Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 3:42 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 7:02 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ร่างของกิ้งก่าดาเนะลอยกระเด็นออกไปและไถลไปกับพื้นดินตามทิศของศรพลังงานสีเหลืองขนาดใหญ่ คันธนูที่ใช้ยิงกิ้งก่าดาเนะนั้นสั่นไหวไปมาเหมือนกับดวงตาของกิ้งก่าดำที่พึ่งจะปล่อยศรพลังงานออกไป

"ดะ" ร่างของกิ้งก่าที่โดนธนูเสียบเข้าที่ไหล่ขวายืนทิ้งแขนทั้งสองข้างนิ่ง ความรู้สึกเจ็บปวดที่ไหล่นั้นไร้ความรู้สึก เสลธพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นร่างของดาเนะที่ปลิวลอยไปนั้นไถลกับพื้นจนหยุดลง "ดะ" ร่างกายของเสลธสั่นเทิ้ม ธนูและศรที่จับไว้นั้นร่วงตกลงไปกระแทกกับพื้นจนได้ยินเสียงกานกระทบของคันธนูกับพื้นดินอย่างชัดเจน "ดะ" ร่างของดาเนะที่นอนนิ่งกับพื้นดินไม่ไหวติง

"ดาเนะ" เสลธร้องตะโกนออกมาและวิ่งไปหาร่างกิ้งก่าดาเนะทันที เสลธเข้าไปประคองร่างมาเขย่าเบาๆเพื่อจะคืนสติให้ดาเนะ แตะเพราะศรธนูที่ปักที่ไหล่ขวาค้างยื่นออกมาเกะกะ เสลธจึดึงศรออกมาจนมีเลือดไหลออกมาตามรูบาดแผล แต่เสลธในตอนนี้ไม่สนความรู้สึกเจ็บปวดทางร่างกายหรืออื่นใด แขนซ้ายช้อนหลังของดาเนะให้ตั้งตรงและเขย่าร่างเบาๆ มือขวากุมมือยกกรงเล็บกิ้งก่าขึ้นมาแน่น แต่ดาเนะก็ไม่ได้สติกลับคืนมา ร่างกายไหวไปตามแรงสั่นของเสลธที่ส่งผ่านแขนซ้าย

"ดาเนะ ดาเนะ อย่าเป็นอะไรนะดาเนะ" เสลธยังคงเขย่าร่างของดาเนะไปมา จิตใจของเสลธเริ่มสั่นไหวและกลัวกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น กรงเล็บมือขวาที่กุมมือของดาเนะค่อยๆวางลงบนหน้าตกเจ้าของร่าง มือที่สั่นของเสลธค่อยๆไปอังที่บริเวณจมูก "มะ ไม่จริง" เสลธรีบย้ายกรงเล็บของต่นไปจับที่บริเวณต้นคอด้านข้างของดาเนะ "ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหม" เสียงของเสลธสั่นด้วยความกลัวและค่อยๆวางร่างของดาเนะลงกับพื้นและแนบหน้าลงไปบริเวณหน้าอกเพื่อฟังจังหวะชีพจร แต่เสียงที่ได้ยินนั้นมีแต่ความเงียบ หน้าอกของดาเนะไม่มีการขยับเคลื่อนไหวของการหายใจ

"ดาเนะ ไม่นะดาเนะ อย่าจากไปอย่างนี้สิดาเนะ ดาเนะจะตายไม่ได้นะ ดาเนะ ดาเนะ ดาเนะ-----" เสลธเขย่าร่างที่นอนกับพื้นของดาเนะที่หัวไหล่ไปมา เสียงสั่นตัวสั่นพร้อมทั้งน้ำตา ในตอนนี้หัวใจของเสลธแหลกเป็นเสี่ยงๆ เพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของเสลธตายจากไปต่อหน้า และยังตายด้วยน้ำมือของตนเองอีกด้วย

"นายข้า ข้าทำตามความปราถนาของนายท่านแล้วนะ" ร่างของเสลธแผ่ออร่าสีดำออกมารอบตัวและสั่นไหวไปมาพร้อมกับเสียงจิตมืดของดาเนะ "หุบปาก" เสลธตวาดให้กับเสียงที่สนธนากับเขาและยังคงเขย่าร่างของดาเนะอยู่

"โธ่นายท่าน ข้าทำเพื่อท่านเพื่อที่จะให้นายของข้าสมปราถนา ปราถนาที่จะได้พลังและความแข็งแกร่ง" เสียงจิดมืดยังคงพูดตามปรกติ "หุบปาก บอกให้หุบปาก" เสลธตวาดกลับด้วยเสียงที่สั่นเสียใจ ซึ่งดูเหมือนออร่าสีดำจะชอบใจเพราะไหวไปมา "โดยเฉพาะการจัดการกิ้งก่าอ่อนหัดตัวนี้..." "หุบปากเดี๋ยวนี้" เสลธเอามือปิดหูของตัวเองเพราะไม่อยากฟังเสียงจิตมืดอีกต่อไปแล้ว แต่แม้จะพยายามเท่าไร เสียงนั้นก็ยังคงก้องไปมาในหัวของเสลธซึ่งไม่สามารถสลัดให้หลุดออกไปได้

"นายท่าน ข้าน้อยรู้ว่านายท่านคงลำบากใจในการที่จะกำจัดเพื่อนของนายท่านด้วยมือตัวเอง ข้าน้อยจึงจัดการแทนนายท่านเอง...ด้วยร่างของนายท่าน" เสียงจิตมืดพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีที่ทำภารกิจสำเร็จ แต่เจ้าของร่างที่แท้จริงกลับเหมือนตายทั้งเป็นกับสิ่งที่ตนเองได้กระทำลงไปต่อเพื่อนของตน

"แก ออกไปจากร่างข้าเดี๋ยวนี้ ข้าไม่อยากได้พลังหรืออะไรอีกแล้วเข้าใจมั้ย” เสลธตวาดสุดสียงและหันไปด้านหลังของตน จากออร่าสีดำที่เคยห่อหุ้มร่างเสลธด้วยอายที่หนาแน่น ตอนนี้กลับเป็นเงาสีดำรูปร่างกิ้งก่าที่บูดๆเบี้ยวๆไปมา แต่ยังพอจับทรงดูโดยรวมเป็นร่างของกิ้งก่าได้

“นายท่าน เพราะพลังของนายท่านทำให้ข้าน้อยมีตัวตนแบบนี้ได้ต้องขอบคุณนายท่านจริงๆ” จิตมืดเงาดำก้มโค้งให้เสลธอย่างนอบน้อม กิ้งก่าเงาดำตัวนี้ไม่มีใบหน้าและปาก แต่สายตาของเสลธมองด้วยสายตาของสัตว์ป่าที่จ้องจะฆ่าเหยื่อที่อยู่ข้างหน้าตลอดเวลา แต่ตัวนั้นไม่อยากห่างจากร่างของดาเนะ

“จะไปไหนก็ไปเลย แล้วอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก” เสลธค่อยๆอุ้มร่างของดาเนะขึ้นมาแต่ต้องทรุดลงไปทันทีเพราะแขนขวาที่บาดเจ็บและเสียเลือดมาก เสลธฉีกแขนเสื้อสีขาวด้านขวาตัวเองจนขาดและรีบมาพันแผลของตนให้แน่น เพื่อไม่ให้เลือดออกและแผลขยับจนเปิดกว้าง

“โอ้ นายท่านได้รับบาดเจ็บนี่นา ข้าน้อยต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ร่างของท่านต้องเป็นแบบนี้” น้ำเสียงกิ้งก่าเงาดำเสแสร้งด้วยอารมณ์รู้สึกเสียใจและเดินมาช้ามายังเสลธ “อย่ามายุ่ง” เสลธหยิบศรที่พื้นที่เคยปักไหล่ขวามาฟันใส่ขา แต่เพราะเกิดจากออร่า จึงทำให้หัวศรธนูที่ฟันใส่นั้นเหมือนอากาศธาตุ เพียงแค่เกิดการแหวกของอากาศที่เงาขาสีดำแต่ก็กลับมาเชื่่อมใหม่ได้ตามปรกติ

“โธ่นายท่าน ข้าน้อยจะมาช่วยรักษาบาดแผลของนายท่านนะ” กิ้งก่าเงาดำค่อยยืนมือมาที่เหนือหัวใหล่ เกิดการไหลของออร่าสีดำเข้าที่บาดแผลของเสลธเหมือนกับสายน้ำไหลเบาๆ

“กะ แกจะทำอะไรน่ะ” ร่างกายของเสลธขยับเคลื่อนไหวไม่ได้เพราะทันทีที่เสลธฟันไปที่ขาของเงาดำ ร่างกายของเสลธก็ถูกตรงด้วยพลังงานสีดำรอบตัวเหมือนกับประกายไฟฟ้า เสลธกัดฟันกรอดซึ่งทำได้แต่รอเท่านั้น บาดแผลของเสลธค่อยๆหายจากการบาดเจ็บจนไม่มีเลือดไหลออกมาแล้ว

“เท่านี้นายท่านก็ไม่เป็นอะไรแล้ว” กิ้งก่าเงาดำถอนมือออกจากหัวไหล่และเดินถอยออกมา สะเก็ดไฟฟ้าสีดำที่ล้อมรอบร่างของเสลธก็มลายหายตามไปด้วย “ข้าน้อยเกรงว่านายท่านจะเกิดอะไรขึ้น ข้าน้อยจึงแบ่งพลังของข้าน้อยให้กับร่างของท่าน เผื่อยามจำเป็นข้าน้อยจะได้มาช่วยนายท่านได้” กิ้งก่าเงาดำมอบพลังด้วยความหวังดี

“ข้าไม่ต้องการ อ้ากกก” เสียงร้องเสลธดังออกมาพร้อมกับเสียงประกายไฟฟ้า ที่บาดแผลของเสลธเกิดการม้วนตัวของพลังงานสีดำ เหมือนกับน้ำวนที่ดูจากมุมมมองมุมสูง “ไม่ได้หรอกท่าน เพราะข้าน้อยเป็นห่วงนายท่านจริงๆ ให้ข้าน้อยยืมร่างนายท่านช่วยเหลือดีกว่า” เสียงของกิ้งก่าเงาดำเหี้ยมเกรียมใส่อดีตนายของตน

“ไม่ ไม่มีวันเด็ดขาด ข้าจะไม่ให้แกมาครอบครองร่างของข้าอีก” เสลธพูดด้วยความทรมาน เพราะภายในร่างกายของเสลธนั้นเจ็บปวดไปทั่วร่างเหมือนกับการใช้ร่างกายที่เกินขีดจำกัด

“โถ่นายท่าน ยอมให้ข้ายืมร่างของนายท่านแป๊ปเดียวเอง ท่านจะได้ไม่ต้องมาทรมานแบบนี้ด้วยนะ” เสลธยังคงฝืนร่างกายของตนและพยายามอุ้มร่างของดาเนะขึ้นมา ให้แนบกับตัวให้มากที่สุดเพราะกลัวร่างจะหลุดมือ ขอค่อยๆตั้งชันเข่าขึ้นมาและลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ

“อา--- พลังงานของนายท่านช่างรสชาติสุดยอดจริงๆ” ร่างเงาดำพูดอย่างเคลิบเคลิ้มพร้อมกับหยุดการทำงานพลังงานที่เกิดขึ้นกับเสลธ “ตอนแรกว่าจะจัดการกับนายท่านเลยตั้งแต่เมื่อกี้ซะแล้ว แต่ข้าน้อยคงเสียดายและคิดถึงกับรสชาติอันแสนภิรมย์ของพลังงานท่านที่มอบให้กับน้อย” ร่างเงาดำบอกจุดประสงค์ที่ซ่อนเอาไว้ซึ่งเสลธไม่ได้ใส่ใจอะไรอีกแล้ว

“เฮอะ แล้วแกจะเสียใจที่ปล่อยข้าไว้แบบนี้” เสลธเหลียวมามองด้วยสายตาแห่งอาฆาตแค้นด้วยดวงตาที่พร้อมจะฉีกเหยื่ออยู่ทุกเวลา “ฮ่าๆๆ นายท่าน ขอให้นายท่านสมปรารถนานะ แต่ถ้าท่านยิ่งมีชีวิตนานเท่าใด ข้าน้อยก็จะยิ่งเติบโตและแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น แม้นายท่านจะฆ่าตัวตาย ข้าน้อยก็จะช่วยท่านให้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง และจะยิ่งมอบพลังงานที่แข็งแกร่งให้กับท่านเรื่อยๆ แล้วข้าน้อยก็จะค่อยๆสูบกลืนพลังที่หอวหวานนั้นนั้นมาเป็นของข้า ฮ่าๆๆ” เสลธยิ่งรู้สึกเจ็บแค้นมากยิ่งขึ้นเพราะหวังจะฆ่าตัวตายเพื่อไม่ให้จิดมืดมาสูบกินพลังงานจากร่างของตน

“ถ้านายท่านยอมให้ข้าน้อยยอมควบคุมร่างก็คงจะจบไปแล้ว แต่ตอนนี้ข้าน้อยเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะค่อยๆทรมานแก และสูบกินพลังแกไปเรื่อยๆแบบนี้ฮ่าๆๆ” เสียงของกิ้งก่าเงาดำหัวเราะอย่าสะใจก่อนที่จะสลายไป

“ฮึ่ม จะตายก็ไม่ได้” เสลธก้มลงไปมองร่างของดาเนะที่ไม่ไหวติงอะไรอีกแล้ว ดวงตาที่หลับสนิทและหัวที่ซบลงมาที่บนหน้าอกของเสลธ “จะมีชีวิตอยู่ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”


“ขอบคุณมากครับคุณมิมิ” วีลุกขึ้นจากใต้กระจกหน้าต่างและเดินไปที่มุมของห้องเพื่อไม่ให้สามารถมองเห็นได้จากมุมมองจากนอกหน้าต่าง “ไม่เป็นไรค่ะคุณวี แต่คุณวีหลอกคุณบายะแบบนั้นจะดีหรอคะ” มิมิรู้สึกไม่สบายใจกับการกระทำของวี

“ถ้าความแตกเมื่อไร หางที่จะลำบากนั้นไม่ใช่มิมินะคะ แต่จะเป็นตัวคุณวีเองที่...” มิมิหยุดพูดกึกทันที เพราะมือสีเหลืองที่มีกรงเล็บนั้นโอบกอดหมีมิมิจากด้านหลัง หัวของกิ้งก่าวีซบที่หลังหัวของมิมิ เสียงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของเส้นผมดังเบาๆ

“คะ คุณวี” น้ำเสียงของมิมิสะดุ้งตกใจ กายหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว ใจของมิมิสั่นระรัวจนตัวเองได้ยินชัดเจน “ทะ ทำอะไรคะคุณวี” มิมิยกมือตัวเองขึ้นมาจับมือกรงเล็บของวีแต่ไม่แกะ มือทั้งสองข้างของมิมิผัสผัสเบาๆ

“ขอโทษนะครับคุณมิมิ แต่ข้าพเจ้าอยากเก็บช่วงเวลานี้เอาไว้ ช่วงเวลาที่ข้าพเจ้ามีความสุขที่สุด ช่วงเวลาที่ข้าพเจ้าได้อยู่กับหางที่ข้าพเจ้ารัก” วีเผยความในใจและความต้องการของตนให้กับมิมิฟัง “คะ คุณวี” มิมิหัวใจพองโตเมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากของกิ้งก่าที่ตัวเองรักเหมือนกัน กิ้งก่าที่ตัวเธอก็มีใจให้กับเขาแต่ไม่กล้าที่จะสารภาพให้เขารู้

“อย่างน้อยข้าพเจ้าก็คงทำได้แต่สิ่งนี้เท่านั้นที่จะบอกความในใจให้คุณมิมิ สิ่งที่คุณมิมิมอบให้กับข้าพเจ้านั้นช่างมากมายเหลือเกิน มากเกินกว่าที่ข้าพเจ้าจะมอบให้ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะสัมผัสกอดที่อบอุ่นที่มอบให้ข้าพเจ้าในคืนนั้น” มิมิที่ได้ยินกับสิ่งที่วีพูดออกมาทำให้เธอกลัวตัวสั่นขึ้นมา เธอกลัวที่วีจะเกลียดเพราะแอบกระทำเรื่องที่ไม่ควรตอนยามวิการและแอบปิดเรื่องนี้ไว้ไม่ให้รู้

“คะ คุณวี...มิ มิมิขอโทษค่ะคุณวี มิมิกลัว มิมิไม่...” ร่างของมิมิหมุนกลับหลังเข้าเพราะมือของวีดันไหล่ที่บอบบาง หน้าของมิมิซบลงบนอกของกิ้งก่าวีด้วยมือของวีอย่างเบาๆ

“ข้าพเจ้าได้ยินแล้วล่ะครับคุณมิมิ ความในใจและความเป็นห่วงที่มอบให้กับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องขอโทษ...ที่ไม่ยอมบอกความในใจและความรู้สึกของข้าพเจ้า ว่าชอบและรักคุณมิมิ” วีสารภาพความจริงใจที่มีให้ต่อมิมิ หางที่วีให้ความสำคัญเป็นตัวแรก หางที่ทำให้วีมีคุณค่าและมีตัวตนขึ้นมาในสายตาของเธอ และหางที่เขาแอบปลาบปลื้มและหลงรักมาตลอด แต่ไม่สามารถบอกความจริงในใจไม่ได้เพราะหน้าที่ตำแหน่ง อันจะนำพาความเสียหายมาสู่หางที่วีรักถ้าบอกให้รับรู้ถ้ามีใครล่วงรู้เห็น “คะ คุณวี” มิมิโอบกอดหลังกิ้งก่าก่าสีเหลืองที่ตนเองรักเหมือนกัน มิมิค่อยๆหลับตาลงและซบลงบนอกของวีด้วยความปลื้มปิติ

“คุณวี...ขอบคุณ...ขอบคุณค่ะคุณวี...ที่รับความรักจากหมีมิมิตัวนี้ หมีที่ไม่คู่ควรแก่คุณวีแห่งหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่ง” มิมิพูดทั้งน้ำตาแห่งความดีใจ

“คุณมิมิ ข้าพเจ้าก็อยากขอบคุณเหมือนกัน ที่มองเห็นการมีตัวตนและมอบความอบอุ่นให้กับกิ้งก่าตัวนี้” วีพูดทั้งน้ำตาแห่งความปลื้มปิติและดีใจ กำแพงทีกีดขวางด้วยความปลอดภัยและภาพลักษณ์มาโดยตลอดนั้นได้พังทลายลงแล้ว หางทางสองตัวต่างเติมเต็มความรักที่มีให้ต่อกันด้วยสัมผัสโอบกอดที่อบอุ่น มันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งคู่มีความสุขที่สุด และไม่อยากที่จะหยุดเวลาดีๆนี้เอาไว้แต่ไม่สามารถทำได้

“คุณมิมิ ข้าพเจ้าขอโทษที่ทำให้คุณมิมิต้องเป็นห่วง แต่ได้โปรดยกโทษให้ข้าพเจ้าด้วยที่ไม่สามารถรักษาความต้องการของคุณมิมิได้ ข้าพเจ้าอาจจะต้องบาดเจ็บกลับมา แต่ถ้าข้าพเจ้าไม่ไป...ข้าพเจ้าไม่อยากให้เพื่อนของข้าพเจ้าเป็นอะไรไป ไม่อยากให้ดาเนะ...” วีไม่อยากพูดคำๆนี้ขึ้นมาเพราะมันอาจจะเป็นจริงขึ้นมาได้ และหางที่จะเจ็บปวดและทรมานมากที่สุดก็คือวีนั่นเอง

“คุณวีคะ ได้โปรด กลับมาโดยปลอดภัยนะคะคุณวี มิมิไม่อยากเห็นคุณวีเป็นอะไรไปอีกแล้ว มิมิไม่อยากเห็นคุณวีต้องเจ็บปวดและทรมานในสภาพแบบนั้นอีกแล้ว” มิมิใจจริงอยากห้ามและไม่อยากให้กิ้งก่าวีไปจากตน แต่เพราะชีวิตหนึ่งชีวิตที่กำลังจะสูญสลายไป ชีวิตที่จะทำให้กิ้งก่าวีที่เธอรักต้องทนทุกข์เศร้าและทรมาน จึงทำให้มิมิเลือกที่จะเสี่ยง ซึ่งดีกว่าจะต้องเจอกับความเจ็บปวดทั้งสอง วีที่ได้ยินคำตอบจึงกอดหมีมิมิแน่น

“คุณมิมิ ข้าพเจ้าขอบคุณจริงๆ แม้ไม่อาจให้คำมั่นได้ แต่ข้าพเจ้าจะกลับมาหาคุณมิมิอีกครั้งด้วยตัวเองให้ได้” วีให้คำมั่นออกมา “ขอบคุณค่ะคุณวี”


“ข้าพเจ้าไปก่อนนะ” วีลาหมีมิมิที่มาส่งหน้าประตูเมือง กรงเล็บมือซ้ายจับคันธนูประจำตัวแน่นและออกตัววิ่งจากหน้าประตูเมืองไปยังป่า แต่เพียงหันตัวกลับหลังและอกวิ่งได้เพียงไม่กี่ก้าววีก็หยุดอยู่กับที่ทันที มีเงาของกิ้งก่าที่อุ้มอะไรบางอย่างเดินกระเผลกมาที่หน้าเมือง วีตัวแข็งขยับไปไหนไม่ได้เพราะรู้สึกดีใจจนทำอะไรไม่ถูก

“ดา” วีหมายจะตะโกนเรียกชื่อกิ้งก่าเพื่อนรักของตนแต่ต้องเปลี่ยนท่ามาตั้งยิงธนูแทน “เสลธ” วีร้องออกมาเพราะกลับเป็นกิ้งก่าที่เคยเกือบเอาชีวิตของตัวเองไป “แก ทำไมถึง!!!” ดวงตาวีเบิกโพลงเมื่อเห็นร่างกิ้งก่าสีเหลืองที่อุ้มมาโดยเสลธ

“ดาเนะ!!!” วีตะโกนเรียกชื่อเพื่อนของตนออกมาและง้างธนูเล็งใส่เสลธ “เสลธ แกทำอะไรกับดาเนะ” วีพูดด้วยเสียงโกรธและดวงตาที่เบิกกว้างด้วยนัยตาแห่งนักล่าด้วยความโกรธ “วี วีใช่มั้ย” เสลธที่ยังคงกระเผลกอุ้มร่างอยู่นั้นพยายามลากร่างของตนไปให้ถึง

“เสลธ นี่แก” วีลดธนูลงทันทีที่เห็นสีหน้าและร่างของเสลธ สีหน้าของเสลธกำลังทรมานเหมือนกำลังต่อต้านอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ร่างของเสลธกลับมีประกายไฟฟ้าสีดำสถิตรอบตัว “วีใช่มั้ย ได้โปรดช่วยดาเนะด้วย” เสลธกระเผลกลากร่างของตนซึ่งวีก็ทิ้งธนูและศรตรงเข้าไปช่วยเสลธทันที

“เสลธ เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับดาเนะ” วีรีบถามขณะเข้าไปช่วยประคองร่างของเสลธ “ช่วยดาเนะก่อน ไม่ต้องห่วงข้า” เสลธพยามยามส่งร่างของดาเนะให้กับวีซึ่งวีก็รีบรับมาอุ้มทันที มิมิที่แอบอยู่หลังกำแพงรีบวิ่งออกมาเมื่อเห็นกิ้งก่าดำทรุดลงไปเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนของวีอีกตัว แต่ทันทีที่วีรับร่งของดาเนะมาก็รู้สึกทันทีถึงความกลัวที่ไม่อยากจะให้เกิด ร่างของดาเนะเย็นตัว ส่วนต่างๆของร่างกายทิ้งตัวลงตามน้ำหนัก ไม่มีเสียงของการหายใจจากกิ้งก่าที่นอนบนแขนของวี

“มะ ไม่จริง” วีเสียงสั่นและเข่าอ่อนลงไปทรุดกับพื้นทันที “ไม่จริงใช่มั้ย” วีที่มือสั่นไปมาพยายามไปจับที่ต้นคอ แต่ทันทีที่กรงเล็บได้สัมผัสที่ต้นคอของดาเนะ เสลธก็เบนหน้าหลบหลับตาเพราะไม่อยากรับความจริงตรงจุดนี้ให้ได้

“ไม่จริง ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้” วีเสียงสั่นส่ายหัวไปมาและน้ำตาก็ไหลออกมาทันที ซึ่งกิ้งก่าก็มีน้ำตาไหลออกมาเหมือนกัน “อั่ก อ๊ากกกกกกกก” เสียงร้องของเสลธร้องออกมา ร่างกายเกิดออร่าสีดำแผ่ออกมาจางๆ เสลธรับผลักวีให้ห่างจากตนเองจนร่างของวีและดาเนะล้มลงไปนอนโดยที่วียังคงโอบร่างของดาเนะไว้

“ได้โปรด ช่วยดาเนะด้วย และบอกดาเนะด้วยว่าข้าขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นและทำลงไป แต่เพราะจิตมืดข้ามันควบคุมร่างของข้า และตอนนี้มันกำลังจะยึดร่างของข้าอีกแล้ว” เสลธลุกยันตัวเองและพยายามกระเผลกลากร่างของตนให้ออกห่างให้ไวที่สุด

“รีบไปเซ่ ก่อนที่ข้าจะทานมันไม่ไหวแล้ว” ออร่าสีดำเริ่มแผ่ออกมามากขึ้น แต่วีตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรอีกแล้วเมื่อรับรู้ความจริงที่ตัวเองหวาดกลัวเป็นที่สุด

“ไม่นะดาเนะ จะ...ตายจากไปไม่ได้นะดาเนะ เราเป็นเพื่อนกันแล้วจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไงดาเนะ” วีพยายามพูดสิ่งที่ทั้งคู่ได้เคยสัญญาเอาไว้เพื่อจะปลุกดาเนะขึ้นมา แต่ไม่มีการตอบกลับของร่างกิ้งก่าที่ไม่ไหวติงแล้ว “ดาเนะ” วีร้องตะโกนออกมาด้วยหัวใจที่พังทลายและแหลกเป็นเสี่ยงๆ

End Scenario2 จบสิ้นการเดินทาง ความตายของดาเนะ


Last edited by fushigidane on Tue Nov 02, 2010 10:44 am, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 7:18 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
Scenario2 จบแล้วรึเนี่ย แถมเป็นการจบที่อยากติดตามต่อมากๆเลย แต่งได้สุดๆครับ
-/คารวะ 1.247 จอก

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 7:22 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ตอนนี้ใช้เวลาแต่งนานมากๆ ทั้งที่มีโครงเรื่องอะไรต่างๆให้เรียบร้อยแล้ว แต่พยายามหาคำพูดให้มันกระชากอารมณ์ ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะทำได้หรือเปล่านี่สิ ไม่รู้ว่าจะเป็นไปตามที่ทุกคนได้คาดคิดหรือไม่นะ แต่ที่ผิดหวังมากเลยคือเดินมาได้6ตอนก็จบแล้ว ทั้งที่Scenario1มีตั้ง8ตอนหลัก และยังมีแยกปลีกย่อยอีกด้วย รู้สึกเหมือนรีบรวบจบยังไงไม่รู้แหะ

จะมีโครงการScenario3ต่อหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป (ภาค1ปางตาย ภาค2ตาย ภาค3อะไรดีนะ :lol: )

-/ รับจอกของหลุมดำมาดื่ม


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 7:55 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ยินดีด้วยขอรับ ท่านดาเนะ
จัดงานเลี้ยงให้ดีมั้ยครับ :D

เอ้าก่อนอื่น ก็ขอดื่มให้นะครับ :lol:

เดี่ยวไปทำโปสเตอร์ตอนที่2มาแปะนะครับ :D

ปล.ว่าแต่ ตอนนี้ก็หายนะใช่ย่อยเลยนะครับ เล่นเอาเศร้าเหมือนกัน
ท่านดาเนะ แต่งได้กระชากอารมณ์มากมายครับ ^^

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 8:12 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
อุ๊ย รักสามเศ้า ==;

//me ปาดกำเดา =.,=

แอร๊ยยยย ตัวขัดขวางก็คือมิมิสินะ คอยดูเปิด CB เมื่อไหร่แม่จะไปตบโชว์กลางเมืองแสงเลย.. (จะโดนมิมิตบแทนละสิ)

จากที่ดูเรื่องแล้ว.. มีคนตาย สงสัยตาบายะออกโรงละ==; ตายซะแล้วดาเนะ ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้า ข่าวหน้าหนึ่งเลยนะเนี่ย

รอ Sc3 =w= แง รออีกหลายเดือนกว่า Sc3 จะมา เหมือนรีบจบแปลกๆนะจ๊ะ.. =A=

กลิ่นเลือดหอมฉุยมาแต่ไกลเลย Sc3 อะ :lol:

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 8:41 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
หยา~!! ดาเนะตายหนีการโดนจิ้นเหรอคร้าบ!!

กลับมาให้จิ้นต่อด่วนๆเลยนะฮะ เหลือคู่หมาคู่เดียวมันก็ไม่หนุกสิคร้าบ~

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 8:57 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
โปสเตอร์ Scenario2 เสร็จแล้วครับผม ^^

Image

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 11:50 pm 
เทพดิน
User avatar

Joined: Mon Nov 02, 2009 6:12 am
Posts: 643
Location: >::TaiL-Za::<
ขี้ไม่ออก... เอ้ย!!!? คิดไม่ออก.. แต่แต่งได้ขนาดนี้เลยน่ะนะ.. ทำผมเงิบ~ (แอบเศร้านิดๆ 555)

_________________
Image
::~ TailMon ~::


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Sun Oct 31, 2010 11:54 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Wed Jul 15, 2009 9:57 pm
Posts: 2662
Location: 14 1 14
fushigidane wrote:
ตอนนี้ใช้เวลาแต่งนานมากๆ ทั้งที่มีโครงเรื่องอะไรต่างๆให้เรียบร้อยแล้ว แต่พยายามหาคำพูดให้มันกระชากอารมณ์ ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะทำได้หรือเปล่านี่สิ ไม่รู้ว่าจะเป็นไปตามที่ทุกคนได้คาดคิดหรือไม่นะ แต่ที่ผิดหวังมากเลยคือเดินมาได้6ตอนก็จบแล้ว ทั้งที่Scenario1มีตั้ง8ตอนหลัก และยังมีแยกปลีกย่อยอีกด้วย รู้สึกเหมือนรีบรวบจบยังไงไม่รู้แหะ

จะมีโครงการScenario3ต่อหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป (ภาค1ปางตาย ภาค2ตาย ภาค3อะไรดีนะ :lol: )

-/ รับจอกของหลุมดำมาดื่ม



ภาค 3ฟื้นคับ ฟื้นจากการรวมพลังของ พ่อยก แม่ยก :twisted:

_________________
ImageImage
คอม คอม คอม คอม พัง พัง พัง พัง
คอมพังนะเอ้ออ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 12:07 am 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
MonkeyMage wrote:
หยา~!! ดาเนะตายหนีการโดนจิ้นเหรอคร้าบ!!

กลับมาให้จิ้นต่อด่วนๆเลยนะฮะ เหลือคู่หมาคู่เดียวมันก็ไม่หนุกสิคร้าบ~


ไม่รู้ทำไม... แต่ขอกด like :idea: :idea: :idea: :idea: :idea: :oops:

ท่านดาเนะ~~~~ ปล่อยให้ก่าวีเหลือตัวเดียวได้ยังไงกีนนนนนนนน!!!!!!!!!

CooLWaTer wrote:
ภาค 3ฟื้นคับ ฟื้นจากการรวมพลังของ พ่อยก แม่ยก :twisted:


เกรงว่าเดี๋ยวก็ได้ทำแบบนั้นจริงๆละครับ ใครจะอยากให้ก่าดาเนะตายละเนี่ย =w=b

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki