Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 3:53 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 187, 188, 189, 190, 191, 192, 193 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.9
PostPosted: Sat Jun 18, 2011 7:20 pm 
ไบสัน
User avatar

Joined: Fri May 06, 2011 5:35 pm
Posts: 94
SupakornNoMercy wrote:
แต่งเป็น side story เลย
ชาวก่าไปเที่ยวชายหาด

/me ใส่เกียร์แมว =w=

นั่นแหละที่เราต้องการฮิๆๆๆๆๆ/meโดนดาเนะถีบปลิวออกนอกมู้

_________________
Image
ตัวละครพิเศษมีเฉพาะในฟิครองของเราเท่านั้นลิ้งข้างล่างเลยจ้า
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=9028


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.9
PostPosted: Sat Jun 18, 2011 8:30 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
SupakornNoMercy wrote:
แต่งเป็น side story เลย
ชาวก่าไปเที่ยวชายหาด

/me ใส่เกียร์แมว =w=


ไว้ของเก่าเสร็จก่อน จะพิจารณากลับไปแต่ง :twisted: (ปัจจุบันขอดองจากมรสุมการงานรร.)

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.9
PostPosted: Sat Jun 18, 2011 8:32 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
‘ท...ท้องข้า’ ภายในกระเพาะของเทาถูกอัดแน่นไปด้วยอาหารจนแน่นเต็มท้อง แต่ปริมาณอาหารนั้นยังคงไม่หยุดการส่งตรงเข้าร่างกาย กระเพาะของเทาจึงค่อยๆขยายโตขึ้นอย่างช้าๆ “พอกันเลยนะไอ้พี่น้องคู่นี้ ตะกละกันนักก็ต้องเจอผลแบบนี้เนี่ยล่ะ” เสียงของตะกวดคุ้มกฎร่างโตในชุดขาดวิ่นมองมายังเทาที่ถูกฝังในกำแพงอย่างพอใจเป็นที่สุด

“ดูไว้ซะ จงดูความทรมานของพี่ชายแก จงหวาดกลัวและเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น แล้วความหวาดกลัวของแกจะมาเป็นอาหารหล่อเลี้ยงข้ายังไงล่ะ” ดาเนะมองด้วยสายตาหวาดกลัวและทรมานกับภาพที่เห็น ภาพของพี่ชายต่างเผ่าของตัวเองกำลังพยายามสลัดร่างตัวเองให้หลุดจากกำแพง แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงก็ไม่สามารถหลุดออกมาได้ อีกทั้งยังมีสีหน้าที่ทรมาน อึดอัด และเหงื่อท่วมไปทั้งตัวอีกด้วย

“...แปลก ทำไมข้าจับสัมผัสความทรมานของพี่แกไม่ได้ หรือว่าพี่แกท้องแตกตายไปแล้ว” ตะกวดคุ้มกฎร่างเหมือนเทาพูดกับตัวเองแต่ยังคงจ้องมองดาเนะด้วยสีหน้าวิปราศ “ไม่สิ แต่ข้ายังจับความรู้สึกหวาดกลัวที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นจากแกได้ แปลว่าพี่แกยังต้องทรมานกับการอัดอาหารเข้าท้องแน่ แต่ทำไมสัมผัสมันถึงนิ่งสนิทไม่เพิ่มขึ้น เหมือนกับว่าพี่แกชินกับการท้องเป่ง” ตะกวดคุ้มกฎยังคงพล่ามไม่หยุดกับตัวเอง เทาที่มองหลังร่างตัวเองอีกร่างที่อยู่ใกล้ๆกับแท่นหินดาเนะยังคงพยายามสลัดตัวเองให้หลุดอยู่

“ค่อยยังชั่วที่มันยังไม่รู้ตัว โอกาสมีเพียงแค่ตอนนี้เท่านั้น อ...อั่ก...” แม้เทาที่ถูกคำสาปการอัดอาหารเข้าท้องโดยตรงเหมือนกันกับที่ดาเนะโดนจนท้องเป่งแทบระเบิด แต่ท้องของเทานั้นยังคงราบเรียบและเผยให้เห็นร่องหน้าท้องของร่างกายที่ฝึกฝนมาอย่างดี จะมีเพียงแค่รอยเนินนูนเล็กเท่านั้นที่โตขึ้นมา แต่จากการถูกอัดกระแทกอย่างแรงซ้ำทำให้ร่างกายของเทาทั้งหมดบอบช้ำไปทั้งร่าง แม้เพียงการขยับตัวเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกถึงความเจ็บและปวดทรมานของกล้ามเนื้อถูกส่วนจากแรงอัด ประกอบกับกระเพาะที่แน่นไปด้วยอาหารยิ่งทำให้เทาขยับตัวเองลำบากมากยิ่งขึ้น

“โธ่เว้ย ท้องก็จุก ขยับแต่ละทีก็ทั้งเจ็บทั้งจุก จะพยายามให้สำรอกออกมาก็ทำไม่ได้ เดี๋ยวไอ้โรคจิตนั่นรู้ตัว...!!!” เทาที่คิดในใจอยู่ตาเหลือกเบิกโพลงขึ้นมาในทันที ลมแก๊ซในท้องของตัวเองกำลังถูกดันขึ้นมาเพราะผลจากการขยับร่างกายไป และอาหารที่กินไปตอนนั้นล้วนเป็นแต่ของสร้างแก๊ซในกระเพาะ ทั้งกับแกล้มที่เป็นถั่วและเบียร์เหยือกใหญ่ที่กินดื่มอย่างไม่ยั้ง

“ย...แย่แล้ว!!! มันกำลังจะอ...อุฟฟ” แม้แต่การคิดในใจยังไม่ไวเท่ากับการขึ้นของลมจากกระเพาะมาสู่ปาก ซึ่งเทาที่กำลังพยายามเม้มปิดปากตัวเองให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ลมที่สร้างขึ้นมานั้นกำลังเพิ่มปริมาณมากขึ้นเรื่อยๆจนแก้มทั้งสองของเทาเริ่มพองออกเพื่อกักลมให้มากที่สุด แต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อการรองรับของกระแสแก๊ซภายในร่างที่ทะลักขึ้นมา

“ม...ไม่ว(ไหว)...อุฟฟฟ” เสียงคิดในจิตของเทาถึงขีดจำกัดอดทนที่จะอดกลั้นต่อไปไหว “หึๆๆ ต้องอย่างนี้สิกระแสปั่นป่วนทนมาณที่พุ่งขึ้นเหมือนกับกำลังทะลักออกมา มันยิ่งทำให้ข้ารู้สึกสุดยอด/เออฟฟฟฟฟฟฟฟ” ขณะที่เสียงตะกวดคุ้มกฎกำลังเปรมปรีกับกระแสพลังที่ไหลป้อนเข้ามาในร่างอย่างเคลิบเคลิ้ม เสียงเรอดังฟ้าคำรามก็กลบเสียงทุกสิ่งทุกอย่างไว้ภายใต้เสียงที่ออกมาจากปากของเทา และเสียงเรอนั้นยังคงดังยาวนานก้องกังวาลอยู่สักครู่ก่อนที่จะดับลงไป

“เอิฟ...เสร็จกัน” เทาที่ปลดปล่อยแรงลมภายในจนหมดกระเพาะอาหารแล้ว ท้องที่เป่งนูนนั้นกลับมาราบเรียบเผยให้เห็นหน้าท้องอย่างชัดเจนอีกครั้ง “ก...แก ทำไมท้องแกยังราบเรียบได้ ทำไมไม่เป่งนูนเหมือนภาพที่เห็น แกทำอะไรกันแน่” ตะกวดคุ้มกฎที่หันมามองอีกร่างที่ถูกอัดติดผนังหลังส่งเสียงเรอคำรามออกมา และยิ่งตกใจกับภาพหน้าท้องราบแบนที่คาดหวังว่ามันจะเป่งพองแทบระเบิดเหมือนดั่งที่เห็นในภาพฟองน้ำ

“เพราะเรอเมื่อกี้สินะที่ทำให้พื้นที่กระเพาะลดลงแล้วทำให้คาถาโดนขับออกมา ได้...เดี๋ยวข้าจะอัดอาหารเข้าไปในท้องแกใหม่อีกรอบก็สิ้นเรื่อง” สิ้นเสียงไม่พอใจ มือกรงเล็บขนาดใหญ่ก็สะบัดไปทางเป้าหมายและออกแรงผลักออกไป แต่เหยื่อที่ถูกอัดติดผนังนั้นไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น

“หมายความว่ายังไง ทำไมข้าไม่สามารถสาปอัดอาหารเข้าท้องแกได้ ทั้งที่ภาพก็แสดงว่าแกท้องเป่งแทบระเบิดแบบนั้น แกเล่นตุกติกอะไรกันแน่” เมื่อไม่เห็นการทรมานจากเป้าหมาย ตะกวดวิปราศยิ่งไม่พอใจมากยิ่งขึ้นและยังคงพยายามออกแรงผลักกระตุกแขนหลายครั้ง แต่ผลที่ได้รับกลับมานั้นก็ยังคงดังเดิม

“เป็นไปไม่ได้ คำสาปของข้าที่จะทำให้เกิดเหตุการณ์ในอดีตอีกครั้งนั้นไม่มีวันผิดพลาดหรือเบี่ยงเบนได้แน่ แกต้องเล่นตุกติกอะไรแน่ บอกมานะว่าแกทำอะไรกับท้องของแก มันถึงได้ไม่สามารถอัดอาหารเข้าไปได้” ตะกวดคุ้มกฎเริ่มขาดสติเพราะหงุดหงิดจากสิ่งที่อยู่เหนือการคาดหมายของตัวเอง แต่ยังคงไม่ได้รับคำตอบจริงจากผู้ถูกถามนอกจาก

“แกไม่รู้แล้วข้าจะไปรู้เรอะ ขนาดเจ้าของคำสาปยังไม่รู้แล้วข้าตัวนอกจะไปรู้ได้ไงเล่า ไอ้งี่เง่า อ่อค!!!” เทาโต้เถียงกลับแต่ถูกคลื่นพลังอะไรบางอย่างอัดเข้าที่หน้าท้องจนสิ้นเสียงลง “อย่ามาขึ้นเสียงกับข้าผู้นี้ไอ้ร่างเหลือขอ แกไม่มีสิทธิเทียบเท่ากับข้า ในเมื่อแกไม่ตอบ ข้าก็จะทำให้แกตอบ” ผู้คุ้มกฎเก็บมือที่หันไปทางเทามาที่เหนือร่างดาเนะที่ยังคงนอนนิ่งบนแท่นหินทรมานอยู่

“งั้นข้าจะค่อยๆทรมานน้องแกให้ตายอย่างช้าๆละกันเพื่อแลกกับการที่แกไม่ยอมตอบคำถามข้า” เพียงพูดเสร็จ ที่ปลายแท่นหินของดาเนะก็เริ่มปรากฏของเหลวขึ้นมาเหมือนวุ้นที่สูงกว่าร่างดาเนะ วุ้นน้ำใสนั้นค่อยๆกินที่เข้ามาเรื่อยๆ เมื่อปลายหางของดาเนะสัมผัสได้ถึงเปียกน้ำและความเย็น ทุกส่วนของร่างกายเริ่มพยายามสลัดให้หลุดจากพันธนาการอย่างแรงแต่ไม่เป็นผล

“อย่าลืมสิว่าที่นี่คือใต้น้ำ ถึงแม้จะโดมอากาศให้อาศัยอยู่ได้ แต่พื้นที่ทั้งหมดมันก็ยังอยู่ใต้น้ำ และข้าเป็นเจ้าของห้องและคุ้มกฏ ข้าย่อมควบคุมน้ำได้ดั่งใจภายในห้อง แล้วน้องของแกก็เป็นหางที่อาศัยอยู่บนบก แกคิดว่าน้องของแกจะกลั้นใจใต้น้ำได้นานสักแค่ไหน ในเมื่อไม่ใช่หางที่อยู่ในน้ำอย่างเผ่าตะกวดแบบข้า” ระหว่างที่ผู้คุ้มกฎกำลังพร่ามอยู่อย่างสะใจในอารมณ์ วุ้นน้ำได้กินพื้นที่มาจนถึงช่วงต้นขาของดาเนะอย่างรวดเร็ว และยังคงค่อยๆคืบกินพื้นที่เรื่อยๆ ดาเนะยังคงพยายามสลัดร่างตัวเองแม้ร่างกายจะโดนน้ำกินที่ไปถึงครึ่งร่างแล้ว แต่เพราะความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ การดิ้นรนเพื่อหาทางเอาตัวรอดของดาเนะยังคงดำเนินต่อไป

“พี่เทา ช่วยด้วย” ดาเนะพยายามเค้นเสียงร้องที่เบาเพราะยังคงบอบช้ำช่วงท้องที่ยังคงรอยช้ำม่วงอยู่ “ว่ายังไง แกจะยอมบอกหรือจะยอมให้น้องของแกตาย เลือกมา” วุ้นน้ำที่คงคืบกินมาเรื่อยๆนั้นหยุดนิ่งที่ช่วงอกของดาเนะและยังคงกระเพิ่มไปมา ร่างกายทั้งหมดตั้งแต่ช่วงอกลงไปของดาเนะถูกแช่อยู่ในวุ้นน้ำใส เศษสำรอกต่างๆที่เปรอะเปื้อนไปทั่วตัวนั้นลอยอยู่ยภายในวุ้นเหมือนชำระร่างกายของดาเนะให้สะอาดเหมือนการอาบน้ำ แม้จะรู้สึกสบายตัวและเย็นจากน้ำ แต่ความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามานั้นไม่สามารถถูกลดหย่อนลงได้แม้แต่น้อย เทายังคงครุ่นคิดกับความเป็นความตายของน้องชายตัวเอง จึงเกิดความเงียบสงัดในห้องแห่งนี้

“เอ้า ตอบมา จะตอบคำถามหรือยอมให้น้องแกตาย” ตะกวดในชุดขาดวิ่นที่แทบไม่เหลือเนื้อผ้าตะคอกถามกลับด้วยอารมณ์หงุดหงิดเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากตะกวดร่างทิ้งของตน

“ดาเนะไม่ต้องกลัว ไอ้โรคจิตนี่มันทำอะไรดาเนะไม่ได้แน่ พี่จะช่วยดาเนะด้วยมือของพี่เอง แต่ต้องแลกกับการให้พี่เล่นหางด้วย” เทาไม่ยอมตอบคำถามกลับ แต่กลับให้กำลังใจกับดาเนะที่กำลังหวาดกลัวและมองด้วยแววตาที่เป็นห่วงไปยังน้องชายของตัวเอง แม้จะมีข้อเสนอแลกเปลี่ยนด้วยการถูกเล่นหางที่ดาเนะหวาดกลัว แต่จิตใจที่ว้าวุ่นของดาเนะเริ่มค่อยๆสงบลง

“นี่คือคำตอบของแกเรอะ ข้าถามแกแต่แกตอบอีกอย่าง... ได้ งานข้าดูเองก็ได้ว่าทำไมท้องของแกมันถึงยัดอาหารเพิ่มเข้าไปไม่ได้” ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดจากการไม่ได้รับคำตอบ และยังถูกเมินจากตะกวดร่างทิ้งที่เหมือนดั่งเศษขยะ ยิ่งทำให้ความโกรธเพิ่มเป็นทวีคูณมากยิ่งขึ้น เสียงขบฟันกราดเกรี้ยวดังเบาๆพร้อมกับภาพฟองน้ำที่ค่อยๆฉายภาพขึ้นมา ภาพการกินดื่มอย่างสนุกสนานของหน่วยตะกวดวารีแสดงขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง และภาพค่อยๆหมุนไปยังเทาที่นอนราบกับพื้นและเหงื่อท่วมตัวจนตัวมัน ท้องขนาดใหญ่ที่เป่งนูนเสมือนอัดไบสันได้ครึ่งตัวอยู่บนตัวของเทาพร้อมกับเสียงร้องโอดครวญทรมาน

"ท้องข้า....จะระเบิดแล้ว โอยยย... ช่วยด้วย" สีหน้าของเทาที่กำลังทรมาณนั้นกลับได้รับเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจของตะกวดหลายตัวที่อยู่รอบข้าง

“ฮ่าๆๆ ท่านเทา ผมว่าท่านเลิกจากหัวหน้าหน่วยตะกวดวารีผันไปเป็นนักแสดงรางวัลตะกวดทองคำดีกว่า ตีบทแตกกระจุยเลย” เสียงชื่นชมจากตะกวดภายใต้สังกัดตัวหนึ่งโพล่งออกมาอย่างชอบใจ “ฮ่าๆๆ เห็นลูกน้องชอบใจข้าก็พอใจล่ะ” เทาที่นอนอยู่ค่อยๆลุกขึ้นมาและท้าวแขนตัวเองลงบนท้องยักษ์ที่เป่งนูนสูงจนได้ระดับแขนพอดี เผยให้เห็นตะกวดลูกน้องใต้สังกัดอีกตัวที่เทานอนซ้อนร่างไว้ในมุมมองที่มองไม่เห็นนอนทรมานเพราะความอึดอัดจนลืมตาไม่ขึ้น และยังเหงื่อท่วมไปทั้งตัวไปจนถึงท้องที่เป่งนูน และยังหายใจลำบากติดขัดอีก

“แต่เอ็งน่ะ กินยังกับข้าจะให้เอ็งอดไปอีกอาทิตย์ กินซะท้องเป่งแบบนี้นี่ ถ้าชอบมากข้าหามาเพิ่มให้กินนอกรอบก็ได้” เทาพูดขณะท้าวแขนลงบนท้องที่แน่นแข็งแต่ยิ่งสร้างความทรมานให้กับตะกวดเบื้องล่างเจ้าของท้องขนาดใหญ่นี้ “ท...ท่านเทา...อย่าท้าวแขน...ได้โปรด...ท้องจะระเบิดแล้ว...” สิ้นเสียงที่ทรมานพร้อมกับภาพบนฟองน้ำเหนือร่างดาเนะได้สลายไป ตะกวดวิปราศที่เห็นภาพย้อนหลังถึงกับโกรธจนตัวสั่น

“แก...ทำไม...นี่แกหลอกข้างั้นเรอะ หลอกว่าแกท้องเป่งจวนระเบิดให้ข้าติดกับงั้นเรอะ” ยิ่งรับรู้ความจริงมากเท่าไร ความโกรธยิ่งทวีเพิ่มมากขึ้นจนมือสั่นเหมือนจะควบคุมไม่อยู่ “แกน่ะแหละโง่เอง ความสามารถของแกคือการย้อนดูอดีตที่เกิดขึ้น แล้วแกคิดว่าข้าจะไปเปลี่ยนแปลงอดีตที่มันผ่านไปได้แล้วเรอะ แกไม่รอบคอบเองที่ไม่ยอมดูให้ดีๆ ขนาดข้านอนซ้อนตัวแกยังแยกท้องข้ากับลูกน้องข้าไม่ออกอีก จะบอกอะไรให้รู้นะ ข้าน่ะไม่เคยปล่อยให้ท้องข้าต้องเป่งจวนระเบิดแบบนั้นแน่ ท้องข้ามันต้องแบนเรียบเห็นหน้าท้องสวยๆชัดเจนโว้ย จำใส่กะโหลกตันๆของแกไว้ด้วย ไอ้งี่เง่า”

เมื่อความจริงเปิดเผย เทาจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังอีกต่อไป แต่กลับใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์สวนกลับเข้าไปได้มากยิ่งขึ้น ตะกวดคุ้มกฎที่โดนโต้กลับยิ่งโกรธจนหน้าแดงและกระทบพื้นปึ้งๆและฉีกผ้าที่ขาดวิ่นอยู่แล้วให้ขาดออกจากกันจนเผยให้เห็นร่างที่กำยำไม่แพ้เทา

“ปากดีนักนะแก งั้นก็มองดูน้องแกตายอย่างทรมานเพราะขาดอากาศตายซะเถอะ” ตะกวดคุ้มกฎหันกลับมายังดาเนะและผายมือไปที่ช่วงอกที่มีวุ้นน้ำอยู่ วุ้นนั้นค่อยๆขยับเคลื่อนขึ้นมาช้าๆจนเลยช่วงอกของดาเนะ “ถ้าจะโกรธก็ไปโกรธที่พี่ของแกซะ ที่เห็นแกสำคัญน้อยกว่าศักดิ์ศรีบ้าๆอะไรนั่น” วุ้นน้ำยังคงเคลื่อนช้าๆมาจนถึงคอของดาเนะที่นอนนิ่งหลับตาเตรียมใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

“ดาเนะ เชื่อพี่ พี่ไม่เคยโกหกดาเนะสักครั้ง ไอ้ตะกวดหรือวุ้นน้ำอะไรนั่นทำอะไรดาเนะไม่ได้แน่ แต่อย่าลืมให้พี่เล่นหางด้วย” สิ้นเสียงของเทา ส่วนใบหน้าของดาเนะได้จมอยู่ในวุ้นน้ำใส ทั้งร่างของดาเนะจมอยู่ภายใต้น้ำและถูกพันธนาการไว้ไม่ให้สามารถขยับไปไหนได้

“หางของน้องจะเป็นตัวปกป้องน้องเอง ดาเนะ”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10
PostPosted: Sat Jun 18, 2011 8:36 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ออกมาอีก1ตอนต่อหนึ่งอาทิตย์ ทำไมรู้สึกว่ายิ่งเขียนมันยิ่งยืดออกไปเรื่อยๆ ซึ่งความจริงมันควรจะจบได้แล้วนะเนี่ย ไหงมันยังดูไม่มีวี่แววว่าจะจบง่ายๆในSc.นี้เลยอะ...

ตะกวดคุ้มกฎเริ่มเกรียนแตกมาากขึ้นถึงกับฉีกผ้าวิ่นๆตัวเองออกเลย สงสัยหมดความอดทนแล้วสินะ แต่ยังใจดีอาบน้ำให้ดาเนะอีกด้วยแน่ะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10
PostPosted: Sat Jun 18, 2011 10:16 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
น่าติดตามอีกแล้ว สำหรับช่วงนี้ที่ไม่ค่อยจะมีเวลาเช่นกัน
มาอ่านทีนึงก็รวบยอดเลยทีเดียว

อยากรู้จัง ตอนต่อไปจะเป็นเช่นไร

ติดตามชมตอนต่อไปอยู่นะครับ

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.9
PostPosted: Sat Jun 18, 2011 10:20 pm 
ไบสัน
User avatar

Joined: Fri May 06, 2011 5:35 pm
Posts: 94
คนรัก digi wrote:
SupakornNoMercy wrote:
แต่งเป็น side story เลย
ชาวก่าไปเที่ยวชายหาด

/me ใส่เกียร์แมว =w=


ไว้ของเก่าเสร็จก่อน จะพิจารณากลับไปแต่ง :twisted: (ปัจจุบันขอดองจากมรสุมการงานรร.)

งั้นถ้าเราแต่งแล้วโพสก่อนคงไม่ตัดหน้าใช่มั้ย/meโดนตบ(แต่ถ้าอนุญาติจะไปนั่งแต่งเอามาโพสไว้ในทู้ของพี่ดาเนะเลยนะ :D )

_________________
Image
ตัวละครพิเศษมีเฉพาะในฟิครองของเราเท่านั้นลิ้งข้างล่างเลยจ้า
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=9028


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10
PostPosted: Sun Jun 19, 2011 7:53 am 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
fushigidane wrote:
“หางของน้องจะเป็นตัวปกป้องน้องเอง ดาเนะ”


*0* ประโยคเด็ด!!!

/me วิ่ง!!!

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10
PostPosted: Sun Jun 19, 2011 10:15 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
จะเห็นฟิคแยกย่อยตอนชายหาดแล้วหรอนี่ ยังไม่ขอแต่งนะ แต่ก็น่าสนุกที่จะแต่งเหมือนกัน

SupakornNoMercy wrote:
fushigidane wrote:
“หางของน้องจะเป็นตัวปกป้องน้องเอง ดาเนะ”


*0* ประโยคเด็ด!!!

/me วิ่ง!!!

มีเงื่อนงำเมื่อสองตอนที่แล้วนะจ๊ะ
Quote:
“อดทนหน่อยนะ พี่จะพาน้องออกไปจากที่นี่เอง” เทาที่คลายมือจากการนวดหางเขิบตัวเองมาบังดาเนะที่บริเวณลำตัวโคนหางและตั้งท่าหอกพร้อมต่อสู้ มือซ้ายของเทาที่จับด้ามหอกอยู่คลายออกแล้วสอดใต้ร่างดาเนะไปสัมผัสโคนหางที่นอนทับอยู่ แต่เพียงแค่ถูกสัมผัสโคนหางจากหางที่ตัวเองกลัว ร่างกายของดาเนะเกิดปฏิกิริยาโต้กลับทันที แม้ร่างกายจะถูกพันธนาการ แต่ลำตัวกลับกระตุกเด้งขึ้นก่อนที่จะลงไปนอนทั้งตัวและหางสั่นอย่างรุนแรง ศรีษะที่ไม่สามารถหันไปมาเพื่อการมองได้นอนอยู่นิ่งๆ แต่นัยตาทั้งสองข้างสั่นด้วยความกลัว

“ดาเนะ พี่ไม่ได้จะแกล้งนะ พี่จะมาช่วยให้รอดพ้นจากไอ้โรคจิตนี่ เชื่อพี่” มือของเทายังคงขยับทำอะไรบางอย่างที่ใต้ตัวดาเนะตรงโคนหาง แต่เพราะเสียงที่เอ่ยออกมาจากพี่ชายของตนจึงนอนสงบนิ่งได้แต่ยังคงหวาดกลัวอยู่ นัยตาและหางยังคงสั่นเทาให้เห็น

หรือว่า...หางของดาเนะจะส่องแสงวิ้งแล้วแปลงร่างได้!!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10
PostPosted: Sun Jun 19, 2011 10:59 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ทำไมดาเนะทำแบบนี้ TT

ตายระ ปล่อยให้ลุ้นตั้งนาน ตัดจบไปซะงั้น กรี๊ดดดด ติดตามตอนต่อไปสินะสินะ

ตอนต่อไปหางดาเนะจะช่วยอะไรได้น้า ลุ้นๆ =w=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10
PostPosted: Sun Jun 19, 2011 3:36 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
โอ้ว กล้ามทั้ง2ตัว อีกหน่อยถ้าจะสู้กันจริงๆคงจะต่อสู้เหมือนดราก้อนบอลแน่นอนเลย 5555+



ปล. เผลออ่านข้ามตอนไปซะแล้วหรอนี่เรา= 3=



ปล. ถ้าพี่ดาเนะแต่งฟิคตอนพิเศษชายหาด อย่าลืมเอาเปป่อนไปเล่นด้วยน๊อ>.< มันน่ารัก+กวนโอ๊ยดี

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 187, 188, 189, 190, 191, 192, 193 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki