Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 8:51 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 8:53 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
การมีชีวิตของดาเนะทำให้วีต้องประสพแต่เรื่องที่เลวร้าย จึงขอชดใช้ด้วยชีวิต เพื่อให้วีได้หลุดพ้นวงเวียนแห่งบาปที่ดาเนะสร้างขึ้นมา ลาก่อนวี...เพื่อนที่ดีที่สุดของดาเนะ

หรือว่าเสลธจะมาเป็นคู่ใหม่นะ เพราะวีบอกความในใจให้กับมิมิแล้วด้วยนี่สิ
Quote:
เสลธก้มลงไปมองร่างของดาเนะที่ไม่ไหวติงอะไรอีกแล้ว ดวงตาที่หลับสนิทและหัวที่ซบลงมาที่บนหน้าอกของเสลธ “จะมีชีวิตอยู่ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

อะหึๆ นี่ตรูมืดแล้วสินะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 9:07 am 
เทพดิน
User avatar

Joined: Mon Nov 02, 2009 6:12 am
Posts: 643
Location: >::TaiL-Za::<
ท่านแก้ไขเรื่องราวได้หักมุมสุดๆเลยครับ

แต่ทำงี้ได้ไงอะ วีเค้าเสียใจนะเออ! ที่ดาเนะไปแอบมีกิ๊กอะ !!!!?
[ โดนไล่ยิง !! ]

_________________
Image
::~ TailMon ~::


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 3:36 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
กระซิก กระซิก แอบร้องไห้ . . .

[ โดนดาเนะ ไล่แตร๊ดดด เพราะได้อ่านโครงเรื่องมาแล้ว แกล้งทำเป็นไม่รู้ ]

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 5:41 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
^
^
อยากจะกรี๊ดดดดเป็นภาษาลาติน :lol:

แอร๊ยยยย เธอว์แอบอ่านก่อนได้ยังไง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แอบแก้บทให้หน่อยสิจ๊ะ

ใส่วายเยอะๆเลยโฮะๆๆๆๆ

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 6:30 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
งิ ก่าดาเนะตายเร็วจัง นึกว่าจะอยู่ต่ออีก

กระทู้โดนย้ายมาอยู่ห้องฟิค เหอะๆ

/me ทำการบ้านต่อ

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 6:42 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
FarmHouse wrote:
ท่านแก้ไขเรื่องราวได้หักมุมสุดๆเลยครับ

แต่ทำงี้ได้ไงอะ วีเค้าเสียใจนะเออ! ที่ดาเนะไปแอบมีกิ๊กอะ !!!!?
[ โดนไล่ยิง !! ]


คิดได้ไง :o :lol:

อยากรู้จัง ดาเนะจะฟื้นคืนชีพหรือเปล่า
แล้ววีจะทำยังไง ถ้าดาเนะไม่ฟื้น

เรื่องราวช่างน่าตื่นเต้น และ ลุ้นระทึกจริงๆ :o

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน1
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 7:00 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ไปเร็วเซ่ ข้าจะทานไม่ไหวแล้ว” เสลธคำรามออกมาเพราะจะหมดแรงในการต้านทานการควบคุมร่างของจิดมืด แต่วีที่เห็นร่างและรู้ว่าดาเนะตายแล้วนั้นได้ตัดขาดจากทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ร่างของกิ้งก่าสีเหลืองไร้ชีวิตนอนอยู่บนลำตัวของกิ้งก่าวี เพราะแรงผลักของเสลธที่จะให้ทั้งคู่นั้นออกห่างจากตนให้มากที่สุด มิมิที่ยืนอยู่ข้างหลังของวีนั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนกุมมือมาอุดปากของตนและยืนนิ่งกับภาพที่เห็น

“ดาเนะ ทำไม...” วีเพ้อไม่ได้สติและไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรต่ออีกแล้ว ได้แต่นอนทั้งน้ำตามองเพื่อนของตน มือทั้งสองข้างจับประคองร่างที่นอนบนตัวของตนไม่ให้ไหลตกหล่น ส่วนหน้าของดาเนะซบบนบริวณอกของวีโดยมือซ้ายคอยประคองไว้

“แฮ่ก...ไม่...ไหว...แล้ว” เสียงของเสลธหอบในท่านั่งชันเข่า ดวงตาสองข้างปิดและทรมาน ประกายไฟฟ้าสีดำเริ่มลดลงแต่แทนที่ด้วยออร่าสีดำที่กำลังจะคลุมร่างของเสลธ แต่ก็เกิดลำแสงเส้นตรงสีขาวจากท้องฟ้ายิงลงมาล้อมรอบตัวเสลธและกลุ่มของวี จากนั้นจึงเกิดแสงวาบขึ้นมาล้อมรอบทั้งสองกลุ่ม เมื่อแสงจางหายไปกลุ่มหางเหล่านั้นได้หายไปจากหน้าเมืองแห่งแสงแล้ว


“กิล นั่น” แมวโจ้ชี้ไปยังทิศของลำแสงที่เป็นเสาสีขาวขึ้นมาก่อนที่จะหายไป เหล่ากลุ่มDRที่อยู่ที่เกาะกลางน้ำเล็กๆแห่งหนึ่ง ซึ่งมีน้ำตกธรรมชาติอยู่ด้วย สถานที่แห่งนี้เป็นต้นน้ำของแม่น้ำ และยังเป็นสถานที่ๆวีได้ขียนจดหมายนัดกับหมีมิมิไว้ซึ่งเป็นจดหมายหลอก แต่เหล่าหางเพื่อนของวียังไม่มีใครรู้ตัวว่ากำลังโดนหลอกกันทั้งหมด

“นั่นมัน คาถาเคลื่อนย้ายระดับสูงนี่นา” เพนกวิ้นเจ็ทเอ่ยขึ้นมาอย่าลืมตัวเพราะตกตะลึงกับคาถาระดับสูงที่ไม่มีโอกาสพบเห็นได้ง่ายๆ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่” แพนด้าน้อยกังวลขึ้นมาในทันที เพราะปรกติที่เมืองแห่งนี้จะสงบสุขและมีการป้องกันที่หนาแน่น แต่ประจวบเหมาะกับช่วงเหตุการณ์การบุกโจมตีที่หมู่บ้านคาเลียนก้าพอดี และการหลบหนีของกิ้งก่าวีที่เสียสติไปแล้วอีกด้วย

“กิลเอายังไงดี” หมาป่าแดงโดรุหันมาถามหัวหน้าของตนซึ่งกำลังเครียดและคิดหนัก ความปลอดภัยของเมืองและชาวเมืองแห่งนั้นต้องมาก่อน แต่เพื่อนของตนก็เป็นห่วง กิลเครียดกับการตัดสินใจในสถานะการณ์นี้เป็นอย่างมาก การจะแยกกองกำลังเป็นสองส่วนนั้น ความปลอดภัยของลูกทีมก็จะยิ่งอันตรายมากยิ่งขึ้น

“กิล” หมาป่าฟ้าโดรุรีบเร่งเพราะยิ่งเวลาล่วงเลยไปมากเท่าได ความสูญเสียก็จะเกิดมากขึ้นเท่านั้น เหล่าหางทุกตัวต่างมองมาทางกิลเพื่อรอรับคำสั่ง “ไม่ต้องเป็นห่วง เหล่าหน่วยอัลฟ่าแห่งDR” เสียงที่ฟังดูอ่อนโยนแต่มีพลังนั้นดังก้องในหัวเหล่าหน่วยอัลฟ่าทุกตัว

“เสียงนี้มัน ท่านอเคเชีย” เหล่าหางทุกตัวต่างขานชื่อออกมาพร้อมกันขึ้นมาด้วยความตกใจ “เมื่อกี้เราแค่จับหางที่น่าสงสัยที่ตรงหน้าประตูเมืองน่ะ เลยใช้คาถาเคลื่อนย้านพาตัวมายังห้องของเรา” อเคเชียตอบให้กับเหล่าหาง “ท่านอเคเชีย หางที่ท่านหมายถึงนั่น หรือว่า...” วาฬกิลถามเพราะพอจะคาดเดาได้แล้วว่าคือใคร

“กิ้งก่าน้อยแห่งหน่วยอัลฟ่าDR วี กับกิ้งก่าสีดำที่เหมือนเพื่อนของวี” อเคเชียกล่าวชื่อของกิ้งก่าที่เธอย้ายมาที่รู้จัก แต่ไม่ได้บอกชื่ออีกตัวหนึ่ง “ท่านอเคเชีย แล้ววีเป็นไงบ้างคะ” แกะบายะถามเพราะเป็นห่วงในความปลอดภัยของเพื่อนเหมือนกัน “ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะนะ และข้าขออวยพรให้ภารกิจของพวกเจ้าในเช้านี้ผ่านไปด้วยดีนะ” อเคเชียอวยพรและมอบพลังฟื้นฟูให้กับเหล่าหางหนวยอัลฟ่าDRให้หายเหนื่อยและอ่อนเพลีย

“ช่วงที่พวกเจ้าไม่อยู่นั้น เราจะดูแลกิ้งก่าน้อยตัวนี้ให้เอง” อเคเชียรับหน้าที่ดูแลเพื่อนกิ้งก่าของตน ซึ่งเหล่าหางDRต่างกังวลในเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน “ขอบคุณครับ/ค่ะ ท่านอเคเชีย” เหล่าห่างต่างขอบคุณที่เทพมอบพลังให้และยังรับอาสาช่วยดูแลเพื่อนของตนอีก

“เอาล่ะ ตอนนี้กลับไปพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้เถอะ ท่านอเคเชียอุตส่าช่วยดูแลเจ้าวีให้ด้วย คงหมดเรื่องนี้ได้ล่ะนะ แต่ก็คงต้องรีบปฏบัติภารกิจให้ไวที่สุดด้วย ไม่อยากรบกวนท่านอเคเชียมากนัก แค่หน้าที่ของท่านก็มากมายแล้ว” เหล่าหางต่างพยักหน้ารับและเดินทางกลับที่พักของตนเพื่อพักผ่อนเตรียมตัวสำหรับภารกิจที่จะถึงนี้


“อึก...ทำไม” เสลธค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาจากพื้นอย่างช้าๆ แต่แขนทั้งสองข้างนั้นกลับสั่นไร้เรี่ยวแรงจนร่างของเสลธลงไปกระแทกกับพื้นอีกครั้ง “ทำไมเรา...” กิ้งก่าดำที่นอนคว่ำอยู่ค่อยๆขยับมือขวาของตนเองมาที่หน้าของตน กรงเล็บนั้นขยับขึ้นลงและกำแบมือไปมา “ทำไมเรายังมีสติของเราอยู่ล่ะ ไม่ถูกควบคุมด้วย แต่เรี่ยวแรงหายไปไหนหมด” เสลธพยายามยันตัวเองอีกครั้ง แต่เพียงแค่วางมือลงไปเพื่อจะดันขึ้นนั้นยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

“ฟื้นขึ้นมาแล้วหรอ เจ้ากิ้งก่าดำน้อย” เสียงที่ถามด้วยความเป็นห่วงอาธรนั้นดังก้องขึ้นมาในพื้นที่ๆเสลธอยู่ “ใครน่ะ” เสลธหวาดระแวงขึ้นมาเพราะตัวเองนั้นไร้เรี่ยวแรงและหนทางต่างๆที่จะทำอะไรได้

“ไม่ต้องตกใจ เราไม่ได้จะทำอะไรเจ้า ขอให้ไว้วางใจได้” เสียงนั้นค่อยๆกล่อมให้เสลธเย็นใจลงแต่ไม่มีผลแต่อย่างใด “แกเป็นใครกัน และทำแบบนี้เพื่ออะไร” เสลธตะคอกถามกลับเพราะอย่างน้อยยังต้องการข้อมูลศัตรูมาประเมินก่อน

“เราอเคเชีย เทพแห่งแสงที่คอยดูแลและคุ้มครองเหล่าหางต่างๆในเมืองแห่งนี้” เทพอเคเชียตอบพร้อมกับการปรากฎตัวของเธอต่อหน้าเสลธ สถานที่แห่งนี้เป็นยอดสูงสุดของวังแห่งแสง ซึ่งเป็นสถานที่ประทับของเธอนั่นเอง และห้องที่เสลธนอนอยู่นั้นก็เป็นห้องของเทพอเคเซียสำหรับคอยดูแลเมืองแห่งนี้ ซึ่งเป็นห้องทางกลมที่มีผนังโปรงใสถ้ามองจากภายใน ริมกลางของห้องเป็นที่ประทับของอเคเซีย ด้านหลังของเธอมีคลื่นพลังงานเป็นลูกบอลทรงกลมสีขาว มีโลหะเวทมันหมุนรอบบอลสีขาวไปมา ลูกบอลนั้นมีพลังงานสีดำลอยผสมไปด้วยซึ่งกินพื้นที่ประมาณหนึ่งในแปดของลูกบอล

“ทะ ท่านอเคเชีย” เสลที่ได้ยินชื่อของเธอนั้นตกใจ เพราะได้กล่าววาจาที่ไม่เหมาะสมลงไป “ไม่เป็นไรกิ้งก่าดำน้อย ชื่อว่าเสลธสินะ” อเคเชียถามอย่างอ่อนโยนและไม่โกรธในสิ่งที่เสลธว่าลงไป

“ดาเนะล่ะ ดาเนะล่ะท่าน ดาเนะเป็นยังไงบ้าง” เสลธหันหัวพลิกไปมาเพื่อมองหาเพื่อนของตน แต่จู่ๆเสลธกลับรู้สึกมีเรี่ยวแรงกลับมาอีกครั้ง ถึงจะไม่มากก็ตาม จึงค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นยืนและสาดส่องไปมา ร่างของดาเนะและวีนั้นนอนอยู่ห่างจากตนไม่ไกลนัก เสลธรีบก้าวเดินไปหาดาเนะทันที แต่ร่างของกิ้งก่าทั้งสองที่นอนอยู่นั้นค่อยๆลอยขึ้นมา จากนั้นก็เกิดฟูกขนาดใหญ่เพียงพอสำหรับกิ้งก่าสิบตัวไปนอนเล่นได้ขึ้นมา จากนั้นร่างทั้งสองก็ค่อยๆลอยลงมาบนเตียงสีขาวที่นุ่มสบาย

“เธอก็ไปนอนพักผ่อนสบายๆแล้วค่อยๆคุยกับเราก็ได้นะ เจ้าโดนสูบพลังจากพลังจิดมืดไปขนาดนั้น” อเคเชียชักชวนให้เสลธพักผ่อนในตัวแต่เสลธเหมือนจะไม่กล้าปฏิบัติ เพราะจะกลัวเสียมารยาทต่อเทพ และยังตกใจที่รู้เรื่องของตนอีกด้วย “ท่าน ทำไมถึงรู้เรื่องนี้ด้ะ(ด้วย)...” เสลธพูดขาดเพราะร่างของเสลธนั้นกลับลอยเองและไปนอนอยู่ที่เตียงแสนนุ่มขนาดใหญ่นั้น โดยนอนข้างๆกับดาเนะไม่ห่างมากนัก เสลธและวีนั้นนอนประคบคู่ดาเนะที่อยู่ตรงกลาง ทันทีที่ร่างของเสลธสัมผัสเตียงที่อ่อนนุ่มนี้ ความอ่อนเพลียและล้าก็รุมโจมตี หนังตาของเสลธค่อยๆหนักจนเผลอหลังไปโดยไม่รู้

“พักผ่อนให้สบายเถอะนะ พวกเจ้าต่างเหน็ดเหนื่อยและต้องเจอเรื่องที่โหดร้ายมากันมากแล้ว” อเคเขียพูดให้กับกิ้งก่าทั้งสามตัวที่นอนหลับบนเตียงสีขาวอย่างสบาย จากนั้นอเคเชียจึงหลับตาเพื่อมองหมีมิมิที่หลับอยู่บนเตียงของเธอ

“ส่วนหมีน้อยมิมิ เราต้องขอโทษด้วยที่ต้องแยกเธอออกจากกิ้งก่าที่เธอรัก และลบความทรงจำต่างๆที่เธอได้เจอมาในคืนนี้ แต่ความรู้สึกที่มีต่อให้กิ้งก่าที่รักนั้นจะยังคงอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ” จากนั้นภาพของมิมิก็มืดดับลง อเคเชียลืมตามามองกิ้งก่าทั้งสามบนเตียงสีขาวอีกครั้งด้วยความเอ็นดู


“อึ อือ” เสลธลืมตาตื่นขึ้นมาแต่ต้องสะดุ้งตกใจที่เห็นดาเนะนั้นนอนอยู่แทบจะระยะประชิดตนเอง เสลธพยายามพลิกตัวเองให้ออกห่างจากดาเนะให้มากที่สุด เพราะกลัวพลังแห่งความมืดจะไปสัมผัสถูกดาเนะเข้า

“ไม่ต้องกลัวหรอกเสลธ ตอนนี้เราดูดพลังจิตมืดของเจ้าออกมาหมดแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระจากพลังนั้นแล้ว” อเคเชียแสดงพลังจิตมืดนั้นขึ้นมาซึ่งมีขนาดเท่าประมาณเพียงแค่กำปั้นของกิ้งก่าดำเท่านั้น เสลธเริ่มสังเกตุตนเองว่าไม่รู้สึกถึงความอึดอัดและทรมานเหมือนตลอดเวลาที่ตนเองเป็นตลอด ความอึดอัดภายในจิต ความทรมานที่ร่างกายไม่ได้รับอิสระ ความทรมานที่ร่างกายได้รับจากความเจ็บปวดเมื่อจิตมืดเริ่มครอบงำ ความทรมานที่ตนเองไม่ใช่ตัวตนของตนเอง และความทรมานที่จะต้องเจอกับภาพที่ไม่อยากกระทำแต่โดนบังคับเหมือนเชิดหุ่น

“ท่านอเคเชีย เกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมผมยังมีสติไม่ถูกควบคุมจากจิตมืดของผม ไม่สิ แล้วทำไมร่างกายผมไม่เกิดการต่อต้านท่านเลยล่ะ ทั้งที่จิตมืดมันก็อยู่ที่ตัวผม” เสลธรัวคำถามใส่เพราะอยากรู้คำตอบตรงจุดนี้เหมือนกัน ถ้าเป็นปรกติแล้วจะต้องถูกควบคุมในทันที

“เสลธ จิตมืดที่อยู่ในร่างเจ้าเมื่อกี้นี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพลังจิตมืดตัวตน มันก็เหมือนกับการการปล่อยแกะหนึ่งตัวออกมาจากคอก แม้แกะตัวนั้นจะหายไป เหล่าแกะในคอกก็จะยังไม่รู้ว่าแกะที่ออกมาจากคอกนั้นหายไป แต่ถ้าเป็นอดีตที่เสลธแทบจะโดนกลืนกินจากจิตมืดนั้น จิตมืดนั้นจะต้องรู้ตัวอย่างแน่นอน เหมือนกับการปล่อยฝูงแกะที่ผูกเชือกเอาไว้ ไม่ว่าจะไปไหนก็จะยังสามารถตามตัวได้ แม้จะโดนตัดเชือกให้หนี ก็จะสามารถรู้ได้ทันทีว่าแกะเหล่านั้นได้หนีไปแล้ว เพราะเมื่อสาวเชือกตามไปก็จะไปพบแกะตัวนั้น” อเคเซียพยายามอธิบายโดยใช้การเปรียบเทียบเพื่อให้ง่ายแก่การเข้าใจ กิ้งก่าสีเหลืองอีกตัวที่นอนข้างๆกิ้งก่าตรงกลางนั้นค่อยๆลืมตาเปิดขึ้นมาช้าๆ

“ที่นี่ที่ไหน” วีค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาแต่เมื่อสติกลับมาเริ่มทำงานก็สะดุ้งตกใจ และมองหันซ้ายขวาจนเจอดาเนะที่นอนสงบนิ่งข้างๆตนเอง

“ดาเนะๆ” วีรีบไปเขย่าไหล่ของดาเนะที่นอนนิ่งไม่ไหวติงด้วยความกลัว “ดาเนะๆ ฟื้นสิ ดาเนะจะต้องไม่เป็นอะไรนะ” วียังดื้อพยายามปลุกดาเนะอีกครั้งซึ่งไร้ผล เสลธที่รับความจริงได้แล้วถึงกับล้มลงไปบนเตียงและเอาแขนมาปิดที่ตาและกัดฟัน หยดน้ำตานั้นไหลลงมาที่ด้านข้างแก้มทั้งสองข้าง วีในตอนนี้ก็น้ำตาไหลทั้งสองข้างเหมือนกันในขณะทีประคองมือขึ้นของดาเนะมากุมเอาไว้

“วี ตั้งสติและใจเย็นๆก่อน” เสียงอเคเชียเอ่ยประเคาะปรพคองวีให้สงบลง วีหันมาพบกับเทพอเคเซียจึงขอร้องในสิ่งที่ไม่สามารถเป็นไปได้คืนมา “ท่านอเคเชีย ได้โปรดช่วยชีวิตดาเนะด้วย ข้าพเจ้ายอมได้ทุกอย่างแต่ได้โปรดช่วยชีวิตของดาเนะด้วย” วีขอร้องกับเทพอเคเชียซึ่งเสลธก็ลุกขึ้นมาขอร้องเหมือนกัน เป็นอีกครั้งที่เสลธยอมทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความปรารถนาของตน อเคเชียที่ได้ยินคำขอร้องนั้นสีหน้ากลับแย่ในทันที

“ท่านอเคเชีย” กิ้งก่าเหลืองดำต่างพูดออกมาโดยพร้อมกันและรู้แย่ในทันทีที่เห็นสีหน้าของอเคเชีย โดยเฉพาะวีที่ทำใจไม่ได้เหมือนจะเสียสติอีกครั้ง

“ความจริงแล้วเพื่อนของพวกเธอยังไม่ได้ตายอย่างที่พวกเธอคิดหรอกนะ” อเคเชียตอบให้ซึ่งกิ้งก่าทั้งคู่ที่ได้ยินนั้นจิตใจฟื้นฟูในทันทีที่ได้ยิน “ดาเนะ” วีรีบกลับไปกุมมือของดาเนะอีกครั้งอย่างมีความหวัง ซึ่งเสลธก็หันไปมองเพื่อนของตนด้วยสีหน้ายินดีและดีใจเหมือนกัน

“แต่เราก็ไม่สามารถรักษาให้กับเพื่อนดาเนะของพวกเธอให้ได้ เพราะนั่นหมายถึงดาเนะจะตายในทันทีถ้าเราทำการรักษา”


Last edited by fushigidane on Mon Nov 15, 2010 7:01 pm, edited 2 times in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 7:05 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
JJmall wrote:
^ใส่วายเยอะๆเลยโฮะๆๆๆๆ

เอ่อ เจ๊ ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ

จะตายดีไหมหนอ :lol: เห็นหลุมดำว่าอย่างงี้ ฟื้นขึ้นมาแบบzombieดีไหม ไม่ตายง่ายๆด้วย

อยากนอนบนเตียงของที่ท่านอเคเชียเสกขึ้นมาจัง นิ่มน่าดูเลย


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 7:26 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
อืม.. เริ่มจะมีการกอดจับถูไถอุ้มเขย่าขย่ม (เอ้ยไม่ใช่..) แล้วสินะ โฮะๆๆๆ =.,=

//ปาดกำเดา.. หมอคะ เลือดจะหมดตัวแล้ว ขอเลือดกรุ๊ป Y ด่วนเลยคะ =.,=


ถ้าให้เดา ดาเนะคงโดนด้านมืดเสลธยิงเข้าไป และพอเจอพลังขั้วตรงข้ามก็จะเข้าโจมตีทันที แปลว่าเหลือความหวังเดียว

คีเซร่า เซร่า~ ไม่ใช่และ.. อร๊ายยย เซร่าออกโรง ลุ้นๆ ว่าจะมีทางรักษาได้มั้ย

ถึงเซร่าจะมา แต่พอมาใกล้ก็คงโดนพลังความมืดของเสลธที่อยู่ในตัวดาเนะดูดไปอยู่ดีสินะ =A=

เหมือนตอนที่ศรเสลธดูดความมืด ไม่นะ.. ดาเนะจะร่างสลายแล้วเหรอ =A= ติดตามตอนต่อไป..

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Mon Nov 01, 2010 7:28 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
จาก 2 ตอนที่ผ่านมา ให้ความรู้สึกเหมือน ดู Ragnarok The Animation ตอนสุดท้าย
ที่พระเอก โดนนางเอก(ที่ถูกควบคุม)เล่นงาน เกือบตาย
แต่พอนางเอก หายจากการถูกควบคุม

ก็รีบเข้าไปดูพระเอกที่กำลังจะตายด้วยความเป็นห่วง
และได้ทำการแก้คำสาปที่พระเอกโดนด้วยการ จูบ :o

ฟิคดาเนะ จะมีแบบนี้มั้ยเนี่ย - -* :o :o :o :o :o
(ไม่อาว เราเผลอคิดอะไรออกไปเนี่ย :lol: )

ยังไงก็รออ่านตอนต่อไปครับ

ปล.ว่าแต่ ก็งงๆ นะครับว่าทำไม ถ้าอเคเซียรักษาให้ดาเนะแล้วดาเนะถึงตาย?

JJmall wrote:
อืม.. เริ่มจะมีการกอดจับถูไถอุ้มเขย่าขย่ม (เอ้ยไม่ใช่..) แล้วสินะ โฮะๆๆๆ =.,=

//ปาดกำเดา.. หมอคะ เลือดจะหมดตัวแล้ว ขอเลือดกรุ๊ป Y ด่วนเลยคะ =.,=


กอดจับถูไถอุ้มเขย่า น่ะยอมรับว่ามี
แต่ ขย่ม นี่ตอนไหนน้อ = =

จัดไป 10 ถุง :lol:
สงสัยเหล่าแม่ยกทั้งหลาย คงจะมีลุ้นละ Sc3. แต่เป็นคู่อื่นนะ :lol:


================================

End Scenario2
We're safe..... For now!

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki