Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 8:54 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 126, 127, 128, 129, 130, 131, 132 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน9
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 1:57 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
คนรัก digi wrote:

จะหล่นใส่เจ้านี่ละ =w="

อะไรมันจะคิดสั้นได้ขนาดนี้นะเจ้าก่าวีในฟิคเนี่ย ทีตอนมรสุมแมวจิ้มก่ายังไม่เป็นอะไรเลย :oops:

อยากทำนะ แต่มันห่างเกินไปอะ ไม่งั้นสนุกแน่ๆ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 2:52 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“พลกิ้งก่าพร้อม” ลิงแบงค์ยกมือขึ้นให้สัญญาณเตรียมยิงฝนธนูอีกครั้ง เหล่ากิ้งก่าที่ได้รับคำสั่งนั้นต่างมองหน้ากันเองเหมือนไม่มั่นใจและกำลังลังเล เพราะรุ่นพี่หมาป่า2ตัวอยู่กลางดงศัตรู และเป้าหมายของฝนธนูด้วย นั่นหมายถึงลิงแบงค์กำลังสั่งให้เหล่ารุ่นน้องกิ้งก่านั้นจัดการศัตรูพร้อมกับรุ่นพี่หมาป่าไปด้วย

“พี่แบงค์ พวกพี่...” กิ้งก่าเติร์กถามขึ้นมาอย่างลังเลแต่โดนรุ่นพี่ลิงกลบทันที “ไม่มีเวลาแล้ว รีบเข้าก่อนที่จะไม่ทัน” เหล่ากิ้งก่านั่งชันเข่าและเล็งศรขึ้นฟ้าโดยพร้อมเพรียงกัน

“พี่เชื่อใจพวกนั้น ว่าพวกมันต้องรู้ ยิง!!!” ลิงแบงค์บอกคำตอบให้กับเหล่ารุ่นน้องกิ้งก่าซึ่งต่างยังไม่เข้าใจในความหมาย แต่มีความรู้สึกร่วมกันว่าสิ่งที่รุ่นพี่ตนสั่งและบอกไปนั้น ต้องมีความหมายอะไรบางอย่างแน่นอน เหล่าฝนธนูจำนวนนับสิบดอกพุ่ลอยขึ้นฟ้าอย่างรวด

“ปูพรมถล่มไปเรื่อยๆไม่ต้องยั้ง เอาให้ไอ้พวกวิ่งว่อนพวกนั้นให้หายไปให้หมด” ลิงแบงค์ตะโกนสั่งเสียงดัง พร้อมกับฝนธนูที่ออกมาจากเหล่ากิ้งก่าเรื่อยๆไม่หยุด “ยิง ยิง ยิงเข้าไป ยิงพวกมันให้ตายป่าราบให้หมด” ลิงแบงค์ยังออกคำสั่งต่อเนื่องอย่างเมามันส์ในอารมณ์จนเหล่ารุ่นน้องที่รอคำสั่ง แม้แต่เหล่ากิ้งก่าที่กำลังง่วนอยู่นั้นต่างคิดไปในทิศทางเดียวกัน

“พี่แบงค์ เก็บกดสินะที่ไม่ได้ออกไปลุยแบบพวกพี่ตัวอื่นๆเค้า” เหล่ารุ่นน้องมองเหงื่อตกในขณะที่ลิงแบงค์ยืนสั่งด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความสะใจอย่างที่สุด


คู่หมาป่าฟ้าแดงที่กำลังป้องตัวเองด้วยใบดาบขนาดใหญ่นั้น กำลังถูกรุมโจมจากเหล่าเฉดรอบทิศทางจนปราการใบดาบใหญ่สั่นไหวไปมา แต่ไม่ใช่เพราะเพียงพอการถูกโจมตีจากภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกิดปัญหาภายในอีกด้วย “ไอ้เจ้าอากุ อย่ากดลงมามากเดะ หนักนะเว้ย เห็นใจหมาเจ็บหลังกับรับน้ำหนักด้วย” โดรุพึมพำเบาๆออกมาให้อากุได้ยิน

“นี่ก็เกร็งจนเจ็บตัวปวดขาไปหมดแล้วนะเฮ้ย เกร็งจนกล้ามขาจะขึ้นแล้ว” อากุที่อยู่เหนือร่างของโดรุก็พึมพำให้โดรุได้ยินเช่นกัน “เกร็งบ้าอะไรของอากุ ถ้าเกร็งเราก็ต้องไม่หนักเดะ นี่เล่นทิ้งน้ำหนักมาหมดเลยนะเฮ้ย” โดรุยังคงเถียงกลับอากุพลางขบปากซีดเพราะทั้งแสบบาดแผลและน้ำหนักที่ต้องรองรับจากอากุ ดาบ และเกราะ

“งั้นถ้าแบบนี้จะบอกว่าเราอู้หรือเปล่า” อากุจากที่พยายามเกร็งตัวเองเพื่อลดน้ำหนักที่ถ่ายเทลงบนตัวโดรุ ตอนนี้กลับปล่อยตัวตามสบายเพื่อถ่ายน้ำหนักทั้งหมดลงไป โดรุที่ปรกติรองรับน้ำหนักประกอบกับบาดเจ็บอยู่แล้วจนแทบจะไม่มีแรงลุกขึ้นหรือขยับไปไหนมากกว่านี้แล้ว

“อึ” โดรุที่นั่งชันเข่ากลับทรุดตัวลงต่ำลงไปอีกจนแทบจะติดกับพื้น “อะ อากุ เชื่อแล้วๆ” โดรุที่โดนน้ำหนักตัวอากุกดทับลงไปแทบจะลงไปนอนในทันที “เชื่อรึยัง ว่าเราไม่ได้เอาเปรียบแบบที่ว่า” อากุถามย้ำจนโดรุพยักหน้ารัวๆในทันที “เชื่อแล้วๆ รีบลุกเร็ว หนัก!!!” โดรุพยายามเน้นเสียงคำสุดท้ายเพื่อให้รู้ว่าตัวเองหนักจริงๆ

“โดรุเด็กดี เดี๋ยวพี่อากุจะลุ(ก)...” อากุพูดขาดคำพร้อมกับร่างที่สั่นไปมาเหมือนโดนแรงกดจากด้านบนขย่มกดทับ โดรุที่รองรับอากุอยู่ด้านบนนั้นสั่นไปตามอากุด้วย “เอ้ย รีบลุกไปเสะอากุ หนักนะเว้ย แล้วมาขย่มอะไรอีกกกกก” โดรุที่หนักเพราะน้ำหนักอากุอยู่แล้วต้องเจอแรงขย่มจากโดรุอีก

“อากุ พวกนั้นมันยิงมาแล้ว ขยับไปไหนไม่ได้เลย โดนแรงกดจากธนูจนลุกขึ้นไม่ได้เลย” ร่างของอากุยังคงสั่นไปมาเพราะกับเสียงกระทบของหัวศรธนูกับใบดาบ ศรธนูที่ปกลงบนพื้นหญ้า และเสียงศรที่ธนูที่เสียบทะลุร่างเหล่าเฉดที่รุมล้อมทำร้ายอากุจนค่อยๆหายไปทีละตัว

“อย่ามาล้อเล่นนะอากุ นี่ทั้งหนักทั้งเจ็บจนจะฝืนไม่ไหวแล้วนะ” โดรุนั่งตัวสั่นเพราะเริ่มทานรับน้ำหนักทั้งตัวและเกราะของอากุไม่ไหวแล้ว ประกอบกับบาดแผลและความปวดแสบที่รวมเข้าด้วยกัน “ไม่ได้ล้อเล่นนะโดรุ นี่ก็พยายามจะดันตัวเองขึ้นไปเหมือนกันแต่มันดันไม่ขึ้นเลย” อากุที่พยายามอยู่นั้นทำไม่สำเร็จ เพราะการได้ถ่ายน้ำหนักลงไปเพียงครั้งเดียวนั้น จะทำให้แรงต้านหรือฝืนนั้นมากตามขึ้นไปด้วย ด้วยท่าที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการดันตัวเองขึ้น ประกอบกับแรงกดธนูที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า ทำให้สองแรงที่รวมกันนั้นมากกว่าแรงจากร่างกายที่บาดเจ็บของโดรุจะทนรับไว้ได้

“อากุ เอายังไงดี ขืนเป็นแบบนี้พวกเราแย่แน่ โดรุจะไม่ไหวแล้ว” เสียงของโดรุที่ออกมานั้นถึงขีดจำกัดของความอดทนจนอากุนั้นรับรู้ได้ “โดรุ ปล่อยร่างลงไปนอนเลย” อากุให้คำตอบโดรุซึ่งโดรุเหมือนจะไม่พอใจ “อากุ แต่นาย...” โดรุรู้ทันทีว่าอะไรจะเกิดขึ้นและพยายามฝืนร่างกายต้านไว้ อากุที่เห็นโดรุยังดื้อดึงนั้นจึงทิ้งน้ำหนักตัวเองทั้งหมดไปที่หลังของโดรุ โดรุที่รับน้ำหนักทั้งหมดนั้นทรุดลงไปนอนกับพื้นในทันที ร่างของหมาฟ้าอากุนอนทับร่างของโดรุโดยมีใบดาบใบใหญ่ปกปิดท้างด้านหลังเอาไว้

“อากุ อย่านะ แกรีบลุกเดี๋ยวนี้นะ” โดรุว่าอากุกลับแต่ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวของหมาป่าฟ้าเพื่อนตนแต่อย่างใด “แบบนี้ดีแล้วอากุ แกจะได้ไม่เป็นอะไร เกราะเราแกร่งพอไม่โดนธนูเสียบทะลุง่ายๆหรอก” อากุตอบแต่เหมือนเป็นเสียงที่ขบออกมาจากปากที่ขบเอาไว้

“อากุ ขาแก ยันตัวเองลุกเดี๋ยวนี้นะ” โดรุร้องห้ามปนขอร้อง แม้ดาบของหมาป่านั้นจะมีใบดาบใหญ่ แต่ความยาวนั้นไม่ได้ยาวมากตามขนาดความกว้าง เพราะเป็นดาบที่ถือมือเดียว ความยาวของดาบที่อากุมาบังปิดนั้นยาวตั้งแต่ช่วงลำคอจนถึงตนขาเท่านั้น แม้ส่วนขาของเกราะพาลาดินนั้นจะทำมาจากเหล็ก แต่ขาด้านหลังไม่มีส่วนที่เป็นเหล็กคอยปกป้อง เป็นแต่เพียงเนื้อผ้าที่หนาธรรมดาๆ แต่ก็ไม่สามารถลดทานแรงเสียบของศรธนูที่ลงมาจากฟ้าได้

“ไม่งั้นขาแกจะโดนเสียบอาจพิการได้นะ แกต้องการแบบนั้นหรออากุ” โดรุตวาดกลับซึ่งอากุไม่มีท่าทีแต่อย่างใด “เฮอะ ความฟิตมันต่างกัน” อากุตอบทั้งขบปากตัวเองทนต่อความเจ็บที่ขาของตน แต่นี่เป็นเพียงวิธีเดียวที่จะรักษาชีวิตของสองหมาป่าได้


“ยิงงงง ยิงมัน ยิงต่อไป ยิงอย่าหยุดยั้ง ยิงมันให้ตายให้หมด ยิงๆๆๆๆ” ลิงแบงค์สั่งอย่างเมามันส์อยู่ตัวเดียวจนนายทหารเสือดำตัวหนึ่งเดินเข้ามารายงานผล “คุณแบงค์ครับ เป้าหมายทั้งหมดถูกกำจัดหมดแล้วครับ” เสียงรายงานดังชัดเจนขึ้นมาจนเหล่ากิ้งก่าหยุดยิงศรทันที แต่ลิงแบงค์ยังคงสั่งยิงต่อเนื่อง

“อะไรนะ เป้าหมายทั้งหมดยังไม่ถูกกำจัดหมด” ลิงแบงค์ตกใจกับคำรายงานที่ตัวเองฟังผิดพลาด “ฮึ่ย พวกนี้ทำไมมันทนทานทายาดแบบนี้ โดนกระหน่ำเข้าไปยังไม่หมดอีก” ลิงแบงค์หันกลับมาดูทางกลุ่มรุ่นน้องเพื่อจะจัดทีมบุกใหม่ “เดี๋ยวเราจะจัดหน่วยบุกตะลุมบอนแล้ว ดูเหมือนมันจะเก่งเกินกว่าที่คิดเอาไว้มาก” ลิงแบงค์ยืนสั่งอยู่ตัวเดียวซึ่งเหล่าหางทั้งหมดต่างเหงื่อตกกับการเข้าใจผิดของรุ่นพี่

“เอ่อ พี่แบงค์ พี่เสือดำเขาบอกว่ากำจัดหมดแล้วไม่ใช่หรอ” เสียงของลิงนัทถามรุ่นพี่ของตนเองเพื่อให้ปรับความเข้าใจใหม่ “เสือดำบอกว่ายังไม่หมดเรอะ ร้ายมาก นี่พวกมันจะมาลอบทำร้ายพวกเราด้วยเรอะ” ลิงแบงค์ยิ่งฟังยิ่งเข้าใจผิดจนทั้งหมดต่างหน่ายและอึ้งกับความซื่อบื้อของรุ่นพี่ตน

“เราจะยอมให้มันมากกว่านี้ไม่ได้ เราต้อง อ่อก” ทหารเสือดำตัวหนึ่งเกร็งต้นแขนและซัดกระแทกหน้าลิงนัทจนล้มลงไปนอนสงบเหมือดกับ “ไม่เป็นไรครับ ได้รับคำสั่งจากรุ่นพี่แกะบายะแล้วว่า ถ้าคุณลิงแบงค์ทำอะไรงี่เง่าๆออกมา ให้ซัดให้สลบไปได้เลย” ทหารเสือตัวนั้นนำเอกสารที่พับไว้ในเกราะเอามาเปิดโชว์ให้ทุกตัวดู เหล่าหางทั้งหมดต่างตบมือให้เสียงดังกับการกระทำอันกล้าหาญของทหารเสือดำตัวนั้น แล้วทั้งหมดจึงรีบวิ่งไปหาสองหมาป่าที่อยู่ในพื้นที่เขตฝนธนูทันที โดยปล่อยให้ลิงแบงค์นั้นนอนอยู่เพียงลำพังไร้ซึ่งมีเกะคู่หู


“ดูเหมือนจะหยุดแล้วนะโดรุ” อากุที่นอนทับร่างของโดรุนั้นมองออกไปทางรูช่องหว่างระหว่างดาบโดรุกับอากุ เมื่อตรวจสอบแล้วว่าไม่มีเหล่าเฉดวิ่งไปมาและฝนธนูที่ร่วงหล่นจากฟ้า อากุโยนดาบที่ตัวเองถือป้องตัวไว้ทิ้งลงไปทันที ส่วนอากุวางดาบคู่ลงไว้ที่พื้น

“ปลอดภัยแล้ว พวกเรารอดแล้ว” โดรุพูดออกไม่ทันขาดคำ “พี่/ท่าน/คุณอากุ โดรุ” เสียงมากมายของเหล่ารุ่นน้องและทหารเสือดำดังมาจากด้านหลังของทั้งคู่จนทั้งหมดวิ่งมาถึง “คุณอากุ คุณโดรุเป็(นไงบ้าง)!!!” เมื่อทั้งหมดเห็นสภาพขาของอากุที่โดนศรธนูจำนวนมากเสียบที่ขาด้านหลัง เหล่าหางบางตัวที่เห็นบาดแผลถึงกับเป็นลมทันที

“รีบช่วยอากุเร็วเข้า ไม่ต้องห่วงเรา” โดรุสั่งโดยมีทหารเสือดำสองตัวค่อยๆอุ้มอากุออกมา “อะ โอ้ยๆๆๆๆ” อากุร้องออกมาเพราะเจ็บแผลที่ขาและลำตัว “เกราะ เอาเกราะของคุณอากุมาทำเป็นเปลเร็ว” ทหารเสือดำตัวหนึ่งที่สังเกตุชุดเกราะหลังของอากุที่ขาดส่วนหน้า ซึ่งสามารถนำมาทำเป็นเปลสนามได้

“คุณอากุ ขอล่วงเกินถอดเกราะนะครับ” อากุพยักหน้ารับและแกะเกราะหลังออกมาแล้ววางไว้กับพื้น “ค่อยๆวางร่างคุณอากุคว่ำนะ ให้ขาอยู่ที่เกราะเอาไว้” ทหารเสือดำเริ่มสั่งการให้เพื่อนเสือดำทำตาม โดยต้องการที่จะให้ส่วนขาของอากุนั้นมีการเคลื่อนไหวที่น้อยที่สุด เมื่อวางร่างของอากุเสร็จแล้ว เสือดำก็ถอดเกราะของตัวเองออกและกระชากเกราะหนังส่วนอกทิ้ง เผยให้เห็นโครงอกที่หนาใหญ่ของเสือดำ เหลือไว้แต่สายผ้าที่คอยรัดเกราะเข้ากับตัวของทหารเสือดำนั้น นำมาผูกขาอากุกับเกราะเพื่อไม่ให้ขยับเขยื้อนมาก “พร้อมแล้วเคลื่อนย้ายคุณอากุได้เลย” ทหารเสือดำสามตัวช่วยกันประคองยกอากุขึ้นและหามออกไป


ในขณะที่เสือดำยกร่างของอากุออก ก็เผยให้เห็นแผลฉกรรพ์ของโดรุ “ท่านโดรุ หลังท่าน” ทหารเสือดำตกใจกับบาดแผลที่พบเห็น “ไม่เป็นไร รีบช่วยอากุก่อน เจ้านั่นโดนเยอะกว่าเราอีก” โดรุที่นอนคว่ำนั้นไม่มีเรี่ยวแรงเหลือที่จะพลิกตัวหันไปดูเพื่อนของตน

“ไม่เป็นไรท่านโดรุ ทหารเสือดำส่วนหนึ่งช่วยท่านอากุแล้ว เดี๋ยวพวกผมช่วยท่านเอง” ทหารเสือดำหันไปเรียกเพื่อนๆให้มาช่วยโดรุ เนื่องจากโดรุนั้นไม่มีบาดแผลมากเท่าอากุ และแผลยังเกิดที่ด้านหลัง การแบกโดรุขึ้นหลังนั้นก็เพียงพอต่อการช่วยเหลือแล้ว ส่วนทหารเสือที่เรียกมานั้นให้ถืออาวุธต่างๆของสองหมาป่า

“อาจจะถือวิสาสะหน่อยนะครับ แต่ขอให้เหล่ารุ่นน้องกลับไปยังส่วนเมืองเพื่อเตรียมพร้อมสถานการณ์ต่อไปด้วยนะครับ” ทหารเสือดำบอกกล่าวแก่รุ่นน้องอย่างสุภาพก่อนที่แยกตัวพาสองหมาป่านั้นไปรักษาก่อน “งั้นพวกเราไปกันเถอะ” ทหารเสือดำที่ไม่ได้มีหน้าที่ช่วยเหลือนั้นชวนให้เหล่ารุ่นน้องกลับไป เว้นแต่เพียงกิ้งก่าเมอร์ซี่ที่ใช้ความสามารถอำพรางตัวซึ่งเป็นพื้นฐานของการหายตัว แต่มีจุดด้อยกว่าสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเดียว ถ้าเกิดกระทำอะไรต่างๆก็จะหลุดจากการอำพรางทันที

“ตรงสะพานแสงนั่น” ก่าเมอร์ซี่ปลีกตัวออกไปและตรงไปยังเชิงสะพานแสงทันที


วีที่โดดลงมาจากศาลาพักเหนือชั้นเมฆนั้นเลื่อนแว่นตากันลมที่คาดอยู่ที่หน้าผากลงมาปิดตา เพื่อไม่ให้ลมตีดวงตาจนแสบ และเพื่อการมองฝ่าลมในขณะทิ้งดิ่งตัวลงมา วีนำเชือกที่เก็บไว้ในกระเป๋าติดตัวออกมาและนำมาผูกกับศรให้แน่นอย่างรวดเร็ว ร่างของวีตอนนี้ดิ่งลงด้วยความเร็วสูงจนต่ำกว่าระดับเมฆแล้ว วีดึงคันธนูของดาเนะออกมาจากที่พาดเก็บไว้กับตัวพร้อมกับขึ้นคันศรที่ผูกเชือกไว้ แล้วเล็งไปที่ศาลากลางอากาศที่มีเครื่องเคลื่อนย้ายอยู่

“ดาเนะ!!!” วีสังเกตุเห็นร่างของดาเนะนอนอยู่บริเวณศาลาใกล้กับเครื่องย้าย วีจึงง้างศรแล้วเล็งยิงไปที่ศาลานั้น ศรธนูของวีเสียบปักที่หลังคา วีจับคันธนูกระชับแน่นซึ่งมีเชือกผูกเอาไว้ เมื่อเชือกที่อยู่ที่หลังคานั้นตึง ร่างของวีก็ถูกเหวี่ยงอย่างตามแรงตกจากที่สูงไปตามผิวน้ำของทะเลสาบ แต่เพราะแรงกระชากที่แรงเพราะตกจากที่สูงประกอบกับแรงเหวี่ยงเชือก ทำให้มือของวีนั้นหลุดออกจากคันธนูของดาเนะและร่างที่ลอยปลิวไปตามแรงเหวี่ยง ซึ่งพุ่งตรงไปทางเชิงสะพานแสง ขาของวีเหยียดตรงออกไปเพื่อที่จะถีบเสาโค้งนั้นในการต้านแรงเหวี่ยงและถีบกลับให้ตัวเองตกลงน้ำ แต่ระยะที่พลาดนั้น เท้าของวีเลยห่างออกไปจากเสาซึ่งอยู่ตรงระหว่างเสาไร้ซึ่งสิ่งใดๆ แต่วีกลับรู้สึกเหยียบอะไรบางอย่างได้ จึงใช้โอกาสนี้ถีบตัวเองต้านแรงให้ตกลงน้ำตามแผนในทันที

“อะไรน่ะ ข้าพเจ้าถีบอะไรน่ะ” วีที่โผล่ขึ้นมาจากน้ำตกใจและงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ไม่ ดาเนะอยู่นั่น เราไม่มีเวลามาคิดอะไรอีกแล้ว” วีรีบว่ายน้ำขึ้นฝั่งและตรงไปหายังดาเนะในทันทีด้วยความรีบร้อน “ดาเนะ อย่าเป็นอะไรนะ ข้าพเจ้าขอโทษ” วีพูดออกมาเบาพร้อมกับรีบวิ่งสุดฝีเท้ากรงเล็บกิ้งก่าเท่าที่จะทำได้


“หายตัวอีกรอบละกันเพื่อความปลอดภัย” ก่าเมอร์ซี่อำพรางตัวอีกครั้งขณะที่ยืนบนเชิงสะพานแสง “แอ๊ะ นั่นอะ...” เมอร์ซี่สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างพุ่งมาทางตนด้วยความเร็วสูงมากจนไม่ทันตั้งตัวทำอะไร สองฝ่าเท้าของกิ้งก่าวีถีบเข้าเต็มหน้าเมอร์ซี่ และยังออกแรงถีบดันเมอร์ซี่อีกรอบจนปลิวกระเด็นไปกระแทกกับเนินพื้นสวนจนชิ่งลอยขึ้นฟ้า และตกลงมายังบริเวณตัวเมืองส่วนหน้าที่ทหารเสือดำเฝ้าเอาไว้ดังพลั่ก

“เฮ้ย กิ้งก่าตกจากฟ้า มาช่วยเร็ว” เหล่าทหารเสือดำต่างรีบไปหาก่าเมอร์ซี่ทันที “นี่ นี่มัน เกิดอะไรขึ้นที่นู่นกันแน่” ทหารเสือดำมองไปที่หน้าของก่าเมอร์ซี่ซึ่งมีรอยประทับฝ่าเท้ากรงเล็บของวีอย่างชัดเจน ซึ่งแน่นอนว่าเมอร์ซี่นั้นสลบเหมือนไม่ได้สติตั้งแต่ถีบแรกของวีแล้ว “เกิดอะไรขึ้นน่ะ” กลุ่มของรุ่นน้องอัลฟ่าที่สองและเสือดำกลับมาถึงและถามด้วยความสงสัย


Last edited by fushigidane on Mon Jan 10, 2011 3:55 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 3:00 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
และในที่สุดก็ทำได้จริงๆด้วย แต่ไไม่ใช่ลงมาทับนี่สิ ตอนแรกว่าจะวาดเสริมเป็นการ์จูน แต่ไม่ไหวแหะ เขียนบรรยายเอาดีกว่า


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 3:30 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
Quote:
คู่หมาป่าฟ้าแดงที่กำลังป้องตัวเองด้วยใบดาบขนาดใหญ่นั้น กำลังถูกรุมโจมจากเหล่าเฉดรอบทิศทางจนปราการใบดาบใหญ่สั่นไหวไปมา แต่ไม่ใช่เพราะเพียงพอการถูกโจมตีจากภายนอกเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกิดปัญหาภายในอีกด้วย “ไอ้เจ้าอากุ อย่ากดลงมามากเดะ หนักนะเว้ย เห็นใจหมาเจ็บหลังกับรับน้ำหนักด้วย” โดรุพึมพำเบาๆออกมาให้อากุได้ยิน

“นี่ก็เกร็งจนเจ็บตัวปวดขาไปหมดแล้วนะเฮ้ย เกร็งจนกล้ามขาจะขึ้นแล้ว” อากุที่อยู่เหนือร่างของโดรุก็พึมพำให้โดรุได้ยินเช่นกัน “เกร็งบ้าอะไรของอากุ ถ้าเกร็งเราก็ต้องไม่หนักเดะ นี่เล่นทิ้งน้ำหนักมาหมดเลยนะเฮ้ย” โดรุยังคงเถียงกลับอากุพลางขบปากซีดเพราะทั้งแสบบาดแผลและน้ำหนักที่ต้องรองรับจากอากุ ดาบ และเกราะ

“งั้นถ้าแบบนี้จะบอกว่าเราอู้หรือเปล่า” อากุจากที่พยายามเกร็งตัวเองเพื่อลดน้ำหนักที่ถ่ายเทลงบนตัวโดรุ ตอนนี้กลับปล่อยตัวตามสบายไม่เพื่อถ่ายน้ำหนักทั้งหมดลงไป อากุที่ปรกติรองรับน้ำหนักประกอบกับบาดเจ็บอยู่แล้วจนแทบจะไม่มีแรงลุกขึ้นหรือขยับไปไหนมากกว่านี้แล้ว

“อึ” โดรุที่นั่งชันเข่ากลับทรุดตัวลงต่ำลงไปอีกจนแทบจะติดกับพื้น “อะ อากุ เชื่อแล้วๆ” โดรุที่โดนนำหนักตัวอากุกดทับลงไปแทบจะลงไปนอนในทันที “เชื่อรึยัง ว่าเราไม่ได้เอาเปรียบแบบที่ว่า” อากุถามย้ำจนโดรุพยักหน้ารัวๆในทันที “เชื่อแล้วๆ รีบหลุกเร็ว หนัก!!!” โดรุพยายามเน้นเสียงคำสุดท้ายเพื่อให้รู้ว่าตัวเองหนักจริงๆ

“โดรุเด็กดี เดี๋ยวพี่อากุจะลุ(ก)...” อากุพูดขาดคำพร้อมกับร่างที่สั่นไปมาเหมือนโดนแรงกดจากด้านบนขย่มกดทับ โดรุที่รองรับอากุอยู่ด้านบนนั้นสั่นไปตามอากุด้วย “เอ้ย รีบลุกไปเสะอากุ หนักนะเว้ย แล้วมาขย่มอะไรอีกกกกก” โดรุที่หนักเพราะน้ำหนักอากุอยู่แล้วต้องเจอแรงขย่มจากโดรุอีก

“อากุ พวกนั้นมันยิงมาแล้ว ขยับไปไหนไม่ได้เลย โดนแรงกดจากธนูจนลุกขึ้นไม่ได้เลย” ร่างของอากุยังคงสั่นไปมาเพราะกับเสีงกระทบของหัวศรธนูกับใบดาบ ศรธนูที่ปกลงบนพื้นหญ้า และเสียงศรที่ธนูที่เสียทะลุร่างเหล่าเฉดที่รุมล้อมทำร้ายอากุจนค่อยๆหายไปทีละตัว

“อย่ามาล้อเล่นนะอากุ นี่ทั้งหนักทั้งเจ็บจนจะฝืนไม่ไหวแล้วนะ” โดรุนั่งตัวสั่นเพราะเริ่มทานรับน้ำหนักทั้งตัวและเกราะของอากุไม่ไหวแล้ว ประกอบกับบาดแผลและความปวดแสบที่รวมเข้าด้วยกัน “ไม่ได้ล้อเล่นนะอากุ นี่ก็พยายามจะดันตัวเองขึ้นไปเหมือนกันแต่มันดันไม่ขึ้นเลย” อากุที่พยายามอยู่นั้นทำไม่สำเร็จ เพราะการได้ถ่ายน้ำหนักลงไปเพียงครั้งเดียวนั้น จะทำให้แรงต้านหรือฝืนนั้นมากตามขึ้นไปด้วย ด้วยท่าที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการดันตัวเองขึ้น ประกอบกับแรงกดธนูที่ร่วงหล่นมาจากฟ้า ทำให้สองแรงที่รวมกันนั้นมากกว่าแรงจากร่างกายที่บาดเจ็บของอากุ

“อากุ เอายังไงดี ขืนเป็นแบบนี้พวกเราแย่แน่ โดรุจะไม่ไหวแล้ว” เสียงของโดรุที่ออกมานั้นถึงขีดจำกัดของความอดทนจนอากุนั้นรับรู้ได้ “โดรุ ปล่อยร่างลงไปนอนเลย” อากุให้คำตอบโดรุซึ่งโดรุเหมือนจะไม่พอใจ “อากุ แต่นาย...” โดรุรู้ทันทีว่าอะไรจะเกิดขึ้นและพยายามฝืนร่างกายต้านไว้ อากุที่เห็นโดรุยังดื้อดึงนั้นจึงทิ้งน้ำหนักตัวเองทั้งหมดไปที่หลังของโดรุ โดรุที่รับน้ำหนักทั้งหมดนั้นทรุดลงไปนอนกับพื้นในทันที ร่างของหมาฟ้าอากุนอนทับร่างของโดรุ


เป็นชุดเลยอ่ะ.. กรี๊ดดดด สุดยอดมากจ้าดาเนะ :lol:

//แอบฮาตอนนี้ ตอนที่แบงค์ฟังผิดกับวีถีบหน้าเมอร์ซี่.. =w=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 3:43 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
Imageoop! โดรุเป็นฝ่ายนอน อากุเป็นฝ่ายลุกเรอะ!!

เพิ่งรู้นะนิ Image

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 4:37 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
คนรัก digi wrote:

จะหล่นใส่เจ้านี่ละ =w="

อะไรมันจะคิดสั้นได้ขนาดนี้นะเจ้าก่าวีในฟิคเนี่ย ทีตอนมรสุมแมวจิ้มก่ายังไม่เป็นอะไรเลย :oops:


แหงะ อย่าโกรธผมน้า ผมไม่ผิดน้า =w=

fushigidane wrote:
และในที่สุดก็ทำได้จริงๆด้วย แต่ไไม่ใช่ลงมาทับนี่สิ ตอนแรกว่าจะวาดเสริมเป็นการ์จูน แต่ไม่ไหวแหะ เขียนบรรยายเอาดีกว่า


โดนเต็มๆเลย รับบทเป็นเสาไปสะงั้นก่าผม -3-
ไม่ได้ว่าอะไรดาเนะนะ แต่งหนุกดีคับ
(เคยขอว่าตัวก่าผมเงียบๆไว้ เงียบสมใจเลย... สลบไปอีกนาน T-T)

FanArt ใครอยากไปดูก็ไปดูกระทู้นู้นและกัน ไม่ใช่กิ้งก่าและคราวนี้
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=715&start=1760

/me เล่น Notpron ต่อ แอดมินเอามาให้ลองเล่น...แก้ปวดหัว (ยิ่งเล่นยิ่งปวดหัวมากกว่ามั้ง -3-)

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Fri Dec 24, 2010 7:23 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
บทเงียบๆ ไปเงียบๆ กระเด็นกลับเงียบๆ Image การสนทนาในนี้อาจเป็นตัวแปรในการแต่งได้นะเออ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Sat Dec 25, 2010 8:12 pm 
แมว

Joined: Wed Jul 14, 2010 9:32 am
Posts: 158
ดีฮ้ะำพี่น้องง TwT

ห่างหายากหน้าจอคอมไปนานเลยผม เนื่องจากแม่แบนเพราะเกรดตก T^T

โหยย ท่านดาเนะเมพมากฮ้ะ แต่งฟิคให้คนจิ้นได้เป็น ภาคๆเลย เยี่ยมม!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Sat Dec 25, 2010 8:46 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
dragonkungfu wrote:
ดีฮ้ะำพี่น้องง TwT

ห่างหายากหน้าจอคอมไปนานเลยผม เนื่องจากแม่แบนเพราะเกรดตก T^T

โหยย ท่านดาเนะเมพมากฮ้ะ แต่งฟิคให้คนจิ้นได้เป็น ภาคๆเลย เยี่ยมม!!


ดาเนะ... ก่าตัวนี้จะเป็นผู้เลือกตัวต่อไปในฟิค :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน10
PostPosted: Sat Dec 25, 2010 8:47 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ฮาตอนจบ :lol:
ก่าวีถีบไปได้เนอะ :lol:

ว่าแต่ท่านดาเนะ แต่งตอนนี้ งงๆ หรือเปล่าครับ เห็นเขียนโดรุกับอากุ สลับกันเยอะมากก = =*

ปล. ท่านดาเนะสู้ๆ อีก 900 Views ครบ 10000 Views แล้ว ;)
ปล2. คู่จิ้นต่อไป ขอกลับไปเป็นก่าวีกับก่....[พลั่ก]... (โดนต่อย) :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 126, 127, 128, 129, 130, 131, 132 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki