Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 3:33 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 5:57 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
อุ๊ย.. ==" อารมณ์ตอนนั้ประมาณว่า.. "อร๊ายย ชั้นวางเสื้อกันกระสุนไว้ไหนน้า T^T"

จับมือ3คนรวดเลยหรือจ๊ะดาเนะ ร้ายนะเนี่ย!! รู้ไหมว่าเธอว์ทำให้มิมิหึงแล้วนะ =A=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 6:35 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ท่านอเคเชีย หมายความว่ายังไงกัน” วีถามขึ้นมาด้วยเสียงแห่งความวิตกกังวลแอบแฝงไปด้วยความกลัว จากจิตใจที่ฟื้นฟูของกิ้งก่าทั้งสองตัว ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นจิตใจที่หวาดกลัว เพราะถ้อยคำที่ออกมาจากปากเทพแห่งแสง เทพอเคเชียมองไปทางวีและเริ่มอธิบายถึงคำตอบ

“วี เธออาจจะไม่ค่อยได้เกี่ยวกับตัวเธอที่ได้รับบาดเจ็บมาจากเหตุการณ์นั้น ในตอนนั้นวียังมีชีวิตอยู่ แม้จะใกล้สิ้นลมไปแล้วก็ตาม แต่ดวงวิญญาณนั้นยังคงสถิตอยู่กับร่างของเจ้าของอยู่” อเคเชียหันไปมองทางร่างของดาเนะที่นอนสงบ

“แต่สำหรับกรณีของกิ้งก่าดาเนะนั้น ...ดาเนะได้ตายไปแล้ว แต่เพราะบาดแผลที่โดนธนูแห่งความมืดเฉี่ยวที่แขนนั้น ทำให้มีพลังความมืดที่เจือจางยังคงวนเวียนอยู่ทั่วภายในร่างที่เป็นเปลือกนอก ซึ่งพลังความมืดนั้นเป็นเปลือกกำบังบางๆที่จะกรองรับพลังความมืดเพื่อเสริมให้กันเอง และยังป้องกันไม่ให้เวทรักษาโดยเฉพาะสายแห่งแสงเข้าไปได้ แต่การรักษาที่เราพูดถึงนั้นคือการดูดพลังความมืดออกมาจากร่าง เหมือนที่ทำให้กับวียังไงล่ะ” อเคเชียพักประโยคแต่ก็ถูกแทรกด้วยเสียงที่มีความหวังของกิ้งก่าวีทันที

“งั้นท่านอเคเชียก็ดูดพลังอย่างที่ทำกับข้าพเจ้าสิครับ” วีที่ยังคงประคองร่างของดาเนะนั้นมองอย่างมีความหวัง ซึ่งเสลธก็รู้สึกเดียวกับวีที่เพื่อนดาเนะของตนจะกลับมาฟื้นคืนอีกครั้ง อเคเชียถอนหายใจเบาๆและมองไปที่ร่างของดาเนะอีกครั้ง

“ถ้าเราทำการดูดพลังมืดออกมา มันสามารถรักษาพลังความมืดที่อยู่ในร่างนั้นออกมาได้ก็จริง แต่เปลือกหุ้มบางๆที่พลังความมืดที่ห่อหุ้มภายในร่างนั้นจะหายไป วิญญาณของดาเนะก็สูญสลายตามไปด้วย” เพียงสิ้นคำของอเคเชีย ทุกสิ่งทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที ทั้งกิ้งก่าเสลธและกิ้งก่าวีนั้นตัวแข็งค้างจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่เทพอเคเชียเองยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

“ไม่จริงน่ะ นี่หมายความว่า” วีเริ่มทำลายความเงียบด้วยเสียงที่สั่นเทาและรีบหันกลับไปมองที่ดาเนะทันที “อย่างนี้เท่ากับว่าดาเนะก็เหมือนตายทั้งเป็นน่ะสิท่านอเคเชีย” วีรับความจริงไม่ได้ที่เพื่อนของตนเสมือนตายแต่ก็ไม่ตาย วีรู้ค่อยๆวางร่างของดาเนะลงบนเตียงที่นุ่มเบา ร่างของดาเนะจมลงบนเตียงนั้นเล็กน้อย จากนั้นวีจึงค่อยๆชักมือออกมาและพุ่งเข้าไปต่อยที่แก้มของเสลธเต็มแรง เสลธหน้าหันและล้มลงไปทันที

“วี หยุดนะ” เทพอเคเชียที่เห็นวีกระทำอย่างนั้นจึงส่งเสียงร้องห้าม “แก เป็นเพราะแกตัวเดียว” วีไม่สนใจเสียงอื่นใดอีกแล้ว แม้จะเป็นเสียงของเทพก็ตาม สายตาของวีตอนนี้เบิกโพลงเหมือนดั่งมังกรพิโรธ วีที่ขาดสติโดยสมบูรณ์แล้วขึ้นคร่อมร่างของเสลธที่นอนหงาย หมัดกรงเล็บของวีชกสับซ้ายขวาที่หน้าของเสลธจนหันไปมา

“วีบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เทพอเคเชียตวาดใส่วีแต่เหมือนจะไม่ได้ยินแต่อย่างใด “เป็นเพราะแก เป็นเพราะแก ดาเนะถึงได้เป็นแบบนี้” วียังคงสับต่อยหน้าของเสลธไปทั้งน้ำตาแห่งความเสียใจและความโกรธ เสลธนั้นใบหน้าช้ำไปทั้งหน้าและเลือดกลบเต็มปากจนสำลักออกมา กรงเล็บของวีจากที่กำเป็นหมดและชกนั้นเปลี่ยนเป็นแบมือและเล็งไปที่ลำคอ มือทั้งสองบีบลำคอของเสลธโดยมีแรงกดจากร่างของวีที่ขึ้นคร่อมอยู่ วีกัดฟันกรอดและออกแรงกดและบีบคอเสลธสุดแรงจนสำลักเลือดออกจากปากอีกครั้งจนอ้าปากพะงาบๆ

“วี หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เทพอเคเชียเห็นท่าไม่ดีเพราะวีขาดสติจนเสียจิตสำนึกไปแล้ว มือของวีที่บืบคอเสลธอยู่นั้นค่อยๆคลายออกช้าๆแต่สั่นไปมาจนพ้นจากบริเวณคอของเสลธ แล้วร่างของวีก็กระเด็นไปทางขวาของเตียงเป็น เหมือนโดนอะไรบางอย่างกระแทกเข้าใส่ร่าง จากนั้นก็เกิดศรแสงปักล้อมรอบวีเป็นกรงขัง วีรีบลุกและเขย่ากรงแสงนั้นเหมือนสัตว์ป่าที่อาละวาดก็ไม่ปาน

“ปล่อยนะ ปล่อย ข้าพเจ้าจะต้องฆ่ากิ้งก่าที่ฆ่าดาเนะ” วีอาละวาดเสยสติในกรงโดยไม่สนใจรอบข้าง มีแต่เพียงถ้อยคำที่มีความหมายเพียงแค่จะฆ่าเสลธให้ได้เท่านั้น “สงบสติหน่อยสิวี เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เสลธที่ทำหรอกนะ แต่เป็นจิตมืดที่ควบคุมกายและจิตของเสลธต่างหาก” อเคเชียอธิบายให้วีเพราะอยากให้ปรับความคิดใหม่

“จากจิตมืดของมันก็คือของมัน ถ้าไม่มีมัน ดาเนะก็ไม่ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้” วียังคงอาละวาดและไม่ฟังเหตุผลอะไรต่างๆแล้ว เสลธที่ถูกปลดปล่อยจากการเอาชีวิตจากความแค้นของกิ้งก่าวีนั้นจามโขลกๆออกมา รอบคอนั้นเป็นสีแดงเข้มและมีรอยเลือดไหลจากบริเวณหลังต้นคอเพราะกรงเล็บที่จิกลงไป เสลธพ่นเลือดที่อยู่ในปากออกและหายใจหอบติดขัด เสลธไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาจึงนอนในสภาพที่เปื้อนเลือดของตน

“ท่านอเคเชีย ขอโทษนะครับที่ทำให้เตียงของท่านต้องมาเปิ้อนเลือดสกปรกอย่างนี้” เสลธไม่ได้สนใจตัวเองแต่กลับขอโทษที่ทำเตียงเสียหาย “ห่วงตัวเองก่อนเถอะเสลธ สภาพแบบนั้นไหววรึเปล่า” อเคเชียถามด้วยความเป็นห่วงแต่เสลธเหมือนไม่อยากรับความเป็นห่วงนั้น เสลธเบนหน้าหลบสายตาเทพอเคเชีย

“ความจริงถ้าปล่อยให้ผมตายไป...อาจจะดีกว่าก็ได้ครับ ถ้าการตายของผมนั้นทำให้วีเค้ารู้สึกดีขึ้น ผมก็เต็มใจที่จะตายโดยไม่ต่อต้านใดๆ” เสลธหันหน้าไปทางวีที่ยังคงอาละวาดอยู่ในกรงแสงอยู่ “และก็เป็นจริงอย่างที่วีพูดด้วยล่ะครับ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันเกิดจากมือของผมทั้งนั้น” เสลธเบนหนาไปทางร่างของดาเนะแล้วมีหยดน้ำตาไหลออกมา และยังคงไหลต่อไม่หยุด

“โดยเฉพาะดาเนะที่ตายไป ก็เป็นเพราะกรงเล็บมือทั้งสองข้างของผมด้วย” เสลธพร้อมทีจะยอมตายเพราะพลังจิตมืดนั้นถูกดูดออกจากร่างจนหมดแล้ว จึงไม่มีพลังจิตมืดที่จะคอยกระตุ้นให้เสลธกลับมามีชีวิตอีกเพื่อคอยเป็นอาหารให้จิตมืดนั้นเติบโตได้ เสลธหลับตาลงเพราะเหนื่อยล้าจิตใจและไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกต่อไป แต่ร่างของเสลธก็เกิดประกายแสงอ่อนๆขึ้นมาและหายไป

“เราคงไม่สามารถรักษาให้ได้ทันที เพราะเดี๋ยวร่างกายของเธอที่อ่อนแออาจฝืนรับพลังปริมาณมากเข้าไปอาจเป็นอะไรได้” เสลธเริ่มรู้สึกเหมือนพลังค่อยๆฟื้นคืนทีละนิดอย่างช้าๆจนพอที่จะยันตัวเองลุกขึ้นมาได้แล้ว รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนบนร่าง ใบหน้าของเสลธ และบนเตียงนั้นค่อยๆหายไป

“ทำไมท่าน...” เสลธรู้สึกประหลาดใจเพราะทำไมกิ้งก่าอย่างตนกลับได้รับการรักษาและการดูแลที่ดี ทั้งที่ทำเรื่องต่างๆไว้มากมาย “ก็อย่างที่บอกเตือนให้วีล่ะนะเสลธ สิ่งที่เธอทำลงไปนั้นไม่ใช่การกระทำจากตัวของเธอ หรือจากจิตใจที่แท้จริงของเธอ แต่เป็นเพราะการกระทำจากจิตมืดในตัวของเสลธ แม้จะก่อกำเนิดจากร่างและจิตใจของเธอก็ตาม แต่มันไม่ใช่ความต้องการและปรารถนาที่เธอต้องการ เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องกังวลและกลัวกับสิ่งที่เธอได้ทำลงไปหรอกนะ” เทพอเคเชียยิ้มให้กับเสลธอย่างอ่อนโยนและเมตตา กิ้งก่าดำรู้ศึกศรัทธาและปลาบปลื้มปิติ เพราะในชีวิตนี้ที่เกิดมานั้นไม่เคยได้รับความเอ็นดูและใส่ใจความรู้สึกมาก่อน มีเพียงแต่ดาเนะเป็นกิ้งก่าตัวแรกในฐานะเพื่อน และตอนนี้คือเทพอเคเชียเป็นองค์ที่สอง

“นี่หรือ สิ่งที่เรียกว่าความเป็นห่วงเป็นใย” เสลธคิดในใจเพียงลำพังและหลับตาลง ภาพของเสลธและดาเนะที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันในวัยเด็กนั้นปรากฏขึ้นมา ภาพหลายเหตุการณ์ที่กระทำด้วยกันกับดาเนะนั้นไหลหลั่งออกมาทีละฉากๆ ภาพของเสลธที่ขึงคันธนูได้และโชว์ให้ดาเนะดู ซึ่งดาเนะก็ปรบมือชมและยิ้มดีใจออกมา ภาพที่เสลธได้รับบาดแผลมาเพราะปืนต้นไม้ไปเก็บลูกโป่งที่ลอยไปติดบนกิ่งไม้ให้ดาเนะ จนร่วงตกลงมา แม้ลูกโป่งจะแตกแต่ดาเนะกลับไม่ได้สนใจลูกโป่งหรือโกรธเสลธ กลับร้องให้เสียใจขอโทษขณะเข้าไปพันผ้าที่บริเวณเท้าของเสลธ ภาพที่เสลธเสียใจแอบไปใต้ต้นไม้ตัวเดียว ดาเนะก็ตามหาเจอและเข้าไปนั่งรับฟังและกอดให้กำลังใจกับเสลธ ภาพที่แม้ตนเองวางแผนให้ดาเนะยิงศรพลังงานเข้าที่หน้าผากจนเป็นแผลเป็น แม้จะมีพวกผู้ใหญ่คอยขับไล่ไม่ให้เข้าใกล้ ดาเนะก็พยายามที่จะเข้ามาหาเสลธแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งเหตุการณ์ที่ขับไล่ดาเนะนั้น ตัวดาเนะเองกลับหันมาและตะโกนขอโทษให้กับเสลธ ทั้งที่เป็นแผนของตนที่จัดสร้างขึ้นมา เสลธลืมตาขึ้นมาและหันไปมองทางดาเนะที่นอนนิ่งสนิทอยู่

“ดาเนะ” เสลธจับขมับหลังหัวของตนเองและร้องออกมาด้วยเสียงแห่งบาปที่ได้กระทำลงไป วีที่เริ่มสงบสติอารมณ์ได้นั้นเข้าใจความรู้สึกของเสียงร้องนี้ในทันที เพราะความรู้สึกนั้นเหมือนกับของเสลธ กิ้งก่าที่เจ็บปวดที่สุดคงจะเป็นตัวของเสลธเองเพราะผูกพันธ์กับดาเนะมาตั้งแต่สมัยยังเด็ก และยังต้องมาลงมือสังหารดาเนะเองโดยที่จิตที่แท้จริงนั้นไม่ยินยอม และพยายามต่อต้านแต่ไม่สามารถทำได้ จึงต้องมาเห็นเพื่อนของตนเองตายต่อหน้าต่อตาด้วยมือของเสลธเอง

“ทำไม ทำไมต้องมีจิตมืดด้วย ทำไมเราต้องไปอิจฉาตัวดาเนะด้วย ทำไมเรารู้สึกเกลียดดาเนะทั้งที่ดาเนะไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งที่เราทำอะไรไม่ดีให้กับดาเนะ แต่ดาเนะเองยังจะพยายามช่วยเหลือเราตลอด เป็นห่วงเรามาตลอด แล้วทำไมดาเนะต้องมาเป็นแบบนี้ ทำไม ทำไม ทำมายยย” เสลธร้องออกมาสุดเสียงแห่งความรู้สึกผิดและเสียใจ แต่อดีตที่ผ่านไปแล้วคงไม่สามารถปรับเปลี่ยนแก้ไขได้ โดยเฉพาะชีวิตที่เสมือนสูญไปของดาเนะ เสลธก้มลงไปร้องให้กับเตียงสีขาวที่อ่อนนุ่ม กรงแหงแสงที่ขังวีนั้นสลายลงเพราะตัววีนั้นสงบสติอารมณ์ได้แล้ว

“เสลธ” วีค่อยๆเดินไปหาเสลธและคุกเข่าลงไปจับไหล่ของกิ้งก่าสีดำ “เสลธ ข้าพเจ้าขอโทษ ที่ต่อยและยังคิดจะฆ่าเสลธ ทั้งที่จริงแล้วไม่ใช่ความผิดของเสลธด้วยซ้ำ” วีกล่าวขอโทษกับสิ่งที่ได้ทำลงไปกับเสลธ ซึ่งเสลธเข้าใจดีจึงไม่ว่าอะไร เพราะถ้าเป็นตนก็คงจะเป็นเหมือนกับวีเหมือนกัน

“ถ้าไม่มีจิดมืด...” เสลธหยุดพูดและคิดอยู่ตัวเดียว “ท่านอเคเชีย ถ้าเราสามารถจัดการจิตมืดตัวต้นได้ ดาเนะจะมีโอกาสฟื้นมั้ยครับ” เสลธที่คิดได้พูดอย่างมีความหวัง แต่อเคเชียส่ายหน้าไปมากับความคิดที่เสลธคิดได้

“เสลธ ถ้าเกิดจิตร่างมืดัวตนนั้นหายไป มันก็จะเหมือนกับเราดูดพลังความมืดนั้นออกจากร่างของดาเนะเหมือนกัน นั่นหมายความว่าจะไม่มีสิ่งใดกักขังให้ดวงวิญญาณของดาเนะสถิตอยู่ในร่าง และการฟื้นชีวิตเหล่าหางที่ตายไปนั้นมันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ด้วย” อเคเชียตอบตามความจริงและความเป็นจริงให้ แต่เสลธเหมือนจะไม่สิ้นหวังและยังยืนหยัดความคิดเดิม

“แต่อย่างน้อยถ้าสามารถกำจัดจิตมืดนั้นได้ ดาเนะจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานภายในวงเวียนแห่งความมืด และจะได้ฆ่าจิตมืดที่เป็นต้นตอของเรื่องทั้งหมดด้วย” เสลธกำมือแน่นด้วยความแค้น วีค้านขึ้นมาในทันทีเพราะไม่เห็นด้วย

“ไม่ได้นะเสลธ ถ้าอย่างนี้เท่ากับว่าเราจะให้ดาเนะตายนะ แต่ในตอนนี้ดาเนะเสมือนยังไม่ตายนะเสลธ” วีอยากให้ดาเนะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปแม้จะตายแล้วเหลือแต่ร่างก็ตาม “แล้ววีต้องการให้ดาเนะมีร่างมีตัวตนอยู่ แต่ต้องทนทุกข์ทรมานกับพลังแห่งจิตมืดอย่างนั้นไปตลอดชีวิตหรอวี” เสลธเถียงกลับเพราะตอนเข้าใจความรู้สึกทรมานภายใต้การควบคุมของจิตมืดนั้นเป็นอย่างดี ซึ่งวีก็สะอึกกับคำพูดของเสลธด้วย เพราะตนก็เคยรับรู้และได้สัมผัสมาก่อนแล้วเหมือนกันถึงความทรมานนั้น วีกำมือแน่นและก้มหน้าตก สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเศร้า วีขบฟันตัวเองและฝืนพูดออกมา

“เข้าใจแล้ว เพื่อดาเนะจะไม่ต้องทรมาน เราต้องกำจัดจิตมืดนั้นให้ได้” วีกัดฟันพูดออกมาซี่งไม่มีทางออกอื่นใดที่จะเป็นทางออกที่จะช่วยดาเนะได้ ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็มีแต่เสียทั้งนั้น “ขอบใจนะวีที่เข้าใจ” เสลธก็ข่มใจเช่นกันถึงตัดสินใจเลือกทางนี้

“เสลธ แน่ใจนะว่าจะเลือกอย่างนั้นจริง” วีไม่สบายใจกับการลาจากของเสลธ ซึ่งอเคเซียก็เป็นห่วงเหมือนกัน “อืมมม เพื่อดาเนะ วิธีการนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วล่ะ” เสลธตอบให้พร้อมกับเกิดเสาแสงสีขาวน้ำนมขึ้นรอบตัวเสลธพร้อมแล้วสว่างวาบ เมื่อแสงนั้นจางลงไป ร่างของเสลธก็ไม่อยู่ที่ตำแหน่งตรงนั้นแล้ว วีรู้สึกสลดและหางตก การนับเวลาถอยหลังสู่ความตายของดาเนะกำลังเริ่มต้นขึ้น


Last edited by fushigidane on Thu Nov 04, 2010 6:58 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:06 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
:o :o :o :o :o

ตกลงจะให้ดาเนะตายไปจริงๆหรอครับ :cry:
ถ้าเป็นจริงก็เสียใจแย่เลย :cry:

แต่มันก็เป็นทางเลือกเดียวนี่เนอะ :shock:

เพราะในเมื่อพระเอกต้องตาย เรื่องก็อาจต้องจบลง?
เอ๊ะ หรือว่าไม่นะ :shock:

ผมคิดว่า ท่านดาเนะ
น่าจะเตรียมการอะไรบางอย่างไว้แล้วใช่มั้ยครับ(แอบมีหวัง) :o

ว่าแต่ วีเกือบได้เป็นฆาตกรแล้วนะเนี่ย :o

โอ้ว อ่านตอนนี้แล้ว เกือบจะร้องไห้ตาม

ไม่แน่ อาจมีอะไรพลิกผันก็เป็นได้ เพราะฉะนั้น
รออ่านตอนหน้าครับ ^^

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:19 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
ดาเนะคุงจะหนี ดาเนะ x วี ด้วยการตายนี่เอง.....

ที่จริงบอกแพนด้าก็ได้นะ เดี๋ยวช่วยเป็นพันธมิตรให้....

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:28 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
Quote:
จากนั้นวีจึงค่อยๆชักมือออกมาและพุ่งเข้าไปตายที่แก้มของเสลเต็มแรง

แอบฮา พุ่งเข้าไปตายกันเลยทีเดียว :lol:

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:29 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
อ๊ากกกกกกกกก ก่าข้าพเจ้า!!!! โหดร้ายรุนแรง =[]=

ถ้าจะอารมณ์รุนแรง ทำไมไม่ไป Berserk เอาตอนสู้กับเจ้าแมว...ละฟร๊า =w="

เรื่องมันเริ่มกายเป้นดราม่าซึ้งๆซะแล้วสิ โอวววๆๆๆๆ :cry:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:38 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
วีที่ขาดสติโดยสมบูรณ์แล้วขึ้นคร่อมร่างของเสลธที่นอนหงาย


ฮว้ากกกก นี่มัน :lol:
วีนอกใจ :o

/me เผ่น

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:44 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
^
^
^
-/หน้าแดงนิดนึง...

ดาเนะ~ อย่าเพิ่งด่วนหนีไปสิคร้าบ~ อยู่ให้ผมจิ้นก๊อน~!!

หน้าข่าวหนังวือพิมพ์ฉบับใหม่ล่าสุดประจำเมืองเทพแสงคร้าบ~
"ก่าวีหึงโหด!! ลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายมือที่สามจนเกือบตาย!!"

-/หันหลังแล้วเผ่น~ ฟิ้ว~ :lol:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:50 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
blackhole wrote:
Quote:
จากนั้นวีจึงค่อยๆชักมือออกมาและพุ่งเข้าไปตายที่แก้มของเสลเต็มแรง

แอบฮา พุ่งเข้าไปตายกันเลยทีเดียว :lol:

เอ่อ ต้องเป็นต่อยนี่หว่า ตายเฉยเลย :oops: เดี๋ยวค่อยแก้ ขี้เกียจ

เฮ่ย ตรูอุตส่าแต่งให้เลือดตกยางออกยังจะจิ้นได้อีกเรอะ พลังจิ้นน่ากลัวจริงๆ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 7:50 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
MonkeyMage wrote:
^
^
^
-/หน้าแดงนิดนึง...

ดาเนะ~ อย่าเพิ่งด่วนหนีไปสิคร้าบ~ อยู่ให้ผมจิ้นก๊อน~!!

หน้าข่าวหนังวือพิมพ์ฉบับใหม่ล่าสุดประจำเมืองเทพแสงคร้าบ~
"ก่าวีหึงโหด!! ลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายมือที่สามจนเกือบตาย!!"

-/หันหลังแล้วเผ่น~ ฟิ้ว~ :lol:


^
^
^

ก่าวี : เพราะเจ้าลิงมันมอมยาผมครับศาลที่เคารพ!! :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki