมกลับมาไม่ทันรุ่งสางจึงไปบอกนะครับ” วีพูดเสร็จก็ก้มโค้งตัวให้กับมิมิแล้วรีบวิ่งออกไปทางประตูเมืองโดยไม่รอคำตอบของมิมิ

“คุณวี...” มิมิเอ่ยเสียงด้วยความเป็นห่วง “ขอให้โชคดีและปลอดภัยนะคะ...” มิมิพูดให้กับวีแม้จะไม่มีร่างของกิ้งก่าให้เห็นในสายตาของมิมิแล้วก็ตาม


ท่ามกลางริมลำธารนั้น กิ้งก่าวีวิ่งเลาะริมตามลำธารอย่างเร่งรีบพลางนึกข้อความที่เขียนในกระดาษ

“วี...เราขอบคุณในทุกสิ่งที่วีทำไว้ให้กับเรา เราไม่รู้ว่าจะตอบแทนให้กับวียังไงดี และขอบคุณมากนะวีที่ยอมรับเราเป็นเพื่อน แต่เพื่อนตัวนี้ไม่อยากทำให้วีลำบากไปมากกว่านี้แล้ว โดยเฉพาะถ้ามีใครรู้ว่ากิ้งก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่ามีเพื่อนที่อ่อนแอเหยาะแหยะอย่างเราแล้วล่ะก็ วีจะเสียภาพพจน์แน่ เราไม่อยากให้กิ้งก่าวีที่เราชอบต้องมาแปดเปื้อนด้วยเพื่อนของเขาเอง อยากให้เป็นกิ้งก่าที่สง่างามตลอดไป เรารู้สึกดีใจมากนะที่เราได้เป็นเพื่อนกับกิ้งก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่า ขอบคุณที่ทำให้ความฝันและความสุขของเราเป็นจริง ขอบคุณอีกครั้งที่ให้มอบความกล้าหาญ เราจะออกเดินทางเพียงช่วยเสลธเอง ขอให้วีอย่าเป็นห่วงเพื่อนตัวนี้ เราไม่อยากรบกวนวีมากไปกว่านี้แล้ว และขอโทษที่เราทำตามใจตัวเอง จากดาเนะ”

ยิ่งวีคิดทบทวนข้อความในกระดาษทีไร วียิ่งรู้สึกโกรธที่ดาเนะทำลงไปนั้นมันเป็นการกระทำที่บ้าระห่ำและอันตรายมาก การออกเดินทางโดยตัวเดียวและไม่มีความสามารถในการต่อสู้ด้วยแล้วไม่ต่างจากการเอาชีวิตไปทิ้งดีๆนี่เอง

“เจ้าดาเนะ...ถ้าเป็นอะไรไป แล้วความหมายของเพื่อนของพวกเรามันจะมีค่าอะไร...” วียิ่งคิดยิ่งเป็นห่วงดาเนะ วียังคงเร่งฝีเท้าของตัวเองเพื่อจะไปถึงที่บ้านของดาเนะให้ไวที่สุด ด้วยความที่เป็นหน่วยอัลฟ่าที่เชี่ยวชาญ ทำให้วียังคงรักษาระดับความเร็วการวิ่งนั้นได้คงที่โดยที่ความเร็วไม่ตกและไม่เหนื่อย วีคงเร่งฝีเท้าไปเรื่อยๆจนเห็นกระท่อมริมน้ำตามตำแหน่งแผนที่ทุกอย่าง แต่ตาของวีต้องเบิงโพลงที่เห็นเหมือนควันขุ่นๆลอยขึ้นมาข้างๆกระท่อมหลังนั้น แต่ด้วยความที่มีกำแพงบังทำให้ไม่รู้ว่าด้านหลังกำแพงนั้นเกิดอะไรขึ้น

“ดาเนะ..หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาเนะ ควันนั่น...ไม่จริง หรือว่าโดนวางเพลิง” วีทีคาดเดาเหตุการณ์ตามสภาพการณ์จึงรีบเร่งฝีเท้ายิ่งขึ้น “ดาเนะรอก่อนนะ ไม่ปล่อยให้ดาเนะเป็นอะไรหรอก”


ดาเนะที่ตอนนี้แช่บ่อน้ำอุ่นส่วนตัวยามเย็นพลบค่ำนั้นกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ทำลงไป

“ไม่อยากเชื่อว่าวีเป็นวีแห่งหน่วยอัลฟ่าตัวนั้นจริงๆ” ดาเนะแหงนหน้ามองท้องฟ้าสีน้ำเงินส้มที่จะเป็นเวลากลางคืน สายตาของดาเนะตอนนี้เริ่มเหม่อลอยเพราะระดับน้ำอุ่นที่กำลังได้ที่ หน้าขึ้นสีแดงเรื่อๆเพราะกำลังสุขกับการแช่บ่อน้ำร้อน แต่ภายในจิตใจของดาเนะนั้นไม่ได้มีความสุขตาม “ถ้าวีรู้เรื่องนี้เข้าวีต้องโกรธแน่ๆเลย...วี...เราขอโทษนะ...เรา” ปัง เสียงกระแทกเปิดรั้วดังปังพร้อมกับร่างของวีที่พุ่งออกมาอย่างรวดเร็วในชุดเสื้อกล้ามสีเทากับกางเกงผ้าสามส่วน

“ดาเนะ เป็นอะไรรึปะ....เปล่า” จากเสียงที่ตะโกนมาเพราะเป็นห่วงเพื่อนแต่ลดระดับลงทันทีเมื่อวีเห็นดาเนะที่กำลังแช่บ่อน้ำอุ่น ใบหน้าของวีเป็นสีแดงขึ้นมาทันทีแต่ตัวแข็งค้างทื่อพร้อมกับเสียงของกิ้งก่าที่กำลังแช่น้ำอุ่นอยู่...”ว...วี”

ไอเดียพิลึก มาจากอ่านโดเรม่อนตอนเปิดประตูไปเจอชิซูกะอาบน้ำ...


Last edited by fushigidane on Fri Oct 01, 2010 7:16 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Fri Oct 01, 2010 5:13 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
อุโฮ๊ะ !!

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Fri Oct 01, 2010 6:05 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
“ดาเนะ เป็นอะไรรึปะ....เปล่า” จากเสียงที่ตะโกนมาเพราะเป็นห่วงเพื่อนแต่ลดระดับลงทันทีเมื่อวีเห็นดาเนะ ที่กำลังแช่บ่อน้ำอุ่น ใบหน้าของวีเป็นสีแดงขึ้นมาทันทีแต่ตัวแข็งค้างทื่อพร้อมกับเสียงของกิ้งก่า ที่กำลังแช่น้ำอุ่นอยู่...”ว...วี”


ตลกดีครับ มุขนี้ชอบครับชอบ :lol:
เอาไป 5 :idea: :idea: :idea: :idea: :idea:

Image

ผมส่งแก้คำผิดไปทาง PM แล้วนะครับ

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Fri Oct 01, 2010 6:43 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
ฮากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ชวนจิ้นเสียนี่กระไร

ลงบ่อมันทั้งคู่เนี่ยแหละ

เอ้า นึง ส่อง ซั้ม

โดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด :twisted: :twisted: :twisted:

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Fri Oct 01, 2010 6:57 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
มิมินี่แรงเยอะสมกับเป็นหมีดีนะครับเนี่ย ล่อซะโจ้สลบคาประตูเลย

จะเดินทางหนีวีทั้งที ไหงแถมแผนที่บ้านตัวเองให้ด้วยล่ะคับ ดาเนะ รึอยากให้วีตามไปง้อล่ะนี่ :twisted:



/me ย่องไปข้างหลังแล้วผลักก่าวีตกบ่อ :twisted:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Fri Oct 01, 2010 7:08 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
MonkeyMage wrote:
]มิมินี่แรงเยอะสมกับเป็นหมีดีนะครับเนี่ย ล่อซะโจ้สลบคาประตูเลย

จะเดินทางหนีวีทั้งที ไหงแถมแผนที่บ้านตัวเองให้ด้วยล่ะคับ ดาเนะ รึอยากให้วีตามไปง้อล่ะนี่ :twisted:



/me ย่องไปข้างหลังแล้วผลักก่าวีตกบ่อ :twisted:


เออเนอะ พลาดไปแหะ...งี้ตอน7หรือ6.1ต้องแถ :lol:


Last edited by fushigidane on Fri Oct 01, 2010 7:20 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki