Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 3:42 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 171, 172, 173, 174, 175, 176, 177 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Tue Apr 26, 2011 10:36 pm 
ตุ่น
User avatar

Joined: Tue Mar 15, 2011 1:01 pm
Posts: 217
เสลธน่ารัก.... :oops:

_________________
Image
น้องต่ายกับแครอนน่ารักที่สุดใน3โลก!!!!!!!!!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Tue Apr 26, 2011 10:40 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
epicwin wrote:
เสลธน่ารัก.... :oops:


เอ้ย เดี๋ยวก่อน ความจริงแล้ว ถ้าเอาตามฟิคแล้ว เสลธต้องหน้าตาดุดัน กว่านี้นี่นา

เอ๊ะ หรือว่า เสลธจะแอบ...... (อุ๊บ) [โดนปิดปาก]

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 12:08 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Wed Jul 15, 2009 9:57 pm
Posts: 2662
Location: 14 1 14
pitinata wrote:
fushigidane wrote:
Image
All of these Art by คุตโตะ


ขอบอกตรงๆ ชอบภาพนี้มากกก

วาดก่าออกมาได้น่ารักมาก เห็นแล้วอยากกอดเลยแหละ :D

เชียร์! ให้เจ้าของภาพลงสีด้วย :lol:
เชียร์! ให้เจ้าของฟิคเอาภาพลงฟิคด้วย :mrgreen:

จะรอติดตามชมตอนต่อไปนะครับผม :D


กอดตัวหนาย :lol:

/me โดนปินัทถีบ

_________________
ImageImage
คอม คอม คอม คอม พัง พัง พัง พัง
คอมพังนะเอ้ออ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 2:43 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
รู้น่าว่าพวกเราชอบอะไรน่ารักๆในความเท่ของสเลธ!! อย่ามาทำตัวซึนเดเระ!!

แค่นี้ก็เข้าข่ายแง่ดกันทุกคนละ 8-)

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 3:38 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
คนรัก digi wrote:
รู้น่าว่าพวกเราชอบอะไรน่ารักๆในความเท่ของสเลธ!! อย่ามาทำตัวซึนเดเระ!!

แค่นี้ก็เข้าข่ายแง่ดกันทุกคนละ 8-)

รู้สึกว่าจะโดนท่านวีล้างสมองและ ทั้งแง่ด ทั้งมอน ไปหมดแล้วผม =w=

/me ไอ้หย๋า พรุ่งนี้สอบแล่ว ไปละน่อ

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.2
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 4:09 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ท...ที่นี่ที่ไหน” สัมผัสพื้นที่เย็นเฉียบเหมือนน้ำเย็นแต่รู้สึกสัมผัสของพื้นหินเท่านั้น “อุก...ท...ท้องเรา...!!!” ความรู้สึกเจ็บที่ช่วงท้องวิ่งแล่นผ่านไปทั่วร่างจนปฏิกิริยาร่างกายสั่งให้งอตัวและเรียกหามือมากุมที่เจ็บ แต่เพียงแค่การขยับของร่างกายนั้นทำให้เจ้าของร่างชะงักในทันที แขนทั้งสองข้างถูกมัดไขว้หลังด้วยอะไรบางอย่าง ข้อเท้าทั้งสองข้างก็ถูกรวบและพันธนาการด้วย

“ข...แขนขาเรา...ทำไม...อึก” วีที่พยายามสลัดตัวเองให้หลุดจากกันถูกพันธนาการต้องหยุดชะงักมางอตัวอีกครั้งเพราะอาการเจ็บที่ท้องที่แล่นขึ้นมา “ชื่อวีใช่ไหม นายน่ะ” เสียงหนึ่งที่เคยได้ยินมาก่อนเอ่ยถามขึ้นมาจากเบื้องหลังของตน แต่เพราะอาการเจ็บประกอบกับภาพที่เห็นมีแต่เพียงผนังกำแพงหินเท่านั้นทำให้ไม่สามารถหันไปมองเจ้าของเสียง แม้จะพยายามพลิกตัวอย่างไรแต่เรี่ยวแรงนั้นกลับไม่มากพอที่จะขยับไปไหนได้

“ใช่...นั่นเทา...ใช่ไหม...” วีที่คุ้นเคยกับเสียงมาก่อนพอจะคาดเดาเจ้าของเสียงได้ก่อนที่จะนิ่งเงียบไปเพราะการฝืนร่างกายเพื่อถามข้อมูล แต่เมื่อได้ยินเสียงบางอย่างขยับเข้าใกล้จากด้านหลัง และด้วยสภาพร่างกายที่ไร้ทางต่อต้านทั้งพันธนาการและอาการบาดเจ็บ ความหวาดกลัวและความรู้สึกของเหยื่อโฉบแล่นภายในสติของวีที่ยังไม่พร้อม หางของวีแสดงอาการสั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัดแม้ตัวจะไม่มีการสั่นไหว เพียงแต่จะขยับตัวเพื่อหลบหนีก็ไม่สามารถที่จะรีดพลังออกมาได้แม้จะอยู่ภายใต้การดิ้นรนแห่งหวาดกลัว เสียงที่จะเปล่งออกมาก็ไม่เหลือซึ่งพลังให้ออกมาจากปากของตน เสียงคืบคลาดเข้ามาใกล้จนประชิดหางของวี สัมผัสที่หยาบกร้านของอุ้งมือขนาดใหญ่วางลงบนไหล่ซ้าย มืออีกข้างจับที่ปลายหางเกือบถึงส่วนขด

“จ...จะทำอะไรน่ะ...” สำหรับกิ้งก่าแล้ว หางจะเป็นเสมือนจุดอ่อนและของสงวนของเจ้าของ กิ้งก่าเกือบทั้งหมดจะรักและหวงแหนหางของตัวเองมากที่สุดในบรรดาอวัยวะของร่างกาย และไม่ชอบที่จะให้ใครคนอื่นมาสัมผัสหรือจับต้อง นอกเสียจากเจ้าของหางจะยอมรับในบุคคลนั้นๆที่จะให้ยอมจับต้องหางได้

ซึ่งสำหรับวีนั้นมีเพียงแค่ดาเนะเพียงตัวเดียวที่ยอมให้จับสัมผัสหางได้ แม้แต่เสลธที่เริ่มรู้จักและยอมรับในตัวแล้วก็ยังไม่ชอบที่จะให้มายุ่งหรือจับต้อง จะเห็นได้จากตอนที่เสลธเห็นวีหางเป็นตะคริวและเข้ามาจับเอง โดยที่วีก็จะพยายามปฏิเสธกลับไปทุกทางเช่นกัน แต่เพราะจิตสำนึกทีเห็นว่าเสลธต้องการที่จะช่วยเหลือและไม่อยากเกิดการทะเลาะ วีจึงยอมให้เสลธสัมผัสหางโดยที่ในจิตใจนั้นยังคงความขุ่นเคืองเอาไว้อยู่

“ชี่...ไม่ต้องกลัววี อยู่นิ่งๆไว้ ทำตามที่บอกก่อน” เสียงของเทาพูดออกมาเบาๆตรงเหนือหัวตนพร้อมกับพยายามขยับหางของวีที่สั่นกดลงบนพื้นและใช้เข่าทับเอาไว้ เจ้าของหางที่โดนน้ำหนักของร่างกายจากตะกวดตัวใหญ่กดทับลงบนหางตนกระตุกตัวขึ้นมาในทันที

“ขอโทษวี แต่ไม่มีทางเลือกแล้ว อยู่นิ่งๆก่อนแล้วจะปลอดภัย เชื่อสิ” เทากระซิบข้างใบหน้าของวีที่นอนตะแคงอยู่ ม่านตาของวีสั่นไปมาเพราะความกลัว ลำตัวสั่นเกร็งจากการเก็บอาการไม่อยู่ หางที่โดนกดทับยิ่งสั่นแรงมากยิ่งขึ้นเพราะ เป็นครั้งแรกที่วีรู้สึกหวาดกลัวกับความหมายของเหยื่อที่ไร้ทางต่อต้านทุกหนทาง ไม่มีใครสามารถช่วยเหลือได้ แม้จะช่วยตัวเองก็ยังไม่สามารถที่จะทำได้ แต่ความหวาดกลัวต่างๆที่ก่อภายในร่างกายนั้นกลับค่อยๆสลายตัวลงอย่างช้าๆเมื่อประโยคหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาทการรับฟัง

“น้องข้า...ดาเนะกำลังตกอยู่ในอันตราย วี ได้โปรดเชื่อข้าด้วย” เสียงของเทาไม่สู้ดีและแสดงถึงความกังวล มือหยาบกร้านที่สัมผัสไหล่ของวีส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างเข้ามาในจิตใจ ว่าสิ่งที่เทาพูดนั้นไม่ได้โกหก วีที่รับรู้สัมผสนั้นพยัคหน้าให้เบาๆพร้อมกับการสั่นหวาดกลัวค่อยๆสลายไป เหลือไว้เพียงแต่หางที่เป็นจุดอ่อนสำหรับกิ้งก่าที่ยากที่จะฝืนบังคับจากความรู้สึกก้นบึ้งได้

“ข้าขอโทษเรื่องหางด้วยนะวี น้องข้าก็ไม่ชอบเหมือนกันแต่...” เทาพูดเสร็จก็เงียบเสียงลงพร้อมกับถ่ายน้ำหนักตัวทับร่างของวีจนบังเกือบทั้งร่าง “พวกผู้ตรวจมันมา ถ้าเห็นว่าวีขยับได้ล่ะก็ จบเห่แน่ ข้าขอคร่อมทับร่างบังเจ้าไว้ ตอนนี้ก็อดทนแล้วอยู่นิ่งๆไปก่อน” เทากระซิบเสียงเบาๆให้วีพอได้ยิน แต่เพราะน้ำหนักที่มากจากร่างกายของเทาที่มีขนาดใหญ่ ทำให้วีรู้สึกทั้งอึดอัดและทรมาน แต่เพื่อหนทางรอด วีจึงต้องยอมเป็นเบาะรองทับให้เพื่อปิดบังหางที่กำลังสั่น

“เฮ้ย ใครมันอุตริให้ท่านเทาไปนอนทับไอ้กิ้งก่านั่นวะ” เสียงของตะกวดตัวหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกด้านของห้องที่วีกับเทาอยู่ “ช่างมันเหอะ แกยังจะเรียกมันว่าท่านอีกหรอ อีกเดี๋ยวพวกนี้มันก็ต้องตายอยู่แล้ว จะไปสนใจไอ้พวกนี้ทำไม โดยเฉพาะไอ้ตัวใหญ่ที่คิดก่อกบฐกับท่านผู้นั้น” เสียงของตะกวดอีกตัวโต้ตอบกับคู่สนทนาของมันด้วยความรู้สึกพอใจ

“แต่ไม่เข้าใจ ท่านผู้นั้นก็จับกิ้งก่าอีกตัวได้ทำไมไม่มาขังรวมๆกันไว้ที่นี่ให้หมด จะได้ประหารไปพร้อมๆกันทีเดียวไม่ให้เสียเวลา” ตะกวดผู้คุมตอบเสียงหน่ายๆเพราะไม่ค่อยพอใจกับการคัดแยกกิ้งก่าอีกตัวไป

“ถามข้าแล้วข้าจะไปรู้เรอะ ไปๆๆได้แล้ว ปล่อยไอ้พวกนี้ให้มันแห้งตายที่นี่ล่ะ ท่านเค้าคงมีเหตุผลแหละที่แยกตัวไอ้กิ้งก่านั่นไปต่างหาก” เสียงคู่สนทนาตอบกลับอย่างหงุดหงิดก่อนที่ทั้งคู่จะเดินจากออกไปจากระยะบริเวณจนเสียงฝีเท้าจางหายไป

“ขอบใจนะที่เชื่อข้าน่ะ” เทากระซิบให้กับวีแต่ยังไม่ลุกออก เพราะต้องการความแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่อาณาบริเวณนั้นจริงๆ “ห...หางข้าพเจ้า” วีพยายามเค้นเสียงออกมาที่แฝงด้วยความไม่พอใจ เพราะหางนั้นกำลังถูกทั้งดึงกระตุกไปมาเบาๆ หนำซ้ำยังถูกกระตุกมาตลอดตั้งแต่ที่เทาขึ้นคร่อมร่างแล้วด้วย

“น่าจะปลอดภัยแล้ว” เทาเอ่ยกับวีและค่อยๆยกตัวเองออกมาให้ได้รับอิสระจากการโดนกดทับของตะกวดร่างใหญ่ “ห...หางข้าพเจ้า ปล่อยด้วยเซ่” เสียงของวีเค้นออกมาด้วยความขุ่นเคือง แม้ร่างกายจะได้รับอิสระแล้ว แต่หางนั้นกลับถูกยกสูงจนตั้งตรงตามความสูงของเทาที่ลุกขึ้นนั่ง

“อ้าว ขอโทษที หางวีนี่ก็ดึงเพลินเหมือนกันนะนี่ ถึงแม้จะไม่เท่าของน้องข้าก็เถอะ” เทากล่าวออกมาอย่างพอใจก่อนที่จะปล่อยหางของวีให้หล่นลงมาหาเจ้าของที่แท้จริง “หางของข้าพเจ้าไม่ใช่ของเล่นนะ แล้วหางของดาเนะก็ไม่ใช่ของเล่นด้วย หางของชาวก่าคือสัญลักษณ์ประจำตัวของแต่ละตัว ไม่ใช่ของที่ใครจะมาสัมผัสได้ง่ายๆแบบนี้” หางของวีขดเข้ามาที่หว่างขาและหนีบไว้เพื่อไม่ให้เทาดึงหางออกไปเล่นอีก

“ข้าขอโทษด้วยละกันนะวี แต่หางของวีนี่ก็ดึงสนุกใช้ได้เลยนะ ถึงแม้จะไม่เท่าของน้องข้าก็เถอะ” เทาตอบอย่างพอใจพร้อมกับก้มตัวมาที่ส่วนหลังของวี สายตาของกิ้งก่ามองขวางมาหมายจะสื่อถึงความโกรธและความไม่พอใจ “รอบนี้ไม่ได้เล่นหางแล้วน่า อยู่นึ่งๆก่อนละกัน จะแก้มัดให้” เทาจับแขนวีที่ถูกมันแน่นเหมือนจะไม่ให้ขยับไปไหนได้ พร้อมกับการเสียดสีของอะไรบางอย่างกับสิ่งที่มัดมือไว้จนหลุดออก ทันทีที่มือเป็นอิสระนั้นสิ่งแรกที่เอื้อมไปสัมผัสก่อนเลยนั้นคือช่วงท้องที่ยังคงปวดอยู่

“อยู่นิ่งๆอีกรอบล่ะ เดี๋ยวจะแก้มัดขาให้” เทาสั่งวีอีกครั้งพร้อมกับลงมือเฉือนสิ่งที่มัดขาทั้งคู่ของวีอยู่ให้ขาดออกจากกัน ตอนนี้วีได้รับอิสระจากการพันธนาการทั้งหมดแล้วแต่ยังคงนอนคู้กุมท้องอยู่ตามเดิม “ทำไมถึงรู้จักชื่อข้าพเจ้า ทำไมถึงรู้จักกับดาเนะได้ แล้วทำไมถึงช่วยข้าพเจ้าทั้งที่ฟาดข้าพเจ้าจน....อุก” คำถามมากมายถูกถามออกมาโดยฝืนกับร่างกายที่บาดเจ็บจนต้องหยุดลง เทาเห็นอาการของวีจึงขยับเข้าไปใกล้ๆและพลิกตัววีให้นอนหงายจากที่นอนตะแคงมาตลอด

“ถ้าเรื่องที่ข้าฟาดนี่ข้าจำไม่ได้นะว่าฟาดวีเข้าไปเมื่อไร จำได้แต่ว่าข้าฟาดแต่เสลธเพื่อจะฆ่ามันคามือ แต่ถ้ามันโดนวีด้วยข้าขอโทษด้วยสิ่งนี้ละกัน อยู่นิ่งๆอีกรอบล่ะ อาจจะเจ็บนิดหน่อยแต่มันจะทำให้วีรู้สึกดีขึ้น ถ่างขาออกหน่อย ข้าเล็งไม่ถนัด” เทาเขยิบมาตรงช่วงขาของวีพร้อมกับเก็บอะไรบางอย่างลงในชุดของตัวเองและหยิบกระปุกเล็กๆออกมาเปิดฝา กลิ่นฉุนที่ชวนไม่พิสมัยลอยออกมาตบจมูกวีจนคิ้วกระตุก

“จ...จะทำอะไรน่ะ กลิ่นนั่นอีก...ฉ ฉุน” วีเอามืออุดจมูกตัวเองแต่รีบเอาออกทันที เพราะมือทั้งสองของเทากำลังจับขาวีและถ่างออกพร้อมกับการเขยิบร่างเข้ามาช่องหว่างขา “จ...จะทำอะไรน่ะเทา อย่านะ” วีพยายามจะพลิกตัวหนีแต่ก็ถูกเทากดข้อมือทั้งสองข้างไม่ให้วีขยับไปไหน แต่ยิ่งร่างกายถูกยืดตัวมากเท่าไร ความเจ็บปวดที่ท้องก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนตอนนี้น้ำตาของวีเริ่มคลอขึ้นมาเพราะความเจ็บที่ฝืนกับร่างกาย

“จะนวดท้องให้จะได้ไม่ปวด แล้วมาดิ้นๆแบบนี้แล้วมันจะนวดได้ไง เดี๋ยวก็ขึงไว้งี้สักพักเลยนี่” เทาปล่อยมือออกพร้อมกับเอานิ้วป้ายลงบนเนื้อผิวเจลสีฟ้าในกระปุก “มันจะอุ่นๆที่ท้องหน่อยอย่าตกใจล่ะ แต่สักพักมันจะทำให้รู้สึกดีขึ้น” เทากล่าวเสร็จก็นำมือทั้งสองลงสัมผัสที่ผิวท้องของวีในทันที

“อึ...อึก...” เพียงแค่สัมผัสวีก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาในทันที ประกอบกับความร้อนของเนื้อเจลที่สัมผัสลงบนผิวหนังที่บอบบาง ทำให้รู้สึกร้อนมากกว่าที่อุ่นตามที่เทาได้กล่าวไว้ แต่เพียงแค่เริ่มนวดผ่านมือและท่อนแขนที่ใหญ่ของเทา เป็นเรื่องที่น่าแปลกที่วีกลับรู้สึกดีและค่อยๆสบายขึ้น ทั้งที่ตอนแรกยังคงหวาดกลัวและกังวลว่าช่วงท้องของตนเองคงจะไม่เหลือชิ้นดีถ้าต้องให้แขนใหญ่มัดกล้ามอย่างเทามานวดให้

“เป็นไง รู้สึกดีขึ้นบ้างยัง” เทาค่อยๆบรรจงนวดที่หน้าท้องของวีอย่างประณีต “ไม่น่าเชื่อแหะว่ายานี่มันจะใช้กับพวกที่ปวดท้องแบบนี้ได้ ปรกติข้าใช้นวดท้องลูกน้องเวลาที่เจ้าพวกนั้นมันออกกำลังหน้าท้องจนเกินขีดร่างกาย หรือว่าวีจะเล่นหน้าท้องเหมือนลูกน้องข้าตัวนั้น...” เทาเริ่มสงสัยกับอาการปวดท้องของวีและสันนิษฐานความน่าจะเป็นจากประสบการณ์ของตนเองที่พบเจอ

“ไม่ใช่โว้ยยยย ข้าพเจ้าไม่เป็นก่ากล้ามแบบ...” วีลุกตั้งตัวขึ้นพรวดและกลับลงไปนอนอีกคร้้งในทันทีเพราะเจ็บหน้าท้องถึงขีดสุด “แก ไอ้ก่าชาติชั่ว เลิกแกล้งสลบได้แล้ว ข้ารู้นะว่าแกตื่นมาได้สักพักตอนที่ข้าแอบคร่อมทับวีน่ะ อย่าคิดว่าข้าจะให้อภัยแกกับสิ่งที่ได้ทำกับน้องข้าลงไปด้วย...”


“หึๆๆ หลับสบายเลยนะ” เสียงของตะกวดในชุดคลุมหัวเราะลอดไรฟันออกมาและเดินผ่านกิ้งก่าตัวหนึ่งที่นอนอยู่บนแท่นหิน “แต่อีกไม่นานคำสาปที่พี่ชายแสนดีของแกเลือกไว้ให้มันกำลังจะหมดลงไป แล้วก็จะถึงเวลาของข้าที่จะได้มาสนุกร่วมกันสักทีนะ...ดาเนะ” รอยแสยะยิ้มปรากฏที่มุมปากของเจ้าของเสียงและเดินออกห่างจากแท่นหินออกไป

“อึ...อือ ที่นี่ที่ไหน...” ท่ามกลางความมืดมิดที่สุดจะหยั่งรู้ ภาพภายนอกทุกด้านล้วนมีแต่สีดำสนิทที่เหมือนจะกลืนกินได้ทุกอย่างแม้แต่แสง ดาเนะที่ฟื้นตื่นขึ้นนอนหันหน้าไปมารอบๆเพื่อที่จะหาคำตอบของสถานที่เหมือนจะไร้ประโยชน์

“เราชื่อดาเนะ...มีเพื่อนชื่อวีกับเสลธ...มีพี่เทา ความทรงจำของเรายังไม่ได้...!!!” แขนของดาเนะที่จะขยับมาพาดหน้าผากตัวเองนั้นไม่สามารถขยับไปไหนได้ แขนและขาของดาเนะถูกตรึงไว้กับแท่นหินด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นได้

“แน่นอน ความทรงจำของแกยังไม่ถูกลบหรอก พี่ชายที่แสนของแกดีขอร้องกับรุ่นที่แล้วเอาไว้ แต่สำหรับข้ารุ่นปัจจุบันนี้ก็...จะเปลี่ยนแปลงกฎตามรูปแบบของข้าสักหน่อย” ตะกวดผู้คุ้มกลับหลังหันมาทางดาเนะและเลยหน้ามองเหนือร่างของดาเนะ วงฟองน้ำขนาดใหญ่ค่อยปรากฎขึ้นมาและฉายภาพอะไรบางอย่างขึ้นมา เป็นภาพของดาเนะที่ถูกเสลธรัดแขนจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ และท่าทางกำลังทรมานเหมือนกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างเพราะยืนขาสั่นหางสั่น “เสลธ ดาเนะขอร้องงงงง มันจะออกมาแล้วเสลธธธธธธธ” เสียงของดาเนะร้องขอพร้อมกับกุมท้องน้อยแน่นก่อนที่ภาพจะเลือนหายไปพร้อมกับฟองน้ำขนาดยักษ์

“นี่มัน...ภาพเหตุการณ์ในอดีตของเรา...” ดาเนะเอ่ยขึ้นมาตามภาพที่เห็นด้วยความสงสัย “ใช่ ภาพเหล่านี้คือส่วนหนึ่งของความหวาดกลัวและความทรมานในจิตใจแกที่เคยเจอมาก่อนไง” ตะกวดคุ้มกฎพูดเสร็จก็ปรากฎโหลน้ำขนาดใหญ่และกรวยขึ้นมาเหนือดาเนะ

“จ...จะทำอ...อื้อๆ...” เพียงแค่ดาเนะเปิดปาก กรวยที่ถูกเนรมิตรก็ตรงอุดปากของดาเนะในทันทีพร้อมกับโหลน้ำค่อยๆเทลงช้าๆแต่หยุดไว้ก่อนที่จะมีของเหลวหยดลงมา“ แล้วข้าจะให้แกกลับมาลิ้มรสที่แกเคยทรมานอีกครั้งเรื่อยๆ เรื่อยๆ และเรื่อยๆต่อไปยังไงล่ะ หึๆๆ” เสียงหัวเราะที่วิปราศของตะกวดสติเสียดังขึ้นพร้อมกับของเหลวจากโหลค่อยๆเทลงกรวยกรอกปากดาเนะให้กลืนลงไปเรื่อยๆอย่างช้าๆ

แม้ดาเนะจะพยายามไม่กลืนและให้น้ำล้นออกไป แต่นั่นหมายถึงการที่จะต้องกลั้นหายใจเพื่อปิดทางเข้าของๆเหลว แต่การกลั้นหายใจก็ย่อมมีขีดจำกัด เมื่อหมดลมดาเนะก็ต้องหายใจในช่วงนั้นพอดีจนเกิดการสำลักน้ำ ทั้งน้ำตาและน้ำมูกออกมาทุกรูทวารบนใบหน้าของดาเนะที่จะออกได้ แต่ยังคงจำยอมฝืนกลืนเครื่องดื่มที่โดนจับกรอกลงไป แม้จะมีรสชาติที่ไม่เลวร้ายและออกทางหวานอร่อยตามแบบฉบับที่ดาเนะเคยกินในงานเลี้ยง แต่นี่ไม่ใช่การดื่มที่สนุกรื่นเริ่ง แต่เป็นการดื่มเพื่อเริ่มสู่การทรมานของตะกวดคุ้มกฎ

"ข้าจะกรอกน้ำแกเยอะๆให้แกรู้สึกปวดขับถ่ายอย่างที่แกเคยเป็น แต่ครั้งนี้แกจะไม่มีวันได้เข้าห้องน้ำอย่างที่ควรจะเป็น ข้าจะค่อยๆกรอกน้ำแก ให้ท้องของแกค่อยๆถูกเติมเต็มไปด้วยน้ำจนถึงขีดจำกัดจนอยากที่จะเข้าห้องน้ำ แล้วข้าจะไปกดท้องน้อยของแกเล่นให้อยากขับมันออกมาทั้งที่แกขยับตัวไปไหนไม่ได้ หึๆๆ” เสียงหัวเราะวิปราศดังออกมาอีกครั้งพร้อมกับการสิ้นสุดการกรอกน้ำจากโหลเพราะหมดลง จากนั้นภาพของห้องน้ำและโถส้วมสวยงามก็ปรากฎขึ้นมาบนฟองน้ำขนาดยักษ์อีกครั้งให้ดาเนะได้มองดู ยิ่งรู้สึกว่าเข้าใกล้ห้องน้ำมากเท่าใด ความอดกลั้นก็จะยิ่งถูกลดทอนลงมากเท่านั้น ในตอนนี้ทั้งหางและขาของดาเนะเริ่มสั่นขึ้นเพราะอาการอยากขับถ่ายของเหลวออกแต่ทำไม่ได้

“ฮ่าๆๆ ดี ทรมานเข้าไป ทรมานให้เยอะๆ ทรมานให้ข้าตัวนี้รู้สึกพอใจมากกว่านี้ นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น ข้าจะเรียกดูหาความทรมานและความหวาดกลัวของแกออกมาเรื่อยๆให้แกทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก” ตะกวดวิปราศหัวเราะอย่างสะใจก่อนที่จะเดินไปลูบจับท้องน้อยของดาเนะที่นูนออกมาเล็กน้อยเพราะอัดแน่นไปด้วยเครื่องดื่ม เพียงแค่การลูบสัมผัสไปมาก็ทำให้ดาเนะตัวสั่นและดวงตากระตุกเพราะหวาดกลัวขึ้นมาในทันที “อืมมม แข็งและเต่งได้ที่เลยนี่” มือนั้นยังคงสัมผัสและลูบคลำไปมาอย่างช้าๆอย่างเพลิดเพลิน


“ความทรมานของแกนี่มันช่างน่าอภิรมย์สำหรับข้าจริงๆ โดยเฉพาะสีหน้าของแกตอนนี้นี่...มันยิ่งชวนให้ข้าอยากเห็นความทรมานที่มากกว่านี้อีกจริงๆ”


Last edited by fushigidane on Sat May 14, 2011 7:18 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 4:20 pm 
เทพไฟ

Joined: Thu Mar 10, 2011 9:31 am
Posts: 827
Location: gig gug อิอิ~
ท่านผู้นั้นเป็น s ! (โดนเตะ)
ท่านดาเนะลงตอนที่คนอื่นไปเล่นเกม =w=
สนุกมากรอตอนต่อไปอยู่นะครับ :D
/me ไปเล่นเกมมั้งดีฟ่า

_________________
ตุ่นที่มีชื่อว่า "fook2540" เรียกง่ายๆ ตุ่น "ฟลุ๊ค"
ทำไมถึงคิดว่าตุ่นสร้างพีๆไม่ได้ละ ตุ่นสร้างออกจะเมพ
Big Bug myhome ~^ ^~ all friend in this home ^ ^


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 4:26 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
Imageหลังจากที่หายไปนานเกือบอาทิตย์นึง ตอนนี้ก็กลับมาแล้วครับสำหรับตอนใหม่ แม้งานผมจะเยอะ แต่ผมมีความสุขมากเลยนะ และเป็นเกียรติอย่างมากจริงๆที่ครั้งหนึ่งในชีวิตได้เข้าทำงานในบ.เกม และเป็นบ.เกมที่ผมชื่นชอบด้วย มันเป็นความฝันตั้งแต่เด็กมาตลอดเนิ่นนานแล้วจริงๆ ตรงนี้ต้องขอขอบคุณทีมงานทางแอดมินมากๆนะครับที่ให้โอกาสผมได้มีโอกาสสานฝันและได้ช่วยเหลือ ตอนผมทำงานยังรู้สึกหวาดหวั่นเลยว่าจะทำให้งานนั้นมีตำหนิติเตียนหรือเปล่า แม้จะเป็นงานที่ไม่สำคัญและไม่โดดเด่นเท่า5ทีมงานหลัก แต่ผมรับรู้ได้เลยถึงความเครียดและอะไรต่างๆที่จะมีเข้ามา ยังไงผมก็หวังว่าสิ่งที่ผมได้ช่วยเหลือให้กับทีงานนั้นคงจะเป็นประโยชน์และช่วยผ่อนเบาได้บ้างนะครับ

Imageกลับมาที่งานฟิคต่อ ตอนนี้จะไม่ใช่แนวสู้หรืออะไรอีกต่อไปเสียซะแล้ว ผมมีความคิดว่ามันจะต้องมีการพลิกกลับด้านของการดำเนินเรื่องต่อไป จากตอนแรกที่จะเน้นเข้าบุกต่อสู้เพื่อช่วยเหลือเทพอเคเชีและเมืองแห่งแสง แต่สำหรับSc.6นั้นผมไม่ใช้แล้วครับ จะเน้นที่ระบบความสัมพันธ์ของตัวละครเป็นหลักแล้ว โดยที่ตัวกลางนั้นคือดาเนะนั่นเอง จะเห็นได้ว่าสามตัวละครคือ วี เสลธ และเทา จะมีความสัมพันธ์กับดาเนะอย่างลึกซึ้ง และต่างจะมีมุมมองๆกันเองต่างๆกันไปด้วย แต่ในตอนนี้จะเป็นยังไงนั้นผมคงต้องอุบเอาไว้ก่อน แล้วจะค่อยๆเฉลยละกันว่า3ตัวนี้มองกันเองยังไง

Imageส่วนธีมเนื้อตอนนี้อย่างที่บอกจะไม่ใช่กับการสู้รบแต่อย่างใดแล้ว แต่จุดFocusอีกุดก็คือฉากที่ดาเนะโดนทรมานนั่นเอง โดยที่ต้องการจะแสดงถึงความวิปราสของตะกวดคุ้มกฎตัวนี้ ตอนนี้เหล่านี้อาจจะไม่กินอารมณ์สักเท่าไรเพราะเป็นการจับเอาเหมือนของเก่ามาเล่าที่ดาเนะทรมานปวดขับถ่าย และเป็นตอนแรกที่จเขียนอารมณ์วิปราสด้วย ยังไงถ้ามีข้อเสนอแนะก็ติเตียนได้ลเลยนะครับ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 4:47 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
โอ้วพี่ดาเนะออกตอนใหม่แร้ว!
[เกมเข้าไม่ไ่ด้T T บอร์ดrangerก็อืดมาก]

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Wed Apr 27, 2011 5:32 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
จริงๆเอาลิ้นดุนไว้ ปิดรูกรวยเอาก็ได้นี่นา จะไปยากอะไร!!!!!!!

แล้วก็ช่างสรรหาวิธีมามากเลยนะท่านดาเนะ จับตรึงไว้นี่คือคิดว่าจะเป็นอะไรที่อ๊ากกกกกกกมากกว่านี้ ที่ไหนได้ให้ปวดฉี่เล่น =w=!?

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 171, 172, 173, 174, 175, 176, 177 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 3 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki