Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 8:24 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 8:26 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
JJmall wrote:
ก็เธอว์เป็นหัวหน้าแม่ยกนี่จ๊ะแพนด้าจัง!!!


แพนด้าเป็นหัวหน้าแม่ยกตั้งแต่เมื่อไหร่?!!

จำได้ว่าแค่เชียร์เฉยๆ นะคู่ก่าๆ เนี่ย
แต่ถ้าคู่หมาฟ้าแดงนี่ใช่เรยย แม่ยก คนเลี้ยง หัวหน้า FC :oops: :oops:

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 8:27 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
~LittlE_PanDa~ wrote:
JJmall wrote:
ก็เธอว์เป็นหัวหน้าแม่ยกนี่จ๊ะแพนด้าจัง!!!


แพนด้าเป็นหัวหน้าแม่ยกตั้งแต่เมื่อไหร่?!!

จำได้ว่าแค่เชียร์เฉยๆ นะคู่ก่าๆ เนี่ย
แต่ถ้าคู่หมาฟ้าแดงนี่ใช่เรยย แม่ยก คนเลี้ยง หัวหน้า FC :oops: :oops:


อย่ามาซึนสิจ๊ะเธอว์!!!!

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 8:29 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
JJmall wrote:

มีอะไรจะแก้ตัวมั้ยจะปินัทคุง :lol:


ฮว้าก นั่นมัน แก้เองแล้วไม่ใช่เรอะ
ท่านศาลที่เคารพ หลักฐานนี้ไม่ใช่หลักฐานที่แท้ อย่างแน่นอน ของจริงต้อง.....

pitinata wrote:
JJmall wrote:

คงจะเป็นพี่มุกกี้กับพี่เคียว

//โดนตบ



งานนี้ถามเจ้าตัวเลยว่า สมัครใจมั้ย :o
ปล.ผมว่างอยู่นะ ยัดๆไปก็ไม่ว่า :lol:


ผมไม่รู้ ผมไม่ผิดน้าาาาาาา

==============================

นับถือท่านดาเนะจริงๆขอรับ

Statistics ฟิคของดาเนะ (นัีบจาก Word ที่ผมใช้บันทึกฟิคนี้)
บันทึกเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2553
20:48 น.

Image

จำนวนหน้า (นับจากจุดเริ่มต้น ซึ่งรวมถึง ประวัติโดยย่อ)
126 หน้า (Angsana New 14 มีภาพแทรกประมาณ 3 หน้า)

จำนวนบรรทัด
4376 บรรทัด

จำนวนคำ
81220 คำ

ตัวอักษรทั้งหมด
297452 ตัวอักษร

จำนวนตอนทั้งหมด (รวมตอนย่อย และ ประวัติย่อ)
29 ตอน

Reply ทั้งหมด
1062 Replies

View ทั้งหมด
6711 Views

ขอขอบคุณเครื่องไม้เครื่องมือ
MS office Word 2003
Bigbug Webboard

:mrgreen:

ท่านดาเนะขยันจริงๆเลยคร้าบ ^^

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 10:09 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ทำไปได้หนอเรา :shock: ขอบคุณปินัทที่ทำสถิติให้นะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 10:29 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
ยกเลิกหนังสือดีกว่า เยอะเกิ้น~

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Tue Nov 02, 2010 11:24 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
คนรัก digi wrote:
GuilMon wrote:
ImageImageImageImage

อร๊ายยยยยยย

[กลิ้งหนี]


!!!

ไอ้เจ้ากิลล์!!! นี่เจ้าก็สนับสนุนช่ายม๊ายยยยยยยยยยยยย

*/ไล่แตร่ดวาฬ :twisted:



แอร๊ยยย

เค้าป่าวววนะะะะะ !!

แค่อ่านๆแล้วมันเกิืดอากาีีร . . . .

อุโฮ๊ะ !!

เผ่นด้วยความเร็วแสง ฟ้าววววว !!

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Wed Nov 03, 2010 8:00 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
คนรัก digi wrote:
~LittlE_PanDa~ wrote:
pitinata wrote:
วีXปินัท ไม่อ๊าว ขอปฏิเสธ เนอะ ท่านวี

แต่เอา ดาเนะ x ปินัท สินะ.....


เหยอออ =[]="

งานนี้เคลียร์กันเองนะครับถ้าเป็นงั้นอ่ะ */เผ่น~~~~ :oops:

ฮากกก ไม่อ๊าววว แค่ก่าวีกับก่าดาเนะโดนจิ้นคู่เดียวก็ไม่ไหวแล้ววว อย่าเพิ่มดีกรีเลย Plz


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Wed Nov 03, 2010 11:47 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Mon Jan 26, 2009 2:39 pm
Posts: 2712
Location: เป็นญาติกับ Lotion รึปล่าวหว่า
จะทำเป็นหนังสือได้เลยนะเนี่ย

_________________
Image
Image
ตู๊ดเข้าให้ ~ คู๊......คุ....คุ...คุ
I LOVE GUNBOUND


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน3
PostPosted: Wed Nov 03, 2010 12:47 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ดาเนะ ดาเนะเป็นไงบ้าง ดาเนะ” เสียงเล็กๆเหมือนเสียงของเด็กตัวหนึ่งเรียกปลุกให้ตื่น “ดาเนะอย่าแกล้งกันอย่างงี้สิดาเนะ เรากลัวนะ” เสียงของเด็กตัวนี้เปลี่ยนไปด้วยความกลัวที่แทรกเข้ามา “อึ อือ” ดาเนะเริ่มคืนสติและค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภาพที่เห็นคือกิ้งก่าน้อยสีดำที่อยู่เหนือหัวของดาเนะมองลงมาทั้งน้ำตาคลอเบ้า “ดาเนะฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้างดาเนะ” กิ้งก่าน้อยดีใจที่เห็นกิ้งก่าที่นอนสลบอยู่นั้นตื่นขึ้นมา

“ที่นี่ที่ไหนน่ะ” ดาเนะถามขึ้นมาด้วยเสียงที่งัวเงียเหมือนพึ่งตื่น เพราะทุกสิ่งทุกอย่างในโลก12หางนี้ไม่เว้นแม้แต่สิ่งไม่มีชีวิตอย่างก้อนหินหรือละอองน้ำ ถ้าตายหรือดับสูญไปแล้วนั้น ดวงวิญญาณของเจ้าของจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังธรรมชาติให้กับโลก12หางแห่งนี้ และพลังธรรมชาตินั้นๆจะถูกแปรเปลี่ยนให้กำเนิดสิ่งต่างๆตามความดีชั่วที่ได้สะสมมา เกิดการวนเวียนว่ายตายเกิดเป็นวัฐจักรแบบนีเรื่อยไป แต่ดาเนะที่ตื่นขึ้นมาได้นั้นแสดงว่ายังไม่ตาย

“ที่ๆเราเล่นเป็นประจำไงดาเนะ” บริเวณรอบๆนั้นเป็นทุ่งหญ้ากว้างขวางที่มีรั้วไม้ล้อมรอบ มีต้นไม้ต้นใหญ่อยู่กระจัดกระจายไม่เกะกะ และยังมีพื้นที่กว้างขวางมากพอให้สำหรับวิ่งเล่นหรือจัดกิจกรรมต่างๆได้อย่างสะดวก ดาเนะยันตัวเองขึ้นมานั่งแต่กลับปวดไปทั้งตัวแต่ไม่มาก

“ทำไมมันปวดไปทั้งตัวจังเลยล่ะ สงสัยเพราะโดนศรพลังงานของเสลธยิงเข้าใส่แน่ๆ” ดาเนะพูดกับตนเองเสร็จแล้วหันไปเพื่อจะขอบคุณกิ้งก่าน้อยสีดำที่เจอและปลุกดาเนะให้ตื่น แต่ภาพที่ดาเนะได้เห็นนั้นกลับเป็นกิ้งก่าน้อยสีดำที่ปลุกให้ตื่นทำหน้าเบะกำลังจะร้องให้ออกมา

“ดาเนะใจร้าย ทำไมดาเนะต้องว่าเค้าด้วยอะ เค้าไม่ได้ทำอะไรดาเนะเลยนะ” กิ้งก่าน้อยทำท่าจะร้องไห้เพราะโดนโยนความผิดซึ่งเหมือนจะไม่ได้ทำ “ดะ เดี๋ยวก่อนสิหนู พี่ไม่ได้!!!” ดาเนะตกใจเมื่อกำลังจะยื่นมือเข้าไปลูบหัวกิ้งก่าน้อยตัวนั้นเพื่อขอโทษ

“มือ มือเรา ทำไม” ดาเนะมือสั่นกับภาพที่เห็นเพราะมือของตัวเองนั้นหดเล็กลง เสียงก็เล็กลงเหมือนเด็ก ดาเนะรีบเอามือมาจับหน้าและสำรวจตัวเองทุกส่วนของร่างกาย “ไม่จริง!!! หางเรา ตัวเรา ทำไมมันหดลงเหลือเท่านี้ล่ะ” ดาเนะตกใจและพยายามตั้งสติให้นิ่งเพื่อจะไตร่ตรองสิ่งที่เกิดขึ้น

“ดาเนะโกรธเสลธแล้ว โฮ----- ดาเนะเกลียดเสลธแล้ว แง-----“ เสียงร้องให้ของกิ้งก่าเสลธร้องดังขึ้นมายิ่งทำให้ดาเนะลนลานจนทำอะไรไม่ถูก


“ดาเนะขอโทษเสลธนะ ดาเนะไม่ได้โกรธและเกลียดเสลธนะ” ดาเนะในร่างกิ้งก่าเด็กเข้าไปปลอบกิ้งก่าสีดำตัวน้อยจนหยุดร้องไห้ “จริงนะ ดาเนะไม่โกรธเสลธนะ” เสลธมองดาเนะทั้งน้ำตาคลอเบ้า “จริงสิ ดาเนะไม่ได้โกรธแล้วนะ” ดาเนะยิ้มให้กับกิ้งก่าน้อยซึ่งกิ้งก่าน้อยก็สีหน้าดีขึ้นทันที มือกรงเล็บสีน้ำตาลค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจนหมดและยิ้มดีใจให้กับดาเนะ

“แล้วดาเนะเป็นอะไรมั้ยน่ะ” เสลธถามขึ้นมาซึ่งตัวดาเนะเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน เพราะความจำล่าสุดที่จำได้นั้นคือตัวเองโดนเสลธยิงศรพลังงานสีเหลือง ซึ่งเป็นศรพลังงานสำหรับทำลายเผ่ามีหางโดยเฉพาะ แต่ดูเหมือนที่แห่งนี้จะไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น

“ดาเนะจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ มันเกิดอะไรขึ้นหรอ” ดาเนะแสร้งพูดให้เหมือนเด็กเพื่อให้กลมกลืนไปกับสถาณการณ์ “ดาเนะเป็นอะไรมากรึเปล่าน่ะ ไปหาพวกผู้ใหญ่มั้ยดาเนะ” เสลธกังวลและกลัวจนเหมือนจะร้องให้อีกครั้ง ดาเนะเห็นท่าไม่ดีจึงแสร้งทำเป็นปรกติ “เสลธ ดาเนะไม่ได้เป็นอะไรเลยจริงๆนะ ดูสิๆ” ดาเนะลุกขึ้นยืนกระโดดๆไปมาเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แต่จริงๆแล้วยังปวดไปทั้งตัวอยู่ หางของดาเนะสั่นและพองเพราะปวดแต่เนื่องจากอยู่ด้านหลัง เสลธจึงมองไม่เห็น

“ตอนที่วิ่งเล่นไล่จับกันอยู่จู่ๆดาเนะก็ล้มลงไปและนิ่งไปเลย แล้วเสลธเข้าไปเรียกดาเนะก็ไม่ยอมลุกขึ้นมา เสลธกลัวมากเลย” ดาเนะที่ได้ยินเสลธเล่ามานั้นจึงเดินเข้าไปจับมือของเสลธขึ้นมา “ดาเนะไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่นา ดาเนะขอโทษที่ทำให้เสลธเป็นห่วงนะ” เสลธกลั้นน้ำตาและตรงเข้าไปกอดดาเนะที่ขนาดตัวพอๆกัน

“เย้ ดาเนะไม่เป็นอะไรจริงๆด้วย” เสลธพูดออกมาอย่างดีใจแต่หางของดาเนะนั้นสั่นและตั้งพองระริก น้ำตาของดาเนะเล็ดออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างออกมา “อ๊ากกกกกก” ดาเนะร้องในใจออกมาเพราะยิ่งปวดตัวมากขึ้นเพราะแรงกอดของกิ้งก่าเด็กที่กอดตนอยู่ หน้าของเสลธนั้นมีความสุขซึ่งดาเนะที่เห็นนั้นก็ไม่ขัดขืนแต่อย่างใด ยอมทนปวดเพราะไม่อยากทำลายความสุขของเด็กตัวเล็ก

“ถ้านี่คือเสลธจริงๆ ทำไมไม่มีรอยแผลเป็นล่ะ แล้วตัวเราก็หดมาเป็นเด็กแบบนี้อีก ถ้าเราตายไปแล้วทำไมยังมีตัวตนแบบนี้ได้ล่ะ ที่นี่ทันที่ไหนกัน และเกิดอะไรขึ้น อากกกกกก” ดาเนะคิดประเมินสถานการณ์ในใจทั้งน้ำตาและความปวดตัว และร้องเจ็บปวดในใจเช่นกันเมื่อเสลธกอดแรงขึ้น


“อ๊ะ เย็นแล้ว กลับหมู่บ้านกันเถอะ” เสลธมองท้องฟ้าซึ่งยังคงเป็นสีฟ้าปรกติอยู่แต่ดวงอาทิตย์นั้นฉายแสงมา ซึ่งเงาหางขดของกิ้งก่านั้นยืดยาวออกไปแสดงถึงเวลาที่เข้าสู่ช่วงเย็นแล้ว ดาเนะกับเสลธที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นเก็บลูกหินเข้าตลับเล็กๆและยื่นให้เสลธ

“ว้า แพ้ดาเนะอีกแล้ว ดาเนะเล่นเก่งจัง เสลธสู้ดาเนะไม่ได้เลย” เสลธเสียดายที่เล่นเกมกับดาเนะแพ้ซึ่งดาเนะก็ตบไหล่ให้เสลธเบาๆ “แต่เสลธเก่งนะ ถ้าเมื่อกี้ดาเนะเล็งพลาดไปล่ะก็ ดาเนะแพ้ไปแล้วนะ” ดาเนะเอาเท้าลบรอยขูดกับดินที่เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่จนเป็นเนื้อเดียวกับดินใต้ตนไม้

“จริงหรอดาเนะ เสลธเก่งขึ้นแล้วหรอ” เสลธถามด้วยความดีใจ “จริงสิ แล้วดาเนะจะโกหกทำไมล่ะ” ดาเนะหลับตาให้ข้างนึงและถอนหายใจเบาพร้อมกับใช้แขนซ้ายเท้าเอวให้เสลธ “งั้นพรุ่งนี้เสลธไม่ยอมแพ้ดาเนะแน่นอน จะต้องชนะดาเนะให้ได้” เสลธยื่นคำมั่นให้ดาเนะซึ่งดาเนะก็รับด้วยความเต็มใจ

“ได้เลยเสลธ แล้วดาเนะจะไม่ยอมให้เสลธเด็ดขาด” ดาเนะยื่นคำมั่นให้กับเสลธด้วยเช่นกัน “งั้นพรุ่งนี้มาเล่นกันอีกนะดาเนะ” เสลธเก็บตลับลูกหินใส่ย่ามใบเล็กๆและสะพายเดินกลับหมู่บ้านพร้อมกับดาเนะ “มาเลยๆ เดี๋ยวดาเนะจะรอที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมนี้นะ” แล้วทั้งคู่ก็เดินกลับหมู่บ้านด้วยกัน

“เราจำได้ไม่เคยลืม เหตุการณ์ที่เรากับเสลธเล่นด้วยกันในหมู่บ้าน นี่ก็เหมือนกัน เป็นเหตุการณ์เดียวกันเลย และเหมือนทุกอย่างด้วย เหมือนกับความทรงจำของเราในอดีตเลย แต่ตอนต้นที่เจอนั้นมันคืออะไรกัน” ดาเนะคิดในใจขณะที่เดินคู่กับเสลธที่เดินยิ่มอย่างมีความสุขและอารมณ์ดี ทั้งคู่เดินด้วยกันจนจนออกจากเขตทุ่งกว้างมาถึงหมู่บ้านที่เสลธพูดถึง

“นี่มัน...หมู่บ้านคาเลียนก้านี่ แล้วชาวกิ้งก่ายังอยู่เต็มไปหมด!!!” ดาเนะที่คิดในใจนั้นตกใจกับภาพที่เห็นและยิ่งตกใจมากยิ่งขึ้นที่ชาวกิ้งก่าในหมู่บ้านนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงของช่วงอายุ เป็นช่วงอายุที่ดาเนะได้เห็นเป็นประจำก่อนที่ดาเนะจะโดนไล่ออกจากหมู่บ้าน

“ไม่จริงน่ะ ทุกตัวยังอยู่ และไม่แก่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย” ดาเนะกวาดมองภาพหมู่บ้านโดยรอบยิ่งทำให้ตกใจมากยิ่งขึ้น เพราะสภาพหมู่บ้านนั้นยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนสมัยที่ดาเนะยังเป็นเด็กอีกด้วย “ทุกอย่างสัมผัสได้ เรายังรู้สึกปวดตัวอยู่ด้วย ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันแล้วมันคืออะไรน่ะ นี่เรากำลังย้อนอดีตมาหรอ” ดาเนะเริ่มสับสนและสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยิ่งคิดยิ่งหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

“ดาเนะ” เสลธหันมามองทางดาเนะที่กำลังทำหน้านิ่วครุ่นคิดอยู่ตัวเดียว “อ้า เอ่อ ไม่มีอะไรเสลธ แค่คิดว่าจะรับมือกับเสลธยังไงในวันพรุ่งนี้ดีน่ะ แหะๆ” ดาเนะหัวเราะแหะๆกลบเกลื่อนซึ่งเสลธก็เชื่อเพราะยังเป็นเด็ก “โห ดาเนะ เสลธจะเอาจริงพรุ่งนี้ถึงกับเครียดเลยหรอดาเนะ” เสลธแซวเพื่อนของตนซึ่งดาเนะก็รับมุขตามเช่นกัน

“ไม่ได้หรอกเสลธ พรุ่งนี้เสลธเอาจริงดาเนะก็ต้องเตรียมรับมือให้ดีสิ ดาเนะก็จะสู้สุดความสามารถเลยนะ” ดาเนะประกาศมั่นให้กับเสลธซึ่งเสลธก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา “พรุ่งนี้เสลธไม่ยอมแพ้แน่ แล้วเจอกันนะดาเนะ” เสลธวิ่งเข้ากระท่อมเล็กๆของตนซึ่งอยู่ใกล้ๆกับกระท่อมของเสลธ

“แล้วเจอกันนะเสลธ” ดาเนะโบกมือลาไปมาให้เสลธซึ่งเสลธก็วิ่งโบกมือให้เช่นกัน เมื่อเสลธเข้ากระท่อมไปแล้วนั้น ดาเนะก็เข้ากระท่อมของตนเองเหมือนกัน ที่หมู่บ้านคาเลียนก้าแห่งนี้จะมีวัฒณธรรมที่แปลกประหลาดคือ เหล่ากิ้งก่าทุกตัวเมื่อโตจนสามารถพอที่จะสามารถจับแยกกับพ่อแม่ได้แล้ว จะแยกกิ้งก่าน้อยเหล่านั้นให้อยู่กระท่อมหลังเล็กๆเป็นของตนเอง แต่ยังสามารถขอความช่วยเหลือต่างๆจากเหล่ากิ้งก่าในหมู่บ้านแห่งนี้ได้ตามปรกติยามจำเป็น เพื่อฝึกความสามารถการพึ่งพาตนเองให้ได้ แต่สำหรับเสลธและดาเนะนั้นไม่มีพ่อแม่ เพราะหายสาบสูญไปตั้งแต่เสลธกับดาเนะยังไม่สามารถรับรู้เรื่องราวอะไรต่างๆได้อย่างปริศนา ทั้งดาเนะและเสลธต่างต้องอยู่กันเพียงลำพังมาโดยตลอด แต่ยังมีเหล่ากิ้งก่าผู้ใหญ่นั้นให้ความช่วยเหลือตลอดเวลา

“ถ้าเราย้อนอดีตมาจริงอย่างนี้ก็ดีสิ จะได้แก้ไขอดีตทั้งหมดให้ไม่ต้องเจอกับเรื่องที่เลวร้าย ไม่ต้องโดนไล่ออกมาจากหมู่บ้าน ไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว...” ดาเนะมองไปเห็นภาพๆหนึ่งที่ติดบนผนัง เป็นภาพของกิ้งก่าสีเหลืองตัวเล็กที่ใส่แว่นกันลมสีฟ้าที่ถือยกคันธนูคันเล็กขึ้นมาด้วยความดีใจ ดาเนะที่นอนอยู่บนเตียงกอดหมอนแน่นและสีหน้าแย่ลงในทันที

“แต่เราจะไม่ได้พบวี และวีจะไม่รู้จักเรา เพราะวีเป็นฝ่ายเข้ามาหาเราก่อน”


ที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมที่เสลธกับดาเนะมาเล่นด้วยกันนั้น ดาเนะมายืนรอเสลธเพื่อที่จะได้เล่นด้วยกันอีกครั้ง “วันนี้เจ้าเสลธมันจะวางแผนอะไรมาเล่นนะ จำไม่ได้แล้วด้วยสิแต่รู้สึกตื่นเต้นจังเลย” ดาเนะรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับเป็นเด็กจริงๆ นานเท่าไรแล้วที่ดาเนะไม่ได้สนุกและได้เล่นอะไรแบบนี้มานาน แต่เวลาผ่านไปนานเท่าไรเสลธก็ไม่ยอมมาเสียที จนกระทั่งถึงช่วงกลางวันที่พระอาทิตย์ขึ้นสูงสุดและฉายแสงที่แรงจ้า

“ช้าจังเลย ทำไมเสลธยังไม่มาอีกนะ” ดาเนะยังคงรอเสลธอยู่แต่ก็ไม่เห็นการปรากฎตัวของเสลธจึงเดินกลับกระท่อมในหมู่บ้านของตน เมื่อเข้าเขตหมู่บ้านแล้วดาเนะรู้สึกประหลาดในใจ จู่ๆดาเนะก็ได้ยินเสียงร้องให้ของเด็กนั้นดังก้องเข้ามาในหัวของดาเนะเบาๆ

“ปวดหัว ใครก็ได้ช่วยเสลธที” เสียงของเสลธที่ครางออกมาอย่างทรมานเหมือนอาการป่วยนั้นเข้ามาในหัวของดาเนะ “เสลธ” ดาเนะที่ได้ยินจึงรีบวิ่งไปที่กระท่อมของเสลธและเปิดประตูเข้าไป ที่มุมของกระท่อมนั้น ดาเนะพบกับเสลธที่นอนอยู่บนเตียงอยู่

“ดาเนะ ค่อกๆ” เสลธมองมาทางประตูกระท่อมเห็นดาเนะเป็นแขกเข้ามาจึงพยายามลุกจากเตียงลงมาเพื่อจะต้อนรับ ดาเนะรีบเดินเข้าไปหาและเสลธซึ่งหน้าของเสลธนั้นออกสีแดงๆและหายใจหอบๆเป็นลมอุ่นๆออกมา

“เสลธไม่สบายอยู่นี่นา” ดาเนะตกใจกับสภาพที่เห็นเพราะทั้งสีหน้าและอาการของเสลธนั้นค่อนข้างแย่มาก ตัวที่ร้อนและเหงื่อที่ออกมามาก อาการหายใจติดขัดและลมหายใจที่ออกมาอย่างร้อนๆอีกด้วย “ไม่เป็นไรดาเนะ เสลธไม่สบายนิดหน่อยเอง เดี๋ยวเรามาแข่งลูกหินกันเถอะ วันนี้เสลธไม่ยอมแพ้แน่ ด่อกๆ” เสลธยังไม่ลืมคำมั่นที่ให้กับดาเนะ

“ไม่ได้นะเสลธ เสลธไม่สบายขนาดนี้นอนพักก่อนเถอะ” ดาเนะส่ายหน้าไปมาและพูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนของตน “ถ้าไม่แข่งลูกหินกับดาเนะ เดี๋ยวดาเนะจะโกรธเสลธว่าไม่รักษาคำพูด” เสลธตอนนี้นำตาคลอเบ้าขึ้นมาแต่ไม่ใช่เพราะกลัวดาเนะจะโกรธ แต่เป็นฤทธิ์ไข้ที่โจมตีใส่จนปวดหัวมากจนน้ำตาคลอขึ้นมา

“ดาเนะไม่โกรธเสลธหรอก แต่ดาเนะจะโกรธเสลธถ้าเสลธป่วยแล้วจะยังฝืนเล่นลูกหินอีกนะ” ดาเนะว่าเสลธด้วยความเป็นห่วง “เสลธนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวดาเนะจะเอาผ้าชุบน้ำกับทำยามาให้เสลธกินนะ” ดาเนะค่อยๆเอนตัวเสลธลงบนเตียงและห่มผ้าให้แล้วไปเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ

“ดาเนะ ไม่โกรธจริงๆนะ ค่อกๆ” เสลธถามเพราะยังคงกังวลและกลัวอยู่ “ไม่โกรธจริงๆ ดาเนะไม่ได้โกหกนะ แต่ตอนนี้เสลธนอนบนเตียงห้ามหนีไปไหนนะ ไม่งั้นดาเนะโกรธจริงๆด้วย” ดาเนะขู่เสลธซึ่งดูจะได้ผลดีด้วย “งั้นเสลธจะนอนบนเตียงรอดาเนะนะ ค่อกๆ” เสลธตอบกลับให้ด้วยเสียงที่อ่อนระทวยแต่ดาเนะยังสามารถได้ยินอยู่ “อือ รอแปปนะ” ดาเนะตอบกลับขณะหยิบเตรียมน้ำใส่กาละมังเล็กๆที่มีผ้าขนหนูอยู่

“จำได้แล้ว วันนั้นเรารอเสลธครึ่งวันแต่เสลธไม่ยอมมาเลยกลับบ้านไป แล้ววันหลังๆเราก็ว่าเสลธและโกรธหลายวันเลย ที่แท้เสลธป่วยแบบนี้หรอ แล้วทำไมเสลธไม่ยอมบอกเราล่ะ...” ดาเนะครุ่นคิดขณะเตียมน้ำใส่กาละมังและยกไปที่โต๊ะตัวเล็กๆ ดาเนะมองไปยังเสลธที่นอนหายใจติดขัดหน้าแดงอยู่บนเตียงใต้ผ้าห่ม

“หรือว่านี่คือความทรงจำในอดีตของเสลธ!!!”


Last edited by fushigidane on Thu Nov 04, 2010 7:03 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2
PostPosted: Wed Nov 03, 2010 1:18 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
ส....ส.......สเลธเคะมากก O___O!!!!!

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki