Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 4:08 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 3:11 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“นานเท่าไรแล้วนะที่ไม่ได้กลับมาที่แห่งนี้” กิ้งก่าสีเหลืองถอนหายใจออกมาเพราะรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องกลับมาที่แห่งนี้ แต่เพื่อการหาเบาะแสของอดีตเพื่อนนั้นไม่มีทางอื่นใด นอกจากจะมาที่แหล่งที่เคยเป็นถิ่นเกิดของเป้าหมาย และยังเป็นสถานที่ๆสร้างรอยแผลเป็นให้กับกิ้งก่าสีเหลืองตัวนี้ด้วย ท้องฟ้าที่เป็นสีส้มยามเย็นค่อยเปลี่ยนสีเป็นสีน้ำเงินเข้มเป็นสีดำอย่างช้าๆ กิ้งก่าตัวนี้ยังคงสืบเท้าเดินเรื่อยๆจนกระทั่งถึงหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน ซึ่งไม่ได้ใหญ่โตสวยงามเหมือนดั่งเมืองแห่งแสง ไม่มีกำแพงสูงล้อมรอบ มีแต่เพียงรั้วไม้เตี้ยๆล้อมหมู่บ้านแบบง่ายๆ ลักษณะการจัดวางของหมู่บ้านจะเป็นวางล้อมรอบจุศูนย์กลาง โดยมีพืนที่ลานว่างอยู่ตรงกลางหมู่บ้านแห่งนี้

“ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ทั้งสถานที่ บ้าน กลิ่นของสายลม...” กิ้งก่าตัวนี้มองไปรอบๆเพื่อระลึกถึงความทรงจำในอดีตนำมาเปรียบเทียบกับภาพปัจจุบัน “มีเพียงแต่เหล่ากิ้งก่าในหมู่บ้านนี้...หายไปไหนกันหมดนะ” หมู่บ้านคาเลียนก้าแห่งนี้เปรียบเสมือนหมู่บ้านร้างเพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆอยู่ มีเพียงแต่กิ้งก่าที่เดินทางมาถึงที่แห่งนี้ตัวเดียว กิ้งก่าเดินทางเดินสำรวจรอบๆหมู่บ้านเพื่อเก็บข้อมูลต่างๆนำมาวิเคราะห์ จนกระทั่งมาเจอวัตถุหนึ่งซึ่งเหมือนโลหะทรงกลมจนอดลูกบอลตกอยู่ที่พื้น

“เจ้านี่มันอะไรกัน” กิ้งก่าเดินทางหยิบมันขึ้นมาพิจารณาแต่ก็ไม่สามารถคากเดาได้ว่ามันคืออะไร เพรามันเป็นวัตถุที่ไม่เคยมีและปรากฏให้เห็นมาก่อน จึงวางมันไว้ที่เดิมเพราะน้ำหนักที่พอสมควรและพกไปมาลำบาก แต่ได้เก็บเศษซากโละหะมาชิ้นหนึ่งเก็บไว้ในกระเป๋าที่เอว ลากนั้นจึงลุกขึ้นยืนและพิจารณาสังเกตุที่ผลัง ซึ่งมีรอยกระแทกอย่างรุนแรงจนเป็นรอยทรงกลมบุบลงไป ซึ่งน่าจะเป็นรอยของวัตถุประหลาดที่กิ้งก่าตัวนี้พึ่งจะวางลงไป และที่ผนังกำแพงไม้บ้านหลังนี้ยังมีรูเป็นรูปวงกลมลึกลงไปจนทะลุ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่คาเลียนก้า ทำไมมีร่องรอยเหมือนการต่อสู้มาก่อน และเจ้าวัตถุประหลาดนี่อีก” สีหน้าและแววตาที่วิตกกังวลฉายบนใบหน้าของกิ้งก่าสีเหลืองกลางหมู่บ้านร้าง อันเป็นบ้านเกิดของเขาด้วย สีของท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากส้มเป็นน้ำเงินเข้ม และเปลี่ยนเป็นสีดำและแสงสว่างของดวงดาวและดวงจันทร์ในที่สุด


ที่เรือนรับรองของกลุ่มDR เหล่าหางทุกตัวนั่งประชุมกันที่โถงกลางโดยมีกิ้งก่าวีเป็นหางที่เปิดประเด็นการประชุม “ตอนนี้ข้าพเจ้าได้ข่าวมาแล้วว่าดาเนะยังมีตัวตนอยู่ และสถานที่ล่าสุดที่พบเจอคือป่าที่ข้าพเจ้าใช้ฝึกซ้อมรุ่นน้องตอนบ่ายนี่เอง” วีเดินไปที่บอร์ดลากเลื่อนและชี้ไปที่ตำแหน่งของป่าที่อยู่ทางด้านขวาของเมืองแห่งแสงไม่ไกลนัก เสียงการอธิบายนั้นทั้งจริงจังและมีพลัง ในใจของวีนั้นเปี่ยมไปด้วยความหวังที่จะได้พอเจอเพื่อนอีกครั้ง

“วี อย่าหาว่าให้ร้ายเลยนะ แล้วข่าวคราวนี้วีมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นจริง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นกิ้งก่าตัวอื่นที่ไม่ใช่ดาเนะก็ได้” วาฬกิลลุกจากโซฟาและส่งกระดาษแผ่นนึงให้กับวี “ตอนเช้ามืดพวกเราได้รับภารกิจด่วน ให้ไปช่วยเหลือลำเลียงประชากรกิ้งก่าจากหมู่บ้านคาเลียนก้าให้มาที่เมืองแห่งแสง แต่พวกเราลงความเห็นว่าจะไม่ปลุกวีเพราะอยากให้พักผ่อนด้วย” เพราะความเป็นห่วงเพื่อนที่ยังไม่หายดี

“กิล เกิดอะไรขึ้นที่หมู่บ้านนั้นน่ะ” วีถามขึ้นมาเพราะติดใจกับชื่อของหมู่บ้านว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน “หมู่บ้านนี้ถูกโจมตีจากวัตถุลึกลับที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนตอนกลางดึก แต่พวกชาวบ้านช่วยกันจัดการสิ่งๆนั้นจนสิ้นฤทธิ์ไปแล้ว แต่ทางเบื้องบนยังวิตกและกังวลกับปัญหาที่จะเกิดต่อไป เกรงว่าอาจจะมีการบุกโจมตีระลอกใหม่ จึงสั่งโยกย้ายประชากรให้มาที่เมืองเพื่อความปลอดภัยก่อน แล้วเช้าของวันพรุ่งนี้พวกเราจะออกไปตรวจสอบกันอีกทีว่าเกิดอะไรขึ้น” วาฬกิลอธิบายรายละเอียดให้กับวีฟังซึ่งยังคงครุ่นคิดกับชื่อหมู่บ้านอยู่

“กิล สิ่งๆนั้นคืออะไรน่ะ” วีถามเพราะไม่เข้าใจกับคำๆนี้เหมือนกัน “จากที่ฟังชาวบ้านเข้าเล่าให้ฟัง สิ้งๆนั้นคือสิ่งที่บุกโจมตีหมู่บ้านคาเลี่ยนก้า ลักษณะมันไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่เรารู้จักกันเลย มีเพราะที่แข็งแกร่ง ลอยตัวได้ รูปร่างเป็นทรงกลมและยิงสิ่งที่เหมือนลำแสงโจมตีได้ด้วย” แกะบายะอธิบายให้ฟังเพราะเธอได้รับฟังเรื่องราวมาจากชาวบ้านด้วยโดยตรง

“ลักษณะการโจมตีโจมตีนั้นเป็นการยิงสิ่งที่คล้ายๆลำแสงเป็นเส็นตรงมายังเป้าหมายทั้งหมด3ครั้ง และบาดแผลที่ได้รับนั้นเหมือนกับโดนความร้อนเผาเป็นรอยไหม้และสร้างบาดแผลที่รุนแรงด้วย” บายะอธิบายรายละเอียดต่างๆที่ไปทำการรักษาและจากปากคำของชาวบ้าน เพื่อจะได้เป็นขอมูลเตรียมพร้อมสำหรับภาระกิจพรุ่งนี้

“ว่าแต่แมวโจ้ แมวเทล และลิงแบงค์เป็นอะไรไปหรอ ไม่เห็นมานั่งด้วยเลย” วีถามขึ้นเพราะไม่เห็นร่างของหางทั้งสามตัวที่กล่าวไป “อ้อ โจ้กับเทลหรอ นอนหลับสลบเหมือดไปแล้วล่ะ เห็นบอกว่าเหนื่อยนะ” อาร์มยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี ซึ่งจริงแล้วๆทั้งทั้งแมวโจ้และแมวเทลต่างนอนกอดกันกลมและเอาผ้าห่มคลุมโปงคู่ ทั้งคู่นอนร้องให้ตัวสั่นงันงกภายใต้ผ้าหุ่มซึ่งถ้ามองจากภายนอกจะเป็นก้อนผ้าห้มสั่นได้ๆ

“อาร์ม โจ้/เทล ขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว” เสียงแห่งความหวาดกลัวทั้งน้ำตาออกมาเบาๆจากผ้าห่มภายใต้แสงไฟของห้องนอน ตอนนี้แมวสาวทั้งสองต่างเป็นโรคกลัวความมืดไปแล้ว

“แล้วแพนด้าน้อยล่ะ” วีถามหางอีกตัวหนึ่งซึ่งเหล่าหางอื่นๆที่ได้ยินชื่อต่างยิ้มออกมาด้วยแววตาที่เจ้าล่ปานสะใจและหลุดคำ “อุ๊ยข่าวใหญ่ อุโฮะ” ออกมาเบาๆกันทุกตัว “อ้อรายนั้นเหมือนจะเจอรุ่นน้องซนเอาเรื่องน่ะนะ เลยหมดเรี่ยวแรงขอไปนอนก่อนแล้วล่ะ “ลิงแบงค์ตอบให้แต่ก็ยังคงแววตาหยาดเยิ้มเจ้าเล่อยู่ ความจริงภายในห้องนอนของแพนดานั้นปิดไฟมืดสนิทและนอนร้องให้อยู่ตัวเดียว

“ไม่นะ เค้าไม่ได้เป็นอย่างนั้นนะ เค้าไม่ใช่พวกหลอกเด็กมาล่อลวงนะ ไม่ใช่นะ ไม่ใช่” แพนด้าน้อยรำพันอยู่ตัวเดียว เพราะเหล่าห่างอื่นๆต่างลงความเห็นว่าแพนด้าน้อยแอบทำอะไรมิดีมิร้ายกับลิงรุ่นน้อง และยังมีพยันต์ยืนยันต์เป็นเหล่ากิ้งก่ารุ่นน้องของวีที่แยกย้ายกับวีที่หน้าประตูเมือง และข่าวนี้ก็แพร่กระจายไปในเมืองอย่างรวดเร็วเสียด้วย

“เอ้อ วี” อากุนึกขึ้นได้ถึงบางอย่างจึงหยิบของในกระเป๋าคาดเอวมาวางไว้ที่โต๊ะตรงหน้าของวี “ตอนที่เราสำรวจกระท่อมในป่าตอนไปช่วยได้พบกับสิ่งนี้น่ะ คิดว่าอาจจะเป็นเงื่อนงำอะไรบางอย่างได้” แต่เพียงแค่วีมองแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีพร้อมกับแววดวงตาที่ตกใจ

“นี่มัน ที่คาดหน้าผากของเสลธ” วีลุกขึ้นมาหยิบที่คาดหน้าผากที่ทำจากโลหะแผ่นแล้วมีสายคาดทำจากผ้าขึ้นมาแล้ววิ่งพรวดไปที่ประตูทันที แต่ด้วยที่ร่างกายยังไม่ค่อยฟื้นที่ดีนัก ทำให้หมาป่าแดงโดรุรีบวิ่งตามไปทันโดยจับที่ข้อมือของวีไม่ให้เจ้าตัวไปไหนได้

“เฮ้ยวี เป็นอะไรของนาย เห็นไอเจ้านี่แล้วทำไมต้องพรวดไปแบบนั้น” โดรุถามด้วยความตกใจกับการกระทำของเพื่อนกิ้งก่าของตน

“คาเลียนก้า...ๆ ดาเนะต้องไปที่นั่นแน่ๆ” โดรุได้ยินดังนั้นจึงรีบล็อคตัววีทันทีเพื่อไม่ให้ขยับไปไหนได้ “ปล่อยนะโดรุ ปล่อยยย” วีเริ่มอาละวาดขึ้นมาแต่โดรุยิ่งล็อคตัววีแน้นยิ่งขึ้น

“ใครจะโง่ปล่อยแกไปเจ้าวี รู้ก็รู้ว่าป่าตอนกลางคืนมันอันตรายขนาดไหน แล้วยังมีเหตุเกิดที่หมู่บ้านนั้น แล้วแกก็ยังไม่หายดีด้วย แกจะออกไปตายรึไง” โดรุตวาดกลับอย่างรุนแรงเพื่อหวังจะคืนสติให้กับวีแต่เหมือนจะไม่ได้ผล เพราะวียังคงอาละวาดหนักยิ่งกว่าเดิม

“ปล่อยสิ ปล่อยยย” โดรุเห็นว่าวีคงกู่ไม่กลับเพราะขาดสติไปแล้วจึงหันไปส่งสัญญาณหางให้อากุ “ปล่อยสิโดรุ ปล่อย อุ่ก...” อากุเข้าไปชกหน้าท้องของวีจนหมดแรงหยุดอาละวาดและล้มลงไปกองกับพื้น

“ดะ...ดาเนะ...” วีพยายามพูดชื่อของเพื่อนตนเองก่อนจะหมดสติไป “ให้ตายสิ นี่ขนาดไม่ฟื้นเต็มที่นะแต่ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย” โดรุลงไปนั่งพักเหนื่อยทันทีหลังจากล็อคเพื่อนไม่ให้ขยับไปไหน อากุแบกร่างของวีขึ้นหลังและพาไปที่ห้องนอนของเจ้าตัว

“กิล จะเอายังไงดี ขืนปล่อยไว้อย่างนี้เจ้าวีอาละวาดและแอบหนีออกไปแน่ๆ” โดรุลุกขึ้นเดินมานั่งที่โซฟารอคำตอบจากหัวหน้าของตน “ตอนที่วีเห็นที่คาดหน้าผากเห็นเอ่ยชื่อของเสลธด้วยนะ และยังบอกชื่อหมู่บ้านคาเลียนก้าอีก” บายะพูดให้ท้ายกับกิลซึ่งต่างตัวต่างพอจะสรุปเรื่องราวได้แล้วเมื่อมานั่งคิดกัน

“ไม่แน่เหตุการณ์นี้เสลธอาจมีส่วนเกี่ยวข้องก็ได้ และผู้ที่น่าจะรู้คำตอบก็คงจะเป็น...” กิลหยุดทิ้งท้ายคำตอบเพราะทั้งเหนื่อยและกังวล “ดาเนะกับวีสินะ” เสียงของหมาฟ้าอากุเดินลงมาจากที่พักบันไดหลังจากที่พาร่างของวีไปส่งที่ห้องนอนแล้ว กิลถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะไม่อยากคาดเดาความเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ เพราะจากอาการของวีที่คลุ้มคลั่งจนอาละวาดขึ้นมานั้นบ่งบอกได้อย่างดีว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่ๆ

“ตอนนี้ก็แยกย้ายกันพักผ่อนละกัน พรุ่งนี้ตอนเช้าพวกเราจะรีบออกเดินทางตอนเช้ามืดทันที” กิลสั่งการให้กับเหล่าหางทุกตัวและลุกขึ้นจากโซฟามองไปยังห้องนอนของวี “และล็อคประตูห้องของวีให้แน่นหนาที่สุด อย่าให้วีหนีออกไปได้จนกว่าพวกเราจะปฏิบัติภารกิจนี้เสร็จ”


กรงเล็บของกิ้งก่าสีเหลืองลูบไปตามโต๊ะตัวหนึ่งและยกขึ้นมาดู “ที่นี่ก็ฝุ่นเยอะเหมือนกัน ทั้งบ้านเราและหลังนี้เหมือนกันเลย” กิ้งก่าเดินทางเดินไปที่เตียงตัวเล็กขนาดแค่สำหรับกิ้งก่าเด็กริมหน้าต่างที่มีฝุ่นเขรอะเต็มเตียง ผ้าปูและหมอนก็ซีดและเนือผ้าบางตามกาลเวลาที่ผ่านไป เพียงแค่ออกแรงดึงเบาๆก็ขาดแล้ว และที่หัวเตียงที่ทำจากไม้นั้นก็มีการแกะสลักอักษรไว้ว่า “เสลธ” อยู่ด้วย กิ้งก่าเดินทางยิ้มให้กับตัวเองที่เห็นเตียงตัวนี้และค่อยๆลงไปนั่งข้างเตียงและฟุบลงไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและสำรวจสถานที่ทั้งวัน

“ถ้าสามารถย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนแปลงอดีตได้ก็คงดีสินะ” จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็เงียบสงัดภายใตยามราตรีสีดำ กิ้งก่าเดินทางฟุบหลับบนเตียงตัวนั้นโดยมีเงาสีดำรูปร่างเหมือนกิ้งก่าเดินทางตัวนี้นอนฟุบอยู่ข้างๆ โดยที่กิ้งก่าอีกตัวไม่รู้เรื่องเพราะความอ่อนเพลีย สายตาที่มองมายังกิ้งก่าที่ฟุบหลับนั้นมองมาด้วยแววตาแห่งความห่วงหาอาธร

“เสลธ...” เสียงของกิ้งก่ารำพันออกมาขณะหลับ มือของกิ้งก่าที่ละเมอขยับเบาๆไปทางมือของกิ้งก่าที่มีแผลเป็นบนหน้าผากที่ฟุบข้างๆจนวางบนหลังมือ “กลับมานะ...เราจะช่วยเอง” เสียงที่กิ้งก่าอีกตัวรำพันออกมาทำให้กิ้งก่าที่ฟังตัวสั่นเทาเบาๆ และมีหยดน้ำหยดลงบนเตียงข้างๆมือขางกิ้งก่าทั้งคู่

“ดาเนะ...ขอโทษนะ และขอบคุณ...ที่ยังไม่ลืมเสลธตัวนี้” กิ้งก่าเงาดำค่อยๆชักมือของตัวเองออกเบาๆจนหลุดออกจากมือกิ้งก่าดาเนะ และพยายามเดินลากตัวเองออกจากห้องนอน ออร่าสีดำที่ค่อยๆออกมาปกหลุมร่างของกิ้งก่าเสลธ

“ไม่นะ ข้าไม่ยอมให้แกใช้ร่างของข้ามาทำร้ายเพื่อนของข้าอีก” เสลธกัดฟันกรอดพยายามขืนร่างกายจากออร่าสีดำนั้น “คงจะเป็นอย่างนั้นไม่ได้หรอกนายของข้า เพราะถ้าขาดข้าไป นายของข้าก็จะไม่ได้พลังที่นายต้องการสิ” เสียงนิรนามที่ฟังแล้วชวนขนลุกดังอยู่ในหัวของกิ้งก่าเสลธ

“ไม่ ตอนนี้ข้าไม่ต้องการพลังอะไรอีกแล้ว ถ้าพลังที่ข้าได้มันต้องมาทำร้ายเพื่อนข้า ข้ายอมที่จะไร้ซึ่งพลังเพื่อจะได้อยู่กับเพื่อนของข้าดีกว่าอีก” เสลธเดินเซชนกับผนังของบ้านและลงไปทรุดกับพื้น “อะไรกันเจ้านาย ไหนบอกว่าขอให้ได้มาซึ่งพลังและความแข็งแกร่ง ไม่ว่าอะไรๆก็ยอมไม่ใช่หรอ” เสียงที่น่ารังเกียจยังคงตอบอยู่ภายในหัวของเสลธ

“ใช่ ข้ายอมได้ทุกอย่าง แต่แค่อย่างเดียวที่ยอมให้ไม่ได้ แกจะเอาเพื่อนจากข้าไปไม่ได้” เสลธยืนกรานด้วยความทรมาน

“โฮ่ ถ้าไม่มีเพื่อนนายท่านก็จะยอมแต่โดยดีสินะ เดี๋ยวข้าน้อยจะทำตามความปรารถนาของนายท่านเอง” คำตอบที่ตอบมานั้นทำให้เสลธดวงตาเบิกโพลงทันทีและยิ่งพยายามขืนร่างกายแต่เหมือนจะไม่เป็นผล

“ไม่นะ แกจะทำอะไรกับดาเนะไม่ได้นะ ดาเนะ...” เสียงของเสลธค่อยๆหายไปพร้อมกับออร่าสีดำ ตอนนี้กิ้งก่าสีดำที่มีดวงตาแห่งความเย็นชาและเลือดเย็นได้ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างลงมา

“หึหึหึ เจ้ากิ้งก่าอ่อนหัด บังอาจทำให้นายของข้าต้องตื่นขึ้นมาหลังจากที่พักผ่อนมาอย่างยาวนานอย่างนี้” กิ้งก่าสีดำเดินไปหยิบคันธนูที่แขวนไว้ริมผนังและกระบอกศรมาสวมกับตน และตบก้นกระบอกเพื่อผสมชาให้เคลือบลงบนศรในกระบอกทั้งหมด เหมือนกับที่เคยทำกับกิ้งก่าวีจนแขนชาใช้การไม่ได้

“โทษสถานเดียวคือ แกต้องตาย”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 3:34 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
คนรัก digi wrote:
เข้าใจว่า เดี๋ยวก่าชามะนาวก็จะออกมาขัดขวางพวกเหล่ารุ่นน้องที่ว่านั่นอีก เดาๆเอานะ

ตอนนี้เยี่ยมมาก ไม่มีอะไรทำให้จิ้นได้ โอ้ว รอดตายไปอีก 1 ตอน =w=b

rafaz wrote:
และแล้วผมก็ได้ออกโรงซะที อิอิ

จิงๆๆอยากให้มีฉากที่ท่านวีกะท่านโจ้สู้กันด้วยนะ เป็นตำนานเลยนะนั่น


หาเรื่องให้ทำอีกแน่ะเจ้าราเฟซ เกิดได้แต่งอยู่ในนี้ขึ้นมานะ... :oops:


ไม่ต้องห่วงวี คงอีกสักระยะล่ะนะ ลองอ่านดูตอน4ละกัน รับรองว่าหลังของวีปลอดภัยจากแมว...for now :shock:

เนื้อเรื่องจะเป็นไปตามที่คาดหวังกันรึเปล่านะ คำตอบอยู่ในสมุดที่ร่างโครงเรื่องเอาไว้ มีแต่เพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ 8-)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 3:34 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
แพนด้าไม่ใช่โชตะค่อนนะ!!!! :evil: :evil: :evil:

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 3:58 pm 
เทพดิน
User avatar

Joined: Mon Nov 02, 2009 6:12 am
Posts: 643
Location: >::TaiL-Za::<
. , . , . , . , . , . , . , . , . , .

, . , . , . , . , . ,

. , . , . , .

, . , . ,

. , .

,

.......... =[]="!!

No Comment~~!!

โดนท่านดาเนะแต่งแบบนี้ ไม่กล้าออกไปไหนจริงๆนะครับเนี่ย อายโคตร!!!!

_________________
Image
::~ TailMon ~::


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 4:29 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
แมว...

มีทคราวหน้ามาร่วมมือกันแกล้งดาเนะxวีดีกว่า!!!


ปล.ถึงวีคุง.....แพนด้าไม่ผิดนะ ต้องโทษดาเนะคุง >x<!!!

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 4:32 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
~LittlE_PanDa~ wrote:
แมว...

มีทคราวหน้ามาร่วมมือกันแกล้งดาเนะxวีดีกว่า!!!


ปล.ถึงวีคุง.....แพนด้าไม่ผิดนะ ต้องโทษดาเนะคุง >x<!!!


โอเค งั้น มีทคราวหน้า ไม่มาและ ติดธุระยุ่งธุรกิจพันล้านอ่ะเธอว์ (จิ๊กมือถือเจ้าหมาแดงมาห้อยโชว์) :oops:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 4:42 pm 
เทพดิน
User avatar

Joined: Mon Nov 02, 2009 6:12 am
Posts: 643
Location: >::TaiL-Za::<
~LittlE_PanDa~ wrote:
แมว...

มีทคราวหน้ามาร่วมมือกันแกล้งดาเนะxวีดีกว่า!!!


ปล.ถึงวีคุง.....แพนด้าไม่ผิดนะ ต้องโทษดาเนะคุง >x<!!!


จัดไปเลยคร้าบเจ๊ =w=\ แง๊วววว~~!

_________________
Image
::~ TailMon ~::


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 4:54 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
แง้~!! ผมโดนเจ๊แพนด้าล่อลวงและชิงเอาความบริสุทธิ์ไปแล้ว~ :cry:

โดรุนี่ชอบทำอะไรรุนแรงกับก่าวีจังเลยแฮะ... :lol:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 5:02 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
คนรัก digi wrote:
~LittlE_PanDa~ wrote:
แมว...

มีทคราวหน้ามาร่วมมือกันแกล้งดาเนะxวีดีกว่า!!!

ปล.ถึงวีคุง.....แพนด้าไม่ผิดนะ ต้องโทษดาเนะคุง >x<!!!

โอเค งั้น มีทคราวหน้า ไม่มาและ ติดธุระยุ่งธุรกิจพันล้านอ่ะเธอว์ (จิ๊กมือถือเจ้าหมาแดงมาห้อยโชว์) :oops:

ได้ข่าวหมาน้อยมีมือถือเครื่องเดียว = A =;;

อย่านึกว่าไม่มาแล้วจะไม่รอดนะคะ ไม่มานี่แหละจะโดนหนักกว่าเก่า
เพราะทำได้โดยไม่ต้องเกรงใจกอปรกับแพนด้าหมั่นไส้ หนีหน้าดีนัก :twisted: :twisted: :twisted:

MonkeyMage wrote:
แง้~!! ผมโดนเจ๊แพนด้าล่อลวงและชิงเอาความบริสุทธิ์ไปแล้ว~ :cry:

ต๊ายยยยยยยยย พูดยังกะชั้นอยากได้นักแหละ!!! :x :x :x

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 5:42 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ถึงขั้นจับมือกันแล้วสินะสินะ!! อร๊า(งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงค์)ยยย

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 0 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki