Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 8:33 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Tue Dec 28, 2010 8:56 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
อ่านไป งงๆนิดหน่อย
แต่ยังไงก็หนุกคร๊าบ =w=

/me วาด ส.ค.ส. อิอิ

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Tue Dec 28, 2010 9:08 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
งงตรงไหนหรอ หรือเราใช้คำอธิบายงง จะได้แก้ให้เข้าใจง่ายขึ้น(หรือว่าโดนก่าวีถีบเต็มหน้าเลยมีนงงImage)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Tue Dec 28, 2010 11:42 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
นั้น แมวผู้ร้องว๊าย -0- ดาเนะ....เริ่มแล้วสินะ.....

Image ว่าแล้วก็ลืมไป ฟิคนี้เป็นอยู่แล้ว

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Wed Dec 29, 2010 7:30 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ดาเนะพยายามขืนแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะเชือกสีดำที่พันธนาการดาเนะทุกส่วนที่สามารถขยับเคลื่อนไหวได้ จึงทำได้แต่นอนนิ่งๆให้วีทั้งที่อยากจะขืน

“ดาเนะ...ดาเนะไม่ใช่กิ้งก่าที่ไม่มีความสำคัญนะ” วีเปลี่ยนวิธีแก้เชือกใหม่โดยปล่อยเชือกนั้นทิ้งให้คืนตัว แล้วนำมือกรงเล็บนั้นสอดไปใต้สุดของเชือกซึ่งสัมผัสโดนหน้าท้องของดาเนะจนสะดุ้งเพราะความรู้สึกเสียวกึ่งจั๊กจี้ “วี จะทำอะไรน่ะ” ดาเนะรู้สึกเสียววาบเมื่อกรงเล็บของวีนั้นค่อยๆสอดไสเชือกลึกเข้าไปเรื่อยๆ หลังมือของวียิ่งไสท้องสีขาวของดาเนะจนตัวบิดไปมาเพราะเสียวจักจี้

“อดทนหน่อยนะดาเนะ ไม่ว่ายังไงข้าพเจ้าก็ต้องช่วยให้ได้” วีที่ไสมือของตัวเองจุดเข้าที่แล้วจึงนั่งยองๆคร่อมดาเนะแต่ไม่นั่งทับดาเนะ “ดาเนะ ข้าพเจ้าขอโทษนะ“ วีรีบสอดเท้ากรงเล็บของตนเข้าช้อนหลังดาเนะทันที วีพยายามให้กรงเล็บของตนนั้นเหยียบเชือกนั้นให้ได้ โดยวีระหว่างตัวของดาเนะกับเชือกนั้นมีชิ้นส่วนชองร่างกายวีขั้นอยู่ วีพยายามจะดึงเชือกนั้นให้ขยายออกแล้วให้ดาเนะพยายามคลานออกมา

“ทำไมวี ทำไมวีคิดแบบนั้น” ดาเนะถามขึ้นมาเพราะตัวเองยังไม่สามารถหาคำตอบความสำคัญของตัวเองได้ แต่วีกลับมีคำตอบนั้น “สำหรับข้าพเจ้าแล้วน่ะ ดาเนะสำคัญกับข้าพเจ้าที่สุด สำคัญกว่าชาวเมืองแห่งแสง สำคัญกว่าท่านอเคเชีย” วีที่สอดเท้าเข้าที่ทั้งสองข้าแล้วจึงสูดหายใจและเริ่มออกแรงดึงเชือกขึ้นมาอย่างสุดแรงซึ่งได้ผล ตัวเชือกค่อยๆขยายออกอย่างช้าๆจนเกิดที่ว่างขึ้น แต่ดูเหมือนตัวเชือกจะไม่ยอมออกห่างจากร่างของดาเนะ จึงพยายามที่จะคืนรูปให้หดกลับไปตามเดิม แต่วีที่อยากช่วยดาเนะออกมานั้นก็ออกแรงฝืนยกขึ้นมาจนเม็ดเหงื่อบนใบหน้าผุดขึ้นมาจำนวนมาก

“ดาเนะเป็นเพื่อนของข้าพเจ้า ดาเนะเป็นเพื่อนที่สำคัญกับข้าพเจ้าที่สุด” วียังคงพยายามออกแรกดึงแต่แรงของเชือกที่มากกว่านั้นได้กลับคืนตัวอย่างรุนแรง วีที่ออกแรงดึงนั้นถูกแรงคืนตัวกระชากจนวีล้มลงไปพาดกับร่างของดาเนะอย่างแรง ช่วงอกของกิ้งก่าทั้งสองถูกกระแทกซึ่งกันอย่างแรงจนทั้งคู่น้ำตาเล็ดออกมา แต่เพราะมีเชือกนั้นคั่นเอาไว้จึงผ่อนแรงกระแทกให้เบาลง มิเช้นนั้นทั้งคู่อาจซี่โครงร้าวแล้วเป็นได้

“อุ อุก” ทั้งคู่ร้องออกมาอย่างปวดทรมาณแต่สักพักวีก็หายจากอาการปวด “ดาเนะ!!! ข้าพเจ้าขอโทษ!!!” วีรีบหยิบสมุนไพรแก้ปวดออกมาจากกระเป๋าข้างแล้วนำมานวดที่หน้าอกของดาเนะ ดาเนะนอนนิ่งไม่ขยับน้ำตาเล็ดให้วีนวดเบาๆ “ไม่เป็นไรนะ ดา(เนะ)...” ห้วงเสียงของวีขาดหายไปพร้อมกับร่างของกิ้งก่าทั้งคู่ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ศาลาที่มีเครื่องเคลื่อนย้ายจึงเหลือแต่ความว่างเปล่า


สุดยอด.. ไม่ต้องสืบสวนเลยอ้ะ คู่นี้รู้แล้วใครเคะใครเมะ สมการพลิกจนได้สินะ อุโฮะ.. = =

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Wed Dec 29, 2010 8:18 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
“ไม่เป็นไรนะ ดาเนะ ตอนนี้นอนนิ่งๆอย่าขยับนะดาเนะ” วีนวดลงที่หน้าอกของดาเนะอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนต่อหน้าอกที่ถูกกระแทกมาก “อึ อึก...” ดาเนะร้องเบาๆเพราะความเจ็บถึงแม้วีจะเบามือแค่ไหนแล้วก็ตาม “!!! วะ วี...” ดาเนะพยายามเรียกและสะกิดวี แต่เพราะยังเจ็บหน้าอกเลยไม่มีแรงมากพอที่จะสะกิดวีแรงๆได้

“อดทนหน่อยนะดาเนะ ยานี่มันค่อนข้างจะแรง ตอนแรกดาเนะอาจจะปวดหน่อย แต่สักพักก็จะไม่ปวดแล้วบรรเทาขึ้นเยอะนะ” วียังคงนวดหน้าอกของดาเนะโดยไม่ได้สนใจรอบข้าง
ยาอะไรอะเธอว์

งี้นี่เอง.. มิน่าเสลธถึงเลือกร่างของเสลธ..(เอ๊ะ ยังไง) เพราะมันเท่นี่เอง!! -*-

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Thu Dec 30, 2010 1:49 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
JJmall wrote:
“ไม่เป็นไรนะ ดาเนะ ตอนนี้นอนนิ่งๆอย่าขยับนะดาเนะ” วีนวดลงที่หน้าอกของดาเนะอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนต่อหน้าอกที่ถูกกระแทกมาก “อึ อึก...” ดาเนะร้องเบาๆเพราะความเจ็บถึงแม้วีจะเบามือแค่ไหนแล้วก็ตาม “!!! วะ วี...” ดาเนะพยายามเรียกและสะกิดวี แต่เพราะยังเจ็บหน้าอกเลยไม่มีแรงมากพอที่จะสะกิดวีแรงๆได้

“อดทนหน่อยนะดาเนะ ยานี่มันค่อนข้างจะแรง ตอนแรกดาเนะอาจจะปวดหน่อย แต่สักพักก็จะไม่ปวดแล้วบรรเทาขึ้นเยอะนะ” วียังคงนวดหน้าอกของดาเนะโดยไม่ได้สนใจรอบข้าง
ยาอะไรอะเธอว์
-

มันเป็นยาแก้ปวดที่วีนำมานวดให้ตอนที่10น่ะ มันเกิดเหตุการณ์ที่ก่าทั้งคู่อยู่ที่เคลื่องเคลื่อนย้ายน่ะ แล้วด้วยอะไรบางอย่างที่ทำให้ทั้งดาเนะและวีถูกส่งมายังที่เสลธยิงศรพลังงาน เหมือนกับตอนที่ดาเนะและวีนอนทั้งคู่แล้วถูกส่งมายังเมืองน่ะ ตรงที่วีนวดนั้นคือตัวเองยังไม่รู้ตัวด้วยว่าถูกย้ายมา ขนาดดาเนะบอกให้มองด้านหลัง(ดาเนะก็ตกใจและงงเหมือนกันจนพูดไม่ถูก) วีก็ยังเข้าใจว่าดาเนะปวดหลังด้วยซ้ำ สงสัยต้องเรียบเรียงใหม่เลยแหะ แต่วันนี้งดนะ มัวแต่วาดส.ค.ส.นานไปหน่อย


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Thu Dec 30, 2010 5:24 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ไม่งงจ้า งงอย่างเดียว ... มันเคลื่อนย้ายมาได้ไงน่ะ.. เทพแสงเล่นอะไรพิลึกอีกแล้วสินะสินะ =A=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน11
PostPosted: Fri Dec 31, 2010 8:30 am 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
“ฮ่าๆๆๆ ตายสนิทได้เสียทีเจ้าพวกตายยาก” กลุ่มม่านควันค่อยๆจางลงให้เห็นเสลธยืนหัวเราะด้วยเสียงหัวเราะดังสะใจ “ฮ่าๆๆๆๆฮะ!!!” เสลธหยุดหัวเราะลงทันทีเมื่อม่านควันที่จางลงมาก

“ไม่เป็นไรนะ ดาเนะ ตอนนี้นอนนิ่งๆอย่าขยับนะดาเนะ” วีนวดลงที่หน้าอกของดาเนะอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนต่อหน้าอกที่ถูกกระแทกมาก “อึ อึก...” ดาเนะร้องเบาๆเพราะความเจ็บถึงแม้วีจะเบามือแค่ไหนแล้วก็ตาม “!!! วะ วี...” ดาเนะพยายามเรียกและสะกิดวี แต่เพราะยังเจ็บหน้าอกเลยไม่มีแรงมากพอที่จะสะกิดวีแรงๆได้

“อดทนหน่อยนะดาเนะ ยานี่มันค่อนข้างจะแรง ตอนแรกดาเนะอาจจะปวดหน่อย แต่สักพักก็จะไม่ปวดแล้วบรรเทาขึ้นเยอะนะ” วียังคงนวดหน้าอกของดาเนะโดยไม่ได้สนใจรอบข้าง

“วี...หลัง...หลัง...” ดาเนะที่จับข้อมือของวีได้แล้วก็เขย่าเบาๆขึ้นมา “ดาเนะ เจ็บหลังด้วยหรอ” วีถามขึ้นด้วยเสียงที่ตกใจ “กะ แก...” เสียงของเสลธดังขึ้นมาทันทีหลังสิ้นเสียงของวี เหล่าหางหน่วยอัลฟ่าทุกตัวต่างอยู่ครบทุกตัวและมีชีวิตทั้งหมด น้ำแข็งรูปเพนกวิ้นที่เคยแช่แข็งเหล่าหางนักรบนั้นได้ละลายหายไปหมดแล้ว สีหน้าทุกตัวต่างค้างชะงักอ้าปากค้างและมองไปยังจุดๆเดียวกัน เหล่าจอมเวทที่ร่ายเวทค้างอยู่นั้นก็หยุดร่ายโดยไม่ต้องมีใครขัดขวางแต่อย่างใด



พออ่านถึงตอนนี้ ถึงกับหน้าแดงตามเหล่าอัลฟ่า :oops:
ท่านดาเนะสุโค่ยครับ :mrgreen:

รออ่านตอนต่อไปอยู่นะครับ ^^

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน12
PostPosted: Fri Dec 31, 2010 9:47 am 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
โฮก >w< ฟิคนี้นับวันยิ่งได้รับความนิยมนะงับ

ปล.ใครเข้าสไกต์ห้องที่คุยกลุ่มได้มั่งเนี่ย Unterminated element ตลอดเลย สงสัยได้ลบห้องตั้งใหม่ แหง่มๆ

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน13
PostPosted: Fri Dec 31, 2010 7:51 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
หลังประตูบานใหญ่อันเป็นที่พำนักของเทพแห่งแสง ปรกติห้องที่เป็นเสมือนกระจกใสที่สามารถมองทะลุผ่านได้ทั่วทุกด้าน ไม่เว้นแม้แต่พื้น ถ้าใจจิตของเทพอเคเชียสั่ง หรือจะกลายเป็นพื้นผนังสีขาวอ่อนสบายตาที่ดูสวยงาม

“นี่มัน...อะไรกัน...ทำไม...” เสียงของวีเอ่ยออกมาจากจิตใจที่หวั่นไหวถึงความเปลี่ยนแปลงที่ดวงตาทั้งคู่ได้พบเห็น สีดำที่ดูไร้ซึ่งขอบเขตของผนัง สีดำสนิทที่ปานจะกลืนกินทุกสิ่งที่เข้ามาในอาณาเขต แม้แต่จิตใจภายในร่างกายของกิ้งก่าทั้ง2ตัวที่ได้เข้ามา

“วี ตรงนั้น” ดาเนะชี้ทางด้านหน้าซึ่งมีเสลธยืนมองรออยู่ ท่าทางอาการที่เกิดการต่อต้านภายในร่างกายเสลธบรรเทาลงแต่ยังแสดงออกมาให้เห็นเล็กน้อย สีหน้าที่ปรกติแต่มีอาการหอบเพราะอาการเหนื่อยเล็กน้อบออกมาให้เห็น “แก แกหลุดจากเชือกความมืดข้าได้ยังไง แล้วทำไมแกถึงมาที่นี่ได้” เสลธเอามือกุมหน้าอกของตัวเองเมื่อดาเนะเดินเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น “เสลธ นายยังไม่ตายจริงๆด้วย” เสียงของดาเนะพูดออกมาอย่างเป็นห่วงและไม่ไม่ตอบคำถามให้กับเสียงของจิตมืด

“แก ทำไมแกถึงโผล่มาที่นี่ได้ ทำไมเวลาที่ข้ายิงศรพลังงานทีไร พวกแกต้องโผล่มาทุกที” เสลธยิงคำถามที่ตัวเองไม่เข้าใจและสงสัยเช่นเดียวกัน “งั้นแกก็ลองยิงศรพลังงานแบบกลุ่มอีกครั้งสิ” ดาเนะท้าทายกับเสลธซึ่งทำให้กิ้งก่าทั้งสองตัวต่างตกใจ

“ดาเนะ” วีอุทานออกมาด้วยความตกใจ “นี่แกโง่หรือบ้ากันแน่ จะให้ข้าใช้ท่านั้นแล้วก็เข้ามาจัดการข้าล่ะสิ ใครจะบ้าเชื่อโง่จากแก” เสลธชี้หน้าดาเนะและด่ากลับทันที แต่เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นมาทำให้กิ้งก่าทั้งสองตัวต่างตกใจจนอุทานขึ้นมาพร้อมกัน เสียงตกกระทบของคันธนูSlayerสีเทาที่วีได้สร้างขึ้นมาให้แก่ดาเนะ

“ถ้าเป็นอย่างนี้แกจะทำแต่โดยดีมั้ยล่ะ” ดาเนะโยนคันธนูไปทางด้านหลังซึ่งลงมาอยู่ที่หน้าวี “เชอะ ถึงแกจะยิงไม่ได้ แกก็ยังให้เพื่อนงี่เง่าของแกยิงข้าได้อยู่ดี แถมฝีมือดีกว่าแกอีก ให้ข้าเชื่อรอบสองก็บ้าแล้ว” เสลธโต้กลับซึ่งดาเนะก็เดินไปหาวีทันที

“วี ขอโทษนะ แต่วีช่วยถอยออกไปห่างๆแล้วจะไม่ยิงเสลธได้มั้ย” ดาเนะขอร้องวีเบาๆ “ดาเนะ ไม่นะดาเนะ ไม่อย่างงั้นดาเนะ...” วีพยายามจะห้ามปรามแต่มือของดาเนะยกขึ้นมาห้าม “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรวี เราเชื่ออย่างนั้น เรารับรู้สึกและสัมผัสได้” ดาเนะเอามือทั้งสองข้างกุมหน้าอกตัวเองพร้อมกับหลับตาลง วีที่ยืนมองดาเนะยกมือขวาขึ้นมือทาบหลังมือของดาเนะที่หน้าอก “ถ้าดาเนะจะไปไหน ข้าพเจ้าจะไปด้วย ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม” วีเก็บคันธนูของตัวเองโดยสะพายไว้กับตัวและหยิบคันธนูสีเทานั้นส่งมอบให้ดาเนะ

“แต่ข้าพเจ้าจะโกรธดาเนะมากที่ไม่เห็นข้าพเจ้าแบบนี้นะ” ดาเนะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับรับคันธนูจากวีคืนและนำมาสะพายเก็บไว้ที่ข้างตัว “ขอโทษนะวี แล้วก็ขอบคุณนะ” วีพยักหน้ารับและเดินออกมายืนข้างๆดาเนะ “อย่างที่เห็นแหละ เราจะไม่ขัดขืนแต่อย่างไร จะอยู่เฉยๆให้แกยิง แล้วแกจะได้รู้คำตอบของแกที่อยากรู้ด้วย” ดาเนะหันกลับไปทางเสลธและพูดออกมาด้วยเสียงที่จริงจัง

“เฮอะ แกนี่มันงี่เง่าจริงๆ รวมทั้งแกด้วย ให้กิ้งก่าติดแจนั่น ได้...ในเมื่ออยากตายกันนัก ข้าจะสงเคราะห์ให้พวกแกตายพร้อมกันไปเลย” เสลธแหงนหน้าขึ้นบนที่มีแต่ความมืดและง้างธนูขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีดำอมเหลือง

“ข้าจะจัดให้แกอย่างพิเศษเลยล่ะ ด้วยพื้นที่เขตของข้า มันจะสามารถเพิ่มพลังให้กับข้าได้อย่างไร้ขีดจำกัด แล้วแกจะต้องถูกความมืดกลืนกินเหมือนอย่างเสลธเพื่อนแกยังไงล่ะ” ในขณะที่เสลธง้างศรอยู่นั้น มือของวีก็จับที่คันธนูของตัวเองเพื่อจะปลดออกมาพร้อมยิงเสลธ แต่มือของดาเนะไปคว้าที่ข้อมือของวีไว้

“ไม่เป็นไรวี พวกเราจะต้องปลอดภัย เชื่อเราเถอะ” ดาเนะหันมามองทางวีด้วยดวงตาที่แน่วแน่มุ่งมั่น มือที่จับคันธนูของวีนั้นค่อยๆผ่อนลงมาและปล่อยทิ้งไปตามน้ำหนัก “ข้าพเจ้าเชื่อใจดาเนะนะ” มือซ้ายของวีกับมือขวาของดาเนะต่างกุมไว้ด้วยกัน “วี อย่าปล่อยมือเราเป็นอันขาดนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม” ดาเนะพูดออกมาขณะมองไปทางเสลธอย่างตั้งใจ

“ถึงยังไงข้าพเจ้าไม่ปล่อยหรอก ข้าพเจ้าจะไม่ให้ดาเนะจากไปอีกเด็ดขาด”


“ลุยเลย พวกวีพ้นจากระยะอันตรายแล้ว” วาฬกิลสั่งเมื่อพวกของวีกับดาเนะเดินขึ้นบันไดจนมีผนังกั้นแยก นั่นหมายถึงวีและดาเนะจะปลอดภัยจากการโจมตีต่างๆทางด้านหลังที่กำลังจะปะทะกับเร็กกุ เหล่ากลุ่มอัลฟ่าที่ต่างทุ่มกำลังสุดความสามารถเพื่อต่อสู้กับเร็กกุนั้นกำลังเสียเปรียบ เนื่องด้วยระดับความสามารถที่แตกต่างกันมากจนเกินไปแม้จะใช้การรุมก็ตาม แต่ประสบการณ์การรบและไหวพริบอย่างต่างชั้นกันมาก และไม่สามารถทำร้ายเร็กกุได้อย่างเต็มที่ เพราะแม้ภายนอกจะโจมตีกลับใส่ แต่ภายในที่แท้จริงนั้นก็ยังเป็นวอรัสจอมเวทเร็กกุอยู่ดี แต่เพราะผลสะกดจิตของเสลธจึงทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ยากต่อการรับมือ

“อัก” เสียงกระแทกของแมวเทลที่โดนแรงพลักของเวทจนกระแทกกับผนังอย่างแรงจนติดผนัง “เทล” แมวโจ้ที่กำลังหลบหลีกศรเวทสีฟ้าจำนวนมากหันไปมองเพื่อนร่วมเผ่าจนทำให้เสียจังหวะการหลบหลีกที่รักษาไว้ ศรเวทจำนวนมากทำมุมตีโค้งมาทีแมวโจ้หมายจะเสียบร่างให้ทะลุ

“มะ ไม่ทันแล้ว ขยับขาไม่ออกเลย” แมวโจ้ที่เสียจังหวะทำให้ไม่สามารถหลบหลีกได้อีกต่อไป จึงทำได้แต่รอความตายที่กำลังพุ่งมาหาตน แมวโจ้หลับตาสนิทเพราะกลัวสิ่งที่ตนเองจะได้รับแล้วก็เกิดเสียงกระทบของโลหะเกิดขึ้น แมวโจ้ค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบกับใบขวานใบใหญ่บังร่างของตนไว้มิดพร้อมกับไบสันนนท์ที่อยู่ในท่าจามขวานลงหน้าโจ้

“ซื้อเล่มใหม่ให้ด้วยสองอัน เอาแบบตีพิเศษด้วยล่ะ” ไบสันนท์พูดกับโจ้ก่อนที่จะกระชากขวานออกมาจากพื้น “ถือว่าหายหนี้จากที่นายแพ้พนันเทลละกัน” แมวโจ้ลุกขึ้นมาและตรงไปหาเทลที่ติดผนังด้านหลังตนทันที “ขอบใจนะนนท์ แต่ถ้าอันเดียวล่ะก็ซื้อให้แน่” แมวโจ้รับปากโดยที่ไม่หันกลับมาทางนนท์ ซึ่งนนท์ก็ไม่ได้หันกลับมาเหมือนกัน “...อันเดียวก็ดีกว่าไม่ได้วะ” นนท์พึ้มพำกับตนเองและออกเดินไปรบต่อ

“เทล เป็นไงบ้าง” โจ้ที่วิ่งมาถึงเทลแล้วพยายามดึงเทลออกมา “โอ้ย” เทลร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทางเพียงแค่โจ้ดึงแขนขึ้นมาจากผนัง “เทล เป็นยังไงบ้างไหวมั้ย” โจ้ถามขึ้นมาด้วยความร้อนรนและแตกตื่น

“โจ้...เจ็บ เทลเจ็บไปทั้งตัวเลย” เทลพูดอย่างเจ็บปวดทั้งน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ร่างกายที่บอบบางของแมวและยิ่งแมวสายพนันด้วยแล้ว ยิ่งมีร่างกายที่บอบบางมากกว่าสายนักฆ่าอย่างโจ้มาก และการได้รับแรงกระแทกอย่างแรงจนอัดติดผนังเช่นนี้ กระดูกส่วนต่างๆของแมวเทลแทบทุกส่วนหักลงทันที

“โจ้...ช่วยด้วย เทลเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว อยากกลับห้องไปนอนพักแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน” เทลที่เจ็บปวดตอนนี้เริ่มเพ้อเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหวนั่นหมายถึงสัญญาณอันตรายต่อชีวิต เพราะความเจ็บปวดที่เกินกว่าร่างกายจะทนได้ทำให้สมองสั่งการผิดเพี้ยน และถ้าปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป เทลมีโอกาสที่จะตายเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว

“เทล อดทนไว้นะ เสร็จนี่เทลจะได้พักนานๆแล้ว ขอให้อดทนไว้นะเทล” แมวโจ้พยายามเตือนสติของเพื่อนตัวเองไม่ให้หลุดลอยไปไกลให้มากกว่านี้ “โจ้...ไม่ไหวแล้ว โจ้ฆ่าเทลเถอะ...ได้โปรด” สิ่งที่เทลพูดออกมานั้นทำร้ายจิตใจโจ้จนอยากจะตบหน้าเทลให้รับรู้สิ่งที่พูดพล่อยๆออกไป แต่เพราะกระดูกที่หักไปเกือบทั้งตัวของเทล แขนขาที่สั่นเพราะเส้นประสาทที่ถูกสั่งการของสมองที่ผิดเพี้ยน น้ำตาและน้ำลายที่ไหลออกมาถึงความไม่สามารถควบคุมของร่างกาย ทำให้แมวโจ้ที่เห็นสภาพเพื่อนของตนที่ทรมานอยู่ยิ่งทรมานมากตามไปด้วย

“ไม่...โจ้จะไม่ฆ่าเทล เทลจะต้องไม่เป็นไร” โจ้ส่ายหน้าไปมาแต่ไม่รู้จะทำอะไรต่อไป เพราะทักษะต่างๆที่โจ้มีนั้นล้วนมีแต่เพื่อใช้ในการสังหารเท่านั้น ไม่มีท่าไหนๆที่จะปรุกต์ใช้เพื่อการรักษาได้ เมื่อโจ้เงยหน้ามามองเทลก็พบกับปีกเล็กๆสีม่วงใสที่กระพือช้าๆที่ด้านหลังของเทล

“เวทลดน้ำหนักคงจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บลงได้เพราะร่างกายไม่ต้องรับน้ำหนักมาก โจ้รีบเร็วเข้า” แกะบายะช่วยเหลือและชี้แนะให้ก่อนที่จะหันกลับไปสู้อีกครั้ง โจ้ที่ได้ยินจึงรีบดึงร่างของเทลอกมาเบาๆจนหลุดออกจากผนังได้ในที่สุด “รีบตรงไปเลยโจ้ เวทเราน่าจะทันพอดีกับที่โจ้วิ่งไปถึงที่รักษาได้” แกะบายะทิ้งท้ายและกลับไปช่วยสนับสนุนอีกครั้ง แมวโจ้ที่อุ้มร่างของเทลได้เหมาะสมแล้วจึงก้าวเท้าวิ่งสุดความเร็วเท่าที่จะทำได้ทันที

“กิล ถ้าเรายังยืดเยื้อแบบนี้เราจะไม่ไหวนะ โจ้กับเทลก็ไปแล้วด้วย” บายะรายงานให้กิลซึ่งกิลก็ยกโล่ขึ้นมาป้องกันเวทมนต์ที่พุ่งตรงมาหาจำนวนมาก “ก็อยากจบเหมือนกัน แต่สู้ไม่ได้จริงๆ ท่านเร็กกุเก่งเกินไปแล้ว” วาฬกิลตะโกนออกมาและทรุดลงไปเพราะโดนกระหน่ำเวทเข้าไปจำนวนมาก แม้จะมีร่างกายที่แข็งแรงทนทานก็ตามที เพนกวิ้นทั้งสองตัวที่กำลังต่อสู้ด้วยเวทมนต์กับอาจารย์ของตนต่างเหนื่อยจนทรุดลงไปเพราะการใช้พลังเวทจำนวนมหาศาล

“ไม่ไหว รุมขนาดนี้ทำไมจารย์ยังมีเวทเหลือล้นแบบนี้เนี่ย ถ้าเจ้าแบงค์อยู่!!!...” กวิ้นเจ็ทที่บ่นออกมาคิดอะไรบางอย่างได้และมองไปทางชั้นหนังสือทันที “นัท ชั้นหนังสือนั่น ช่วยเจ็ทด้วย” เพนกวิ้นนัทมองไปชั้นหนังสือริมสุดของห้องที่เจ็ทมองอยู่ก็เข้าใจความคิดทันที “ไม่เหลือพลังเวทแล้วนะ” นัทลุกขึ้นและรีบเดินตามเจ็ทไปที่ชั้นหนังสือทันที “งานนี้คงต้องยกความดีความชอบให้กับเจ้าแบงค์แล้วล่ะ” เจ็ทที่เดินถึงชั้นหนังสือแล้วหันมามองเพื่อนเพนกวิ้นที่เดินมาถึงตาม

“เจ็ท...กลัวอะ...” นัทมองมาทางเจ็ทที่มีสายตาที่หวาดกลัวเหมือนกัน “นั่นดิ เคยแต่เห็นตลอด แต่ไม่เคยสัมผัสจริงแบบเจ้าแบงค์ แต่เพื่อพวกเรานะนัท” เจ็ทตอบกลับด้วยอาการสั่น “เพื่อพวกเรา เอาเลยเจ็ท” กวิ้นนัทตะโกนให้สัญญาณและเรียกความกล้าให้ซึ่งกันและกัน สองเพนกวิ้นกระโดดออกแรงผลักชั้นหนังสือสุดแรงจนชั้นหนังสือเทล้มลงไปดันให้ชั้นหนังสืออื่นๆล้มตามเป็นโดมิโน

“นัท เจ็ท เล่นอะ...” กิลจะหันไปตวาดเหล่าเพนกวิ้น แต่เมื่อหันไปก็พบกับวอรัสม่วงที่พุ่งไปยังกลุ่มเพนกวิ้นสองตัว “มาแล้วนัท*เจ็ท จารย์มา(แล้ว)...” สองเพนกวิ้นนั่งกอดกันกลมเพราะเข่าอ่อนที่เร็กกุพุ่งตัวมาด้วยความเร็วสูง

“เล่นอะไรกันไอเจ้าพวกบ้า” เสียงโกรธของเร็กกุดังขึ้นกังวาลจนสองเพนกวิ้นร้อง “แกว๊ก” เสียงหลงด้วยความกลัวและตกใจพร้อมกับเสียงหวดไม้เท้าเข้าที่หัวของเพนกวิ้นทั้งสองจนคว่ำกับพื้นในทันที

“ชั้นหนังสือมันจัดยากนะโว้ยกว่าจะจัดได้ให้มันเป็นระเบียบแบบนี้...น่ะ” สีผิวของเร็กกุเปลี่ยนกลับเป็นสีเหลืองปรกติทันทีหลังจากที่สองเพนกวิ้นผู้เคราะห์ร้ายโดนอาจารย์ของตนตบคว่ำ “เอะ... อะ...” เร็กกุที่ได้สติยังคงมึนงงกับภาพที่เห็นที่เกิดขึ้นข้างหน้า

“ท่านเร็กกุ...” เหล่าหางต่างอุทานชื่อวอรัสสีเหลืองพร้อมกันอย่างหวาดๆที่เห็นการกระทำที่ป่าเถื่อนเกินกว่านักเวทจะทำลงไป โดยเฉพาะกับจอมเวทอย่างเร็กกุที่น่าจะสงบสุขุมเป็นแบบอย่าง “จิตใต้สำนึกหรือความป่าเถื่อนนั่นที่เอาชนะการสะกดจิตได้น่ะ” เหล่าหางต่างคิดในใจและเหงื่อตกชั่วขณะ

“ยืนบื้ออะไรอีก ไปช่วยท่านอเคเชียเร็ว” เร็กกุสั่งทันทีด้วยเสียงโกรธและดวงตาที่เรืองแสงขึ้นเป็นสีเหลืองท่ามกลางความมืด “ปะ ไปแล้วคร้าบ/ค่า” ทุกตัวต่างรีบวิ่งไปที่บันไดโดยเร็วอย่างไม่คิดชีวิตโดยปล่อยสภาพห้องเละเทะเอาไว้กับเร็กกุและสองเพนกวิ้นที่สลบเหมือด

“ขอบใจนะเจ็ท นัท ที่คืนสติจารย์น่ะ” เร็กกุหันมาขอบคุณให้กับศิษย์ของตนทั้งคู่ที่นอนสลบไม่ได้สติไปแล้ว


“พร้อมนะทุกตัว” วาฬกิลหันมาถามหลังจากที่ทั้งหมดพักเหนื่อยจากการวิ่งหนีเร็กกุและฟื้นพลังเรียบร้อยแล้ว ทั้งหมดจึงค่อยๆเปิดประตูออกไปและพบเห็นสองกิ้งก่าที่ยืนอยู่ด้วยกัน

“วี!!!” ทุกตัววิ่งพุ่งไปทางวีที่อยู่ตรงหน้าทันที แต่เพียงวิ่งได้ไม่กี่ก้าวที่เข้ามาในห้องแห่งความมืดนี้แล้ว ทุกตัวต่างทรุดลงไปนั่งและลงไปนอนในทันที “อะไรกัน แรงกดดันนี่!!!” ทุกตัวแทบจะพูดออกมาเป็นเสียงเดียวและตกใจจนตาลุกเมื่อเกิดรอยสัญลักษณ์ดวงตาเวทสีเหลืองหมุนที่ตน

“พวกเรา!!!” วีหันไปเห็นเพื่อนกลุ่มอัลฟ่าที่อยู่ด้านหลังและทำท่าจะหยิบธนูออกมาเพื่อจะขัดขวางเสลธให้หยุดร่ายลง แต่มือซ้ายของวีกลับไม่ขยับเมื่อสติรับรู้ถึงสัมผัสมือของดาเนะที่จับมือวีไว้

“วี ไม่ต้องห่วง พวกเราและทุกตัวปลอดภัยแน่ เชื่อเรา...และตัวเสลธสิ”


Last edited by fushigidane on Mon Jan 10, 2011 4:04 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki