Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 3:12 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 178, 179, 180, 181, 182, 183, 184 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.5
PostPosted: Thu May 19, 2011 12:52 pm 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
พึ่งรู้ว่ามีงี้ด้วย อ่านวันเดียว หมดเลย

ขอคารวะท่าน ดาเนะ 1 จอก

ป.ล. อยากดึงหางท่านดาเนะเล่นจัง :twisted:

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.5
PostPosted: Thu May 19, 2011 4:36 pm 
ตุ่น
User avatar

Joined: Tue Mar 15, 2011 1:01 pm
Posts: 217
1800คอมเม้น!!!!ฮิ้ว!!!!ยินดีด้วยครับพี่ :) เดียวต้องขอไปก่อนตั้งแต่เทาโดนลากกลับลงนำละไม่ได้อ่านเลยงานเยอะ= ="

/me นั่งรอตอน2000คอมเม้น

_________________
Image
น้องต่ายกับแครอนน่ารักที่สุดใน3โลก!!!!!!!!!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.5
PostPosted: Thu May 19, 2011 7:00 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
คุณพระ กินข้าวเพลินๆว่าจะเปิดอ่าน เซอร์ไพรส์ทันใด -*-

จะว่าไปก่าคุ้มกฏก็แอบวิปริตนะ.. ให้มันอร๊างงค์อีกหน่อย มี ฉX 20- แน่นอน โฮะๆๆๆๆๆ

//โดนตบ

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.5
PostPosted: Thu May 19, 2011 9:22 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
เสียดายช่วงนี้เวลาไม่ค่อยจะมี สงสัยตอนต่อไปมา กว่าจะได้มานั่งอ่านจริงๆจังๆคงอีกยาว

Ad'55 สู้ๆ T T

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Fri May 20, 2011 12:19 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“วี...วี...” เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยอยู่เหนือตัวเองภายใต้ฉากที่มืดสนิท แต่เพราะร่างกายที่อ่อนเปลี้ยและเพลียบางทำให้ไม่สามารถลืมตื่นจากความมืดมิดนี้ได้

“วี เป็นอะไรหรือเปล่า วี” เสียงนั้นยังคงถามอยู่แต่เริ่มได้ยินที่ชัดเจนขึ้น น้ำเสียงที่เป็นห่วงและกังวลแสดงออกมาให้ผู้รับฟังได้ฟัง ภาพที่มืดมิดค่อยๆเปิดออกเหมือนการแหวกออกจากความมืดอย่างช้าๆ แต่ภาพที่เห็นทุกอย่างนั้นเบลอมัวไปทั้งหมดจนมองไม่รู้เรื่อง มีแต่เพียงสีฟ้าขาวและสีแดงลายเพลิงอยู่ตรงข้างหน้าต้นใกล้ๆ

“ค...ใครน่ะ” วีเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาและค่อยๆพยายามปรับสายตาตัวเองให้ชินกับภาพที่มองเห็น “วี ไม่เป็นอะไรใช่ไหม...นี่ข้าเอง จำได้หรือเปล่า พวกเราเคยพบกันมาครั้งนึงแล้วในตอนนั้นไง” เสียงจากภาพเบลอสีฟ้าตอบให้กับคำถามที่ถามมาด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ การปรับสายตาค่อยๆดีขึ้นตามลำดับจนเริ่มมองเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

“เสียงนี้ ทำไมข้าพเจ้าเคยได้ยิ(น)...” เสียงวีหยุดนิ่งเหลือแต่เพียงความเงียบและเสียงลมหายใจของทั้งสอง ภาพของมังกรฟ้าฟลาเดรมั่นก้มลงมามองวีเกือบประชิด นัยตาแดงเพลิงที่คมดุจ้องมองตรงมายังใบหน้าของกิ้งก่าด้วยแววตาที่เป็นห่วง

“วี เป็นไง... อ่อก!!!” จมูกของฟลาเดรมั่นถูกกระแทกอย่างแรงจากหน้าผากของวีที่สะดุ้งพรวดขึ้นมาจนหน้าหงาย แต่วีที่กระแทกเข้าใส่นั้นโดนแรงผลักกลับจนหลังหัวลงไปฟาดกระแทกกับพื้นเสียงดัง “วี!!!” จากเสียงที่ดีใจกลับเป็นเสียงตกใจและการก้มมาดูอีกครั้ง

“โอะ...โอยยยย” เสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมานออกมาทั้งน้ำตาที่ไหลเป็นทาง หลังหัวของวีถูกฟาดอย่างแรงจนมือทั้งสองมารองช้อนรองหลังหัวในทันที “วี ข้า...ข้าขอโทษ” เสียงของฟลาเดรมั่นลนลานอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับพยายามที่จะยกอุ้มร่างของวีขึ้นมาแต่ต้องหยุดลงทันทีเมื่อวีร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“ท...ท้อง...” เพียงแค่การช้อนตัวที่เล็กบางด้วยกรงเล็บมือให้ตั้งชันขึ้นเพียงเล็กน้อย ช่วงท้องที่บาดเจ็บของวีแผ่ซ่านความเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่างเป็นสัญญาณเตือนว่าอย่าขยับร่างกาย “ว(วี)...ข...ข(ขอโทษ)” ยิ่งสร้างความเจ็บปวดให้มากเท่าไร มังกรฟ้าตัวนี้ยิ่งลนลานทำอะไรไม่ถูกต่างจากภาพลักษณ์ดวงตาที่คมดุและดูสง่าภายใต้หน้ากากแดงเพลิง แต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่ามากและพลังที่เยอะกว่าจึงกะกำลังให้อ่อนลงลำบาก ประกอบกับความตกใจตื่นตระหนก กรงเล็บที่ช้อนหลังวีอยู่นั้นกระตุกจนเผลอผลักหลังวีให้นั่งตั้งฉากกับพื้น ความเจ็บปวดที่หน้าท้องวิ่งแผ่ซ่านและเร่งความเจ็บปวดมากยิ่งกว่าเป็นทวีคูณในทันที

“อ...อ...” เสียงร้องที่เจ็บปวดทรมานจนร้องอะไรไม่ออก ดวงตาทั้งสองของวีเบิกโพลงตื่นขึ้นมาทั้งน้ำตาที่ไหลอาบข้างแก้มทั้งสองข้าง มือกรงเล็บที่ช้อนรองหัวของวีข้างหนึ่งขยับมาจับที่หน้าท้องตัวเองโดยทันที “ว...วี...!!!” ยิ่งเห็นเพื่อนคู่หูของตนนอนทรมานมากเท่าไรใจก็ยิ่งร้องรนเหมือนดั่งเปบวไฟที่เป็นลายของเกราะที่สวมใส่ มือกรงเล็บใหญ่อีกข้างของมังกรฟ้าช้อนรองใต้เข่าของวีโดยอีกข้างช้อนที่แผ่นหลัง ร่างของกิ้งก่าที่บาดเจ็บค่อยๆถูกยกขึ้นช้าๆมาให้แนบชิดกับเกราะอกแดงเพลิง ความอบอุ่นที่ออกมาจากเกราะทำให้วีรู้สึกสบายมากขึ้น มันไม่ใช่อบอุ่นร้อนแรงเหมือนเปลวเพลิ่งที่จะผลาญไหม้ แต่เป็นความอบอุ่นจากเปลวเพลิงที่อยากให้ร่างกายของเพื่อนสีเหลืองได้อบอุ่นและรู้สึกสบาย

“วี...ข้าขอโทษ...เดี๋ยวข้าจะพาวีไปรักษานะ” สิ้นเสียงพูดเสร็จ ฟลาเดรมั่นเริ่มย่อตัวเองลงตั้งท่าเตรียมกระโดด แต่เพียงพุ่งตัวกระโดดสูงไปได้ก้าวเดียว แรงกระเทือนของร่างกายส่งผลให้วีได้รับอาการบาดเจ็บที่ช่วงท้องมากขึ้นด้วย “ฟ...ฟลาเดร...” แม้จะเป็นเสียงที่เบาๆและไหลไปตามลมที่พุ่งผ่านการพุ่งตัวอย่างรวดเร็วของฟลาเดรมั่น แต่ด้วยประสาทหูที่ดีและมีความเป็นห่วงต่อเพื่อน ทันที่ฝ่าเท้าที่สัมผัสพื้นก็ย่อตัวลงเพื่อลดทอนแรงกระทบให้อ่อนแรงเพื่อไม่ให้วีเจ็บปวดที่ท้อง “เจ็บหรอวี...” เสียงที่เป็นห่วงก้มลงมาถามแก่ผู้บาดเจ็มที่อยู่ในอ้อมแขนที่กำลังประคองร่างอยู่ วีพยัคหน้าให้เบาๆทั้งเล็ดน้ำตาแต่ก็ถูกปาดออกด้วยมือของตัวเอง

“ฟลาเดร ที่นี่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น ข้าพเจ้าจำอะไรไม่ได้เลย...รู้แต่ว่าข้าพเจ้ากำลังพยายามตามเทาออกมาเพื่อจะไปช่วยดาเนะ แต่จู่ๆข้าพเจ้าก็จุกที่ท้อง หายใจไม่ออก แล้วทุกอย่างก็มืดสนิทลงไปเลย... ตื่นมาอีกทีก็...” วีพยายามรื้อฟื้นความจำล่าสุดขึ้นมาให้ได้มากที่สุด แต่ยิ่งพยายามพูดเท่าไรก็จะรู้สึกปวดที่ท้องมากยิ่งขึ้นจนเสียงเงียบลงไป ปลายจมูกสีขาวของฟลาเดรมั่นก้มลงมากดสัมผัสกับปลายจมูกของวีทำให้ขยับปากพูดออกมาได้

“อึๆ” เสียงในปากของฟลาเดรมั่นดังขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเชิงห้ามให้วีหยุดพูดลงก่อนที่จะยกออกช้าๆ ร่างของวีที่ยกสูงขึ้นนั้นค่อยๆผ่อนลงให้มาอยู่ระดับอกช่วงเกราะเพื่อให้ได้รับไออุ่น “พอก่อนนะวี ยิ่งวีพูดมากเท่าไร วีก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น เพราะฉะนั้นวีก็อย่าพูดอะไรยามไม่จำเป็นเพื่อรักษาร่างกายตัวเองล่ะ” เสียงต่อว่าห้ามด้วยความเป็นห่วงที่มีต่อคู่หูตนสื่อไปถึงวีซึ่งพยัคหน้ารับให้เบาๆ

“งั้นข้าจะเร่งฝีเท้าในการวิ่งให้วีละกัน อีกไม่นานก็ถึงที่หมายแล้ว ข้าจะได้หาวิธีรักษาให้ได้ด้วย” ฟลาเดรมั่นแนบวีเข้ากับเกราะอกของตนเองเพื่อให้ถนัดกับการวิ่งมากที่สุด ฝีเท้าทั้งสองข้างเริ่มออกตัวและวิ่งตรงไปด้วยเร็วแต่คงจังหวะนิ่งไว้ไม่ให้วีกระทบเทือน ความรู้สึกของวีในตอนนี้เหมือนกำลังแหวกว่ายผิวน้ำขึ้นไปเพราะความเย็นของรอบข้างและเสียงของการแหวกน้ำ

“ฟลาเดร...” วีเริ่มถามคำถามอีกครั้งแต่ก็เงียบลงทันทีเพราะความรู้สึกเจ็บที่ช่วงท้อง “วี ข้าบอกแล้วว่าอย่าพึ่งพูดอะไรมากไง เชื่อที่ข้าพูดสิ” เสียงไม่พอใจออกมาต่อว่าวีทำให้เงียบลงไปอีกครั้ง “ข...ขอโทษ...” วีกล่าวขอโทษก่อนที่จะนอนนิ่งๆในอ้อมแขนของฟลาเดรมั่นที่อบอุ่น

“อีกนิดเดียวเราก็จะถึงที่หมายแล้ววี อดทนหน่อยนะ” ฝีเท้าของฟลาเดรมั่นยังคงคืบหน้าต่อไปไม่หยุดจนกระทั่งเกิดเสียงบางอย่างเหมือนกับการแหวกน้ำขึ้นบก สัมผัสอากาศเปลี่ยนแปลงไปจากเก่าที่เดิมเสมือนมีน้ำล้อมรอบแหวกผ่านร่างกาย ถูกแทนที่ด้วยอากาศเย็นเหมือนลมยามค่ำคืนไหลผ่าน แต่ความอบอุ่จากเกราะที่ออกมานั้นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแม้อากาศจะเปลี่ยนไป วียังคงนอนนิ่งแนบเกาะสัมผัสไออุ่นที่ให้ความรู้สึกสุขและสบายอยู่

“เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะวางวีแล้วนวดที่ท้องให้บรรเทาก่อนแล้วกัน เดี๋ยวข้าจะวางวีแล้วนะ” วีพยัคหน้ารับและหันไปมองที่กรงเล็บของฟลาเดรมั่นที่ค่อยๆว่างร่างลงอย่างเบามือที่สุดลงบนพื้น “ฟ...ฟลาเดร...ไม่ต้องก็ได้...” วีพยายามเค้นคำพูดออกมาทั้งที่เจ็บปวด แต่เพราะมือทั้งสองของของฟลาเดรมั่นนั้นมีเกราะมือสวมใส่อยู่ และมีกรงเล็บลักษณะเหมือนคมดามออกมา แม้จะใช้กรงเล็บนั้นอุ้มประคองร่างวีได้ แต่เพราะวีนอนลงบนท่อนแขนของมังกรฟ้าตัวใหญ่จึงไม่ถูกกับคมโดยตรง แต่การนวดนั้นไม่สามารถใช้ท่อนแขนนั้นนวดได้อย่างแน่นอน จำเป็นต้องใช้อวัยวะที่มีลักษณะในการยืดจับได้ซึ่งมีแต่กรงเล็บที่คมเท่านั้น ซึ่งนั่นหมายถึงกรงเล็บที่จะมานวดที่ท้องของวีกำลังจะกรีดแหวกท้องออก

“คือข้าพเจ้า...อึก...ม...ไม่เป็น...อะไร...จ...จริง...” เสียงเค้นทั้งน้ำตาพยายามเร่งเสียงขึ้นเพื่อต้านทานกับความทรมาน แม้จะรู้ว่าจะต้องเจ็บแค่ไหนกับการต้องฝืนพูด แต่ถ้าจะต้องถูกชำแหละท้องออกด้วยความหวังดีของมังกรฟ้าที่ตัวเองรัก แม้จะรักมากแค่ไหนแต่เมื่อมองไปยังท่อนแขนที่ดูสมส่วนแข็งแรง โดยเฉพาะเข็มขัดที่โป่งนูนออกมาตรงท่อนแขนบนที่รัดให้พอดีกับกล้ามเนื้อ ยิ่งเป็นสิ่งยืนยันได้อย่างดีว่าจะสามารถส่งแรงนวดได้จนสามารถแหวกท้องออกได้อย่างแน่นอน

“วี...ข้าบอกแล้วไงว่าอยู่พูดยามที่ไม่จำเป็น ถ้าไม่ให้ข้านวดแล้ววีจะบรรเทาอาการปวดได้ยังไง” ฟลาเดรมั่นเริ่มขึ้นเสียงต่อว่ากลับที่เห็นคู่หูของตนเริ่มงอแง แม้จะเป็นคู่หูที่เคารพและอยู่คู่กันเวลานอนอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา แต่เมื่อยามเห็นคู่หูป่วยก็ต้องทำใจแข็งและดุเพื่อรักษาให้หายจากอาการบาดเจ็บ แม้จิตใจจริงจะไม่อยากก็ตาม เงาของฟลาเดรมั่นค่อยๆขยายใหญ่และบดบังวีจากการย่อตัวลงข้างๆ

“...” ดวงตาขวาของฟลาเดรมั่นเขม่นขึ้นเล็กน้อยและพยายามเอี้ยวตัวไปมาให้มาขนานกับหน้าของวีแต่ก็ไม่สามารถทำได้ “ให้ตายสิ ให้นั่งนวดข้างๆไม่ได้จริงๆด้วยสิ ข้านั่งหาจุดไม่ถนัดเลย” เสียงบ่นพึมพำออกมาเบาๆพร้อมกับเสียงถอนหายใจของวีที่รอดตายจากการถูกชำแหละท้อง แม้จะได้นอนเพียงแค่ชั่วเวลาเดียว แต่เพราะความตื่นกลัว สารบางอย่างในร่างกายเริ่มหลั่งออกมาเพื่อปลุกพลังให้กับวียามวิกฤติ วีเริ่มขยับร่างกายโดยการพลิกตัวกลับและเร่งรีบการคลานออกไป แต่เพียงได้สักพักไม่ถึงสิบสืบคืบก็ไม่สามารถขยับได้ ร่างกายของวีกระตุกเบาๆและอ่อนแรงลงทันที หางของวีถูกทับด้วยผ่าเท้าขนาดใหญ่ในเกราะไม่ให้ขยับไปไหนได้

“วีอย่าดื้อสิ ข้าจะนวดให้ทำไมต้องกลัวขนาดนี้ด้วย ข้าจะช่วยวีให้หายปวดท้องนะ ไม่ใช่จะชำแหละท้องของวีออก” ฟลาเดรมั่นขึ้นเสียงต่อว่าเหมือนผู้ปกครองดุเตือนเด็กเล็ก แต่เพราะที่วีหนีนั้นคือเหตุผลข้อสองที่ฟลาเดรมั่นพูดออกมาจากปากทั้งที่พูดกึ่งประชดโดยไม่รู้ตัว วีนอนนิ่งแข็งค้างและหันหน้ามาช้าๆทั้งน้ำตาเหมือนเด็กกำลังจะร้องให้

“ฟ...ฟลาเดรมั่น...ย...อย่านวดข้าพเจ้านะ ม...มือของฟลาเดรมั่น....ค...คม...ท...ท้องข้าพเจ้า...ม...ไม่เหลือแน่....” วีพูดออกมาอย่างหวาดกลัวทั้งบาดเจ็บ แต่ถ้าไม่พูดอะไรออกมาวีก็คงจะไม่รอดจากการสังหารโหดจากมังกรฟ้าสุดรักอย่างแน่นอน ฟลาเดรมั่นมองไปที่เกราะมือของตัวเองที่มีกรงเล็บยื่นออกมาอย่างพินิจทั้งสองข้าง

“วี...คิดว่าข้าจะใช้เจ้านี่นวดหรอ? ถ้าข้านวดทั้งอย่างนี้ข้าก็เป็นฆาตรกรข้าคู่หูข้าน่ะสิ” ฟลาเดรมั่นหัวเราะออกมาอย่างอดกลั้นไม่ได้กับความคิดของกิ้งก่าที่อยู่ตรงหน้าจนหน้าแดง ซึ่งวีก็หน้าแดงทั้งน้ำตาเหมือนกันที่กลัวมาตลอดและเขินอาย “อ...อะไรเล่า อุ่ก...” วีคิดจะเถียงกลับเพื่อกลบเกลื่อนตัวเองแต่ก็เงียบลงทันทีเพราะการฝืนใช้ช่วงท้องที่บาดเจ็บมากไป

“ฮะๆๆ ข้าขอโทษนะวี ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะปลดอาวุธออกแล้วนวดด้วยมือของข้าเองจริงๆ ไม่ใช่กรงเล็บจากเกราะมือข้าหรอก” ฟลาเดรมั่นหัวเราะตอบคำถามพร้อมกับถอดเกราะมือออกทีละข้าง มือสีฟ้าลักษณะกรงเล็บเผยออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรกในสายตาของวี แต่เพราะอากาศที่หนาวเย็นทำให้วีเริ่มสั่นออกมาจนฟลาเดรมั่นสังเกตุเห็น

“หนาวหรอวี...จริงสินะ ชุดของวีไม่ได้อบอุ่นแบบข้านี่นา” ฟลาเดรมั่นเอื้อมมือไปที่แผ่นหลังของตัวเองทำอะไรบางอย่างจนมีเสียงดังแกร๊กขึ้นมา “งั้นข้าให้วียืมเกราะข้าใส่ก่อนละกันนะ อาจจะใหญ่ไปหน่อยแต่ก็ไม่น่าจะทำให้อึดอัดนะ “ชุดเกราะของฟลาเดรมั่นถูกถอดออกเผยให้เห็นช่วงอกสีขาวและฟ้าที่ดูสมส่วน ช่วงอกที่ขยายออกข้างและร่องอกบางๆแสดงให้เห็นถึงความแข็งแรงของร่างกายที่มี

“วียกแขนขึ้นหน่อย เดี๋ยวข้าจะสวมเกราะของข้าให้” วีส่ายหน้าไม่รับความหวังดีของมังกรฟ้าของตนแต่แขนทั้งสองกลับถูกยกขึ้น “วีอย่าดื้อสิ เดี๋ยวก็กระชากหางลงโทษเลยนี่” มืออีกข้างของฟลาเดรมั่นรวมแขนวียกขึ้นพร้อมกับสวมเกราะลงไปและจัดให้สวมเกราะที่หลวมเพราะขนาดที่แตกต่างกันมาก เพียงแค่เกราะอกกลับสามารถสวมใส่ให้วีได้ตั้งแต่หัวจรดถึงหน้าอกเหลือส่วนท้องสำหรับนวดไว้พอดี

“ไม่ได้นะ ข้าพเจ้าไม่อยากให้ฟลาเดรมั่นหนาวนะ เดี๋ยวฟลาเดรมั่นเป็นหวัดแล้วจะทำยังไง ในฐานะอุก...” วีเริ่มต่อว่าฟลาเดรมั่นกลับแต่ก็เงียบลงอีกครั้งเพราะอาการที่ท้องกำเริบ “วีนี่...สงสัยต้องให้ข้ากดปากด้วยใช่มั้ย อย่าลืมสิว่าข้าเป็นมังกรไฟนะ ลมแค่นี้ไม่ทำให้ข้าหนาวได้หรอก วีน่ะแหละที่จะเป็นหวัดเพราะตัวเย็นแบบนี้น่ะ” ฟลาเดรมั่นเอามือกดลงบนจมูกวีเบาๆเชิงสั่งไม่ให้วีพูดต่อก่อนที่จะลุกขึ้นยืนย้ายตัวเองมายังที่ช้วงขาของวี

“วี ข้าขอแหวกขาหน่อยนะ อยู่ข้างๆนวดไม่ได้เลย ต้องนวดตรงๆที่โคนขาเนี่ยล่ะ” เพียงแค่ขอโดยไม่รับอนุญาติก็จับขาของวีและแหวกออกข้าง แต่เพราะขนาดตัวที่ใหญ่กว่าจนเข้าไปนั่งแทรกไม่ได้จึงหุบขาวีตามเดิม “งั้นวีนอนหุบขานิ่งๆนะ ข้าจะคุกเข้าก้มตัวลงไปนวด ถ้าขยับหยุกหยิกไปมาจนนวดไม่ได้ ถ้าข้าดึงหางลงโทษอย่ามาว่าข้านะ” ฟลาเดรมั่นขู่กับคู่หูตัวเองจนนิ่งเงียบนอนนิ่งแต่โดยดีทั้งหน้าที่ซีดเพราะกลัว หลังจากจัดท่าเพื่อการนวดเสร็จ สองมือที่ถูไปมาก็เริ่มสัมผัสลงบนหน้าท้องของวีเบาๆ

“อะ...” วีร้องด้วยความตกใจเพราะสัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นยังบอกไม่ถูก สองดวงตาของวีค่อยๆหลับตาลงช้าๆและขึ้นเรื่อสีแดงจางๆ อาการบาดเจ็บช่วงท้องที่ถูกนวดเริ่มแทนที่ด้วยความรู้สึกสบาย ความอบอุ่นจากฝ่ามือมังกรที่ตัวเองรักส่งมายังช่วงท้อง ความบาดเจ็บค่อยๆมลายสลายไปเหลือไว้แต่ความผ่อนคลายที่ยากจะบรรยายออกมา

“เป็นยังไงบ้างวี” ฟลาเดรมั่นถามทั้งยังคงนวดต่อไปเบาๆไม่หยุด “อบอุ่น...และรู้สึกสบายจัง” วีตอบทั้งยังหลับตาภายใต้หน้าสีแดงเรื่ออมความสุข “ฟลาเดร ขอบคุณนะ...” วีกล่าวขอบคุณให้ซึ่งไม่ได้รับเสียงตอบกลับใดๆ มีแต่เพียงเสียงครางเบาๆในปากของวีที่เก็บอารมณ์ความสุขสบายในปากไว้ไม่อยู่

“ข้าเห็นวีมีความสุขข้าก็มีความสุขเหมือนกันล่ะ” ฟลาเดรมั่นตอบให้กลับพลางนวดต่อไปเรื่อยๆจนเสร็จซึ่งใช้เวลาไม่มาก “ข้าใช้วิธีการนวดพิเศษที่น่าจะบรรเทารักษาให้ได้...” มังกรฟ้าถามคู่หูของตนแต่ก็หยุดลงเพราะวีได้หลับลงไปแล้วทั้งในเกราะลายเพลิงด้วยสีหน้าที่มีความสุข

“หลับไปแล้วหรอ...งั้น...” ฟลาเดรมั่นลุกขึ้นยืนและกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ต้องหยุดลงเมื่อเสียงหนึ่งๆทักไว้ “ฟลาเดร...ข้าพเจ้าขอกอดหางหน่อยนะ...นะๆ” เสียงที่ออดอ้อนของวีพูดไม่เต็มเสียงเหมือนกับกำลังละเมอออกมา หางตาของฟลาเดรมั่นมองกลับมายังคู่หูของตนอยู่ครู่ก่อนจะก้มตัวยองๆและสอดหางของตัวเองเข้าไปในช่องใต้เกราะ ปลายหางกระทบที่นอของวีเบาๆเหมือนจะสะกิดเตือนให้รู้ถึงหางที่ยื่นมาให้

“ข้าพเจ้าชอบหางของฟลาเดรมั่นที่สุดเลย ทั่งใหญ่ ทั้งแน่น และก็อบอุ่นแบบนี้ งึมๆ” วีนอนละเมอกอดหางฟลาเดรมั่นแน่นและไซร้ไปมาอย่างมีความสุข รอยยิ้มและสีแดงเรื่อที่แก้มปรากฎบนหน้าเหมือนกับเด็กที่กำลังเล่นของเล่นอย่างมีความสุข “ฟลาเดร...ข้าพเจ้าขอกอดฟลาเดรได้มั้ยน่ะ ข้าพเจ้าไม่เคยกอดฟลาเดรเลยสักครั้งในชีวิดเลย นะๆ...” วีเนิ่มออดอ้อนอีกครั้งและเริ่มคลายหางที่กอดออก เหมือนกับกำลังลึกลงไปในความฝันจนร่างกายอ่อนกำลังลงและไร้ความรู้สึก หางของฟลาเดรมั่นถูกชักออกมาจากช่องเกราะออกมารับอิสระอีกครั้งนึง

“ตัวของฟลาเดรอุ่นจัง อบอุ่นและรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลย ขอกอดต่ออีกนะ...นะๆ” วีกอดกับเสลธที่นอนอยู่ข้างๆเกราะทั้งที่หมดสติโดยไม่รู้เรื่อง แต่น้ำตาทั้งสองข้างไหลอาบออกมาและปากบ่นพึมพำอะไรบางอย่างๆทรมาน สองกิ้งก่ากำลังนอนอยู่โดยตัวในเกราะสีฟ้าอมเทานอนอย่างมีความสุข แต่อีกตัวหนึ่งกำลังทุกข์ทรมานทั้งน้ำตาเพราะโดนโอบรัดเข้ากับเกราะแน่น

“ข้าไปก่อนนะ ข้ามีเรื่องที่จะต้องสะสางต่อ น้องข้ากำลังตกอยู่ในอันตราย...แต่ขอบใจนะ ที่ทำให้ข้ารู้สึกดีๆและเห็นภาพในอดีตที่ข้าอยากเห็นอีกครั้ง ข้าอยากจะให้ดาเนะกอดหางเหมือนวัยเด็กอีกครั้ง แต่วี...เจ้าได้ให้สัมผัสและความรู้สึกนั้นกับข้าอีกครั้ง ข้าขอบใจเจ้าจริงๆ” เทาที่เปลื้องเกราะออกให้กับวีเผยให้เห็นหน้าอกที่กว้างใหญ่กำยำหันหลังให้

“เกราะของข้ามีสามารถผลิตความอุ่นให้กับผิวข้าเพื่อการอยู่บนบกที่ยาวนานขึ้น คงจะช่วยให้วีและเสลธไม่หนาวระหว่างนอนที่นี่ ข้าเสร็จภารกิจข้าเมื่อไร ข้าจะพาน้องข้าและพวกเจ้ากลับกระท่อมด้วยกันอย่างแน่นอน” เทาที่หันหลังให้หยุดนิ่งและกล่าวให้กับสองกิ้งก่าที่ยังคงหลบในเกราะขนาดใหญ่อยู่ จากนั้นสองเท้ากรงเล็บเริ่มสืบเดินพร้อมกับหอกสามง่ามในมือที่กระชับแน่นค่อยๆก้าวออกเดินจนถึงริมทะเลสาบ เหล่าตะกวดในชุดเกราะหนังต่างยืนเรียงแถวกระดานพร้อมหอกสามง่ามที่ตั้งตรงแนบกับตัว ทุกตัวต่างทำท่าเคารพโดยแขนซ้ายขนานกับอกดูสง่าและเชิดหน้าขึ้น

“พวกเราหน่วยตะกวดวารีพร้อมรับคำสั่งครับผม” เสียงของตัวแทนตะกวดขานรับอย่างหนักแน่นพร้อมกับการตบอกของตนเองด้วยกำปั้นจนเกิดเสียงพร้อมเพรียงกัน


“ข้าขอบใจพวกเจ้าหน่วยตะกวดวารีทุกตัวที่เชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งข้าโดยภักดีมาตลอด นี่เป็นอาจจะเป็นคำสั่งสุดท้ายของหัวหน้าหน่วยตะกวดวารี ถ้าพวกเจ้ายังภักดีต่อข้าผู้นี้ ขอให้พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนทั้งหมดและเตรียมยกหอกของพวกเจ้าใส่ข้าทันทีที่พบอีกครั้ง เพราะข้ากำลังจะก่อกบฏกับผู้คุ้มกฎ โดยมีเป้าหมายที่การช่วยเหลือน้องของข้าที่ถูกหมายหัวโทษประหาร และยังมีโทษพานักโทษหนีออกจากคุก นั่นหมายถึงผู้ที่เกี่ยวข้องหรือสมรู้ร่วมคิดจะต้องถูกประหารทั้งหมด และใครที่จะขัดขืนคำสั่งนี้ก็จงแทงหอกมาที่ข้าในตอนนี้ให้ตาย ข้าจะไม่หนี ไม่ต่อต้าน และข้าจะไม่หยุดกับสิ่งที่ข้าได้ตัดสินใจย่างเด็ดขาด”


Last edited by fushigidane on Fri May 20, 2011 12:51 am, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.5
PostPosted: Fri May 20, 2011 12:26 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
จะว่าเป็นตอนพิเศษก็ว่าได้นะ เพราะเกือบขึ้นหน้าที่4 แต่พิเศษที่ดันไปปากดีที่จะเขียนอะไรแง่ดๆ แต่กลับต้องมาเขียนเองจริงๆทั้งที่ออกนอกลู่ เพราะเนื้อหานี้จะเป็นการเขียนแง่ดใส่วีตรงๆทำDmgให้หนักๆ แต่ด้วยความขีเเกียจแต่งใหม่ประกอบSkillการแถดริฟที่พอมี จึงไถๆแถๆให้พอจะสามารถดำเนินเรื่องได้ โดยในตอนนี้มันจะเหมือนกับตอนที่6.7 แต่ให้มาตอน6.6แทน แล้วให้ตอน6.7ย้อนความมาถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าและดำเนินต่อตามที่จะควรของตอน6.6 ซึ่งถือว่าเป็นการพลิกวิธีการเขียนสำหรับดาเนะในตอนแรกเลยล่ะมั้ง ผลจะออกมาอะไรยังไงคงต้องติดตามตอนต่อไปล่ะนะครับ ยังไม่รู้เลยว่าจะออกได้เมื่อไรยังไง แต่ก็มีPlotในหัวแบบคล่าวๆแล้วล่ะนะ ถ้ามีเวลาก็คงจะแต่งได้ไม่นานนักเหมือนกับการทิ้งช่วงของตอนนี้

ติเตียนตอนนี้ได้เต็มที่เลยนะ เพราะพลิกการเขียนแบบใหม่ โดยเฉพาะไอ้เจ้าวี ตอบมาด้วยว่าแง่ดไม่แง่ดในตอนนี้


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Fri May 20, 2011 1:10 am 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
“วี ข้าขอแหวกขาหน่อยนะ อยู่ข้างๆนวดไม่ได้เลย ต้องนวดตรงๆที่โคนขาเนี่ยล่ะ” เพียงแค่ขอโดยไม่รบอนุญาติก็จับขาของวีและแหวกออกข้าง แต่เพราะขนาดตัวที่ใหญ่กว่าจนเข้าไปนั่งงแทรกไม่ได้จึงหุบขาวีตามเดิม “งั้นวีนอนหุบขานิ่งๆนะ ข้าจะคุกเข้าก้มตัวลงไปนวด ถ้าขยับหยุกหยิกไปมาจนนวดไม่ได้ ถ้าข้าดึงกหางลงโทษอย่ามาว่าข้านะ” ฟลาเดรมั่นขู่กับคู่หูตัวเองจนนิ่งเงียบนอนนิ่งแต่โดยดีทั้งหน้าที่ซีดเพราะกลัว หลังจากจัดท่าเพื่อการนวดเสร็จ สองมือที่ถูไปมาก็เริ่มสัมผัสลงบนหน้าท้องของวีเบาๆ

และแล้ว ฟราเดรมันก้พูดกับวีว่า "ยาราไนก๊ะ?"

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Fri May 20, 2011 1:25 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
อ่า...ขอเฉพาะตอนนี้รบกวนเอาอันล่างออกทีนะ มันเอ่อ...เห็นภาพแบบเอ่อ...นั่นล่ะ ซึ่งความจริงไม่ได้มีจุดประสงไปในแนวนั้น แต่เพื่อค่อยๆเฉลยอากัปกิริยาแบบเทาที่เคยทำใหคุกน่ะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Fri May 20, 2011 1:29 am 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
อ่าวงั้นผมก้จิ้นไปเองหน่ะสิ :lol:

เทา = ฟาเดรมันในฝันสินะ

แต่ท่านดาเนะ ท่านต้องการให้จิ้นหรือยังไง

ข้าน้อยมีตาไม่หารู้จักไท่ซาน :lol:

/me โดนฟาเดรมันกระโดด Sky kick พร้อมพูดคำว่า

"อย่าอยุเลยไอ้ก่าเห็ดหอมมมมมม" ??? :o

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.6
PostPosted: Fri May 20, 2011 7:03 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
Liener wrote:
อ่าวงั้นผมก้จิ้นไปเองหน่ะสิ :lol:

เทา = ฟาเดรมันในฝันสินะ

แต่ท่านดาเนะ ท่านต้องการให้จิ้นหรือยังไง

ข้าน้อยมีตาไม่หารู้จักไท่ซาน :lol:

/me โดนฟาเดรมันกระโดด Sky kick พร้อมพูดคำว่า

"อย่าอยุเลยไอ้ก่าเห็ดหอมมมมมม" ??? :o


่ก่าเห็กหอม= =ll

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 178, 179, 180, 181, 182, 183, 184 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki