Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 10:58 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 10:07 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
~LittlE_PanDa~ wrote:
คนรัก digi wrote:
fushigidane wrote:
เพื่อความปลอดภัยต่อก่าดาเนะและวี กับคู่ของแมว จงจิ้นตามจินตนาการของท่านเอง :twisted: ผมเปล่าน้าาาา ในบทไม่มีเขียนด้วย เพราะพวกท่านจิ้นกันเอง :twisted:


ทว่า... ความเจตนาดีตรงนี้ ส่งผลให้เกิดเรื่องร้ายยิ่งกว่าเดิมตามมา... :shock:

นี่คือพลังอำนาจของพ่อยกแม่ยกสินะ... สินะ... สินะ...

อย่ามาบอกเลยว่าไม่มาแล้วจะโดนหนัก งานล่าสุดบางคนไม่มา ทำไมไม่เอาไปจิ้นห๊ะ!!! ช้อยส์ออกจะเยอะแยะทำไมเล็งคู่ก่าอยู่นั่นแหละ > <



ใครหรอค๊ะ *0*??


ก็... เอ่อ... เพนกวินเงี๊ย... ไม่ใช่เหรองาย (กวินตัวนึงอยู่ไทย อีกตัวอยู่เจแปน) =w=

*/เผ่น~~~~~~~~

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 10:09 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
JJmall wrote:
อร๊ายยยยย จะครบร้อยหน้าแล้ว><~!!

ดาเนะแต่งฟิคฉลองครบร้อยหน้าให้ด้วยสิ อิอิ ตอนพิเศษ

ดูซิ ใครโพสเรปแรกของหน้าร้อยก่อน ใครโพสได้สัญญาเลยว่าจะไม่จิ้น อุโฮะๆๆ

(สำหรับชื่อดำ..==;)

สู้ๆนะ pitanata เดี๋ยวจะไม่จิ้นรูปนั้นสัญญาด้วยเกียรติสาววายเลย :oops:


สัญญานะครับ

ผมจะได้ทำให้ดู :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 10:10 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
คนรัก digi wrote:
~LittlE_PanDa~ wrote:
คนรัก digi wrote:
อย่ามาบอกเลยว่าไม่มาแล้วจะโดนหนัก งานล่าสุดบางคนไม่มา ทำไมไม่เอาไปจิ้นห๊ะ!!! ช้อยส์ออกจะเยอะแยะทำไมเล็งคู่ก่าอยู่นั่นแหละ > <



ใครหรอค๊ะ *0*??


ก็... เอ่อ... เพนกวินเงี๊ย... ไม่ใช่เหรองาย (กวินตัวนึงอยู่ไทย อีกตัวอยู่เจแปน) =w=

*/เผ่น~~~~~~~~


โอยยยย คู่นั้นมิอาจเอื้อมอ่าาาา เป็นถึงโอนี่จังของแพนด้า ♥
นึกว่าหมายถึงหมาๆ ซะอีก ถ้าหมาๆ นี่ คอมมิคไม่รอดชัวร์.....

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 10:39 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sat Oct 24, 2009 6:39 pm
Posts: 1323
คนรัก digi wrote:
ก็... เอ่อ... เพนกวินเงี๊ย... ไม่ใช่เหรองาย (กวินตัวนึงอยู่ไทย อีกตัวอยู่เจแปน) =w=

*/เผ่น~~~~~~~~


หึหึหึหึหึหึ เล่นเพนกวินแล้วใช่ม๊าย ด้ายยยย หึหึหึหึหึ

_________________
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Thu Oct 28, 2010 10:48 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
อ๋อ เออใช่ จำได้ว่าถ้าเล่นแล้ว บอร์ดนี้จะไม่มีใครไม่โดนจิ้นไม่โดนม่วงอีกต่อไป บอร์ดจะวินาศสันตโรด้วยสีม่วงนี่นา ท่านเจ็ทประกาศในที่ประชุมไปสินะ ลืมไปๆ =w=

Altemis wrote:
คนรัก digi wrote:
ก็... เอ่อ... เพนกวินเงี๊ย... ไม่ใช่เหรองาย (กวินตัวนึงอยู่ไทย อีกตัวอยู่เจแปน) =w=

*/เผ่น~~~~~~~~


หึหึหึหึหึหึ เล่นเพนกวินแล้วใช่ม๊าย ด้ายยยย หึหึหึหึหึ


แบบเนี๊ย เนี่ย สัญญาณเลยสินะ =w="

ยังไม่ได้เล่นค๊าบบบบบ แค่พูดถึงเฉยๆ > <

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Fri Oct 29, 2010 12:27 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
pitinata wrote:
JJmall wrote:
อร๊ายยยยย จะครบร้อยหน้าแล้ว><~!!

ดาเนะแต่งฟิคฉลองครบร้อยหน้าให้ด้วยสิ อิอิ ตอนพิเศษ

ดูซิ ใครโพสเรปแรกของหน้าร้อยก่อน ใครโพสได้สัญญาเลยว่าจะไม่จิ้น อุโฮะๆๆ

(สำหรับชื่อดำ..==;)

สู้ๆนะ pitanata เดี๋ยวจะไม่จิ้นรูปนั้นสัญญาด้วยเกียรติสาววายเลย :oops:


สัญญานะครับ

ผมจะได้ทำให้ดู :lol:


ทำให้ได้ก่อนเห๊อะ :oops:

(ถอนคำพูดทันมั้ยนี่ ต้องขัดขวางซะละชิชิ== ห้ามเบิ้ลนะจ๊ะ :!: )

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน4
PostPosted: Fri Oct 29, 2010 6:01 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
JJmall wrote:
pitinata wrote:
JJmall wrote:
อร๊ายยยยย จะครบร้อยหน้าแล้ว><~!!

ดาเนะแต่งฟิคฉลองครบร้อยหน้าให้ด้วยสิ อิอิ ตอนพิเศษ

ดูซิ ใครโพสเรปแรกของหน้าร้อยก่อน ใครโพสได้สัญญาเลยว่าจะไม่จิ้น อุโฮะๆๆ

(สำหรับชื่อดำ..==;)

สู้ๆนะ pitanata เดี๋ยวจะไม่จิ้นรูปนั้นสัญญาด้วยเกียรติสาววายเลย :oops:


สัญญานะครับ

ผมจะได้ทำให้ดู :lol:


ทำให้ได้ก่อนเห๊อะ :oops:

(ถอนคำพูดทันมั้ยนี่ ต้องขัดขวางซะละชิชิ== ห้ามเบิ้ลนะจ๊ะ :!: )


ได้ ผมไม่เบิ้ลหรอก แค่ขอ2 :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน5
PostPosted: Fri Oct 29, 2010 6:52 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ท่ามกลางยามราตรีของหมู่บ้านกิ้งก่าคาเลียนก้า ความเงียบสงัดแห่งช่วงเวลากลางคืนที่มีเพียงแต่แสงจากดวงดาวและดวงจันทร์ เสลธเดินเข้ามาที่ห้องนอนของตนเอง ซึ่งมีกิ้งก่าดาเนะนอนฟุบบนเตียงของตนอย่างสบาย เสลธที่เห็นสีหน้าของดาเนะที่นอนหลับอย่างสบายยิ่งรู้สึกหมั่นไส้มากขึ้น แต่ก็ไม่อยากลงมือฆ่าตอนนี้ เพราะจะทำให้ตายสบายโดยไร้ความทรมาน เสลธที่ถูกควบคุบจึงเขวี้ยงสมุดเก่าๆไปที่หลังหัวของดาเนะ

“นอนหลับสบายในบ้านตัวอื่นเลยนะ หัดมีมารยาทซะบ้างสิ เที่ยวมาบุกบ้านตัวอื่นโดยไม่ขออนุญาติแบบนี้ได้ไง” เสียงของเสลธพูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อดาเนะตื่นขึ้นมาจากการโดนหนังสือกระแทกหลังหัว ดาเนะเอามือจับหลังหัวและค่อยๆหันมาเพราะมึนหัว

“เสลธ แกรู้ได้ไงว่าเราอยู่นี่” ดาเนะค่อยๆลุกขึ้นยืนแต่ก็เซจนไปมาเหมือนจะล้มทั้งยืน เพราะทั้งความง่วง ความเพลีย และมึนหัว “เชอะ ก่อนที่จะมาถามตัวอื่น ดูสารรูปตัวเองซะก่อนเถอะเจ้ากิ้งก่าอ่อนหัด แค่นี้ยังจะลุกไม่ค่อยขึ้นเลย” เสลธที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองมาทางดาเนะอย่างสมเพชและสแหยะยิ้มที่รังเกียจออกมา

“เสลธ แกต้องการอะไรกันแน่ ทำไมแกต้องตามจองล้างจองผลาญเราตลอดเวลาแบบนี้” เสลธฟังที่ดาเนะพูดออกมาจึงลุกขึ้นและเดินไปหาดาเนะและผลักจนล้มลงไปบนเตียง “เหอะ ต้องให้บอกสักกี่ครั้งแกถึงจะฟังเข้าหัวสักที เพราะข้า.เหม็น ขี้.หน้า .แก” เสลธเน้นคำเพื่อตอกย้ำดาเนะและชกซ้ำลงไปที่หน้าของดาเนะแต่หลบได้ทัน ดาเนะจึงใช้สองมือผลักเสลธขึ้นและใช้อีกสองเท้าถีบเสลธออกไปและคว้าคันธนูมาง้างทันที

“มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วเสลธ” เสลธเซถอยหลังไปตั้งหลัก “ไม่เหมือนทุกครั้งที่ไม่กล้าจะยิงแก แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไป เพราะแกไม่ใช่เสลธที่เรารู้จักอีกแล้ว” ดาเนะง้างธนูเพื่อเตรียมจะปล่อยศรออก “เฮอะ แล้วไงล่ะ แต่แกก็ไม่กล้ายิงอยู่น่ะแหละ ไอ้อ่อนหัด” สิ้นคำเสลธก็ปล่อยศรจากธนูอย่างรวดเร็ว แต่พลาดเฉี่ยวไปโดนแขนของดาเนะทำให้เกิดแผลบาดขึ้นมา

“น นี่มัน” มือขวาของดาเนะเริ่มไร้เรี่ยวแรงในการจับศรแต่ยังสามารถควบคุมได้ แต่ค่อนข้างลำบากเพราะอาการชาของมือนั่นเอง “เสลธ นี่แก” ดาเนะหันไปตวาดเสลธแต่เพียงแค่มองก็รีบพุ่งตัวเองออกทางหน้าต่างชั้นสอง คลื่นทำลายสีเหลืองพุ่งผ่านช่องหน้าต่าง ผ่านเหนือร่างของดาเนะที่ร่วงจากชั้นสองลงสู่พื้น ดาเนะกลิ้งตัวกับพื้นเพื่อลดแรงกระแทกและกระจายแรงออกไป แม้หน้าต่างชั้นสองจะไม่สูงนัก แต่เพราะการพุ่งออกมาโดยกระทันหันโดย ทำให้ยังคงรับแรงกระแทกจากที่สูงอยู่ดี

“อุ อูย” ดาเนะร้องออกมาเพราะใช้ไหล่ของตนกระแทกลงกับพื้น เสลธกระโดดตามลงมาและเดินไปทางดาเนะที่พยายามตะเกียกตะกายไปหยิบคันธนูที่อยู่ห่างจากตนไม่มาก เสลธรีบก้าวเดินและใช้เท้าเหยียบลงบนมือซ้ายของดาเนะที่เอื้อมไปเกือบถึงคันธนูแล้ว “ไม่ได้ๆ ถ้าปล่อยไปเดี๋ยวจะมาทำให้ข้าตัวนี้มีแผลเป็นขึ้นมาอีก เดี๋ยวเสียหล่อหมด” เสลธพูดยียวนกวนประสาทและบดขยี้มือของดาเนะจนร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ซึ่งดูเหมือนเสลธจะพอใจและชอบใจกับเสียงร้องของกิ้งก่าตัวนี้ที่ร้องออกมา

“ถ้าตอนแรกยอมโดนฆ่าแต่ดีๆก็ไม่ต้องมาให้ข้าทรมานอย่างนี้ร้อก อุตส่าจะให้ตายไปสบายๆก็ไม่เอา” ดาเนะมองขึ้นมาที่หน้าของเสลธด้วยแววตาที่โกรธจัด “แก แกทำอะไรที่หมู่บ้านแห่งนี้ พวกชาวบ้านหายไปไหนกันหมด” ดาเนะขบฟันพูดออกมาเพราะไม่สามารถทำอะไรได้ จึงคิดที่จะหาคำตอบให้ได้มากที่สุด

“หา หมู่บ้านกันดารอย่างนี้หรอ ทำไมข้าต้องสนใจด้วยล่ะ” เสลธตอบด้วยเสียงที่งงแต่ยังคงด้วยน้ำเสียงที่ยียวนกวนประสาทอยู่ดี “เสลธ แกทำอะไรกับหมู่บ้านนี้กันแน่” ดาเนะขึ้นเสียงเพราะโกรธที่เสลธยังยียวนใส่อยู่

“ก็บอกไม่รู้ไงโว้ย ไอ้กิ้งก่าอ่อนหัด” เสลธตะโดนอย่างรำคาญและยิงศรไปปักที่ต้นขาซ้ายของดาเนะ “อ้ากกก” ดาเนะร้องออกมาอย่างทรมานเพราะขาที่ถูกของมีคมแทงลงไป “เฮอะ ที่เสียงร้องนี่โหยหวนดีจริงนะ” เสลธขึ้นศรธนูอีกอันเพื่อเตรียมความพร้อมเอาไว้ “ฟังนะไอ้กิ้งก่าอ่อนหัด ถ้าขืนแกเล่นตลกอย่างเมื่อกี้อีกล่ะก็ ข้าจะเสียบแกทีละดอกๆให้แกเป็นกิ้งก่าเม่นเลย” เสลธตวาดและขึ้นเสียงแบบไม่ถูกอารมณ์ที่มีใครต่อต้านตน

“จะบอกอะไรให้ ตอนที่ข้าพึ่งมาถึงที่นี่มันก็ไม่เหลืออะไรสักอย่างนอกจากความว่างเปล่าแบบนี้ เพราะข้าได้สั่งการเจ้าพวกนั้นให้มาทำลายเมืองแห่งนี้ไง” เสลธหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าคาดเอวและโยนมันลงมาข้างๆดาเนะ ดาเนะหันไปมองสิ่งที่เสลธโยนลงมาและต้องตกใจ เพราะมันเหมือนวัตถุแบบเดียวกับดาเนะที่เก็บขึ้นมาได้ตอนที่พึ่งมาถึงที่หมู่บ้านนี้เหมือนกัน

“เสลธ นี่แก ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย” ดาเนะกลับไปตวาดเสลธทั้งอารมณ์โกรธจนเสียงหัวเราะของเสลธดังขึ้นมา

“ฮ่าๆๆๆ ก็เพราะต้องการที่จะทดสอบไง ทดสอบอาวุธและพลังชนิดใหม่ที่ข้าตัวนี้ไปเจอ และดูเหมือนผลออกมาจะน่าพึงพอใจซะด้วย แม้จะต้องเสีย ”cambot” ไปหนึ่งตัว แต่เพราะข้าส่งมันมาแค่ตัวเดียวก็ทำลายหมู่บ้านทุเรศๆนี้ได้หมด ก็นับว่าเป็นผลงานที่ประสบความสำเร็จเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ” เสลธหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ดาเนะที่ได้ฟังนั้นกำมือกรงเล็บขวาแน่นและกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

“คิดว่าเป็นไงล่ะ ผลงานชั้นยอดที่ข้าไปเจอมา มันช่างสุดยอดจริงๆ” เสลธยังเชยชมกับผลงานตัวเอง “ยกโทษให้ไม่ได้” ดาเนะพูดเบาๆออกมา “เมื่อกี้แกว่าอะไรนะ” เสลธไม่ได้ใส่ใจฟังจึงต้องถามอีกครั้ง

“ยกโทษให้ไม่ได้ ยกโทษให้ไม่ได้เด็ดขาด” ดาเนะกระชากมือซ้ายของตัวเองออกมาจนเสลธเสียหลักและคว้าศรธนูออกมา แขนขวาของดาเนะเริ่มกลับมาใช้การได้อีกครั้ง “เฮอะ ประมาทแทบไม่ได้เลยนะ” เสลธยันทรงตัวตัวเองกลับมาและชักคันศรขึ้นมาเตรียมเอาไว้ ซึ่งดาเนะก็ง้างศรขึ้นมาเตรียมไว้เหมือนกัน

“ยกโทษให้ไม่ได้เด็ดขาด ทั้งวี ทั้งชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่อง และเสลธอีกด้วย ไอ้ธาตุที่ชั่วร้าย Shade” ดาเนะหมดความอดทนต่อกันกลั้นน้ำตา เพราะทั้งหมู่บ้านที่โดนทำลาย ชาวบ้านที่หายสาปสูญทั้งหมู่บ้าน และร่างของเพื่อนที่ถูกครอบงำ “พูดอะไรของแกไอ้กิ้งก่าอ่อนหัด สติแกกลับไปแล้วเรอะไง ฉ่ง เฉด อะไรข้าไม่รู้จัก” เสลธตอบกลับเพราะตัวตนที่แท้จริงที่ครอบงำเสลธนั้นเป็นจิตมืดของตัวเสลธเอง ไม่ใช่Shadeอย่างที่ดาเนะเข้าใจ แต่เพราะดาเนะไม่รู้ความจริงตรงจุดนี้ จึงตั้งสันนิษฐานขึ้นมาเองจากความรู้เท่าที่มีของตน ดาเนะยังคงนิ่งเงียบและค่อยๆค้างธนูให้ตึงพร้อมที่จะปล่อยออกมาทุกเมื่อ

“เฮ้ย ไอ้กิ้งก่าอ่อนหัดฟังที่พูดอยู่รึเปล่าเนี่ยเฮ่ย” เสลธตัวกระตุกเพราะที่ไหล่ของเสลธนั้นมีศรปักอยู่ ศรนั้นไม่ได้โดนลดทอนความแรงลงเหมือนอย่างที่วียิงใส่เพราะเสลธเผลอตัวไม่ได้สร้างออร่าสีดำขึ้นมาป้องกัน “กรอดดด ไอ้กิ้งก่าอ่อนหัด ข้าอุตส่าหวังดีแต่แกกลับทำแบบนี้เรอะ” เสลธกัดฟันพูดออกมาเพราะความโกรธจัดที่กิ้งก่าที่เขารังเกียจนั้นไม่ได้ฟังในสิ่งที่เสลธพยายามจะอธิบายให้ฟัง

“มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเสลธ ทุกสิ่งทุกอย่างมันจะจบลงตรงนี้แล้วเสลธ และเราจะช่วยแกออกมาจากความทรมานจากการถูกครอบงำของShadeเอง” ดาเนะพูดพร้อมกับง้างธนูไปทางเสลธและปรากฎคลื่นพลังงานสีม่วงขนาดใหญ่บนมือ “เหอะ ในเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่องก็อย่าอยู่เลย ไอ้กิ้งก่างี่เง่า” เสลธเตรียมศรขึ้นมาแต่ยังไม่ทันที่จะทำอะไรได้มาก ดาเนะก็ปล่อยคลื่นพลังงานสีม่วงตรงไปยังร่างของเสลธทันที และร่างของดาเนะก็ทรุดลงไปชันเข่ากับพื้นพร้อมกับหอบหายใจเพราะดาเนะเค้นพลังงานออกมาเกือบหมดร่าง

“ในที่สุด...ในที่สุด...มะ ไม่จริง” ดาเนะดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นร่างของกิ้งก่าสีดำที่มีแผลเป็นที่หน้าผากยืนปรกติ ทั้งที่พึ่งจะโดนศรพลังงานโจมตีเข้าอย่างจัง “ก็บอแล้วว่าข้าไม่ได้โดนไอฉ่ง เฉดอะไรครอบงำ ไอ้กิ้งก่างี่เง่า” เสลธเดินออกมาอย่างปรกติ เพราะศรพลังงานนั้นแม้จะมีพลังทำลายที่รุนแรงก็จริง แต่ถ้าใช้ผิดประเภทนั้น พลังทำลายก็จะลดทอนลงจนแทบจะไม่เหลือเสียด้วยซ้ำ ซึ่งศรพลังงานสีม่วงที่ดาเนะยิงออกไปนั้นเป็นศรพลังงานทำลายพวกธาตุ แต่ตัวของเสลธนั้นไม่ได้โดนธาตุอะไรต่างๆเข้าครอบงำ จึงยังเป็นเผ่าหางตามปรกติ ซึ่งศรพลังงานสีเหลืองเท่านั้นถึงจะโจมตีใส่ได้โดยตรง

“นอกจากจะอ่อนหัดแล้วยังงี่เง่าอีกด้วยนะแก” เสลธเดินเข้ามาใกล้ ในมือเกิดคลื่นพลังงานสีเหลืองและง้างธนูประชิดตัวดาเนะที่ยังคงทรุดอยู่ “มะ ไม่จริง เป็นไปไม่ได้” ดวงตาสีเขียวของดาเนะสั่นไปมาและสะท้อนเห็นภาพของเสลธที่กำลังง้างศรพลังงานสีเหลืองมาที่หน้าของตน

“ลาก่อน และลาตลอดไป เจ้ากิ้งก่างี้เง่า”


“ดาเนะ” วีลุกพรวดจากเตียงขึ้นมาหายใจหอบ กายของวีนั้นขชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม่ใช่เหงื่อจากอากาศที่ร้อนอบอ้าว แต่เป็นเหงื่อจากฝันร้ายที่วีได้เห็น “ฝันร้ายหรอ แต่ทำไม...” วีคิดและเริ่มวิตกกับสิ่งที่ตัวเองฝันและมองไปทางคันธนูของตน “ดาเนะ” วีลุกจาดเตียงและเปลี่ยนชุดเป็นชุดสายTricksterสีฟ้าขุดประจำของตน สวมแว่นกันลมสีฟ้าและสะพายอุปกรณ์ธนูต่างๆเข้าที่

“รอก่อนนะดาเนะ จะไปช่วยเดี๋ยวนี้แล้วล่ะ” วีบิดลูกบิดประตูห้องตัวเองเบาๆและดันออกไปเพื่อไม่ให้เกิดเสียง แต่เพียงดันไปนิดเดียวไม่สามารถดันต่อไปได้พร้อมกับเสียงแกร๊ก ซึ่งเป็นเสียงของโช่ที่พันอยู่นั้นตึงตัวขึ้นมา “นี่เล่นขังกันแบบนี้กะไม่ให้หนีเลยนี่” วีปิดประตูเบาและสบถกับตัวเองเบาๆ เพราะไม่อยากให้ใครต้องรู้ตัวขึ้นมา วีเดินวนในห้องของตนเองไปมาพร้อมกับคิดหาวิธีที่จะพาตนเองออกไปจากที่นี่เพื่อไปหาดาเนะให้ได้


“เพล้ง” เสียงกระจกจากห้องนอนของวีแตกพร้อมกับเงาของกิ้งก่าออกมาจากหน้าต่างพุ่งออกมา เหล่าหางแห่งDRที่กำลังนอนหลับพักผ่อนสะดุ้งตื่น ทุกตัวออกมาในสภาพชุดนอนตรงไปยังห้องของวีและรีบไขประตูห้องของวีแล้วเปิดออกไป ภายในห้องนั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งที่บ่งบอกถึงกิ้งก่า “เทล โจ้ ตรวจจับวีได้มั้ย” กิลถามสองแมวทันทีซึ่งทั้งคู่ตั้งหูกันอยู่แล้ว

“จับไม่ได้เลยกิล เจ้าวีไม่ได้หายตัวตบตาเราเหมือนครั้งก่อน” แมวโจ้รีบตอบให้กับกิล “คราวนี้มันหนีออกไปทางหน้าต่างจริงหรอเนี่ย” เสียงของโดรุพูดขึ้นมาซึ่งเหล่าหางต่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่วีได้กระทำลงไป เพราะไม่มีสิ่งใดๆที่จะทำเป็นเชือกให้ค่อยๆไต่ลงไปได้เลยในห้อง “เจ้าวีมันสติเสียไปแล้วแน่ๆ” หมาฟ้าอากุเองก็แทบไม่อยากเชื่อเหมือนกัน

“ตกจากที่สูงขนาดนี้มันต้องบาดเจ็บและไปไหนได้ไม่ไกลแน่ บายะกับแบงค์ไปดักรอที่หน้าประตูเมือง และออกคำสั่งให้ทหารเสือดำเฝ้าจับตามองด้วย (กวิ้น)นัทกับเจ็ทเฝ้าระวังที่เมืองส่วนกลาง ส่วนที่เหลือตามกิลมา เราจะไปสำรวจที่สวนแห่งแสง ใครพบเห็นวีจับวีให้ได้ แม้จะต้องใช้กำลังก็ตาม ออกลุยได้” เหล่าหางทุกตัวต่างขานรับ “รับทราบ” และแยกย้ายกันไปทำงานที่กิลได้รับมอบหมายไว้ เมื่อทุกตัวออกจากห้องของวีไป วีที่ห้อยตัวเองอยู่ที่ริมหน้าต่าง โดยใช้หางขดของตัวเองคล้องกับเสาธงที่ปักแน่นกับผนังนั้นถีบตัวเองม้วนตัวกลับมาที่ขอบหน้าต่างอีกครั้ง

“คงจะคิดไม่ถึงสินะว่าจะแอบโดยใช้วิธีการแบบนี้” วีพับหางของตัวเองมานวดเพราะต้องเกรงจนปวดหาง “เอาล่ะ ต่อไปก็แอบออกไปจากที่นี่ให้ได้” วีรีบวิ่งออกจากห้องของตนเองและพยายามหลบซ่อนจากการเผ้าระวังของเพื่อนร่วมDRจนถึงที่พักของมิมิ


“คุณมิมิคะ ออกมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้คะเนี่ย” แกะบายะทักเพราะมิมิรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาทางพวกตน “คุณบายะ แย่แล้วค่ะ... คุณวี...คุณวีเค้า” มิมิยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้กับบายะซึ่งบายะก็รีบรับมาอ่านทันที

“ไม่จริงน่ะ...แบงค์ รีบไปหากิลเร็ว” บายะคว้าข้อมือแบงค์และรีบออกตัววิ่งทั้งคู่ทันทั “เกิดไรขึ้นบายะ เจ้าวีมันทำไม” ลิงแบงค์ถามเพราะเริ่มกลัวความคิดของวีที่สติขาดแล้ว

“วีมันเขียนจดหมายลาคุณมิมิน่ะสิ ว่ามันจะหนีไปทางประตูลับที่มันเคยคิดขึ้นมา แต่มันยังอยากกล่าวลากับมิมิเป็นครั้งสุดท้ายเพราะเผื่อจะ...ตายไปจริงๆ คุณมิมิได้ยินเสียงเหมือนเคาะหน้าต่างและเห็นเงาที่เหมือนกิ้งก่าน่ะ แล้วจดหมายนี้ก็ถูกสอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง” บายะอธิบายเรื้อความในจดหมายและสาเหตุที่มาให้ลิงแบงค์ฟัง เมื่อแกะบายะและลิงแบงค์พ้นไปจากสายตาแล้ว มิมิก็เดินกลับไปที่พักและตรงไปที่ห้องนอนของตน

“คุณวีคะ คุณบายะกับคุณแบงค์ไปแล้วล่ะค่ะ”


Last edited by fushigidane on Sun Oct 31, 2010 7:12 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน5
PostPosted: Fri Oct 29, 2010 7:10 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
“คุณวีคะ คุณบายะกับคุณแบงค์ไปแล้วล่ะค่ะ”


อืม....
เป็นแผนที่แนบเนียนมาก :lol:

รอดูต่อว่า วีจะออกจากเมืองได้มั้ย :mrgreen:

รออ่านตอนต่อไปอยู่ครับ :mrgreen:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน5
PostPosted: Fri Oct 29, 2010 7:22 pm 
Summoner
User avatar

Joined: Fri Jul 24, 2009 11:26 am
Posts: 243
โห๊แหะ ก่าวีหัวใสจิงๆ แผนการ2ชั้นเลยนะนิ

รอตอนต่อไปงับ :roll: :roll:

_________________
Image
Waiting for Hayate Season3


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki