Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 11:34 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 111, 112, 113, 114, 115, 116, 117 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Fri Nov 19, 2010 10:56 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
=///= ดาเนะ.. เป็นโรคเบะระยะสุดท้ายแล้วสินะ..

ถึงกับขึ้นคร่อมโดรุเลย อื้อหืม.. ท่าทางอากุจะลีลาเด็ดน่าดู =.,=

ย่างออกกระทู้ช้าๆก่อนโดนอุ้ม..

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 1:06 am 
เทพดิน
User avatar

Joined: Fri Oct 23, 2009 11:32 pm
Posts: 559
ว้ากกกก ไม่อ๊าววววว โดรุไม่ชอบกล้ามๆ TwT!!!!!

ผมชอบหุ่นสมส่วนปกติ แต่ลีลาเด็ดนะคร้าบบบ TwT!!!

ไม่อ๊าวววว กล้ามว้ากก ๆ ><!!

_________________
Image

[-In this world, Justice without Power is useless...-]
- Ginga Densetsu Riki -


เรียกว่า โดรุ ก็ได้นะครับ *w*


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 1:07 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
ลีลาเด็ด... ลีลาอะไรเหรอฮะ? โดรุ...

-/ไม่อยากคิดอะไรที่ไกลเกิน... :lol:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 7:08 am 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
MonkeyMage wrote:
ลีลาเด็ด... ลีลาอะไรเหรอฮะ? โดรุ...

-/ไม่อยากคิดอะไรที่ไกลเกิน... :lol:


ขอสงสัยด้วยคนครับ :lol:

/me ย่องหนีโดรุอย่างช้าๆ โดยที่ไม่ให้ โดรุรู้ตัว :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 2:19 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
Underdog wrote:
ผมชอบหุ่นสมส่วนปกติ แต่ลีลาเด็ดนะคร้าบบบ TwT!!!


..................................

//ช็อก

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 6:52 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
MonkeyMage wrote:
เป็นแรงบันดาลใจที่.. เอิ่ม... น่ากลัวดีนะฮะ...

เพิ่งรู้ว่าท่านดาเนะชอบแบบนี้นะเนี่ย... -/เซฟข้อมูล...


นี่แต่งเพื่อเอาคืนเรื่องที่คุยกันในSkypeนะเฮ่ย แม้จะเคยบอกชอบ "ล่ำ เท่ ถ่อย เถื่อน" แต่ไม่ใช้ไอ้บ้ากล้ามแบบในภาพนั้นนะเฮ่ย แล้วจะเซฟข้อมูลไปทำไมมิทราบห๊าาาาาาา

พอเห็นผลรวบยอดบันทึกที่ปินัททำมาให้แล้ว...น่ากลัวอะ ทำไปได้ไงเนี่ย 170หน้า...
JJmall wrote:
=///= ดาเนะ.. เป็นโรคเบะระยะสุดท้ายแล้วสินะ..

ถึงกับขึ้นคร่อมโดรุเลย อื้อหืม.. ท่าทางอากุจะลีลาเด็ดน่าดู =.,=

ย่างออกกระทู้ช้าๆก่อนโดนอุ้ม..

ฮากกก ก็ขึ้นไปขี่บนท้องของโดรุจะให้ใช้คำว่าอะไรนอกจากขึ้นคร่อมเนี่ย นี่อุตส่าไม่บรรยายเกี่ยวกับโดรุที่พยายามนอนดิ้นแต่ไม่มีแรง แล้วจับกรอกจนโดรุตาเหลือกอะไรแบบนี้แล้วนะ ยังจะมาจิ้นให้ไปในทางนั้นอีกกกกกก


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 7:28 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:

พอเห็นผลรวบยอดบันทึกที่ปินัททำมาให้แล้ว...น่ากลัวอะ ทำไปได้ไงเนี่ย 170หน้า...


ผมว่าอันนี้น่ากลัวกว่าอีก :o

pitinata wrote:
ตัวอักษรทั้งหมด
404170 ตัวอักษร


ท่านดาเนะฟิดสุดยอดคร้าบ :lol: ทำไปได้

ตอนต่อไปจะออกเมื่อไหร่หรอครับ :mrgreen:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Sat Nov 20, 2010 10:10 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ช๊อคด้วยคน อากุจะยอมได้หรือไม่.. !? ได้ข่าวว่าหมาของอากุกล้ามนิ โฮะๆๆๆ ยอมได้หรืออากุ!?


ดาเนะยิ่งอธิบายยิ่งเห็นภาพ.. อ่านไปหน้าแดงเลยนะเนี่ยโฮะๆๆๆ (ไปไกลอยู่คนเดียว..)


170 หน้า..

ม่วงๆซักประมาณ 92.8% เห็นจะได้.. ร้ายมว๊ากกก(นะเธอว์)!!

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน7
PostPosted: Mon Nov 22, 2010 7:11 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ท่ามกลางที่พักขนาดใหญ่ของกลุ่มDRหรือหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งนั้น ปรกติแม้จะเวลาค่ำหรือดึกขนาดไหนก็ตามถ้าไม่เกินเวลาช่วงเที่ยงคืน จะต้องมีหางบางส่วนที่นั่งโซฟากลางโถงกลางเพื่อทำกิจกรรมต่างๆของตน เพื่อทำหน้าที่เวรรับข้อความต่างๆที่อาจส่งมาตอนช่วงกลางคืนก็เป็นได้ แต่ในตอนนี้โถงกลางนั้นกลับเงียบสงัดและไร้ซึ่งแสงไฟ เพราะเหล่าหางทุกตัวนอกจากกิ้งก่านั้นร่วมสังสรรค์ที่สวนแห่งแสงกันหมด เพื่อตอบแทนความเหนื่อยและต้อนรับเฉลิมฉลองเหล่ากิ้งก่าทั้งสองตัว ในตอนนี้จึงมีเพียงแต่ดาเนะตัวเดียวที่อยู่ในเคหะสถานหลังนี้

ดาเนะเดินสำรวจรอบๆบริเวณชั้นสองซึ่งเป็นระเบียงใหญ่จนครบถ้วน เพราะไม่มีอะไรเป็นพิเศษนอกจากตัวระเบียงล้อมรอบและห้องต่างๆที่มีสัญลักษณ์อันแสดงเอกลักษณ์ถึงเจ้าของห้อง อย่างของวีนั้นเป็นเครื่องหมายตัววีสลักที่แผ่นปายไม้ที่ประตูห้องนอน ดาเนะที่สำรวจเสร็จแล้วจึงเดินลงมาที่บันไดกลางลงสู่ชั้นที่หนึ่ง ซึ่งเป็นโถงกลางที่มีโซฟาขนาดใหญ่ล้อมรอบโต๊ะไม้ที่อยู่ตรงกลางห้อง ใต้ระเบียงนั้นมีประตูห้องต่างๆมากมายซึ่งดาเนะไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ละห้องนั้นคืออะไร แม้จะอยากสำรวจก็ตามแต่ไม่มีเวลามากพอที่จะเดินสำรวจทุกซอกมุม จึงเดินตรงไปที่ประตูทางออกซึ่งต้องผ่านโถงกลางด้วย

ดาเนะรีบก้าวเดินแต่ต้องหยุดการเคลื่อนที่ลงเมื่อหางตานั้นเหลือบไปเห็นซองเอกสารซองหนึ่งบนกองเอกสาร ซึ่งซองนั้นจ่าหน้าซองว่าดาเนะและประทับตราว่า “สำคัญ” ซองเอกสารของดาเนะนั้นยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้ร่องรอยใดๆเพราะยังถูกปิดผนึกเอาไว้อยู่ ดาเนะจึงถือวิสาสะเปิดซองเอกสารของตนเองดูซึ่งมีเอกสารจำนวนหลายแผ่นอยู่ในนั้น ดาเนะค่อยๆอ่านเอกสารทีละแผ่นที่อยู่ในมือนั้นอย่างตั้งใจ เพราะทุกแผ่นนั้นมีความสำคัญที่สมควรแก่การประทับตราเอาไว้ เพราะมันคือผลการทดสอบการเข้าหน่วยอัลฟ่าของดาเนะเอง

ซึ่งคะแนนที่ดาเนะทำไว้นั้นถือว่าน่าจะค่อนข้างดีมาก เพราะในช่องของความคิดเห็นของแต่ละตัวนั้นค่อนข้างที่จะวิจารณ์ออกมาในเชิงบวก โดยเฉพาะวาฬกิลที่เขียนชื่นชมความตั้งใจมั่นของดาเนะ เพราะไม่มีการแสดงปฏิกิริยาใดๆของคริสตัลจับผิดที่อยู่ห่างที่ๆทดสอบไม่ไกลนัก ดาเนะค่อยๆอ่านความคิดเห็นของแต่ละตัวจนหมดทุกแผ่นซึ่งมีครบทุกตัว นอกจากวีที่เป็นหน่วยอัลฟ่ากิ้งก่า ดาเนะเปิดเอกสารแผ่นต่อไปมาอ่าน ทันทีที่เห็นหน้าเอกสารนั้น ดาเนะตกใจจนมือสั่นเพราะเอกสารนั้นเป็นใบรับรองการเป็นหน่วยอัลฟ่าที่สอง ซึ่งมีลายเซ็นต์ของกิ้งก่ารุ่นหนึ่งรับรองความจริงซึ่งเป็นลายเซ็นต์

“น นี่เราได้เป็นหน่วยอัลฟ่าแล้วจริงๆหนอ” ดาเนะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองกับเอกสารที่ตนเองอ่านอยู่นั้น แต่ดาเนะนั้นกลับไม่ดีใจมากนักกับเอกสารที่เห็นนัก ทั้งที่การได้เข้าหน่วยอัลฟ่านั้นเคยเป็นความฝันของดาเนะ แต่ในตอนนี้ดาเนะได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว นั่นคือการได้รู้จักกับกิ้งก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่า และยังได้เกินกว่าที่คาดคิดอีกด้วย คือการได้เป็นเพื่อนกับวี ดาเนะพลิกกระดาษแผ่นต่อไปเมื่อปราบปลื้มในสิ่งต่างๆแล้วต้องตกตะลึงกับแผ่นกระดาษแผ่นสุดท้านที่ดาเนะอ่านอยู่ เพราะเป็นใบขอทำเรื่องให้ตัวดาเนะสามารถพักอาศัยที่หน่วยแห่งนี้ได้เป็นกรณีพิเศษ และยังมีห้องส่วนตัวให้สำหรับดาเนะอีกด้วย ซึ่งบุคคลที่ทำเรื่องนั้นคือวีนั่นเอง

ดาเนะไม่เข้าใจเหตุผลที่ทำไมวีถึงทำสิ่งต่างๆให้มากมายขนาดนี้ ดาเนะรู้สึกขอบคุณวีจากใจที่มอบสิ่งต่างๆให้ ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ต่างๆขึ้นนั้น ดาเนะคงจะรับยื่นข้อเสนอของวีอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่สวยงามและเลิศหรูเหมือนอย่างที่เคยจินตนาการไว้ เคยฝันอยากอยู่อย่างสงบ เป็นเพื่อนกับวี และได้พูดคุยตามปรกติสุขโดยไม่กังวลใดๆ แต่ความจริงนั้นแม้จะสามารถทำได้ แต่ความปลอดภัยนั้นมันไม่มีแล้วสำหรับดาเนะ เมื่ออ่านครบทุกแผ่นแล้วจึงเก็บเอกสารเข้าซองให้เข้าที่เหมือนเดิมเพื่อจะทำลายหลักฐานให้แนบเนียนที่สุดก่อนที่จะจากไป


วีออกมาจากห้องเพราะรู้สึกคลื่นไส้เพราะผลจากเครื่องดื่มผสมฤทธิ์เมาของหมาป่าฟ้าอากุ “อุฟ” วีเอามือปิดปากและรีบเดินเพราะบางสิ่งบางอย่างที่เคยอยู่ในกระเพราะนั้นกำลังจะออกมาทางปากแล้ว แก้มของวีเต่งขึ้นมาเพราะแรงดันจากสิ่งในกระเพาะที่พยายามพุ่งออกมา แต่ก็ขืนลงไปจากเจ้าของร่าง วีที่เดินโซซัดโซเซนั้นพยายามเร่งฝีเท้าให้ไว้ที่สุดจนมาถึงหน้าประตูห้องน้ำชั้นระเบียง แต่ในขณะที่กำลังจะเข้าไปปลดปล่อยของไม่พึงประสงค์นั้น สายตาของสุดยอดกิ้งก่านักธนูเหลือบไปเห็นกิ้งก่าตัวหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ตรงโต๊ะของโถงกลางซึ่งมีเอกสารต่างๆมากมายกองอยู่ที่นั่น กิ้งก่าที่ยืนด็เอกสารเหมือนจะไหวตัวทันและมองมาทางวีด้วยหน้าตื่นและรีบวิ่งออกไปทางประตูทางเข้าของที่พักหลังนี้ทันที

“อุอุฟ(ดาเนะ)” วีเรียกชื่อทั้งที่ยังปิดปากและสีหน้าทั้งพะอืดพะอมอยู่จนเผลออ้าปากออกมา “โอกกกกกกก” สิ่งไม่พึงประสงค์นั้นได้สำรอกออกมาจากปากของวีอย่างเต็มที่และเสียงดังมากจากระเบียงชั้นสอง ซึ่งถ้าวีแอบเข้าห้องน้ำไปปลดปล่อยออกมาก่อน ดาเนะอาจจะยังไม่ไหวตัวทันก็เป็นได้


ดาเนะที่ตกใจเห็นวีเจอตนนั้นจึงทิ้งเอกสารที่โต๊ะลงและรีบหนีออกไปทันที แต่เพียงไปถึงประหน้าก็ได้ยินเสียงสำรอกชวนสยดสยองมาจากระเบียงชั้นสอง ดาเนะที่เพียงแค่ฟังเสียงนั้นจินตนาการได้ทันทีถึงความน่ากลัวที่เกินกว่าจะบรรยายออกมา แต่เพราะกำลังหนีอยู่จึงไม่สามารถจะกลับไปช่วยได้ ดาเนะหยุดยืนนิ่งที่หนาประตูบานใหญ่ที่เป็นทางออก เพียงแค่ดันมือออกไปก็จะสามารถหนีออกไปได้สำเร็จและโอกาสยังเอื้ออำนวยให้กับดาเนะด้วย เพราะวีนั้นยังคงสำรอกออกมาชุดใหญ่ด้วยเสียงที่ชวนสยดสยองอยู่

แต่ขาดาเนะนั้นกลับไม่สามารถก้าวออกไปได้ แม้แต่มือยังหนักจนไม่สามารถดันมันขึ้นมาให้สูงขึ้น แต่ร่างของดาเนะกลับหันหลังและวิ่งกลับไปขึ้นระเบียงชั้นสองเพื่อไปดูอาการของวีเพื่อนของตน โดยปล่อยซากสำรอกที่กระจายอยู่ที่พื้นไว้ ดาเนะเข้าไปลูบหลังวีโดยลูบดันขึ้นเพื่อให้สำรอกออกมาให้หมด

วียังคงสำรอกอยู่จนทำให้ดาเนะรู้สึกกลัวในกระเพราะของวีว่ามีขนาดเท่าใด เพราะจากปริมาณที่วีสำรอกออกมานั้น มันเยอะเกิดกว่าร่างเล็กๆของสายพันธ์กิ้งก่าจะบรรจุรับไปได้เสียด้วยซ้ำ ซึ่งน่าจะมากกว่าปริมาณอาหารสำหรับสี่ที่ ที่ดาเนะเคยกินที่ร้านของลุงจามอนจนท้องดาเนะเป่งโตออกมา แต่ที่ท้องของวีนั้นกลับคงรูปเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อวีสำรอกออกมาจนหมดนั้น วีทรุดเข่าอ่อนลงไปนั่งกับพื้นระเบียงทันทีเพราะเหนื่อยกับการสำรอกจนหมดตัว

“วะ วี” ดาเนะพูดเสียงสั่นทั้งด้วยความเป็นห่วงและความกลัว กลัวเรื่องที่ตนจะแอบหนีและเรื่องกระเพาะปีศาจของวี วีพูดอะไรไม่ออกเพราะดาเนะมาเห็นสภาพสุดทุเรศของตนเองจึงได้แต่มองลงไปแต่หลบตาไม่มองซากสำรอกด้วยเช่นกัน

“มะ ไม่เป็นอะไรนะ” ดาเนะยังคงพยายามถามทั้งความกลัวทั้งสองอย่าง “อะ เอ่อ” วีเริ่มที่จะพยายามพูดอะไรบางอย่างออกมานั้น

“โอกกกกกก” เสียงสำรอกอันชวนสยดสยองดังขึ้นข้างๆหูของวี เพราะดาเนะนั้นก็สำรอกมาเหมือนอย่างวีเหมือนกันที่ระเบียงชั้นที่สองหน้าห้องน้ำ วีใช้มือขวากรงเล็บขวาของตนลูบหลังดาเนะเช่นกัน ปริมาณที่ดาเนะสำรอกออกมานั้นก็มีปริมาณมากอย่างน่าเหลือเชื่อเหมือนกับวีแต่น้อยกว่าพอสมควร แต่ก็มากเกินกว่าที่ขนาดร่างกิ้งก่านั้นจะเก็บได้ แต่กิ้งก่าคู่นี้กลับมีกระเพาะปีศาจที่สามารถบรรจุอาหารลงกระเพาะได้มากกว่ารูปลักษณ์ที่เห็นภายนอก


“ดูเหมือนจะทำเลวไม่ได้นะดาเนะ” วีเอ่ยขึ้นมาเพราะฟังความจริงที่ดาเนะจะหนีจากวีไป เพราะดาเนะกลัวความปลอดภัยของวีนั่นเอง ซึ่งกิ้งก่าสีเหลืองในชุดผ้ากันเปื้อนและถุงมือยางกำลังทำความสะอาดซากสำรอกของตนที่ได้สร้างเอาไว้

“นั่นสินะวี เราอยู่หน้าประตูแล้ว อีกแค่ก้าวเดียวเราก็ที่จะทำสำเร็จแล้ว แต่กลับทำไม่ได้ แถมหันหลังกลับมาซะอีก” ดาเนะพูดอย่างปลงๆกับตัวเองที่ใจอ่อนและออกแรงทำความสะเพื่อระบายอารมณ์

“ข้าพเจ้าขอบใจนะ ที่เป็นห่วงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอบดาเนะในจุดนี้เนี่ยล่ะ” วีกล่าวขอบคุณและชื่นชมตัวดาเนะซึ่งทำให้ดาเนะสงสัยขึ้นมา “วี วีไม่โกรธเราหรอ ทั้งที่เราตอนนี้เหมือนตัวซวยที่คอยติดตามเป็นเงาวีแล้ว วีต้องมาเจอเรื่องอะไรต่างๆเพราะตั้งแต่เราเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวี แม้แต่ชีวิตของวีเอง...” ดาเนะหยุดคำพูดลงเพราะไม่อยากพูดต่อ วีที่รับฟังนั้นก็ถอนหายใจออกมา

“ดาเนะ ข้าพเจ้าอาจไม่เข้าใจจิตใจของดาเนะหรอกนะ แต่ข้าพเจ้าคิดว่าดาเนะคิดมากเกินไปหรือเปล่า” วีพยายามพูดเพื่อน้าวโน้มดาเนะไม่ให้วิตกกังวลมากเกินไป ดาเนะที่ออกแรงทำความสะอาดนั้นหยุดลงทันที “ไม่ให้คิดมากได้ไงล่ะวี วีต้องเคยเป็นแบบนั้นก็เพราะการที่เรามีตัวตนในชีวิตของวีนะ ถ้าวีเป็นอะไรไปอีกจะให้เราไม่คิดอะไรหรอวี” ดาเนะบอกความจริงที่เป็นห่วงออกมา

“ดาเนะเป็นเพื่อนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็อยากจะช่วยเหลือเพื่อนด้วย หรือว่าดาเนะไม่เห็นว่าข้าพเจ้าเป็นเพื่อนของดาเนะ” วียิงคำถามที่ทำให้ดาเนะต้องชะงักในทันที “เพราะเป็นเพื่อนไม่ใช่หรอดาเนะ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกัน แบ่งปันกัน ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข แล้วเพื่อนตัวนี้จะได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ไม่มากก็น้อยก็ตาม” วีพูดพลางขณะทำความสะอาดแต่ออกแรงไปมาด้วยความโกรธ

“แต่ดาเนะน่ะ กลับเก็บความทุกข์ความกังวลต่างๆไว้กับตัวเอง ไม่ยอมบอกให้เพื่อนตัวนี้รู้บ้างเลย” วียังคงทำความสะอาดต่อไปซึ่งใกล้จะเสร็จแล้ว “แต่...” ดาเนะอยากจะเถียงกลับแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะสิ่งที่วีพูดออกมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง

“แล้วถ้าเกิดดาเนะเป็นเหมือนเสลธขึ้นมาล่ะ โดนจิตมืดกลืนกินแบบนั้น ดาเนะคิดว่าแบบนั้นดีแล้วหรอ ข้าพเจ้าไม่อยากให้ดาเนะเป็นแบบนั้นนะ” ดาเนะที่ได้ฟังคำของวีแล้วนั้นทำให้นึกถึงเสลธในทันที เพราะไม่มีใครมีความสุขกันสักตัว แต่กลับทุกข์กันทั้งคู่และยังคงเป็นทุกอยู่จนถนปัจจุบัน จวบจนถึงอนาคตที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว

“จริงสินะ...เสลธ...” ดาเนะนิ่งเงียบก่อนที่จะหันไปทางวี “วีขอบคุณนะ ที่เตือนสติเราเอาไว้น่ะ ไม่เช่นนั้นอาจเป็นอย่างที่วีเล่าจริงๆก็ได้” ดาเนะขอบคุณวีที่คอยเตือนสติไม่ให้ตนเองพลาดพลั้งเดินทางเหมือนอย่างเพื่อนสนิทตัวแรกเคยเป็น วีเดินเข้ามาช่วยดาเนะทำความสะอาดซึ่งทำของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว “ไม่เป็นไรดาเนะ ก็เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา”


“เสร็จสักที เฮ้อ” ดาเนะและวีพูดออกมาพร้อมกันหลังจากเสร็จสิ้นทำความสะอาดเสร็จ และทั้งคู่ก็ต่างตั้งปนิทานว่าจะไม่หลงดื่มอะไรแปลกๆอีกแล้ว “แต่ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าพวกเราจะออกมากันได้ขนาดนี้เนี่ย” ดาเนะพูดด้วยเสียงที่แหยๆผสมกับความขยะแขยงเมื่อมองลงไปในถึงที่บรรจุซากสำรอกที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว สักพักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับสมาชิกเหล่าหางทุกตัวกลับมาในสภาพที่เมาแอ๋ไม่รู้เรื่อง ซึ่งนำโดยวาฬกิลที่กลิ้งหลุนๆเข้ามาพร้อมกับสมาชิกที่เหลือทยอยกันเข้ามา แต่เมื่อเข้ามาแล้วนั้นนรกสำหรับกิ้งก่าทั้งสองตัวก็เกิดขึ้นทันทีเพราะเหล่าหางทุกตัวต่างสำรอกออกมากันทีละตัวๆจนครบทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่หมาฟ้าอากุที่เป็นตัวคิดแผนการผสมเครื่องดื่มมึนเมาเข้าไป

“ดาเนะ เอายังไงดี...” วีคิดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นทะเลสำรอกที่กำลังค่อยๆไหลนองมาอย่างช้าๆซึ่งชวนขยะแขยงมาก “วี เราขึ้นห้องแล้วนอนกันเถอะ ทำเหมือนพวกเราไม่รู้เรื่องอะไรและไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ” ดาเนะแนะนำซึ่งทั้งคู่ก็หันหลังเดินกลับขึ้นระเบียงแวะทำความสะอาดร่างกายอย่างเงียบๆก่อนที่จะเริ่มตามแผนที่ดาเนะเสนอ


Last edited by fushigidane on Wed Nov 24, 2010 9:04 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Mon Nov 22, 2010 7:13 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
เมื่อเช้าตี2มั้ง มาระบายกับหมาแดงโดรุและก่าวีถึงเรื่องการแต่งไม่ออก กลัวที่จะตัน กลัวที่จะเลี่ยน เลยแต่งออกมาอีกแบบนึงเลย แม้ว่าจะผิดจากที่วางแผนเอาไว้ แต่ก็ต่้องทำเพราะมันถึงจุดของเรื่องแล้ว ตอนนี้ก็ชวนจิ้นอีกหนึ่งตอนนะ แถมเห็นภาพชัดแจ๋วเลยด้วย :o :twisted:

คำผิดเดี๋ยวค่อยแก้ละกัน ขี้เกียจๆๆๆๆๆๆ


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 111, 112, 113, 114, 115, 116, 117 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki