Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 3:42 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 4:47 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
เข้ามายั่วนิดนึง ตอนนี้อาจจะเจอประมาณทุ่มกว่าๆนะ แต่ใกล้เสร็จแล้วแต่จำเป็นต้องออกจากคอมก่อน ขอบอกว่า ตั้งใจแต่งให้หักแนวจิ้นมากๆด้วย ในความรู้สึกแล้วเราว่าตอนนี้ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์และอยู่เหนือความคาดคิดที่เราวางplotเอาไว้ด้วย แล้วเจอกันนะ :lol:

เดี๋นสค่อยมาอ่านตรงที่Postไปนะ โทษที


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 4:59 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
เข้ามายั่วนิดนึง ตอนนี้อาจจะเจอประมาณทุ่มกว่าๆนะ แต่ใกล้เสร็จแล้วแต่จำเป็นต้องออกจากคอมก่อน ขอบอกว่า ตั้งใจแต่งให้หักแนวจิ้นมากๆด้วย ในความรู้สึกแล้วเราว่าตอนนี้ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์และอยู่เหนือความคาดคิดที่เราวางplotเอาไว้ด้วย แล้วเจอกันนะ :lol:

เดี๋นสค่อยมาอ่านตรงที่Postไปนะ โทษที


ผมจะปูเสื่อ และก็เอา แก้วน้ำกับถ้วยขนมมาวางรอตอนต่อไปนะครับ :lol:

ท่านดาเนะ ชื่อกระทู้ยังเหมือนเดิมอยู่เลยครับ
ไว้ตอนหน้าค่อยแก้ก็ได้ครับ ยังไงก็จะลงตอนที่ 8 อยู่แล้ว (หรือ 7.1 หว่า - -*)

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 5:01 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
fushigidane wrote:
เข้ามายั่วนิดนึง ตอนนี้อาจจะเจอประมาณทุ่มกว่าๆนะ แต่ใกล้เสร็จแล้วแต่จำเป็นต้องออกจากคอมก่อน ขอบอกว่า ตั้งใจแต่งให้หักแนวจิ้นมากๆด้วย ในความรู้สึกแล้วเราว่าตอนนี้ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์และอยู่เหนือความคาดคิดที่เราวางplotเอาไว้ด้วย แล้วเจอกันนะ :lol:

เดี๋นสค่อยมาอ่านตรงที่Postไปนะ โทษที


จะถือเป็นข่าวดีของท่านวีได้รึเปล่าล่ะครับเนี่ย :D

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 5:02 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
MonkeyMage wrote:
fushigidane wrote:
เข้ามายั่วนิดนึง ตอนนี้อาจจะเจอประมาณทุ่มกว่าๆนะ แต่ใกล้เสร็จแล้วแต่จำเป็นต้องออกจากคอมก่อน ขอบอกว่า ตั้งใจแต่งให้หักแนวจิ้นมากๆด้วย ในความรู้สึกแล้วเราว่าตอนนี้ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์และอยู่เหนือความคาดคิดที่เราวางplotเอาไว้ด้วย แล้วเจอกันนะ :lol:

เดี๋นสค่อยมาอ่านตรงที่Postไปนะ โทษที


จะถือเป็นข่าวดีของท่านวีได้รึเปล่าล่ะครับเนี่ย :D


ในความคิดเห็นผม

ผมว่าน่าจะเป็นนิมิตหมายที่ดี หลังจากที่ได้กระทำการขอร้องท่านดาเนะ :mrgreen:

เอ๊ะ หรือว่า จะมาอีกแนวนึงเพื่อให้ ถูกใจพ่อยกแม่ยกมากขึ้นกันแน่น้อ

(ส่วนตัวผม อยากให้ลดความจิ้นลงนะครับ :lol:
แต่จะแต่งอย่างไรก็ไม่ว่ากันคร้าบ :mrgreen: )

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 5:03 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
MonkeyMage wrote:
fushigidane wrote:
เข้ามายั่วนิดนึง ตอนนี้อาจจะเจอประมาณทุ่มกว่าๆนะ แต่ใกล้เสร็จแล้วแต่จำเป็นต้องออกจากคอมก่อน ขอบอกว่า ตั้งใจแต่งให้หักแนวจิ้นมากๆด้วย ในความรู้สึกแล้วเราว่าตอนนี้ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์และอยู่เหนือความคาดคิดที่เราวางplotเอาไว้ด้วย แล้วเจอกันนะ :lol:

เดี๋นสค่อยมาอ่านตรงที่Postไปนะ โทษที


จะถือเป็นข่าวดีของท่านวีได้รึเปล่าล่ะครับเนี่ย :D


ไม่ดีเลย!! ถ้ายังจะจิ้นแล้วยิ่งจิ้นแบบเปิดเผย!!

ท่านดาเนะต้องการทำแบบนี้เรอะไงเนี่ยยยยยย

This isn't kind of attention I want!!

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 5:07 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
คนรัก digi wrote:
This isn't kind of attention I want!!


At least you're popular :lol:

บังเกิดมุกใหม่ของบอร์ดนี้ :mrgreen:

(ล้อเล่นนะครับ ท่านวี (แถม สุดหล่อให้ด้วยเลยเอ้า :lol: ))

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน6
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 5:43 pm 
เทพดิน
User avatar

Joined: Fri Oct 23, 2009 11:32 pm
Posts: 559
pitinata wrote:
คนรัก digi wrote:
This isn't kind of attention I want!!


At least you're popular :lol:


ํำYeah, Vee kung. Although That isn't kind of attention you want, At least you're popular!!. That's kind of pretty good for you huh? :mrgreen:

เอาละ โดรุไม่แกล้งวีละ ด้วยเกียรติของหมาป่า ><\

แต่จะซัพพอร์ตข้อความจิ้นแทน XP

_________________
Image

[-In this world, Justice without Power is useless...-]
- Ginga Densetsu Riki -


เรียกว่า โดรุ ก็ได้นะครับ *w*


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 6:46 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
เมื่อกิ้งก่าในชุดนุ่งผ้าเช็ดตัว2ตัวเข้ามาในกระท่อมริมลำธารแล้ว กิ้งก่าวีที่เดินตามหลังดาเนะปิดประตูกระท่อมแล้วมองรอบๆตัวบ้าน ซึ่งกระท่อมหลังนี้เป็นกระท่อมที่ทำจากไม้ง่ายๆไม่ใหญ่นัก ขนาดสำหรับอาศัยไม่เกิน2ตัวอุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆเช่นโต๊ะเก้าอี้นั้นก็ทำมาจากไม้ทั้งสิ้น แม้รูปทรงจะไม่สวยงามแต่ก็น่าจะทนทานกว่าลักษณะภายนอกของมัน ภายในกระท่อมมีอากาศที่ถ่ายเทสะดวกและเย็นสบายเพราะติดริมลำธารน้ำ ประกอบกับเสียงน้ำไหลทำให้รู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น ดาเนะเดินไปที่โต๊ะทรงสี่เหลี่ยมเล็กที่อยู่ตรงกลางของกระท่อมแล้วผายมือไปที่เก้าอี้

“วีนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวจะหาชุดมาให้เปลี่ยน” ดาเนะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าที่อยู่ริมของกระท่อมแล้วเลือกหาเสื้อผ้ามาให้วีสวมใส่ “ดาเนะ ข้าพเจ้าใส่ชุดตัวเก่าก็ได้” วีขัดขึ้นมาเพราะไม่กล้าที่จะใส่เสื้อผ้าของตัวอื่น วีถือว่าของใช้ต่างๆควรใช้ของตัวเองโดยเฉพาะของส่วนตัว(แต่ที่รับผ้าเช็ดตัวมาใช้เพราะไม่มีทางเลือกอื่น) วีจึงยกมือขวาระดับหน้าอกแล้วเกิดวงแหวนเวทขึ้นมาที่เท้าของวีสักครู่ แล้ววีก็เหยียดแขนขวาออกไปตรงหน้า วีที่อยู่ในชุดนุ่งผ้าเช็ดตัวนั้นค่อยๆเกิดชุดประจำตัวของวีขึ้นแบบจางๆ

“ดาเนะ ช่วยหันไปทางอื่นสักครู่นึงนะ ข้าพเจ้า...จำเป็นต้องถอดผ้าเช็ดตัว” วีขอร้องดาเนะซึ่งทำหน้าเขินๆ ดาเนะรับปฏิบัติตามทันที ชุดของวีค่อยๆปรากฎสีที่เข้มขึ้นจนกลายเป็นชุดประจำตัวของวีที่สามารถสัมผัสได้ “ดาเนะ เสร็จแล้วล่ะ” ดาเนะหันกลับมาเห็นวีในชุดของสายTricksterสีฟ้าถือผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดของดาเนะอยู่ โดยชุดเก่าของวีนั้นหายไปจากที่เก้าอี้แล้ว "

ไม่ต้องห่วงนะดาเนะ ชุดของข้าพเจ้าไม่สกปรกแล้วล่ะ เพราะข้าพเจ้าทำการเรียกชุดนี้มีซึ่งมันจะผ่านมิติการเคลื่อนย้าย ทำให้สถานะของชุดนั้นๆเป็นเหมือนของใหม่ทันทีเลย” วีอธิบายพร้อมกับเดินไปคืนผ้าเช็ดตัวให้กับดาเนะที่ยืนงงอยู่ ขณะที่วีกำลังยื่นผ้าเช็ดตัวให้กับดาเนะนั้น วีตัวเซและล้มลงไปแต่ดาเนะประคองตัวขึ้นมาทัน

“วี เป็นอะไรน่ะ” ดาเนะตกใจที่เห็นวีจู่ๆก็วูบลงไป วีส่ายหัวไม่เป็นไรแต่สีหน้าของวีนั้นแสดงถึงความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เพราะวีถึงจะได้รับการฟื้นฟูจากบ่อน้ำอุ่นแล้วก็จริง แต่ความเหนื่อยล้าสะสมที่วิ่งตลอดเวลาจากเมืองมาจนถึงกระท่อมของดาเนะ และการร่ายเวทสิ่งของประจำตัวถึง2ครั้ง คือธนูที่เมืองและชุดที่กระท่อมแห่งนี้ ทำให้สูญเสียพลังงานเป็นอย่างมาก วีค่อยๆลุกขึ้นยืนเองและเดินไปนั่งที่เก้าอี้

“ไม่เป็นไรดาเนะ ข้าพเจ้าแค่เหนื่อยนิดหน่อย พักสักหน่อยก็หาย” วียืนกรานซึ่งดาเนะยิ่งเป็นห่วงมากกว่าเก่า “ดาเนะ มาคุยเรื่องที่ดาเนะอยากคุยดีกว่านะ” วีนั่งพิงพนักเก้าอี้ให้สบายที่สุดเพื่อจะได้ผ่อนความล้าของร่างกายออกไป “วี...นอนพักก่อนไหม วีดูแย่มากเลย เราสัญญาว่าเราไม่หนีวีไปหรอก” ดาเนะที่ยังคงไม่ได้เปลี่ยนชุดเพราะมัวแต่พะวงกับวี

“ไม่เป็นไรดาเนะ แค่นี้นิดหน่อยน่ะ แต่ดาเนะเปลี่ยนชุดก่อนละกันนะ ข้าพเจ้ารู้สึกไม่ดีที่เห็นดาเนะนุ่งชุดอย่างนี้ตลอดเวลานะ” วีแกล้งแซวดาเนะทำให้ดาเนะหันหลังขวับรีบเลือกชุดไปเปลี่ยนอีกห้องหนึ่งทันที วีแอบยิ้มที่ได้แกล้งดาเนะแต่รอยยิ้มนั้นมลายหายและแววตาเปลี่ยนเป็นสายตาแห้งหวาดระแวงทันที วีหันไปมองที่หน้าต่างซึ่งไม่มีอะไรผิดปรกติแต่ในใจวีกลับรู้สึกผิดปรกติ

‘ทำไมรู้สึกเหมือนมีรังสีแห่งการอาฆาตมากจากทางนั้น นี่ข้าพเจ้าเหนื่อยล้าเกินไปจนคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่ทำไมใจมันเหมือนถูกฉีดกระตุ้นแบบนี้’ วีเหงื่อตกเพราะเขารู้สึกไม่ดีและไม่มั่นใจ

“ขอโทษที่ให้รอนะวี” ดาเนะเดินออกมาในชุดผ้าแขนขายาวสบายๆที่เหมือนชุดนอนสีฟ้าอ่อนๆออกมาจากอีกห้อง ในมือถือแก้วที่ทำมาจากปล้องไม้ที่มีควันลอยออกมาทั้งสองมือ วีหันกลับมาทางดาเนะและพูดคุยปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ดาเนะอยู่ที่นี่เพียงตัวเดียวเลยหรอ แล้วมืดอย่างนี้ไม่กลัวหรอดาเนะ” ดาเนะส่ายหน้าไปมาพร้อมกับเดินไปที่โต๊ะวางแก้วที่บรรจุเครื่องดื่มสมุนไพรกลิ่นหอมธรรมชาติให้กับวี ดาเนะลากเก้าอี้มานั่งใหล้ๆกับวีแล้วตอบคำถามของวีเมื่อกี้

“อือ เราอยู่ตัวเดียวเพียงลำพังแหละ ก็ในหมู่บ้านไม่มีใครต้อนรับเราแล้วนี่” ดาเนะหันไปมองที่หน้าต่างที่วีพึ่งมองออกไปอย่างสบายอารมณ์ “ตอนที่เราอยู่ตัวเดียวแรกๆเราก็เหงาแหละ เหงามากด้วย” ดาเนะจิบน้ำสมุนไพรอุ่นก่อนที่จะเล่าต่อ “แต่เมื่ออยู่ไปนานเราก็ชินแล้วล่ะ แต่ตนนี้เราไม่เหงาแล้ว เพราะเรามีเพื่อนแล้วล่ะนะ...วี” ดาเนะวางแก้วลงบนโต๊ะซึ่งวีก็กำลังค่อยๆจิบเครื่องดื่มเหมือนกัน

“ดาเนะ เครื่องดื่มนี้หอมอร่อยดีจัง นี่ดาเนะทำเองหรอ” วีที่ชื่นชอบกับเครื่องดื่มใหม่พูดออกมาอย่างอารมณ์ดี “ใช่ ของทุกอย่างก็ได้มาจากป่าแห่งนี้ล่ะ” ดาเนะตอบพลางมองวีที่กำลังจิบอย่างอร่อย เพราะเครื่องดื่มชนิดนี้ให้ความรู้สึกสดชื่นจากความเหนื่อยล้าที่วีมีอยู่มากด้วย วีที่ดื่มเครื่องดื่มจนหมดแก้วก็วางลงบนโต๊ะพร้อมกับเอาแขนยกมาเช็ดปาก “โทษนะดาเนะ แต่เครื่องดื่มนี่อร่อยมากเลยล่ะ” วียิ้มพลางยกแก้วชูให้ดูว่ามันหมดจริงๆ

“จะเอาเพิ่มอีกก็ได้นะวี เราต้มเอาไว้เกือบตลอดเวลาล่ะ” ดาเนะดีใจที่วีชอบ “งั้นขออีกแก้วนะดาเนะ” วีขอแบบไม่อ้อมค้อมเพราะอยากดื่ม ดาเนะจึงลุกหยิบแก้วของวีไปล้างและเติมเครื่องดื่มให้วีมาใหม่ “ดาเนะ เรื่องการเดินทางน่ะ ดาเนะคิดดีจริงๆแล้วหรอ” วีถามดาเนะที่ยื่นแก้วเครื่องดื่มให้กับวี ดาเนะยืนค้างและดวงตาตกลงพร้อมกับถอนหายใจเหมือน ดาเนะนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองและมองไปที่ตาของวี

“วี...วีจะเชื่อคำพูดของเราไหม...ถ้าเราจะบอกว่า ถึงแม้เราจะกลัวและกลัวมากด้วย แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้เรากล้า เราก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร” ดาเนะหันไปมองคันธนูไม้ธรรมดาๆของตัวเองแล้วมีก็มองไปตาม “อาจจะเป็นเพราะวีที่มอบความกล้าให้กับเรานั่นล่ะ ขอบใจนะ” น้ำเสียงของดาเนะแม้จะดูอ่อนเบา แต่ในความอ่อนเบานั้นกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่น “เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงหรอกนะวี เรา...”

“โอ้ย ไม่ต้องบอกให้ห่วงตัวเองงั้นเรอะ ฟังแล้วน่าหมั่นไส้จริงว่ะ” เสียงปริศนาดังขึ้นมาซึ้งทำให้กิ้งก่าทั้ง2ตัวลุกขึ้นพรวดก่อนที่จะกระโดดฉากหลบออกจากหน้าต่าง ซึ่งก็มีศรพลังงานสีเขียวพุ่งมาทางโต๊ะผ่ากลาง และมีเงาลักษณะเหมือนกิ้งก่าสีดำพุ่งมาจากหน้าต่างตามหลังศรพลังงานนั้นทันที

“ศรพลังงาน ศาสตร์แห่งกิ้งก่าSlayer แล้วกิ้งก่าสีดำนี่...” วีวิเคราะห์กับสิ่งที่เกิดขึ้นและหันไปทางดาเนะที่อยู่ทางด้านซ้ายห่างๆจากตัวเขา “ดาเนะ...หรือว่าเจ้านี่” ดาเนะไม่หันไปทางวีแต่เอื้อมมือไปหยิบคัณธนูของตัวเองและศรธนูมาติดตัว

“ใช่...วี...เพื่อนเราที่เคยเล่าให้ฟัง เพื่อนตัวแรกของเราที่โดนจิตด้านมืดครอบงำ...เสลธ”


“เหอะ ห่างหายไปแป๊ปเดียวนี่แกถึงกับต้องหลอกกิ้งก่าตัวอื่นมาช่วยเลยเรอะ น่าขายหน้าจริง” เสลธหันกลับไปทางดาเนะ ซึ่งสายตานั้นเป็นแววตาแห่งความอาฆาตที่ต้องการจะทำลายเหยื่อของตนเอง และเหยื่อที่เสลธมองไปนั้นเป็นดาเนะ

“ข้าก็แอบดีใจที่เห็นไอ้อ่อนหัดอย่างแกออกเดินทาง ตอนแรกนึกว่าจะออกมาเพื่อมาฆ่าข้าซะอีก ที่ไหนได้ แกกลับไปหาไอ้กิ้งก่าตัวนี้มาแทน นี่แกไม่เห็นข้าไม่อยู่สายตาแล้วเรอะ” เสลธตวาดอย่างหงุดหงิดโมโหร้าย เพราะเสลธถึงแม้อยากจะกำจัดดาเนะให้ออกไปจากชีวิตเขา แต่ดาเนะกลับทำตัวไม่เห็นเขาอยู่ในสายตายิ่งทำให้เสลธทวีความเกลียดชังเพื่อไปอีก

“เสลธ เมื่อไรแกจะตาสว่างสักที เราไม่ได้คิดที่จะเมินแกไปจากสายตาเราเลยนะ พวกเรายังคงเป็นเพื่อนกันอยู่นะเสลธ ที่เรา...” ดาเนะที่ยังไม่ทันจะพูดเสร็จเสลธก็ตวาดกลับทันทีที่ดาเนะพูดถึงคำว่าเพื่อน

“หนวกหู หุบปากไปเลย แล้วนี่มันอะไรไอ้ดาเนะ ไอกิ้งก่าที่มันยืนอยู่ข้างๆเนี่ย...” เสลธยิงศรปรกติไปที่ดาเนะแต่ดาเนะกลิ้งตัวหลบทันแต่เสลธยังคงเล็งศรไปที่ดาเนะอยู่ “ชีวิตนี้ของแกทั้งชีวิตเนี่ย ต่อให้แกมีเพื่อนใหม่มันก็ไม่ทำให้แกยิงธนูได้หรอก ไอ้กิ้งก่าอ่อนหัด” สิ้นเสียงของเสลธๆก็ยิงศรออกไปที่ดาเนะที่อยู่ในท่ากำลังชันตัวอยู่ สถานะตอนนี้ดาเนะไม่สามารถหลบได้แล้วจึงหลับตาเตรียมรับศรที่กำลังพุ่งมาหา แต่ศรนั้นกลับหักครึ่งกลางอากาศและเบี่ยงทิศไปทางอื่นทำให้ดาเนะสามารถลุกขึ้นมาทัน

“ดูเหมือนจะดูถูกข้าพเจ้าเหมือนกันที่ไม่เห็นอยู่ในสายตานะ” วีที่อยู่ในท่าพึ่งจะปล่อยศรล่องหนไปทำลายศรของเสลธพูดด้วยเสียงโกรธเพราะจะทำร้ายดาเนะ แต่ร่างของวีก็ทรุดลงไปเพราะความล้าที่ถึงขีดจำกัด เสลธหันไปมองทางวีด้วยสายตาที่แค้นเคืองที่มีใครมาขัดขวางเขาและกลับไปมองที่ดาเนะ

“เหอะ ไม่มีปัญญาแม้กระทั่งจะสู้กับข้าตัวนี้จนต้องให้เพื่อนมาช่วยเลยเรอะ” เสลธตบก้นกระบอกธนูและขึ้นคันธนูเตรียมเอาไว้ “แต่เพื่อนของกิ้งก่าที่อ่อนหัดมันก็อ่อนหัดตามกันน่ะแหละ” เสลธยิงศรออกไปทางวีซึ่งปลายศรนั้นมีออร่าสีเขียวจางๆอยู่ไปเสียบที่แขนขวาของวีดังฉึก วีที่โดนศรเสียบที่แขนขวาล้มลงไปทันที

“วี” ดาเนะตะโกนด้วยความตกใจที่เพื่อนโดนยิง “ฮ่าๆๆ เป็นยังไงไออ่อนหัด มีเพื่อนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ยังไงแกมันก็อ่อนหัด ใครที่อยู่กับแกมันก็ต้องอ่อนหัดตามแกน่ะแหละ ไอ้กิ้งก่าอ่อนหัด” ในขณะที่เสลธพล่ามอยู่นั้น สติของวีไม่ได้หายไป แต่เป็นเพราะผลของธนูที่วีโดนยิงเข้าใส่

‘นี่มันธนูอาบพิษนี่ ทำไมหมอนี่มันมีท่าของสายTricksterระดับกลางได้ และความรู้สึกชาที่แขนนี่อีก’ วีตอนนี้ตาเริ่มพร่าลายเพราะผลของพิษและต้องตกใจเมื่อเขาสังเกตุเห็นมีหยดน้ำหยดมาจากกระบอกธนูของเสลธ “ดาเนะระวังนะ เจ้านี่มันอาบศรด้วยยาชาด้วย” วียันตัวเองขึ้นยืนแต่แขนขวานั้นกลับสั่นระรัวและยังมีศรปักอยู่ เพราะวีต้องใช้ความเจ็บนั้นหักล้างความชาออกให้สามารถควบคุมแขนข้างนั้นให้ได้

“โฮ่ เหลือเชื่อแหะที่เพื่อนของไอ้อ่อนหัดไม่อ่อนหัดตาม อย่างนี้คงต้องมองแกใหม่แล้วล่ะ” เสลธกล่าวชื่นชมในตัววีซึ่งวีก็ค่อยๆประคองตัวที่ง้างธนูใส่เสลธเอาไว้เช่นกัน “เหอะ แค่นี่ทำอะไรข้าพเจ้าไม่ได้หรอก เป็นเพื่อนดาเนะยังไงกลับดูถูกไม่เห็นเป็นเพื่อนกันเลย” วีพยายามจะซื้อเวลาเพื่อหาวีธีอะไรบางอย่างที่จะจัดการกับเสลธให้ได้ซึ่งก็ได้ผล ตอนนี้เสลธมือสั่นและเกิดอาการคลุ้มคลั่งขึ้นมา

“เพื่อน เพื่อน เพื่อน คำก็เพื่อน คำที่สองก็เพื่อน ข้าเกลียดคำนี้ แม้แต่แก... แกยังเมินเฉยต่อข้าแล้วไปหากิ้งก่าตัวใหม่ นี่แกก็ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตางั้นด้วยเรอะ” เสลธอาการคลุ้มคลั่งและมีดวงตาที่โกรธแค้นแต่กลับมีน้ำตาของเสลธไหลออกมาด้วย เพราะเสลธเป็นกิ้งก่าที่ต้องการสิ่งที่เรียกว่า“การยอมรับ” โดยเฉพาะจากเพื่อนของเขาที่ชื่อว่าดาเนะ แล้วมาเห็นดาเนะที่เหมือนจะเมินต่อเสลธเลยทำให้เสลธคลุ้มคลั่ง

‘ไม่ไหว สภาพตอนนี้แค่จะง้างธนูขึ้นมายิงยังยากเลย ต่อให้เป็นศรล่องหนที่ไม่ต้องใช้ศรก็ตามเถอะ’ วีที่คิดในใจกลับดวงตาเบิกโพลงตกใจเมื่อเห็นดาเนะโดนขังด้วยกรงขังจากศรธนู และเกิดวงเวทรูปดวงตาสีเหลืองกำลังล็อคที่ดาเนะ

“คำก็เพื่อน สองคำก็เพื่อน แล้วดูซิแกจะช่วยเพื่อนของแกได้รึเปล่า พ่อกิ้งก่าคนเก่ง ส่วนแก แกก็หายไปซะเถอะ ไอเพื่อนเลวที่ทิ้งข้าได้ลงคอ” สิ้นคำของเสลธ ศรพลังงานสีเหลืองก็พุ่งออกจากคันธนูโลหัพุ่งตรงไปยังทิศทางของดาเนะ ดาเนะที่รู้ตัวว่าหลบผลของศรนี้ไม่ทีทางได้จึงทำได้ยกแขนมาปิดส่วนสำคัญของร่างกายเท่านั้น

“ดาเนะอันตราย” วีพุ่งเข้ามาผลักร่างของดาเนะให้กระเด็นถอยออกไป ศรพลังงานนั้นจึงพุ่งปะทะที่ตัววีเข้าอย่างจังและทะลุร่างมาตรงใส่ดาเนะ แต่ศรนั้นนั้นกลับหมดพลังงานลงไปก่อนเพราะพ้นระยะการยิงของศรนั้น วีล้มลงไปต่อหน้าดาเนะซึ่งดาเนะก็ช็อคชั่วขณะก่อนจะวิ่งไปหาวี

“วี....” ดาเนะร้องตะโกนและเขย่าร่างของวีที่ไม่มีการตอบสนองอะไรใดๆทั้งสิ้น ดาเนะยังคงเขย่าร่างของวีและเรียกชื่อของวีเหมือนจะพยายามปลุกวีให้ตื่น “วี...วี...วีต้องไม่เป็นอะไรนะวี...อย่าทิ้งเราไปนะวี...วี...” ดาเนะยังคงเขย่าเรียกทั้งน้ำตาเหมือนกิ้งก่าที่บ้าไปแล้ว เพราะดาเนะคิดว่าวีจากเขาไปแล้ว แล้วจากไปเพราะความอ่อนแอของเขาเองด้วย

“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าไอ้อ่อนหัด ถึงจะมีเพื่อนไปมันก็ไม่มีความหมายสำหรับแกหรอก จำเอาไว้ด้วย ฮ่าๆๆ” เสลธหัวเราะอย่างสะใจที่เขากำจัดกิ้งก่าวีลงได้ ดาเนะที่ได้ยินเสียงของเสลธดูหมิ่นของคำว่าเพื่อนนั้น ดาเนะค่อยๆวางร่างวีเบาๆและหยิบคันธนูของวีออกมาแล้วเดินก้มหน้าไปหาเสลธ ดาเนะตั้งท่าเล็งไปที่เสลธพร้อมกับขึ้นแสงสีเหลืองที่รวบรวมเป็นศรพลังงาน

“โอ้ๆ นี่คิดจะยิงข้าจริงๆหรอ ไอกิ้งก่าอ่อนหัด” เสลธดูถูกดาเนะซึ่งดาเนะก็ไม่ได้พูดอะไรแต่ยังคงง้างธนูเอาไว้อยู่ “ฮ่าๆ เอาซี่ ยิงเลย ยิงเข้ามาเลย ไอ้กิ้งก่า..” ฉวัะ เสียงของศรพลังงานพุ่งเฉียดทางด้านข้างของหน้าผากพุ่งออกไป ทำให้สายคาดของเกราะหน้าผากขาดออกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนหน้าผากที่เป็นตราบาปในอดีตของดาเนะ ที่หน้าแผลเป็นของเสลธในคราวนี้มีออร่าสีดำปกคลุมบางๆแต่ก็สามารถสังเกตุได้

“เสลธที่เรารู้จักนั้นเป็นกิ้งก่าที่เป็นเพื่อนเราตัวแรก เสลธเป็นกิ้งก่าที่จิตใจดี ชอบชวนเราเล่นด้วยกัน ทำอะไรต่ออะไรด้วยกัน และไม่เคยคิดที่จะดูถูกความหมายของคำว่าเพื่อนเลย” ดาเนะรำพันให้เสลธฟังหน้านั้นก้มลงมองพื้นดิน แขนขวาที่จับคันธนูของวีสั่นเทา มีหยดน้ำตาหยดลงบนฟื้นดินเป็นจุดๆ แล้วดาเนะก็ง้างศรแสงพลังงานสีเหลืองที่มีขนาดใหญ่ไปทางเสลธ “แต่แกในตอนนี้ไม่ใช่เสลธที่เรารู้จักอีกแล้ว แกไม่ใช่เพื่อนเรา แต่แก...แกเป็นกิ้งก่าสีดำตัวหนึ่ง...ที่ฆ่าวีที่เป็นเพื่อนของเราไปแล้ว” ดาเนะทั้งเสียใจทั้งแค้นกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดาเนะระเบิดอารมณ์ใส่ทั้งน้ำแต่แห่งการสูญเสียแล้วก็ปล่อยศรพลังงานไปทางทิศของเสลธ แต่ยังไม่ทันที่จะสัมผัสถึงตัวของเสลธ ก็เกิดม่านพลังสีดำมาขวางหน้าของเสลธจนศรพลังงานนั้นสลายไปพร้อมกับบาเรีย เสลธยืนค้างเพราะไม่คาดคิดที่ดาเนะจะกล้ายิงใส่เข้าได้

“แก...นี่แกคิดจะฆ่าเพื่อนตัวเองได้ลงคอเลยหรอ” (ดาเนะ ได้โปรด ได้โปรดปลดปล่อยเราจากร่างนี้ที เราทรมานเหลือเกิน เราเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นดาเนะ เราขอโทษ....ดาเนะ...จุด....แผล...เรา)เสียงจิตที่แท้จริงของเสลธสื่อถึงดาเนะ เพราะช่วงที่เกิดม่านพลังป้องกันนั้น เสลธสูญพลังงานด้านมืดไปทำให้การผนึกจิตที่แท้จริงของเสลธนั้นเสื่อมลงชั่วขณะ เสลธเอามือปิดที่หน้าผากของตนเองและมองด้วยสายตาที่เคียดแค้นกว่าเก่า สายตาตอนนี้ไม่ใช่สายตาของกิ้งก่าเสลธแล้ว แต่เป็นสายตาของปีศาจที่ไม่มีหัวใจ เป็นสายตาของจิตด้านมืดที่กลืนกินเสลธ ดาเนะที่ได้ยินเสียงแห่งจิตของเสลธจึงตั้งท่ายิงใหม่โดยคราวนี้ศรพลังงานเป็นสีม่วงที่เล็งไปที่หน้าผากของเสลธ

“แก...แก...Shade...แก คืนร่างเพื่อนเรามา คืนร่างเสลธของเรามา” ดาเนะปล่อยศรสีม่วงพุ่งออกไปแต่ร่างของเสลธก็หายไปตอนที่ศรเริ่มปล่อยออกมาจากคันธนูของดาเนะ “ฝากไว้ก่อนเถอะแก คราวหน้าพบกันแกได้เจอดีแน่” เสลธทิ้งคำเอาไว้ก่อนจากไป ปล่อยให้กิ้งก่าดาเนะยืนอยู่เพียงลำพัง...กับร่างของเพื่อนที่ไร้การตอบสนอง


ดาเนะอุ้มร่างของวีมาวางบนเตียงของเขาอย่างเบามือที่สุด เมื่อร่างของวีนอนบนตียงของดาเนะแล้ว ดาเนะก็ห่มผ้าห่มให้กับร่างของวีเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น แล้วคืนคันธนูของวีโดยวางไว้บริเวณหน้าอกและวางมือให้ประสานกับคันธนูนั้น ดาเนะร้องให้เสียใจที่ทำให้เพื่อนตัวสำคัญนั้นต้องจากไปเพราะตัวของดาเนะเอง

“วี...เราขอโทษ...เราขอโทษวี...เราไม่น่ารู้จักวีเลย...ถ้าเราไม่รู้จักวี...วีก็คงไม่ต้องมาเป็นอย่างนี้...วี...เราขอโทษ...เราขอโทษ...วี...” ดาเนะลงไปร้องให้กับพื้นเพราะทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยาก ดาเนะค่อยๆลุกขึ้นยืนไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดออกเดินทางโดยเป็นขุดคลุมไหล่คอสูงสีน้ำตาล ติดปลอกแขนโลหะอ่อนสีชมพู กางเกงสีขาวแล้วไปหยิบคันธนูไม้ของตัวเองแล้วมายืนตรงร่างของวี

“วี...เราออกเดินทางก่อนนะ วีไม่ต้องห่วงเรานะ เราจะล้างแค้นให้กับวีเอง หลับให้สบาย ณ ที่แห่งนี้นะวี ลาก่อน...” ดาเนะสัญญากับวีด้วยการเอาหางที่ขดของตัวเองมาทาบหางขดของวีแล้วเดินออกจากกระท่อมไป ดาเนะเดินไปตามทางของป่ายามเช้ามืดตามลำพังด้วยสายตาที่แห่งการล้าแค้น “เสลธ รอก่อนนะ เราจะไปหาแก เพื่อจะช่วยแกจากจิตมืดของShade ด้วยมือของเราเอง”


“เฮ้ย...วี...ตื่นดิเฮ้ย” เสียงของหมาป่าแดงโดรุที่กำลังอุ้มร่างของวีออกจากเตียงของดาเนะออกมา “โด...รุ...” เสียงของวีแผ่วเบาออกมา...


Last edited by fushigidane on Mon Oct 04, 2010 6:58 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 7:00 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
มะม่วงตั้งอยู่หน้าจอพร้อมแล้ว พร้อมลุย(อ่าน)แล้วครับ

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8
PostPosted: Sun Oct 03, 2010 7:17 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ไม่ๆ วี ตอนนี้ไม่แต่งให้ชสนจิ้นเลยจริงๆนะ (แต่ถ้าจิ้นมันก็จิ้นได้อยู่ดีอะ)

ส่วนคู่หมานั้นรับไปพิจารณาก่อนนะ


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki