Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 3:12 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Mon May 09, 2011 5:47 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
เราจะครอบงำผู้อ่านทุกคนให้เข้าสู่ความรู้สึก "อยากดึงหาง" หึๆๆ ความรู้สึกอยากดึงหางจะต้องถูกเพาะบ่มในผู้อ่านฟิคนี้ แม้แต่ผู้เขียนยังอยากดึงทั้งหางเทาหางวีเลย!!!
(ยังไม่ได้แก้คำผิดอีกบานเลย ฮากกกกกกก)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Mon May 09, 2011 5:59 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
ที่ท่านเฟรมอยู่ละ ไม่ยักกะไปดึงหางเค้า เรียบร้อยดีเชียวนะ =w=+

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Mon May 09, 2011 6:44 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
คนรัก digi wrote:
ที่ท่านเฟรมอยู่ละ ไม่ยักกะไปดึงหางเค้า เรียบร้อยดีเชียวนะ =w=+


เห็นด้วย กลัวท่านเฟรมแตร๊ดใส่ละสิท่า= w= น๊อพี่V

จับหางเค้ามะว่า*0 * แต่อย่าดึงแรง+ลากหางเค้าน๊อ TwT
ห้ามลูบด้วย!

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Mon May 09, 2011 8:00 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
“อืมมมม น้ำพุนี่สีช่างสวยจริงๆ มีสีขาว สีเขียว สีน้ำตาล สีสรรค์เต็มไปหมด”


นึกภาพตาม อืม
อยากจะอ๊วกตาม :lol:

ถ้ามีจริงคงสยองน่าดู

คราวที่แล้วไว้อาลัยท้องน้อย คราวนี้ได้ฤกษ์ไว้อาลัยให้ท้องใหญ่ด้วย (กระเพาะ)

===================

คาดเดาตัวอย่างตอนต่อไป

วี : ถ้าไม่รีบหนีออกไปแล้วไปช่วยดาเนะละก็......
[ตะกวดคุมคุกผ่านมาเจอ]
เทา : ยุ่งละสิ
[ตัดภาพมาที่ดาเนะ]
ผู้คุม : คราวนี้เราจะมาสนุกกันให้มากขึ้นอีกละนะ
ดาเนะ : :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!: :!:
[เป็นภาพดาเนะตาเบิกโพลง]

Life Force
ศรแห่งโชคชะตาตอนต่อไปคือ
ตอน..............

ติดตามรับชมให้ได้นะครับ

/me โดน ดาเนะ วี เทา รุมกระทืบ :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Mon May 09, 2011 8:58 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
อยากเห็นดาเนะคุงอร๊างเต็มพิกัด :o

/me วิ่งอย่างไว

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Tue May 10, 2011 3:40 am 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
kuggivta wrote:
เห็นด้วย กลัวท่านเฟรมแตร๊ดใส่ละสิท่า= w=

<< ท่านเฟรมเค้าไม่แตร่ดดดดหรอก ยิงธนูด้วยมือที่ใส่เกราะแบบนั้นถนัดที่ไหนกัน


ต้องเอากรงเล็บพวกนั้นแหละทิ่ม คีบคอยกตัวขึ้นมาแล้วก็จ่อพลังไฟเข้าที่ท้อง เตรียมยิง Knuckle Fire หากยังคิดจะไซโคให้ดึงหางก่าวีเล่น อืม... ดีๆๆ เดี๋ยวไปบอกเค้าก่อน เจออีกเมื่อไหร่เดี๋ยวให้พุ่งเข้าใส่ทำตามนี้เลย :twisted:


ปล. ชักอยากลง Side Story มั่งแฮะ... อ่านของท่านดาเนะแล้วไงๆอยู่ เล่นอะไรไม่รุน้ำพุสีขาว เขียว น้ำตาล อุก... มาอ่านอะไรแง่ดๆบ้างน่าจะดี :oops:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Tue May 10, 2011 6:08 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
อะไรนะ วีอยากดึงหางฟลาเดรมั่นหรอ!!! อยากบอกว่าความจริงตอนนี่ผ่านมามีความลับอะไรบางอย่างที่ก่าวีชอบหางเทาด้วยนะ แต่ยังไม่ได้บอกตอนนี้ หึๆๆๆ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Tue May 10, 2011 8:23 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
fushigidane wrote:
อะไรนะ วีอยากดึงหางฟลาเดรมั่นหรอ!!! อยากบอกว่าความจริงตอนนี่ผ่านมามีความลับอะไรบางอย่างที่ก่าวีชอบหางเทาด้วยนะ แต่ยังไม่ได้บอกตอนนี้ หึๆๆๆ



อู๊ยยย พี่V ชอบแิอบดึงหางเล่นทุกคนนั้นแหละ * -*

ระวังนะฮะพี่ดาเนะ'w'

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Tue May 10, 2011 8:40 am 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
ชาวฟิคดาเนะต้องอยากดึงหางกันทุกคน!!!

//ทำท่าสะกดจิต

ไม่ว่าจะใครในเรื่อง น่าดึงเล่นทุกตัวเลย >w<

/me โดนสกิลของทุกตัวอัดใส่ แว้ก~~~

fushigidane wrote:
อยากบอกว่าความจริงตอนนี่ผ่านมามีความลับอะไรบางอย่างที่ก่าวีชอบหางเทาด้วยนะ แต่ยังไม่ได้บอกตอนนี้ หึๆๆๆ


เอ อันนี้น่าพอจะเดาออก รอลุ้นว่าจะถูกไหม =w= (ผมว่าผิดแหงๆ -3-)

/me รีบโกยทันใด ในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งท่าสกิล รวมทั้งท่านเฟรม ใส่ซัพก่า+เกียร์แมว!!!

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.5
PostPosted: Tue May 10, 2011 9:32 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ใช่ เราจะแหกคุกหนีออกจากที่นี่กันเพื่อไปช่วยดาเนะ” เทายืนเสียงกรานมั่นกับแผนที่ตัวเองได้บอกไว้ “เทา หมายความว่ายังไง แล้วแผนการเป็นยังไง ข้าพเจ้ากับเสลธตอนนี้ไม่พร้อมที่จะต่อสู้ได้นะ” เสียงค้านจากวีแทรกดังขึ้นมาผ่านจากด้านหลังของเทาที่นั่งบังอยู่

“เถอะน่า ทำตามแผนที่บอกแล้วเดี๋ยวดีเอง อยู่ด้านหลังนิ่งๆแล้วกัน” เทาทำท่านั่งยองๆก้มทำอะไรบางอย่างทั้งที่ยังพาดเสลธไว้ที่บ่าของตนกับพื้นกำแพงใต้หน้าต่างลูกกรง

“...แล้วก็เลิกกอดหางได้แล้ว จะกอดหางข้าไปถึงไหน ข้าไม่ทำอะไรเสลธแล้วน่า” เทาหันกลับไปมองยังหางตัวเอง วียังคงกอดที่หางของเทาแน่นไม่ไปไหน และสีหน้ากำลังเคลิบเคลิ้มมีความสุขเหมือนอยู่ในภวังส่วนตัว

“ทำไม...ทำไมเวลาที่กอดหางเทาแล้วเราไม่อยากไปไหนเลย...สัมผัสที่เยือกเย็นแม้จะไม่ใช่ แต่ขนาดที่คุ้นเคยถนัดมือทั้งที่เกิดมาข้าพเจ้าไม่เคยจับหางใครที่ไหนมาก่อน นอกจากท่านฟลาเดร!!!” วีที่อยู่ในห้วงภวังตกใจกำคำตอบที่ตัวเองค้นหาได้โดยบังเอิญ สัมผัสหางที่เขาอยากสัมผัสที่สุดนั้นได้เป็นความจริงขึ้นมาแล้ว

“ไม่จริง...ห...หางท่านฟลาเดรมั่น...สัมผัสนี้เหมือนกับที่ข้าพเจ้าเคยฝันตอนนั้นเลย...ทั้งขนาดและความแน่นที่พอดี ขาดแต่ความอบอุ่น นอกนั้นใช่หมดเลย” ใบหน้าของวีเริ่มไซร้กับหางมังกรฟ้าที่เป็นตัวละครที่ชื่นชอบตั้งแต่สมัยยังเด็ก ซึ่งปัจจุบันนี้ก็ยังชื่นชอบอยู่ไม่เสื่อมคลาย

“ฝันของข้าพเจ้า...เป็นจริงแล้ว...หางท่านฟลาเดร อ๊ากกกกกก” ความฝันและความสุขมลายหายไปทันทีเหมือนแรงระเบิดอัดที่เรียกว่าความเจ็บปวด หางของวีถูกดึงยกสูงขึ้นจนตัวลอยขึ้นมา แต่ยังคงกอดหางของเทาไว้แน่นจนถูกยกตามไปด้วย

“ไอ้เจ้าวี แกเป็นบ้าอะไรของแกวะฮะ ข้าเรียกแกตั้งหลายรอบก็ไม่ได้ยิน สะกิดก็ไม่รู้เรื่อง แถมมานอนมาไซร์เคลิ้มจนน้ำลายหยดใส่หางข้าอีก ข้าขยะแขยงหางนะเฮ้ย” ท่อนแขนมัดกล้ามข้างหนึ่งจับโคนหางของวียกขึ้นสูงจนสุดแขน แม้จะดึงโคนหางจนตัวลอยขึ้นมาเหนือพื้น แต่ทั้งสองมือของวียังกอดรัดท่อนหางขนาดใหญ่ของเทาแน่นเหมือนจะไม่ยอมให้หลุดไปจากมือ

“ไหนแกบอกว่าหางเป็นของส่วนตัวที่ไม่ให้ผู้อื่นจับต้องหรือสัมผัสง่ายๆไง แกมีจรรยาบรรณ์คำพูดตัวเองบ้าง...” เทาเริ่มต่อว่าวีกลับเพราะเริ่มรู้สึกรำคาญกับการที่หางตัวเองโดนอะไรบางอย่างพันธนาการแน่น แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มและยิ่มอย่างมีความสุขออกมา ภาพซ้อนของดาเนะในวัยเด็กได้ทับซ้อนอีกครั้ง

“(ชอบหางพี่เทาที่สุดเลย ทั้งใหญ่ ทั้งแน่น และก็ยาวถนัดมือที่สุดเลย)” เสียงของดาเนะดังก้องสะท้อนในหัวพร้อมกับภาพของดาเนะที่ค่อยๆมลายสลายหายไปกลับมาเป็นวีอีกครั้ง “ถ...ถ้าวีชอบข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่ตอนนี้ช่วยเลิดกอดหางสักทีได้ไหม พวกเราจะแหกคุกกันอยู่นะ” เทายังคงกำโคนหางวีไว้แน่นเพื่อรอให้เจ้าตัวคลายหางออก เมื่อได้รับอิสระแล้วที่หางแล้วจึงค่อยๆหย่อนร่างวีลงกับพื้นเบาๆ

“ข...ข้าพเจ้าขอโทษ...คือ...ข้าพเจ้า” วีเลิกลั่กแก้ตัวขอโทษไม่ถูกเพราะตัวเองเป็นฝ่ายผิดเอง แถมเหตุผลยังไร้สาระเกินกว่าจะอธิบายให้ฟังได้ ว่าเพราะหางเหมือนตัวการ์ตูนที่ชอบ “ช่างเหอะ อย่างน้อยมันก็ทำให้ข้าเห็นอะไรดีๆที่ข้าไม่สามารถเห็นได้แล้ว ข้าต้องขอบใจเจ้าต่างหาก วี” เทาที่นั่งยองๆลุกขึ้นและเดินตรงไปที่ริมหน้าต่างลูกกรงหนึ่งที่กำแพง ถ้ามองออกไปจะเห็นเป็นทางเดินตรงยาวออกไป ทั้งสองฝั่งข้างทางมีกำแพงลักษณะเหมือนลูกกรงเหมือนกับห้องขังที่อยู่กัน แต่ห้องที่พวกเท่าอยู่เป็นห้องส่วนลึกที่สุดของทางเดิน

“วีฟังนะ ข้าจะให้เจ้าส่งเจ้าออกจากคุก หน้าที่ของวีแค่เปิดประตูนี่ให้ออกเท่านั้น แต่ประตูห้องขังที่นี่ไม่มีประตูมองเห็นด้วยสายตา วีต้องไปหาหอกของข้ามาให้ข้า ทำได้ไหม” เทาถามวีขณะมองตรงไปตามทางที่ทอดยาวผ่านลูกกรงไม่กระพริบตา “เดี๋ยวก่อนเทา พวกข้าพเจ้าติดขังในนี้แล้วจะให้ข้าพ...!!!” วีนิ่งเสียงเงียบสนิททันทีและอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น สองแขนมัดกล้ามของเทาจับหน้าต่างลูกกรงแน่น เส้นเลือดผุดปูดขึ้นมาจนเห็นได้ชัดเจนและเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา แขนทั้งสองเริ่มสั่นพร้อมกับลูกกรงเหล็กค่อยๆถูกดึงออกจนเสียรูปทรงเป็นงอเข้า และตามด้วยเสียงของเหล็กที่ขาดออกจากที่ยึดกำแพงแน่น สองท่อนเหล็กที่ถูกดึงโค้งอยู่ในกำมือของเทา

“นี่ไงทางออก แต่ข้าตัวใหญ่เกินกว่าที่จะปีนมุดออกไปได้ก็เลยต้องพึ่งเจ้าแล้วล่ะวี” เทาโยนท่อนเหล็กทั้งสองทิ้งไปและเดินมาตบหลังวีที่ยืนตัวแข็งนิ่งสนิท “ห...หางข้าพเจ้า...ถ...ถูกดึงโดยตะกวดบ้าพลังกล้ามยักษ์แบบนี้...” วีขนลุก หางตกและเอามือกุมหางตัวเองทันทีที่เพียงเห็นเส้นเลือดยังคงปูดที่ท่อนแขนของเทาที่ยังไม่หายไปแม้จะปล่อยทิ้งแขนแล้วก็ตาม

“ด...ดาเนะ...ถูกเทาดึงหางแบบไหนกันแน่...” วีนึกถึงภาพของดาเนะที่นั่งคุยกับเทาที่ริมทะเลสาบชึ้นมาในทันทีที่เทาแกล้งขู่จะดึงหางดาเนะ “หางดาเนะดึงสนุกมากเลยนะ ขนาดก็พอเหมาะกับพี่พอดี โดยเฉพาะทั้งดึงทั้งทึ้งหาง” เสียงของเทาที่พูดออกมาอย่างอารมณ์ดีในตอนนั้นได้ทำให้ก่าเหลืองทั้งสองหน้าซีดแบบเดียวกันและหวาดกลัวทุกครั้งที่เห็นท่อนแขนมัดกล้ามของเทา โดยเฉพาะยามมีเส้นเลือดขึ้น


“เส้นทางคุกภายในนี้ไม่มีอะไรมาก มันเป็นเพียงเส้นตรงยาวๆเพียงเท่านั้น แน่นอนว่ามันอาจจะดูเหมือนอันตรายที่ไม่มีอะไรให้แอบซ่อน แต่คุกแห่งนี้คือ “คุกขังลืม” เป็นคุกที่จะไม่มีผู้คุมเดินเข้าออกปาให้เพ่นพ่าน แม้แต่เวลาอาหารก็จะส่งมาโดยตรงที่ห้องขังนั้นๆ ง่ายๆก็คือห้องขังนี้ไม่มีผู้คุมนั่นล่ะ จะมีแต่แค่เอาตัวนักโทษมาขังก็เท่านั้น”

วีพยายามก้าวฝีเท้าให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ตัวเองจะยังคงอาการเจ็บท้องอยู่ แต่เพราะยาทาและการนวดของเทาทำให้วีรู้สึกดึขึ้นมากจนสามารถเดินไวได้ เพียงสักพักก็ถึงปลายทางออกซึ่งอยู่ไม่ห่างมากนัก แม้ดูจากห้องขังเหมือนทางเดินยาว แต่เพราะสีที่เข้มและความมืดของใต้สมุทร ทำให้แสงไม่เพียงพอจนมองเห็นเงาที่กำแพงเหมือนทางเดินยาวสุดทาง ทางด้านขวาเป็นประตูหินที่น่าจะเป็นทางเข้าออกคุกแห่งนี้

“เมื่อสุดทางแล้วมองไปทางขวาจะเห็นเป็นประตูเหมือนทางออกใช่ไหม นั่นเป็นประตูสำหรับเข้าห้องเก็บของ ซึ่งเป็นห้องสำหรับยึดของนักโทษ และเป็นกับดักสำหรับผู้ที่ไม่รู้และคิดว่านั่นคือทางออก ระวังด้วยล่ะ” เสียงของเทาเตือนเข้ามาในหัวของวีอีกครั้งเมื่อมือกรงเล็บแนบสัมผัสที่ประตูบานหินและค่อยๆเลือนดันออกไปทางซ้ายเบา

“รูปแบบประตูจะทำออกมาให้ดูเหมือนการผลักดันออกไปซึ่งสามารถทำได้จริง แต่เมื่อทำแล้วสัญญาณเตือนจะดังขึ้นมาและผู้คุมจะตรงรี่มาหาทันที ประตูบานนี้ตะต้องใช้การเปิดโดยเลื่อนไปทางซ้ายเท่านั้น อย่าลืมล่ะ” บานประตูถูกเลื่อนออกไปแง้มเพียงเล็กน้อยให้วีเข้าไปได้ ภายในห้องโล่งโปร่งไม่มีอะไรอยู่ภายใน สภาพเหมือนกับห้องขังที่วีอยู่ทุกอย่าง เพียงแต่ภายในมีเพียงแค่หอกสามง่ามสองด้านขนาดใหญ่ของเทาเท่านั้น ซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวของเทาและเป็นเอกลักษณ์พิเศษกว่าหอกสามง่ามอื่นๆ ปลายหอกด้านหนึ่งจะมีสามง่ามขนากเล็กและเรียวยาว อีกด้านหนึ่งจะเป็นสามง่ามที่มีขนาดใหญ่และหนา ความยาวตั้งแต่หัวจรดปลายหอกเกือบนั้นยาวเทียบเท่ากิ้งก่าทั้งตัว ด้วยความที่เวลาไม่มีให้ชื่นชมตัวหอกของเทาที่เป็นเอกลักษณ์ วีจึงรีบเดินตรงไปหยิบหอกทันทีแต่เพียงแค่จับด้ามหอกหมายจะแบกพาดบ่า วีก็โยนปล่อยหอกทิ้งทันทีด้วยน้ำหนักที่หนักเกินกว่าที่คิด

“หนักขนาดนี้เลยหรอ นี่อาวุธของเทาหนักขนาดนี้เลยหรอ ไม่เห็นเหมือนคันธนูอย่างที่ข้าพเข้าใข้เลย” วีก้มตัวลงไปจับหอกใหม่อีกครั้งและค่อยๆดึงลากออกมาเพราะยกไม่ไหว แต่เพราะกลัวคบหอกที่โดนลากจะเสีย วีจงหันมองจนพบกับเศษผ้าอะไรบางอย่าง แต่เพราะความมืดจนมองไม่เห็นจึงไม่สนใจนัก วีดึงผ้าผืนนั้นออกมาและนำมาห่อกับปลายหอกที่ลากพื้น

“จะแหกคุกมันก็ต้องแบบนี้ล่ะ โชคดีที่ข้าฝึกพลังแขนมาเยอะเลยพอที่จะแหกคุก” ภาพของเทายกท่อนแขนตัวเองขึ้นมาดูอย่างภูมิใจกับผลงานที่ตัวเองสร้างมากับมือจนมีขนาดใหญ่และแข็งแรงแวบผ่านเข้ามาในหัวของวีก่อนจะสลายหายไปเหมือนก้อนเมฆที่แตกออก

“เหอะๆ ข้าพเจ้าไม่แปลกใจล่ะว่าทำไมเทาถึงตัวใหญ่กล้ามได้แบบนั้น แค่หอกนี่ก็เป็นคำตอบได้แล้วสำหรับแขนแบบนั้น” วียิ้มแห้งๆให้กับตัวเองและยังคงลากต่อไป แต่เพราะความอ่อนแรงทำให้หอกที่ถืออยู่นั้นร่วงหล่นกระแทกกับพื้น เสียงหอกกระทบดังขึ้นมาก้องไปทั่วคุกแห่งนี้

“เฮ้ย เสียงมาจากคุกไปเร็ว” เสียงปริศนาดังขึ้นมาแต่ไร้ซึ่งทิศทางที่จะหาต้นเสียงได้ “วี รีบเอาหอกมาให้ข้าเร็ว!!!” เสียงของเทาตะโกนลั่นห้องขังส่งไปถึงวีที่อยู่กลางทางเดิน วีเริ่มก้าวเท้าออกตัววิ่งลากหอกสุดความสามารถเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะน้ำหนักที่คอยถ่วงประกอบกับอาการจุกที่ช่องท้องทำให้วีเคลื่อนไหวไม่ได้ดั่งใจ

“มันอยู่นั่น อย่าให้มันได้หอกไปได้รีบจับตัวไอ้กิ้งก่านั่นเร็ว” ร่างของตะกวดในชุดผ้าคลุมปรากฏตัวทะลุกำแพงออกมาจากผนังเงามืด2ตัวและวื่งตรงหาวีทันที “วี โดยหอกทิ้งมาข้างหน้าแล้วล้มตัวลงไปด้วย” เทาสั่งการอีกครั้งแต่วีไม่ทำตาม เพราะถ้าโยนหอกทิ้งไปนั่นหมายถึงภารกิจการส่งคืนหอกนั้นล้มเหลวในทันทีสำหรับ วียังคงวิ่งลากหอกต่อไปโดยไม่ปฏิบัติตามจนตะกวดทั้งสองไล่ตามมาเกือบจะถึงตัวแล้ว

“วี เชื่อข้า ไม่งั้นพวกเราทั้งหมดไม่รอดแน่” วีได้ยินเสียงจากเทาและก้มมองไปที่พื้นก็เข้าใจในทันที หอกที่หนักอิ้งโดนเหวี่ยงไปข้างหน้าตามกำลังแรงเท่าที่วีสามารถจะทำได้ แต่เพราะแรงที่น้อยของวีทำได้แค่เหมือนทิ้งหอกไปด้านหน้าเท่านนั้น เมื่อหอกที่หลุดพ้นจากมีวีและสัมผัสพื้นทั้งเล่ม หอกนั้นกลับวิ่งพุ่งตรงไปยังรูรอยหินที่มีมือของเทารอรับหอกอยู่ ทันทีที่หอกทั้งเล่มเข้าไปในรูกำแพงวีก็ทิ้งตัวเองลงกับพื้นทันที กำแพงหินที่คุมขังระเบิดออกอย่างรุนแรง เศษหินน้อยใหญ่พุ่งตรงมายังทิศทางของวีและกระแทกฟาดหน้ากับตะกวดผู้คุ้มกฏทั้งสองเต็มแรง ร่างใต้ผ้าคลุมปลิวกระเด็นถอยกลับไปนอนกลิ้งกับพื้นในทันที

“ฮู่ววว นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วสิ” เทาที่ยืนอยู่ในท่าตั้งแทงแบบเต็มแรงก้มลงไปรับเสลธขึ้นมาพาดบ่าและตรงมาหาวีทันที “ขอบใจวี ยังพอเดินไหวอยู่มั้ย” เทาก้มลงมาหาวีที่ยังคงนอนหอบอยู่เพราะหมดแรงกับการลากหอกที่หนักอึ้งมาส่ง “แฮ่กๆ” มีแต่เพียงเสียงหอบตอบกลับมาเท่านั้นสำหรับเทา

“ความจริงข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่ชอบ แต่วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่ทำให้น้องข้ากลับมามีแรงได้อีกครั้ง” เทาจับหางวีอีกอย่างเต็มแรงจนวีสะดุ้งขึ้นมาในทันที “จ..จะทำอะไรน่ะ...” วีลุกขึ้นพรวดทั้งยังหอบและจับหางตัวเองมากอดไว้ทันที “นี่ไง ลุกขึ้นมาได้แล้วเห็นมั้ย” เทาเดินผ่านวีโดยไม่ได้สนใจอะไรแต่ตรงไปยังตะกวดผ้าคลุมที่สลบอยู่ ปลายหอกถูกเสียบลงที่ข้างหัวจนจมไปในพื้นจนเกิดเสียงร้องของตะกวดข้างหอกออกมา

“ฟังนะ ข้าไม่มีเวลามาเล่นอะไรกับลัทธิบ้าบอของแกในตอนนี้ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ก็ตอบคำถามข้ามาดีๆซะ ว่ามันเอาน้องข้าไปไว้ที่ไหน” เทาเค้นถามคำถามพร้อมกับกระชากคอเสื้อขึ้นมา สายตาของเทาเปลี่ยนไปเป็นสายตาแห่งการล่าเหยื่อเหมือนกับที่เคยคิดจะฆ่าเสลธให้ตายคามือ มีแต่เพียงเสียงเบาๆที่เร้นออกมาที่น่าจะเป็นเสียงของร่างที่ถูกเทากระชากคอถามคำถามก่อนที่จะถูกปล่อยลงไปกับพื้น

“กรอดดดดด แก..ไอ้ตะกวดชาติชั่ว” เสียงกัดฟันของเทาดังขึ้นบนกกับเสียงที่เคียดแค้น มือที่กำหอกนั้นกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นทั้งแขนแสดงถึงความโกรธจัด วีสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากเทาในทันทีและรุนแรงมากจนเริ่มรู้สึกอึดอัด เทาที่รู้จากผิวเผินเปลี่ยนไปเป็นเหรียญคนละขั้วแล้ว

“วี พวกเราไม่มีเวลาแล้ว รีบตามข้ามาก่อนที่จะไม่ทัน” เทาเริ่มออกวิ่งทันทีแต่ตรงไปยังห้องเก็บของที่วีหยิบหอกมาให้เทา “นี่เป็นขวดยาฟื้นพลังขนาดใหญ่พิเศษกับยากระตุ้นพลัง หวังว่าคงใช้เป็นนะ ก่าแห่งอัลฟ่าที่หนึ่ง” เทายื่นส่งขวดทั้งสองให้วีซึ่งรับไปดื่มในทันโดยดื่มขวดยากระตุ้นและตามด้วยยาฟื้นพลัง ความรู้สึกจุกท้องเริ่มบรรเทาลงบ้างจนพอสามารถวิ่งได้และรู้สึกถึงพลังที่ฟื้นคืนมา

“ดี งั้นวีแบกเสลธไว้ ข้าจะทำหน้าที่นำทางและคุ้มกันระหว่างทางเอง” เทากระชับหอกมั่นและออกวิ่งทะลุผนังดำในทันที รอยกระเพื่อมน้ำเกิดขึ้นที่ผนังทำให้วีไม่กล้าเดินเข้าไป “นี่เป็นกำแพงมายาเอาไว้หลอกไม่ให้หนีแหกคุกได้ แต่ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว รีบวิ่งตามมาเร็ว” เทาเร่งพร้อมกับวีที่วิ่งทะลุกำแพงมายานั้นออกไป


“โอกกกกก ค่อกๆๆ โอกกกก” เสียงสำรอกสลับกับเสียงสำลักเพราะจุกท้องสลับไปมา ปั้นจั่นจาม่อนไร้วิญญาณยังคงทำงานต่อเนื่อง จากท้องของดาเนะที่มีขนาดใหญ่เหมือนจะระเบิดได้ลดขนาดลงจนแทบจะไม่เหลืออดีต เหลือเพียงแต่ท้องที่เป่งนูนเพียงเล็กน้อยและรอยแดงช้ำจนเป็นสีม่วงที่ท้องสีขาว ร่างทั้งร่างของดาเนะเปรอะเปื้อนเลอะไปด้วยซากสำรอกและปัสสาวะท่วมไปทั้งตัวทั้งหมด กลิ่นเหม็นเปรี้ยวและเน่าคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณแท่นทรมาน น้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ท้องไหลพรากออกมาไม่หยุด เมื่อท้องกลับมามีขนาดที่ราบเรียบปรกติแล้ว ปั้นจั่นจาม่อนก็สลายหายไปในทันที

“รู้สึกดีขึ้นแล้วสินะ การกินอิ่มจนเกินไปมันก็อย่างเนี่ยล่ะ มันจะอึดอัดและทรมาน และยิ่งเวลาอาหารในท้องมันเกิดอีดขึ้นมาตอนแน่นๆท้องนะ ความรู้สึกเหมือนท้องจะระเบิดเนี่ยล่ะที่สุดยอดแห่งความทรมาน แต่หน้าของเจ้าตอนที่ท้องจะระเบิดนี่มันช่างสุดยอดจริงๆนะ ทั้งเหงื่อกาฬท่วมตัว หน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะกำลังอดทนแต่ถึงขีดที่สุด ท้องที่สั่นไปมาเบาๆเองเพราะถึงขึดจำกัดการรองรับ ถ้าข้าปล่อยไว้อีกสักพักท้องแกคงระเบิดตายไปแล้วด้วยซ้ำ หัดนึกขอบคุณข้าซะด้วยล่ะ”

ตะกวดคุ้มกฎเดินเข้ามาใกล้และทุบไปที่ท้องที่มีรอยช้ำม่วง แต่เพียงแค่การทุบลงไปเบาๆก็ทำให้ดาเนะลืมตาเหลือกทั้งน้ำตาในทันที “น่าเสียดายสัมผัสที่ท้องของแกจริงๆ แข็งเป่งแน่นเหมือนจะระเบิดได้ทุกเวลาแบบนั้น ข้าอยากจะยัดอะไรลงไปให้มันระเบิดแตกออกมาเสียจริงเชียว” มือยังคงลูบคลำท้องม่วงไปมาก่อนที่จะผละเดินออกจากไปห่างๆ

“แกนี่ไม่ไหวจริงๆเลยนะ กินเลอะเทอะแบบนี้นี่ต้องทำโทษให้อยู่มั้นทั้งแบบนั้นแหละ จะได้รู้ว่ากินเอะเทอะมันสกปรกยังไง เอ้า เรามาดูรายการต่อไปได้แล้วว่าเราจะมาสนุกอะไรต่อ” สิ้นเสียงสั่งสอนก็ปรากฎฟองน้ำขนาดยักษ์ขึ้นมาอีกครั้งที่เหนือหัวดาเนะ

“ไม่นะ...ไม่เอาแล้ว...อย่า...อย่า...ไม่เอาแล้ว” เสียงร้องเพ้อทั้งน้ำตาขอร้องความสงสารแต่ไม่ได้ตอบกลับ ฟองน้ำหยุดสั่นไหวการกระเพิ่มของน้ำก็เริ่มฉายภาพบางอย่างขึ้นมาในทันที “...แก...นี่แกกลัวไอ้นี่มากกว่าการกินท้องแตกอีกเรอะ...” ตะกวดคุ้มกฎไม่อยากเชื่อกับภาพที่ปรากฎมาให้เห็นที่เป็นความกลัวขั้นกว่าของดาเนะที่เหนือกว่าการกิน

“ย...อย่านะ...ไม่เอา...ไม่แบบนี้...ไม่เอา...อย่า...อย่าทำ...” เสียงร้องอย่างหวาดกลัวจากก้นบึ้งในจิตใจออกมาให้ตะกวดวิปราศได้ยิน “แต่เสียงร้องจากแกมันไม่ใช่เรื่องโกหกแน่นอน....ได้ ข้าจะลดตัวลงมาเล่นกับแกก็ได้ ถ้ามันทำให้แกรู้สึกหวาดกลัวและทรมานมากกว่าเก่า ข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่าไอ้เจ้านี่มันทำให้แกกลัวได้ขนาดไหน” ตะกวดคุ้มกฎเดินตรงมายังแท่นทรมานของดาเนะและตรงไปยังท้ายแท่น

“นี่สินะสิ่งที่ทำให้แกหวาดกลัวได้ขนาดนั้น” สองมือตรงคว้าจุดที่ดาเนะหวาดกลัวในทันที เพียงแค่สัมผัสดาเนะก็ตัวกระตุกในทันที “ย...อย่า...อย่านะ....” หางของดาเนะถูกตะกวดคุ้มกฎจับแน่นไม่ให้หลุดมือ

“หึๆๆ ได้เวลาเห็นแกทรมานรอบที่สามแล้ว ฮึด!!!” ตะกวดคุ้มกฎเริ่มออกแรงดึงหางอย่างเต็มแรงตามภาพที่ปรากฎบนฟองน้ำ ภาพของเทาและเสลธวัยเด็กที่เทากำลังลงโทษดาเนะด้วยการดึงหาง เป็นการดึงอย่างรุนแรงจนดาเนะร้องให้โฮออกมาเพราะเจ็บหาง

“ข้าจะดึงหางของแกให้เจ็บปวดเหมือนที่พี่ชายแสนดีของแกทำกับแกยังไงล่ะ หึๆๆ”


Last edited by fushigidane on Sat May 14, 2011 7:48 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki