Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 11:06 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 109, 110, 111, 112, 113, 114, 115 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน5
PostPosted: Mon Nov 15, 2010 2:50 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ไม่อยากเชื่อตัวเองเลยว่าแต่งไปได้ตอนครึ่ง เอาเข้าจริงนี่ถือว่าได้2ตอนเลยก็ว่าได้นะเนี่ย โชคดีที่วันนี้หัวดันแล่นด้วยเลยนั่งแต่งได้ค่อนข้างที่จะไว แถมมีเรี่ยวแรงไม่เหนื่อยอีก ช่างเหลือเชื่อตัวเองจริงๆ แต่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มแต่งยืดมากๆยังไงไม่รู้ แย่าง2ตอนนี้เน้อหลักแค่นิดเดียวเองเท่านั้นเองนะ โดยความเห็นแล้วชอบกันหรือเปล่านะ หรือชอบแบบเดินเนื้อเรื่องไวๆดี ไม่มากความเหมือน2ตอนนี้ :?:


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน5
PostPosted: Mon Nov 15, 2010 5:01 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
อืม... ผมคงไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยฮะนี่...

รู้สึกเหมือนพี่ตินแต่งให้จิ้นได้มากขึ้น หนทางสีม่วงเปิดกว้างมากเลยอ่ะ :twisted:

สงสัยกระป๋องสีม่วงที่ผมราดให้คงได้ผลสินะ =w=+

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน5
PostPosted: Mon Nov 15, 2010 6:38 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
แต่งยังไงก็ชอบคับ ยาว สั้น อ่านหมด =w=
(สอบกันมันส์ ทั้งสัปดาห์เลยผม 555+)

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน5
PostPosted: Mon Nov 15, 2010 6:38 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
!!!!

ตอนจบนั่นมันอะไรกันล่ะเนี่ย อย่ามาบอกว่าไม่รู้เรื่องนะ ชั้นรู้ว่าเธอว์เข้าขั้นว่าท่านอาร์มอร๊างงงค์แล้ว โฮะๆๆๆ :twisted:


ว่าแต่ ไหนบอกอาเคเซียไม่โกหกไง ตอนที่ลากวีดาเนะและเสลธขึ้นเตียง เอ้ย!! เข้าห้อง..!! ยังหลอกพวก DR ฮยู่เลยนี่นา ==;

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน5
PostPosted: Mon Nov 15, 2010 7:03 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
JJmall wrote:
!!!!

ตอนจบนั่นมันอะไรกันล่ะเนี่ย อย่ามาบอกว่าไม่รู้เรื่องนะ ชั้นรู้ว่าเธอว์เข้าขั้นว่าท่านอาร์มอร๊างงงค์แล้ว โฮะๆๆๆ :twisted:


ว่าแต่ ไหนบอกอาเคเซียไม่โกหกไง ตอนที่ลากวีดาเนะและเสลธขึ้นเตียง เอ้ย!! เข้าห้อง..!! ยังหลอกพวก DR ฮยู่เลยนี่นา ==;

ขอบคุณมากเจ๊ ลืมไปเลยนะนั่นว่าอเคเชียไม่ได้พูดความจริงน่ะ ตรงท้ายตอนที่5นั้นServiceเล็กๆน้อยๆจากดาเนะ ไม่รู้ทำไมอยากแต่งให้จิ้นจริงๆ สงสัยจะโดนสีม่วงของลิงนัทเทย้อมโดนส่วนใดส่วนหนึ่งแน่ๆ เพราะออกอาการช้ามาก


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน5
PostPosted: Mon Nov 15, 2010 11:35 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
อ้าว ก็จะไปรู้ได้ไงว่ามีใครมาอยู่ทางอีกด้านนึง หันไปก็จ๊ะเอ๋พอดี :oops:

เค้าแค่อยากลุกจากเตียงเองนา

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Tue Nov 16, 2010 5:45 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
เพราะด้วยความตกใจประกอบการที่สติยังไม่พร้อมเพราะพึ่งตื่น วีจึงผลักดาเนะที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆตนนั้นจนตกลงไป “อ๊ะ ดาเนะ” วีที่พึ่งตั้งสติได้จึงรีบคลานมาดูดาเนะซึ่งตื่นขึ้นมาแล้ว ดาเนะนอนหงายแผ่หราในสภาพที่พึ่งตื่นด้วยอาการที่ตกใจ ดวงตาสีเขียวทั้งสองข้างของดาเนะมองมายังวีด้วยแววตาที่ขุ่นเพราะยังไม่ตื่นเต็มที่ ชุดนอนของดาเนะที่เหมือนชุดคลุมหลวมๆนั้นหลุดลุ่ย สายรัดเอวหลวมๆก็คลายออก “ดะ ดาเนะ เป็นไงบ้าง” วีพูดเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นดาเนะสภาพชุดนอนที่หลวมๆ

“วะ วี” ดาเนะหน้าแดงขึ้นมาเมื่อลืมตาตื่นมาเห็นภาพของวีชะโงกมาจากเตียง ดวงตาทั้งสองข้างนั้นมีประกายน้ำอยู่ภายในและสั่นไปมาเบาๆ ตัววีเหงื่อแตกพลั่กและลนลานยิ่งทำอะไรไม่ถูกเพราะคิดว่าดาเนะโกรธแล้วและยังถูกมองเห็นในสภาพนั้นอีกด้วย

“ดะ ดาเนะ อา— ขะ ข้าพเจ้า อะ” วีพูดตะกุกตะกักจนคำแทบจะไม่เป็นคำ อยากจะกล่าวขอโทษก็กลัว ดาเนะลุกขึ้นยืน แต่คำกล่าวขอโทษของวีนั้นหยุดชะงักลงทันที เมื่อกิ้งก่าที่ตนเองพึ่งจะผลักตกเตียงลงไปนั้นเข้าสวมกอดวีแน่น ดาเนะกอดวีแน่นเหมือนจะไม่ให้วีนั้นหลุดไปจากตน

“ดะ ดาเนะ” วีตกใจทำอะไรไม่ถูกที่เพื่อนของตนจู่ๆเข้ามาสวมกอดตน “วี ใช่วีจริงๆด้วย” ดาเนะพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มจนถึงไหล่ของวี ดาเนะนิ่งเงียบไปและยังคงร้องไห้อยู่ วีจึงใช้มือขวาลูบหลังหัวดาเนะเบาๆ “ดีใจจริงๆ ที่วียังมีชีวิตอยู่” ดาเนะพูดออกมาทั้งน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่หยุด วีที่ตั้งสติได้นั้นจึงสวมกอดดาเนะเช่นกัน

“ข้าพเจ้าก็ดีใจนะ...ที่ดาเนะมีชีวิตอยู่เหมือนกัน” วีที่กอดดาเนะนั้นก็ร้องไห้ให้กับความยินดีที่เพื่อนของตนยังมีชีวิตอยู่

“วี เราคิดว่าวีตายแล้ว...เรารู้สึกผิด เราเหงา เรากลัว ที่ต้องอยู่โดยไม่มีวี” ดาเนะระบายความอัดอั้นและความรู้สึกช่วงเวลาที่เสียวีไปออกมา “ดาเนะ ข้าพเจ้าก็เหมือนกัน ตอนที่รู้ว่าดาเนะตายแล้วนั้น ข้าพเจ้าหัวใจเหมือนแตกสลาย รู้สึกเหมือนชีวิตของข้าพเจ้าสูญสิ้นไปแล้ว” วีก็พูดระบายความในใจออกมาเหมือนกันความเสียใจที่แทบไม่แตกต่างจากดาเนะ

“วี ขอโทษ ขอโทษนะที่พาวีมาเจอกับเรื่องแบบนี้ ถ้าไม่มีเรา วีคงไม่ต้องเจอกับเรื่องแบบนี้” วีที่ได้ยินนั้นแย้งออกมาทันที แต่ยังคงกอดดาเนะแน่นไว้อยู่ “ไม่ ดาเนะ...ดาเนะไม่ได้ผิด แล้วดาเนะอย่าพูดแบบนี้อีกนะ ข้าพเจ้าไม่อยากสูญเสียดาเนะเป็นครั้งที่สองอีกแล้ว” วีระงับห้ามออกมาทั้งน้ำตาเพราะไม่อยากต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีกครั้ง ดาเนะนิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อแต่ยังคงกอดวีเพื่อเก็บรับสัมผัสของเพื่อนตนเองที่ขาดหายไปเพราะความผิดของตน

“วี เราขอกอดวีอย่างนี้อีกหน่อยนะ” ดาเนะขอร้องวีเพราะอยากเก็บความรู้สึกนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ข้าพเจ้าก็เช่นกันดาเนะ ข้าพเจ้าอยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้เหมือนกัน” บรรยากาศพลบค่ำของโลกแห่ง12หาง ภายในห้องของกิ้งก่าวีนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น กิ้งก่าทั้งสองตัวแบ่งความรู้สึกความห่วงหาอาธรและความคิดถึงผ่านสัมผัสกอดที่มอบให้กันและกัน แม้น้ำตานั้นจะไหลออกมาจากดวงตาที่หลับสนิทของกิ้งก่าทั้งสองตัว แต่น้ำตานั้นเป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปิติยินดีของการมีตัวตนของกิ้งก่าที่เป็นเพื่อนตัวสำคัญของตน

“วี เราอยากให้เวลาของคืนนี้หยุดจัง” ดาเนะเอ่ยออกมาซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ “วี วันนี้เรามีความสุขที่สุดเลย มีความสุขจนไม่อยากให้เวลาผ่านเลยไปไหน อยากให้มันหยุดลงอย่างนี้ไปตลอด” ดาเนะบอกความในใจออกมาให้กับเพื่อนของตน เมื่อทั้งคู่คิดว่าต่างเติมเต็มสิ่งที่เรียกว่าความคิดถึงจนเต็มนั้น ทั้งคู่จึงคลายมือที่กอดกันนั้นออก ทั้งคู่ที่นั่งอยู่บนเตี่ยงนั้นลุกจากเตียงขึ้นมา

“วี ขอบคุณนะ ที่ยังมีชีวิตอยู่ ชีวิตที่ทำให้เรามีความหมายที่จะมีอยู่ต่อไป ถ้าไม่มีวี...ถ้าไม่มีวี” ดาเนะทรุดลงไปนั่งกับพื้นเพราะเข่าอ่อนไร้เรี่ยวแรง วีที่เห็นดาเนะทรุดลงไปนั้นรีบลงไปนั่งประคองดาเนะ น้ำตาของดาเนะนั้นยังไม่หยุดไหลซึ่งต่างจากวีที่หยุดได้สักระยะตั้งแต่ที่ขอเวลากอดเพิ่มขึ้น

“วี...ทำไม...เสลธต้อง...” ดาเนะที่ได้ฟังเรื่องราวของเสลธจากท่านอเคเชียมานั้นยังทำใจไม่ได้ แม้จะมีหนึ่งกิ้งก่าที่ฟื้นขึ้นมา แต่ก็มีอีกหนึ่งกิ้งก่าที่ต้องสูญสิ้นไป แม้วีจะได้รับการเติมเต็มแล้ว แต่ดาเนะกลับยังขาดไปอีก และไม่มีวันที่จะได้เติมให้เต็มได้อีกตลอดไป ซึ่งวีไม่สามารถหาคำใดมาปลอบให้ได้ จึงให้ดาเนะร้องไห้ระบายออกที่ไหล่ของตน โดยมีเพียงมือทั้งสองข้างเท่านั้นที่คอยมอบสัมผัสแห่งความเป็นห่วงให้เท่านั้น


“วี ขอบคุณนะ” ดาเนะที่หยุดร้องนั้นหันมาขอบคุณวี ซึ่งดวงตาทั้งสองนั้นเป็นสีแดงช้ำขึ้นมา “ขอบคุณนะที่อยู่เป็นเพื่อนเรา” ดาเนะยกแขนเสื้อชุดคลุมซึ่งเป็นแขนยาวมาเช็ดหน้าตัวเอง “ไม่เป็นไรนะดาเนะ ไม่เป็นไร” วีค่อยๆประคองดาเนะมาที่เตียงให้นั่งลงสบายๆ เมื่อทั้งคู่นั่งลงแล้วนั้นต่างรู้สึกอะไรบางอย่างจึงหันหลังไป ซึ่งหางขดของกิ้งก่าทั้งสองนั้นสัมผัสชนกันโดยหางของวีนั้นทับซ้อนดาเนะนิดหน่อย

“จริงสินะ ในคืนนั้นพวกเราได้สัญญากันเอาไว้ว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอด” วีเอ่ยนึกขึ้นมาได้ เพราะเป็นสัญญาที่ทำห้วีนั้นมีความสุขมากที่สุดที่ได้มีเพื่อนข้างกายตนอย่างดาเนะ “ดาเนะ สัญญากับข้าพเจ้าได้ไหมว่าพวกเรานั้นจะมีชีวิตอยู่ด้วยกัน และเป็นเพื่อนกันตลอดไป” วีลุกขึ้นยืนหันหลังให้โดยยื่นหางขดให้ทางดาเนะ ดาเนะเองยังคงนั่งมองหางของวีเหมือนไม่กล้าให้สัญญา

“วี ขอโทษนะ แต่เราคงให้สัญญาไม่ได้ เรากลัวเหตุการณ์แบบนั้นจะเกิดขึ้นอีก เรากลัวสัญญานั้นจะไม่เป็นจริงขึ้นมา” ดาเนะยังคงมองหางขดของวีซึ่งวีก็เก็บหางและลงไปนั่งข้างๆดาเนะ “ดาเนะ ข้าพเจ้าเชื่อว่าสัญญาของพวกเราจะไม่ทลายนะ ดาเนะดูสิ แม้ข้าพเจ้าจะเกือบตาย หรือดาเนะก็เช่นกัน แต่ตอนนี้พวกเรายังมีชีวิตอยู่นะดาเนะ” วีพูดเอนเอียงให้ดาเนะคล้อยตาม แต่ทุกสิ่งที่วีพูดนั้นก็เป็นความจริงทุกอย่าง วีจึงลุกขึ้นมาและยื่นหางขดให้กับดาเนะอีกครั้ง

“เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าคิดว่าคำสัญญานี้จะไม่มีวันทลายแน่นอน และดาเนะกับข้าพเจ้าจะได้เป็นเพื่อนกันตลอดไป” วียืนยันซึ่งดาเนะยังคงมองหางขดของวีอยู่ และลุกขึ้นมาเดินออกห่างจากวีโดยยื่นหางขดของตนให้ไปประกบกัน “วี เราก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเหมือนกัน เราไม่อยากกลับไปแบบนั้นอีกแล้ว เพราะฉะนั้นขอให้คำสัญญาของเราเป็นจริงด้วยเถิด” ดาเนะให้สัญญากับวีอย่างจริงจัง เมื่อทั้งคู่สัญญารูปแบบประจำเผ่ากิ้งก่าของตนเสร็จแล้วจึงปล่อยหางลงตามปรกติ ดาเนะเดินไปที่ริมหน้าต่างห้อง

“วี เรื่องในวันนี้อย่าบอกใครนะ ได้โปรด” วีเดินตามดาเนะมาโดยหยุดยืนข้างๆและหันหลังพิงผนังมองไปทางดาเนะ “ข้าพเจ้าไม่บอกใครหรอก เชื่อใจข้าพเจ้าเถอะ” วีให้คำมั่นกับดาเนะที่ยังคงเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง “ขอบคุณนะวี” ดาเนะที่กำลังมองออกไปทางหน้าต่างนั้นเห็นภาพสวนแห่งแสงยามค่ำ แม้ภายนอกจะดูมืดแต่ไม่ให้ความรู้สึกที่หดหู่ แต่กลับดูสวยงามในอีกรูปแบบ ทะเลสาบเล็กๆที่ทอแสงประกายกับแสงจันทร์ แสงไฟจากเสาไฟสีขาวอ่อนๆเพื่อส่องสว่างสำหรับทางเดิน

“วี ที่นี่ที่ไหนน่ะ ตอนนั้นเราอยู่ที่ๆเหมือนห้องท่านอเคเชียอยู่เลย มันเป็นอะไรยังไงงงไปหมดแล้ว” ดาเนะมองสำรวจห้องรอบๆซึ่งไม่คุ้นเคยและไม่เคยเห็นรูปแบบห้องนอนแบบนี้มาก่อน “ดาเนะ นี่ห้องนอนข้าพเจ้าเอง” วีตอบแต่ดาเนะยังคงเหม่อลอยอยู่ ดวงตาสีเขียวแดงเพราะร้องไห้หนัดนั้นดูขึ่นไร้แวว แต่แฝงด้วยความรู้สึกหดหู่เอาไว้ วีเห็นแล้วเป็นห่วงดาเนะที่อาจจะคิดเรื่องของเสลธอยู่

“ดาเนะ ไม่เป็นอะไรนะ ข้าพเจ้ายังอยู่เป็นเพื่อนอยู่” วีพอจะเดาความคิดในหัวของดาเนะได้ จึงพยายามให้กำลังใจโดยไม่พูดถึงเสลธเพื่อไม่ให้ฉีกความรู้สึกของดาเนะต่อเสลธให้กว้างมากยิ่งขึ้น “ขอบคุณนะวี เราสับสนอะไรนิดหน่อยน่ะ ตอนแรกก็เหมือนอยู่ในอดีต อีกทีนึงก็ไปโผล่ที่ห้องของท่านอเคเชีย แล้วมาโผล่ที่ห้องของ...วี” ดาเนะหยุดคำพูดก่อนที่จะเอ่ยชื่อของเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงที่ตกใจ

“วี นะ นะ นี่” ดาเนะถามเสียงสั่นพร้อมกับมองรอบๆห้องด้วยสายตาที่ตื่นเต้น ปล่อยให้วียืนตกใจอยู่ตัวเดียวที่ดาเนะจู่ๆตะโกนพรวดพราดขึ้นมา “หะ ห้อง ของวี หรอ” ดาเนะยังคงตื่นเต้นซึ่งวีพอจะเข้าใจในตัวดาเนะแล้ว “ใช่แล้วดาเนะ ที่นี่ห้องของวีเอง” วีผายมือให้ชมกับห้องนอนของวี ซึ่งถือว่าเป็นห้องนอนขนาดกลาง แต่เพราะการจัดเข้ามุมสวยงามและมีของน้อย จึงทำให้ห้องของวีนั้นมีขนาดใหญ่ขึ้น

“สุดยอดเลย ไม่เคยนึกว่าจะได้มาที่ห้องของวีแบบนี้นะเนี่ย” ดาเนะสายตาเป็นประกายประทับใจกับห้องที่สวยแบบเรียบง่าย บรรยากาศความเศร้าโศกนั้นค่อยๆหายไป

“ถ้าดาเนะอยากมาเที่ยวที่ห้องของข้าพเจ้าก็บอกเลยนะ ข้าพเจ้าต้อนรับเสมอ” วีต้อนรับดาเนะที่เป็นเพื่อนของตนด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและเต็มใจ “ไม่เป็นไรวี รบกวนเปล่าๆ” ดาเนะรู้สึกเกรงใจเจ้าของห้องแต่วีกลับส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่หรอกดาเนะ นานๆทีข้าพเจ้าก็อยากให้เพื่อนมาเที่ยวห้องบ้างนะ สำหรับดาเนะแล้วข้าพเจ้าต้อนรับเสมอหละ ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ แต่...” วีแกว่งหางตัวเองไปมาพร้อมกับสายตาที่หลบลง วีกำลังอ้ำอึ้งเหมือนกำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้าในสายตาของดาเนะ

“ขอข้าพเจ้าเที่ยวไปบ้านดาเนะเป็น...บางครั้งได้มั้ย” วีรวบรวมความกล้าบอกออกไป เพราะวีนั้นยังไม่เคยมีเพื่อนที่ให้ความจริงจังเหมือนดาเนะ เลยกล้าๆกลัวๆที่จะขอไปเที่ยวบ้าน “คือข้าพเจ้า...เอ่อ...” วีหน้าแดงขึ้นมาก่อนที่จะหันหลังให้ดาเนะ ซึ่งหางของวีนั้นหยุดส่ายไปมาแต่สั่นแทน ดาเนะที่นั่งอยู่บนเตียงของวีนั้นกำลังรอคำตอบและอมยิ้มไว้ เพราะไม่เคยเห็นวีที่ปรกติแล้วจะจริงจังตลอดทำหน้าเขินอายอย่างนี้

“อยากแช่น้ำร้อนอีก ข้าพเจ้า อ่า...ชอบน่ะ” วีพูดความต้องการของตัวเองออกมาจนได้ซึ่งดาเนะนั้นนั่งนิ่งเงียบ “ถะ ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะดาเนะ เอ่อ ข้าพเจ้าขอโทษนะ” วีรู้สึกเหมือนดาเนะโกรธจึงรีบขอโทษทันที สีหน้าของวีแอบความรู้สึกผิดหวังเอาไว้แต่หางของวีนั้นตกถึงพื้น ซึ่งเป็นการแสดงออกทางหางของเผ่ากิ้งก่า

“ไม่เป็นไรวี วีเป็นเพื่อนเรานี่นา เราไม่หวงหรอก นานๆทีลงแช่บ่อน้ำอุ่นด้วยกันก็คงน่าสนุกนะ” ดาเนะยิ้มออกมาให้วีเพราะดีใจที่เพื่อนของตนชอบบ่อน้ำอุ่นอันเป็นสิ่งที่ดาเนะภาคภูมิใจในกระท่อมของตน “จริงนะดาเนะ จริงๆนะ” วีรู้สึกตื่นเต้นที่ได้รับอนุญาติให้ไปบ่อน้ำอุ่นที่ตัวเองติดใจ หางของวีสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ดาเนะที่เห็นวีตื่นเต้นเหมือนเด็กนั้นก็ยิ้มให้ “จริงสิ แต่มีข้อแม้นะ ว่าวีจะไม่บอกใครเรื่องบ่อน้ำแห่งนี้กับใคร เราไม่อยากให้ใครรู้นอกจากวีเท่านั้น” วีรีบรับคำทันทีว่าจะไม่แพร่งพรายให้ใครอื่นๆรู้

“วี ตื่นรึยางงงงง” เสียงของโดรุดังเข้ามาทางหน้าต่างจากด้านล่าง วีเดินไปที่หน้าต่างๆและเปิดออกซึ่งหมาป่าแดงในชุดเกราะออกภาพกิจนั้นยืนโบกมือไปมา “วี ท่านอเคเชียเลี้ยงมื้อพิเศษให้กับพวกเราและวีกับดาเนะด้วยนะ ลงมากินฉลองกัน ชวนดาเนะมาด้วยนะ ที่สวนแห่งแสงริมๆทะเลสาบใกล้ๆกับสะพานแสงล่ะ” โดรุตะโกนขึ้นมาซึ่งวีก็ตะโกนกลับตอบรับเหมือนกัน

“เดี๋ยวตามไปนะ ไม่ต้องห่วง” หลังจากที่โดรุได้รับคำตอบแล้วจึงรีบวิ่งกลับไปเพราะรู้สึกกระปรี้กระเป่าที่ได้กินของกินอร่อยๆ “ดาเนะ พวกเราไปกันนะ ถือว่าเลี้ยงฉลองการกลับมาของพวกเราอีกครั้ง และสัญญาแห่งเพื่อนที่จะคงตลอดไป” วีหันมาทางดาเนะซึ่งดาเนะยืนอึ้งเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีงานเลี้ยงจัดขึ้น “อือ ไปสิ” ดาเนะพยักหน้าให้กับวีซึ่งวีก็เดินมาหาดาเนะพร้อมกับยื่นชุดไว้เปลี่ยนให้

“ตอนนี้ดาเนะใช้ชุดของข้าพเจ้าก่อนละกันนะ ไม่รู้ว่าชุดของดาเนะนั้นอยู่ไหนเหมือนกัน” ดาเนะรับชุดมาแล้วกิ้งก่าทั้งคู่ก็เดินคู่กันเพื่อจะเดินไปยังสถานที่จัดเลี้ยงจนมาถึงหน้าประตูห้องน้ำของที่พักDRเพื่อเปลี่ยนชุดกันก่อน ซึ่งดาเนะเดินไปหยุดที่หน้ากระจกเพื่อจะล้างหน้าตัวเองก่อน ส่วนวีนั้นเดินเข้าไปยังห้องน้ำในทันที ห้องน้ำของDRนั้นแม้จะไม่ได้มีขนาดใหญ่มากนัก มีเพียงแค่2ห้องน้ำ แต่ก็แยกห้องอาบน้ำและห้องขับถ่ายแยกไว้ต่างหากและห่างพอสมควรนิดหน่อย ดาเนะมองกระจกที่สะท้อนเห็นภาพของตนเองที่ตาแดงช้ำไปหมดจึงจัดการล้างหน้าให้ดูสดชื่นขึ้นก่อนที่จะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ ใบหน้าของดาเนะนั้นไม่มีความสุขแต่อย่างใดที่จะได้ฉลองกับเพื่อนๆ แต่มีความรู้สึกหนึ่งที่แอบไว้ภายใน โดยเฉพาะเมื่อเห็นหน้าวีทุกครั้ง ดวงตาของดาเนะจะเปลี่ยนเป็นสีที่ขุ่นมัวก่อนที่จะกลับไปปรกติอีกครั้ง


Last edited by fushigidane on Wed Nov 24, 2010 8:54 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Tue Nov 16, 2010 5:50 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ไม่รู้แต่งออกมาได้ซึ้งไหม แต่ก็พยายามให้ดีที่สุดแล้ว คิดว่ายามที่เราคิดถึงจากสิ่งที่สูญเสียแล้วกลับมาได้อีกครั้ง คงจะอารมณ์ความรู้สึกประมาณนี้ แม้จะตัวผู้เหมือนกันแต่ก็คงจะมีความคิดความรู้สึกเหมือนกับต่างเพศล่ะมั้ง แต่คงไม่สามารถหรูหราได้แบบนั้น :oops:


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Tue Nov 16, 2010 6:06 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
ผ... ผมมองเห็นแล้ว... ผมมองเห็นจุดประสงค์ของตอนนี้แล้ว!!

จุดประสงค์หลักของตอนนี้คือ... สารภาพรัก... สินะคร้าบ ท่านดาเนะ~ :twisted:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Tue Nov 16, 2010 7:27 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ก็พึ่งจะบอกไปว่าคิดถึงๆ มาสารภาพรักอะไรลองนัท (จับลิงนัทลงบ่อแล้วโยนโดรุกล้ามๆลงไป)


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 109, 110, 111, 112, 113, 114, 115 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki