Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 3:42 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 8:00 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
คนรัก digi wrote:
ไหน อะไร ใคร ก่าวีปกติดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้นซักหน่อย :oops:



สงสัยโดนเก็บไปแล้วมั้ง :shock: บอกมาเห๊อะ

V X mimi

/me เผ่นอย่างไว


แปะหน่อยละกัน'w' V คุง
Image

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.1
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 10:51 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
คำเตือน ตอนนี้อารมณ์18+

เรียวนิ้วที่ยาวงามกับอุ้งมืออันอ่อนนุ่มของมีมี่ที่วางทาบสัมผัสบนแผ่นอกที่กว้างและอัดแน่น แต่ส่งสัมผัสอันอบอุ่นที่ให้ความรู้สึกที่เคลิบเคลิ้มและมีความสุขแก่เจ้าของ ประกอบกับเสียงชีพจรจังหวะเบาๆคอยขับกล่อม ใบหน้าที่ของมีมี่ค่อยๆแนบลงวางบนแผ่นอกนั้นอย่างเบาๆจนสัมผัสแก้มรับรู้ถึงไออุ่นที่ขับออกมา กลิ่นอ่อนจางๆของกิ้งก่าที่รักขับออกมาผ่านจมูก กลิ่นของกิ้งก่าตัวผู้ที่ผ่านประสบการณ์มามากมาย เข้มแข็ง และมีความอ่อนโยนต่อบุคคลที่รักบรรยายเล่าลักษณะผ่านสัมผัสกลิ่นที่รับรู้

“คุณวี...” มีมี่เริ่มรู้สึกโรยราและอ่อนแรงลงเริ่มปล่อยร่างกายทิ้งตามน้ำหนัก โดยยอมให้อ้อมกอดของวีนั้นยังคงโอบกอดสัมผัสเรียวหลังที่เข้ารูปของมีมี่ ร่างกายของทั้งสองต่างแนบชิดสนิทกันบนเตียงสีขาวที่อบอุ่นด้วยสัมผัสรัก แม้จะเป็นสัมผัสที่ไม่ได้สื่อถึงมีมี่ที่แท้จริง เพราะวียังคงนอนละเมอกอดหางมังกรสีฟ้าฟลาเดรมั่นอย่างมีความสุข แต่สำหรับมีมี่นั้นเป็นสัมผัสรักที่เธอถวิลหาเป็นที่สุด

“อยากให้เวลาหยุดอย่างนี้ไปตลอดจัง” ดวงตาที่ราโรยเริ่มคล้อยหนักและปิลงอย่างช้าๆ สัมผัสต่างๆเริ่มไร้ความรู้สึก รับรู้แต่เพียงสัมผัสอุ่นรักที่ได้รับมาจากกิ้งก่าที่ตนรัก เพียงได้เคลิบเคลิ้มสัมผัสสักพักก็ถูกแทรกแทงด้วยสัมผัสที่ขัดแย้งขึ้นมาผ่านหลังเอวที่ไร้ซึ่งเสือผ้าปกปิด มีแต่เพียงสัมผัสมือของวีที่โอบกอดสัมผัสถึง สัมผัสลมเย็นที่พัดผ่านหน้าต่างของห้องพักพิเศษสุดได้ขัดขวางห้วงเวลาแห่งความสุข

“หนาวจัง” มีมี่อุทานเสียงเบาๆออกมาทันทีที่รับรู้ถึงความเย็นจากสายลมยามค่ำคืน แต่เพราะร่างกายที่อ่อนแรงและโรยรานั้นทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้ และไม่อยากทำให้ห่วงแห่งความสุขต้องบิดเบี้ยวเพราะการขยับร่างกายเพียงน้อยนนิด

“อ....อือ” เสียงของวีเริ่มละเมอครางออกมาเบาๆ ฝ่ามือที่ลงสัมผัสผ่านหลังเอวมีมี่เริ่มสั่นเบาๆ แผ่นอกแน่นที่รองรับใบหน่าของมีมี่จากที่ขยับหายใจเป็นจังหวะก็เริ่มสั่นเบาๆเช่นกัน แม้วีจะหลับสนิทจนไม่รับรู้สิ่งต่างๆบนโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว แต่ประสาทสัมผัสของร่างกายที่คอยเตือนถึงความเปลี่ยนแปลงฉับพลันยังคงทำงานอยู่ จึงแสดงออกมาในรูปของการสั่นหนาวที่ไม่จิตสำนึกไม่สามารถรับรู้ได้ เพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นในใต้ทะเลสาบ และการถูกอัดเข้าที่ท้องจนจุกสลบไปด้วย

“ย...เย็นจัง ฟลาเดรมั่น” วีเริ่มละเมอออกบอกเล่าความรู้สึดที่เกิดขึ้นในฝันออกมา สัมผัสร่างกายที่ได้รับจากโลกแห่งความเป็นจริงนั้นส่งผลตรงต่อฝันด้วยเช่นกัน มีมี่สังเกตรับรู้อาการหนาวจึงเริ่มหาวิธีที่จะสร้างความอบอุ่นให้กับทั้งคู่ ที่ปลายขาของเธอนั้นมีผ้าห่มผืนหนาที่เตรียมไว้สำหรับแขกผู้มาพักที่ห้องพักพิเศษแห่งนี้ เป็นผ้าห่มผืนหนาใหญ่พิเศษที่เข้ากับกัเตียงขนาดใหญ่กว่า3หางร่างกิ้งก่านอนได้ก็ไม่อึดอัด การจะใช้ปลายเท้าหยบผ้าห่มและส่งขึ้นมานั้นไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างไร แต่สำหรับมีมี่แล้วเป็นการกระทำที่ไม่ควรทำเป็นอย่างที่สุดโดย เพราะนั่นหมายถึงการไม่จริงใจกัแขกที่มาพักเยือนที่แห่งนี้ โดยเฉพาะวีที่เป็นหางพิเศษที่สุดสำหรับเธอด้วยแล้ว เธอจึงยิ่งไม่คิดทำเป็นอย่างเด็ดขาด

“คุณวี รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวมีมี่จะเอาผ้าห่มอุ่นๆมาห่มให้นะคะ” เสียงปลอบอย่างอ่อนโยนเอ่ยเบาๆบนอกที่ยังคงสั่นเบาๆเพราะอากาศหนาว แต่เพียงเวียงนั้นเข้าสู่โสตประสาทการรับฟัง อกหนานั้นที่เคยสั่นเริ่มค่อยๆเบาตัวลงช้าๆแต่ยังคงสั่นให้รับรู้ได้บ้าง “อ...อือ...” เสียงร้องคางเบาๆเหมือนกับการตอบกลับของเจ้าของอกหนาครางขึ้นมา มีมั้ได้ยินจึงค่อยๆเริ่มแกะกรงเล็บมือที่โอบกอดหลังของเธอนั้นออกอย่างช้าๆและเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้รบการการนอนหลับพักผ่อนที่สำคัญให้ตื่นขึ้นจนสำเร็จ ร่างของของวีที่นอนตะแคงกอดมีมี่ถูกผลักเปลี่ยนทาเป็นท่านอนหงายขึ้นมาแทน ทำให้เนื้อร่างกายยิ่งถูกสัมผัสลมหนาวมากยิ่งขึ้นจนกบัยมามีอาการสั่นอีกครั้งพร้อมกับเสียงครางเบาๆออกมาเพราะความหนาว มีมี่ที่เห็นวีนอนหนาวทีมานจึงรีบลุกขึ้นเอื้อมไปหยิบผ้าห่มที่ปลายเตียงมาห่มให้กับวีในทันที

“ฮิๆ คุณวีนี่น่ารักเหมือนเด็กจริงๆ” เสียงหัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดีดังขึ้นเมื่อได้เห็นใบหน้าของหางที่เธอรัก ใบหน้าที่ค่อยๆเปลี่ยนจากสีหน้าที่หนาวทรมานมาเป็นใบหน้ายิ้มอมสุขที่ได้รับสัมผัสอบอุ่นจากผ้าหมอย่างดี “อุ่นจัง...” วียังคงนอนละเมอไม่รู้ตัวให้มีมี่ได้ยินซึ่งยังคงอมยิ้มใต้สีหน้าที่เอ็นดูอย่างอ่อนโยน หลังจากที่มีมี่เสพสุขใบหน้าที่บริสุทธ์ของกิ้งก่าข้างๆตนแล้ว มีมี่จึงค่อยๆเอนตัวลงนอนเคียงข้างวีอย่างเบาๆ แต่เพียงแค่ร่างของมีมี่พึ่งลงตัวนอนได้เท่านั้น การจู่โจมที่ไม่ทันตั้งตัวได้เร่มขึ้นทันที วีที่นอนหงายภายใต้ผ้าห่มพลิกตัวอย่างรวดเร็วมารวบตัวกอดมีมี่ทันที

“ว้าย!!! ค คุณวี” มีมี่ที่ถูกจู่โจมอีกครั้งยังคงตกใจเช่นเดิมและตกใจถึงขั้นขีดสุด เพราะจากเดิมที่วีนอนที่นอนตะแคงกอดมีมี่ที่นอนเคียงข้าง การบุกโจมตีนี้กลักลายเป็นวีนอนทับร่างที่บอบบางของมีมี่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวที่ห่มห่อมิดชิดทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดปลายกรงเล็บเท้า แม้ร่างกายของหางตัวผู้จะมีน้ำหนักมากกว่าหางตัวเมีย แต่เพราะวีเป็นเผ่ากิ้งก่าซึ่งเป็นเผ่าที่มีรูปร่างเพรียวยาว น้ำหนักโดยรวมจึงไม่มากนักสำหรับเผ่าหมีอย่างเธอ แต่เพราะร่างกายของวีที่เป็นกิ้งก่าแห่งหน่วยอัลฟ่าที่ต้องมีการฝึกฝนร่างกายตลอดเวลา ทำให้น้ำหนักที่มาจากกล้ามเนื้อนั้นเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย จึงทำให้วีมีน้ำหนักมากกว่ากิ้งก่าโดยปรกติทั่วไป แต่สำหรับมีมี่แล้วนั้นยังคงเป็นน้ำหนักที่ธรมดาสำหรับเธออยู่

“ไม่ได้นะฟลาเดรมั่น อุตส่าเอาผ้าห่มมาให้แล้วจะให้ข้าพเจ้านอนคนเดียวได้ไงล่ะ ฟลาเดรมั่นก็ต้องห่มผ้าห่มด้วยกันกับข้าพเจ้าสิ” แม้เสียงวีจะละเมอออกมา แต่เป็นเสียงที่แสดงถึงความไม่ค่อยพอใจผสมอยู่ในน้ำเสียงอยู่ให้ได้ยิน และยังออกแรงกอดมากขึ้นแต่กลับเป็นน้ำหนักและสัมผัสกอดที่อบอุ่นที่สุด มีมีที่ตื่นตัวตกใจอ่อนระทวยแรงลงในทันทีโดยยอมเป็นหางนิ่งๆให้ยอมกอดแต่ตัวเดียว

“ต้องให้ข้าพเจ้าเล่นแบบนี้เลยนะถึงจะยอมให้ห่ม ถ้าฟลาเดรมั่นเป็นอะไรไปหรือไม่สบายขึ้นมา อย่างงี้ข้าพเจ้าก็บกพร่องในหน้าที่ๆทำให้ฟลาเดรมั่นไม่สบายน่ะสิ เพราะฉะนั้นนอนให้ข้าพเจ้าห่มผ้านิ่งๆแบบนี้เลยนะ” วีทำเสียงดุใส่มังกรฟ้าที่ตัวเองปราบปลื้ม แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงแล้วนั้น เป็นวีที่นอนขึ้นทับร่างโอบกอดรอบร่างของมีมี่บนเตียงที่หนานุ่มพิเศษภายใต้ผ้าห่มสีขาว ลมหายใจช้าๆและอุ่นๆรดผ่านช่วงคอของมีมี่ที่ดวงตาเริ่มเหม่อลอยไร้สติ สองมือของเธอเริมขยับไปบนแผ่นอกแน่นของวีอีกครั้ง

“ค...คุณวี” มีมี่เริ่มปล่อยจิตใจและร่างกายไปกับช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไปอย่างช้าๆ เสียงชีพจรเต้นเบาๆ กลิ่นกายเอกลักดษณ์ และสัมผัสไออุ่นจากร่างกายของวีช่วยเติมเต็มความสุขให้แก่จิตใจของมีมี่ ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่เธอพยายามถวิลหามาโดยตลอด ช่วงเวลาที่เธออยากสัมความรู้สึกอบอุ่นและร่างกายของวี

“ขอบคุณ ขอบคุณคุณวี ขอบคุณโชคชะตา ขอบคุณลิขิตที่ทำให้ได้เราได้พบกับคุณวี ขอบคุณช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ที่ทำให้เราได้รับ ขอบคุณ...อ...ว้ายยยย” อีกครั้งที่มีมี่เผลออุทานร้องออกมาด้วยความตกใจ โอบกอดสัมผัสเอวบางผ่านกรงเล็บมือที่อ่อนโยนข้างหนึ่งของวีเริ่มขยับเลื่อนลงมาช้าๆ สัมผัสลากนั้นทำให้มีมี่ยิ่งอ่อนแรงลงจนไม่เหลือแรงที่จะขัดขืนหรือต่อต้าน ถึงแม้จะมีแรงสามารถต่อต้านได้ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะเบืองบนของร่างเธอนั้นเป็นร่าวของวีที่นอนหลับอย่างสงบสุขและมีความสุข การละเมอเป็นสิ่งที่ไม่ได้เกิดจากเจตนาที่แท้จริงในจิตใจ แต่เป็นการกระทำที่ทำไปเองโดยไร้จิตสำนึกและสั่งการจากตัวตนจริงๆ ใบหน้าของมีมี่ขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ เล็ดน้ำตาจากความรู้บางอย่างในเบื้องลึกกจิตใจที่เสพสุขและถวิลหาเอ่อคลอขึ้นมา สองฝ่ามือเริ่มสั่นเบาๆเหมือนกับรับน้ำหนักผ่านแผ่นอกไม่ไหว ลมหายใจเริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะตามปรกติ

“อ...อา...” เสียงมีมี่สั่นคลอนครางเบาๆออกมา นัยตาเริ่มกระตุกและชีพจรเต้นแรงขึ้น ท่ามกลางความมืดที่เงียบสงัดและสายลมเย็นที่พัดผ่านเข้าทางหน้าต่าง แต่ร่างกายที่ได้รับความอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มผืนหนานุ่มพิเศษและไออุ่นของร่างกายซึ่งกันและกัน ทำให้ความอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มนั้นเป็นอุณหภูมิที่ดีที่สุดสำหระบการพักผ่อนร่างกาย กล้ามเนื้อทุกสัดส่วนคลายตัวลงและกล่อมประสาทส่วนต่างๆให้เริ่มรู้สึกเคลิบเคลิ้มและโรยแรง มีแต่เพียงเสียงลมหายใจและเสียงชีพจรของทั้งคู่ดังขึ้นเบาๆ

“หัวใจเรา ทำไมมันเต้นแรงขึ้นแบบนี้ล่ะ” มีมี่ที่ได้ยินเสียงชีพจรของตัวเองเต้นรุนแรงขึ้นตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ปรกติแล้วเธอมักจะพบเจอเหล่าหางต่างๆมากมายตลอดเวลางานบริการของเธอ ซึ่งได้พบปะเหล่าหางต่างๆมากมายทั้งหางหน้าตาดี รูปงาม แม้แต่รูปร่างที่สมส่วน ล่ำบึ๊กบึกบึน แต่เหล่านั้นกลับไม่สามารถสร้างความหวั่นไหวหรือรู้สึกแต่อย่างใดให้กับเธอได้แม้เพียงสักครั้ง มีเพียงแต่วีเท่านั้นที่เวลาเธอพบเจอทุกครั้ง จิดใจของเธอจะเริ่มสั่นไหวและรู้สึกดีที่ได้เห็นหน้า แต่ก็ไม่เคยสร้างความหวั่นไหวอย่างมากเฉกเช่นตอนนี้ที่วีนอนอยู่กับเธอ แม้มีมี่จะโดนวีนอนทับบนร่างก็ตาม แต่เพราะเตียงอย่างดีทำให้แบ่งกระจายน้ำหนักและความนุ่มที่ผ่อนน้ำหนักลงได้

“ฟลาดรมั่นอย่าดื้อสิ ไม่งั้นข้าพเจ้ายิ่งไม่ปล่อยนะ อย่าให้ข้าพเจ้าต้องใช้ไม้ตายนะ” วียังคงละเมอส่งเสียงดุใส่มีมี่ที่ไม่ได้นอนขัดขืนแต่อย่างใดที่วีกล่าว แต่เป็นเพียงแค่ในฝันของวีที่มีมี่ก็มิอาจทราบใดว่าคืออะไร แต่ประสาทโสตทุกส่วนตอนนี้ของเธอเริ่มไร้ความรู้สึกใดๆที่จะรับรู้ถึงโลกภายนอก มีเพียงแต่ประสาทรับรู้ในจิตใจของเธอที่กำลังไร้ซึ่งทิศทางเหมือนดั่งชีพจรที่เต้นแรงขึ้นไร้จังหวะ

“อา---อา---อ้า!!! ค...คุณวี!!!” มีมี่เริ่มร้องครางอีกครั้งเมื่อสัมผัสมือของวีเริ่มเลื่อนขยับเปลี่ยนที่ไปยังจุดอื่น ซึ่งทำให้ใจเธอยิ่งเต้นแรงขึ้นด้วย อีกทั้งลมหายใจเริ่มสบสนไร้จังฟวะ มือที่สัมผัสทาบอกเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเช่ยเดียวกับนัยตา ใยหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่อยิ่งเข้มขึ้นแต่ดวงตากลับอ่อนล้าและโรยแรงลงกว่าเดิมมาก

“ฮึ่ม ฟลาเดรมั่น ทำไมถึงดื้อแบบนี้ล่ะ ข้าพเจ้าเตือนครั้งสุดท้ายแล้วนะ ต่อให้เป็นฟลาเดรมั่นก็เถอะ ข้าพเจ้าก็ไม่ว้นหรือใจดีให้หรอกนะ” วียังคงยืนเสียงกรานใส่มีมี่ส่ายหน้าเบาๆอยู่ตัวเดียวทั้งน้ำตาที่เริ่มตลอเบาตามากกว่าเดิม “คุณวี ได้โปรด อย่านะคะคุณวี มีมี่จะถึงขีดจำกัดแล้วนะคะ...อ...อา....” มีมี่พยายามเตือนด้วยเสียงที่โรยราและอ่อนแรงอย่างมากแต่ไร้ซึงผล เพราะโสตรับฟังของวีนั้นถูกปิดสนิทด้วยห้วงลึกที่เรียกว่าการนอนหลับ

“อย่างนี้สงสัยข้าพเจ้าต้องทำโทษแลวสินะฟลาเดรมั่น ถ้าเจ็บย่ามาโทษข้าพเจ้านะ ข้าพเจ้าเตือนดีๆแล้วนะว่าให้ห่มผ้าห่มด้วยกันดีๆ” วีประกาศการลงโทษจากในฝันให้มีมี่ที่นอนอยู่ภายนอกได้ยิน ซึ่งมีมี่ที่ดิ้นนั้นรู้ถึงชะตัวเองในทันทีและพยายามที่จะขัดขืนต่อต้าน แต่เพียงแค่มีมี่คิดจะทำการต่อก็ถูกการจู่โจมสายฟ้าของวีในทันที

“อ...อ้า---“ มีมี่ร้องครางออกมาในทันทีที่หางก้อนกลมเล็กๆของเธอถูกมือกรงเล็บกำคว้าเอาไว้แน่น “ย...อย่านะคุณวี...อ้า...” หางของมีมี่เริ่มถูกดึงกระตุกเบาๆช้าๆ แม้จะไม่ได้สร้างความรู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด แต่มีมี่ที่ไม่เคยถูกใครสัมผัสหางมาก่อนในชีวิตนั้นเริ่มถูกสัมผัสเป็นครั้งแรก ซึ่งยิ่งทำให้เรี่ยวแรงในร่างกายของเธอนั้นที่แทบจะไม่เหลือในร่างกายยิ่งสลายไปมากยิ่งขึ้น

“อ้า---อ้า---“ มนหางของมีมี่ยังคงถูกดึงกระตุกช้าๆเบาๆตามกำแรงของหางที่นอนละเมอ “ต้องให้ข้าพเจ้าต้องมาจับหางแบบนี้ลงโทษถึงจะยอมนอนห่มผ้าห่มด้วยกันดีๆรึไงฟลาเดรมั่น ขโทษตอนนี้ก็สายไปแล้ว มาให้ข้าพเจ้าจับหางลงโทษซะดีๆ” วียังคงละเมอออกมาและลงโทษกับหางของมีมี่แทนต่อเนื่อง น้ำตาของมีมี่ไหลอาบข้างใบแก้มที่สุดถึงการอดกลั้น แต่เพราะเป็นหางตัวเมียจึงมีขีดจำกัดความอดทนที่น้อยกว่าตัวผู้ทั่วไป ถึงแม้มีมี่จะทำงานมามากแล้วก็ตาม

“คุณวี...มีมี่ไม่ไหวแล้ว...”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 10:57 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
แต่งไปบิดไป อร๊ายยยย หลังจากที่ดองไว้3อาทิตย์ก็ออกมาสักที ตอน7.2นี่เนื้อหาค่อนข้างรุนแรงไปในแนวผู้ใหญ่นะ มีคำเตือนแปะไว้แล้วข้างบนนี่นะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 10:58 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
:shock: โอ้วววววววววววววว

:shock: :shock: :shock:

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 11:03 pm 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
:shock: โอ้วววววววววววววว

:shock: :shock: :shock:

อายุไม่ถึงแต่อ่านไปแล้ว

วีคุงหลับเป็นตายเลยแฮะ ถ้าเป็นหนังเกาหลีคงมีพวกตัวรองมาขัดจังหวะและ :lol:

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 11:11 pm 
เทพไฟ

Joined: Thu Mar 10, 2011 9:31 am
Posts: 827
Location: gig gug อิอิ~
ถะ..ถึงกับพูดไม่ออก มัน...สุดยอดมาก :o

_________________
ตุ่นที่มีชื่อว่า "fook2540" เรียกง่ายๆ ตุ่น "ฟลุ๊ค"
ทำไมถึงคิดว่าตุ่นสร้างพีๆไม่ได้ละ ตุ่นสร้างออกจะเมพ
Big Bug myhome ~^ ^~ all friend in this home ^ ^


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Fri Aug 12, 2011 11:57 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Sat Jul 10, 2010 11:11 pm
Posts: 833
หยั้งกับดูตูนฉากไคลแม๊คแล้วมันดันตัดจบซะงั้น T 3 T
ตอนต่อไป
จะมีตัวประกอบหรือตัวละครอื่นๆมาขัดขวางหรือไม่
โปรดติดตามชม 7.3 แอร๊ย - 3 -* :lol:


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sat Aug 13, 2011 12:20 am 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
ตายและ... =/////=

ข้าพเจ้าควรลักพาตัวก่าวีไปซ่อน...

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sat Aug 13, 2011 12:47 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ตอนต่อไปคง ฉ

โอ๊โฮะๆๆๆๆๆๆ ถึงจะไม่วายแต่ก็นะ.. เริ่มฉาก NC นิดๆละ อนุโรมๆ โฮะๆๆๆ

//โดนตบ

ดาเน๊ะเอ๊ยยย ตอนต่อไปบิดเป็นเกลียวแน่ๆเลย = = แทบรอตอนต่อไปไม่ไหว แอร๊ยยยย

//อ่านไปหน้าแดงไป แต่ชอบนะ like like like like like ิ. ิ

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LF Sc.7.2
PostPosted: Sat Aug 13, 2011 11:57 am 
Dream Mage
User avatar

Joined: Fri May 13, 2011 11:45 am
Posts: 321
ดูจากการตอบรับแต่ละคนแล้วตอนอ่านของแต่ละคนก็คงเป็น....

kuggivt อ้าปากค้าง 1 นาที

fook2540 ทำหน้าอึ้ง + กรามค้าง

TimeZero ยิ้มแบบมีเลศนัย

คนรัก digi หันซ้ายหันขวาหาที่ซ่อน

JJmall ตัวเกลียวเป็นโปเต้

ชัวแหง่มๆ :lol:

_________________
Image

ก่า ก่า ก่า ก่าอาบน้ำในคลอง เราก็จ้องแลมอง เพราะเรานั้นชอบจิ้นกัน~


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 3 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki