BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 103 of 204

Author:  fushigidane [ Mon Nov 01, 2010 8:53 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

การมีชีวิตของดาเนะทำให้วีต้องประสพแต่เรื่องที่เลวร้าย จึงขอชดใช้ด้วยชีวิต เพื่อให้วีได้หลุดพ้นวงเวียนแห่งบาปที่ดาเนะสร้างขึ้นมา ลาก่อนวี...เพื่อนที่ดีที่สุดของดาเนะ

หรือว่าเสลธจะมาเป็นคู่ใหม่นะ เพราะวีบอกความในใจให้กับมิมิแล้วด้วยนี่สิ
Quote:
เสลธก้มลงไปมองร่างของดาเนะที่ไม่ไหวติงอะไรอีกแล้ว ดวงตาที่หลับสนิทและหัวที่ซบลงมาที่บนหน้าอกของเสลธ “จะมีชีวิตอยู่ก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”

อะหึๆ นี่ตรูมืดแล้วสินะ

Author:  TailMon [ Mon Nov 01, 2010 9:07 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

ท่านแก้ไขเรื่องราวได้หักมุมสุดๆเลยครับ

แต่ทำงี้ได้ไงอะ วีเค้าเสียใจนะเออ! ที่ดาเนะไปแอบมีกิ๊กอะ !!!!?
[ โดนไล่ยิง !! ]

Author:  GuilMon [ Mon Nov 01, 2010 3:36 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

กระซิก กระซิก แอบร้องไห้ . . .

[ โดนดาเนะ ไล่แตร๊ดดด เพราะได้อ่านโครงเรื่องมาแล้ว แกล้งทำเป็นไม่รู้ ]

Author:  JJmall [ Mon Nov 01, 2010 5:41 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

^
^
อยากจะกรี๊ดดดดเป็นภาษาลาติน :lol:

แอร๊ยยยย เธอว์แอบอ่านก่อนได้ยังไง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แอบแก้บทให้หน่อยสิจ๊ะ

ใส่วายเยอะๆเลยโฮะๆๆๆๆ

Author:  SupakornNoMercy [ Mon Nov 01, 2010 6:30 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

งิ ก่าดาเนะตายเร็วจัง นึกว่าจะอยู่ต่ออีก

กระทู้โดนย้ายมาอยู่ห้องฟิค เหอะๆ

/me ทำการบ้านต่อ

Author:  pitinata [ Mon Nov 01, 2010 6:42 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

FarmHouse wrote:
ท่านแก้ไขเรื่องราวได้หักมุมสุดๆเลยครับ

แต่ทำงี้ได้ไงอะ วีเค้าเสียใจนะเออ! ที่ดาเนะไปแอบมีกิ๊กอะ !!!!?
[ โดนไล่ยิง !! ]


คิดได้ไง :o :lol:

อยากรู้จัง ดาเนะจะฟื้นคืนชีพหรือเปล่า
แล้ววีจะทำยังไง ถ้าดาเนะไม่ฟื้น

เรื่องราวช่างน่าตื่นเต้น และ ลุ้นระทึกจริงๆ :o

Author:  fushigidane [ Mon Nov 01, 2010 7:00 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน1

“ไปเร็วเซ่ ข้าจะทานไม่ไหวแล้ว” เสลธคำรามออกมาเพราะจะหมดแรงในการต้านทานการควบคุมร่างของจิดมืด แต่วีที่เห็นร่างและรู้ว่าดาเนะตายแล้วนั้นได้ตัดขาดจากทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ร่างของกิ้งก่าสีเหลืองไร้ชีวิตนอนอยู่บนลำตัวของกิ้งก่าวี เพราะแรงผลักของเสลธที่จะให้ทั้งคู่นั้นออกห่างจากตนให้มากที่สุด มิมิที่ยืนอยู่ข้างหลังของวีนั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนกุมมือมาอุดปากของตนและยืนนิ่งกับภาพที่เห็น

“ดาเนะ ทำไม...” วีเพ้อไม่ได้สติและไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรต่ออีกแล้ว ได้แต่นอนทั้งน้ำตามองเพื่อนของตน มือทั้งสองข้างจับประคองร่างที่นอนบนตัวของตนไม่ให้ไหลตกหล่น ส่วนหน้าของดาเนะซบบนบริวณอกของวีโดยมือซ้ายคอยประคองไว้

“แฮ่ก...ไม่...ไหว...แล้ว” เสียงของเสลธหอบในท่านั่งชันเข่า ดวงตาสองข้างปิดและทรมาน ประกายไฟฟ้าสีดำเริ่มลดลงแต่แทนที่ด้วยออร่าสีดำที่กำลังจะคลุมร่างของเสลธ แต่ก็เกิดลำแสงเส้นตรงสีขาวจากท้องฟ้ายิงลงมาล้อมรอบตัวเสลธและกลุ่มของวี จากนั้นจึงเกิดแสงวาบขึ้นมาล้อมรอบทั้งสองกลุ่ม เมื่อแสงจางหายไปกลุ่มหางเหล่านั้นได้หายไปจากหน้าเมืองแห่งแสงแล้ว


“กิล นั่น” แมวโจ้ชี้ไปยังทิศของลำแสงที่เป็นเสาสีขาวขึ้นมาก่อนที่จะหายไป เหล่ากลุ่มDRที่อยู่ที่เกาะกลางน้ำเล็กๆแห่งหนึ่ง ซึ่งมีน้ำตกธรรมชาติอยู่ด้วย สถานที่แห่งนี้เป็นต้นน้ำของแม่น้ำ และยังเป็นสถานที่ๆวีได้ขียนจดหมายนัดกับหมีมิมิไว้ซึ่งเป็นจดหมายหลอก แต่เหล่าหางเพื่อนของวียังไม่มีใครรู้ตัวว่ากำลังโดนหลอกกันทั้งหมด

“นั่นมัน คาถาเคลื่อนย้ายระดับสูงนี่นา” เพนกวิ้นเจ็ทเอ่ยขึ้นมาอย่าลืมตัวเพราะตกตะลึงกับคาถาระดับสูงที่ไม่มีโอกาสพบเห็นได้ง่ายๆ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่” แพนด้าน้อยกังวลขึ้นมาในทันที เพราะปรกติที่เมืองแห่งนี้จะสงบสุขและมีการป้องกันที่หนาแน่น แต่ประจวบเหมาะกับช่วงเหตุการณ์การบุกโจมตีที่หมู่บ้านคาเลียนก้าพอดี และการหลบหนีของกิ้งก่าวีที่เสียสติไปแล้วอีกด้วย

“กิลเอายังไงดี” หมาป่าแดงโดรุหันมาถามหัวหน้าของตนซึ่งกำลังเครียดและคิดหนัก ความปลอดภัยของเมืองและชาวเมืองแห่งนั้นต้องมาก่อน แต่เพื่อนของตนก็เป็นห่วง กิลเครียดกับการตัดสินใจในสถานะการณ์นี้เป็นอย่างมาก การจะแยกกองกำลังเป็นสองส่วนนั้น ความปลอดภัยของลูกทีมก็จะยิ่งอันตรายมากยิ่งขึ้น

“กิล” หมาป่าฟ้าโดรุรีบเร่งเพราะยิ่งเวลาล่วงเลยไปมากเท่าได ความสูญเสียก็จะเกิดมากขึ้นเท่านั้น เหล่าหางทุกตัวต่างมองมาทางกิลเพื่อรอรับคำสั่ง “ไม่ต้องเป็นห่วง เหล่าหน่วยอัลฟ่าแห่งDR” เสียงที่ฟังดูอ่อนโยนแต่มีพลังนั้นดังก้องในหัวเหล่าหน่วยอัลฟ่าทุกตัว

“เสียงนี้มัน ท่านอเคเชีย” เหล่าหางทุกตัวต่างขานชื่อออกมาพร้อมกันขึ้นมาด้วยความตกใจ “เมื่อกี้เราแค่จับหางที่น่าสงสัยที่ตรงหน้าประตูเมืองน่ะ เลยใช้คาถาเคลื่อนย้านพาตัวมายังห้องของเรา” อเคเชียตอบให้กับเหล่าหาง “ท่านอเคเชีย หางที่ท่านหมายถึงนั่น หรือว่า...” วาฬกิลถามเพราะพอจะคาดเดาได้แล้วว่าคือใคร

“กิ้งก่าน้อยแห่งหน่วยอัลฟ่าDR วี กับกิ้งก่าสีดำที่เหมือนเพื่อนของวี” อเคเชียกล่าวชื่อของกิ้งก่าที่เธอย้ายมาที่รู้จัก แต่ไม่ได้บอกชื่ออีกตัวหนึ่ง “ท่านอเคเชีย แล้ววีเป็นไงบ้างคะ” แกะบายะถามเพราะเป็นห่วงในความปลอดภัยของเพื่อนเหมือนกัน “ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะนะ และข้าขออวยพรให้ภารกิจของพวกเจ้าในเช้านี้ผ่านไปด้วยดีนะ” อเคเชียอวยพรและมอบพลังฟื้นฟูให้กับเหล่าหางหนวยอัลฟ่าDRให้หายเหนื่อยและอ่อนเพลีย

“ช่วงที่พวกเจ้าไม่อยู่นั้น เราจะดูแลกิ้งก่าน้อยตัวนี้ให้เอง” อเคเชียรับหน้าที่ดูแลเพื่อนกิ้งก่าของตน ซึ่งเหล่าหางDRต่างกังวลในเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน “ขอบคุณครับ/ค่ะ ท่านอเคเชีย” เหล่าห่างต่างขอบคุณที่เทพมอบพลังให้และยังรับอาสาช่วยดูแลเพื่อนของตนอีก

“เอาล่ะ ตอนนี้กลับไปพักผ่อนและเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้เถอะ ท่านอเคเชียอุตส่าช่วยดูแลเจ้าวีให้ด้วย คงหมดเรื่องนี้ได้ล่ะนะ แต่ก็คงต้องรีบปฏบัติภารกิจให้ไวที่สุดด้วย ไม่อยากรบกวนท่านอเคเชียมากนัก แค่หน้าที่ของท่านก็มากมายแล้ว” เหล่าหางต่างพยักหน้ารับและเดินทางกลับที่พักของตนเพื่อพักผ่อนเตรียมตัวสำหรับภารกิจที่จะถึงนี้


“อึก...ทำไม” เสลธค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาจากพื้นอย่างช้าๆ แต่แขนทั้งสองข้างนั้นกลับสั่นไร้เรี่ยวแรงจนร่างของเสลธลงไปกระแทกกับพื้นอีกครั้ง “ทำไมเรา...” กิ้งก่าดำที่นอนคว่ำอยู่ค่อยๆขยับมือขวาของตนเองมาที่หน้าของตน กรงเล็บนั้นขยับขึ้นลงและกำแบมือไปมา “ทำไมเรายังมีสติของเราอยู่ล่ะ ไม่ถูกควบคุมด้วย แต่เรี่ยวแรงหายไปไหนหมด” เสลธพยายามยันตัวเองอีกครั้ง แต่เพียงแค่วางมือลงไปเพื่อจะดันขึ้นนั้นยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

“ฟื้นขึ้นมาแล้วหรอ เจ้ากิ้งก่าดำน้อย” เสียงที่ถามด้วยความเป็นห่วงอาธรนั้นดังก้องขึ้นมาในพื้นที่ๆเสลธอยู่ “ใครน่ะ” เสลธหวาดระแวงขึ้นมาเพราะตัวเองนั้นไร้เรี่ยวแรงและหนทางต่างๆที่จะทำอะไรได้

“ไม่ต้องตกใจ เราไม่ได้จะทำอะไรเจ้า ขอให้ไว้วางใจได้” เสียงนั้นค่อยๆกล่อมให้เสลธเย็นใจลงแต่ไม่มีผลแต่อย่างใด “แกเป็นใครกัน และทำแบบนี้เพื่ออะไร” เสลธตะคอกถามกลับเพราะอย่างน้อยยังต้องการข้อมูลศัตรูมาประเมินก่อน

“เราอเคเชีย เทพแห่งแสงที่คอยดูแลและคุ้มครองเหล่าหางต่างๆในเมืองแห่งนี้” เทพอเคเชียตอบพร้อมกับการปรากฎตัวของเธอต่อหน้าเสลธ สถานที่แห่งนี้เป็นยอดสูงสุดของวังแห่งแสง ซึ่งเป็นสถานที่ประทับของเธอนั่นเอง และห้องที่เสลธนอนอยู่นั้นก็เป็นห้องของเทพอเคเซียสำหรับคอยดูแลเมืองแห่งนี้ ซึ่งเป็นห้องทางกลมที่มีผนังโปรงใสถ้ามองจากภายใน ริมกลางของห้องเป็นที่ประทับของอเคเซีย ด้านหลังของเธอมีคลื่นพลังงานเป็นลูกบอลทรงกลมสีขาว มีโลหะเวทมันหมุนรอบบอลสีขาวไปมา ลูกบอลนั้นมีพลังงานสีดำลอยผสมไปด้วยซึ่งกินพื้นที่ประมาณหนึ่งในแปดของลูกบอล

“ทะ ท่านอเคเชีย” เสลที่ได้ยินชื่อของเธอนั้นตกใจ เพราะได้กล่าววาจาที่ไม่เหมาะสมลงไป “ไม่เป็นไรกิ้งก่าดำน้อย ชื่อว่าเสลธสินะ” อเคเชียถามอย่างอ่อนโยนและไม่โกรธในสิ่งที่เสลธว่าลงไป

“ดาเนะล่ะ ดาเนะล่ะท่าน ดาเนะเป็นยังไงบ้าง” เสลธหันหัวพลิกไปมาเพื่อมองหาเพื่อนของตน แต่จู่ๆเสลธกลับรู้สึกมีเรี่ยวแรงกลับมาอีกครั้ง ถึงจะไม่มากก็ตาม จึงค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นยืนและสาดส่องไปมา ร่างของดาเนะและวีนั้นนอนอยู่ห่างจากตนไม่ไกลนัก เสลธรีบก้าวเดินไปหาดาเนะทันที แต่ร่างของกิ้งก่าทั้งสองที่นอนอยู่นั้นค่อยๆลอยขึ้นมา จากนั้นก็เกิดฟูกขนาดใหญ่เพียงพอสำหรับกิ้งก่าสิบตัวไปนอนเล่นได้ขึ้นมา จากนั้นร่างทั้งสองก็ค่อยๆลอยลงมาบนเตียงสีขาวที่นุ่มสบาย

“เธอก็ไปนอนพักผ่อนสบายๆแล้วค่อยๆคุยกับเราก็ได้นะ เจ้าโดนสูบพลังจากพลังจิดมืดไปขนาดนั้น” อเคเชียชักชวนให้เสลธพักผ่อนในตัวแต่เสลธเหมือนจะไม่กล้าปฏิบัติ เพราะจะกลัวเสียมารยาทต่อเทพ และยังตกใจที่รู้เรื่องของตนอีกด้วย “ท่าน ทำไมถึงรู้เรื่องนี้ด้ะ(ด้วย)...” เสลธพูดขาดเพราะร่างของเสลธนั้นกลับลอยเองและไปนอนอยู่ที่เตียงแสนนุ่มขนาดใหญ่นั้น โดยนอนข้างๆกับดาเนะไม่ห่างมากนัก เสลธและวีนั้นนอนประคบคู่ดาเนะที่อยู่ตรงกลาง ทันทีที่ร่างของเสลธสัมผัสเตียงที่อ่อนนุ่มนี้ ความอ่อนเพลียและล้าก็รุมโจมตี หนังตาของเสลธค่อยๆหนักจนเผลอหลังไปโดยไม่รู้

“พักผ่อนให้สบายเถอะนะ พวกเจ้าต่างเหน็ดเหนื่อยและต้องเจอเรื่องที่โหดร้ายมากันมากแล้ว” อเคเขียพูดให้กับกิ้งก่าทั้งสามตัวที่นอนหลับบนเตียงสีขาวอย่างสบาย จากนั้นอเคเชียจึงหลับตาเพื่อมองหมีมิมิที่หลับอยู่บนเตียงของเธอ

“ส่วนหมีน้อยมิมิ เราต้องขอโทษด้วยที่ต้องแยกเธอออกจากกิ้งก่าที่เธอรัก และลบความทรงจำต่างๆที่เธอได้เจอมาในคืนนี้ แต่ความรู้สึกที่มีต่อให้กิ้งก่าที่รักนั้นจะยังคงอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ” จากนั้นภาพของมิมิก็มืดดับลง อเคเชียลืมตามามองกิ้งก่าทั้งสามบนเตียงสีขาวอีกครั้งด้วยความเอ็นดู


“อึ อือ” เสลธลืมตาตื่นขึ้นมาแต่ต้องสะดุ้งตกใจที่เห็นดาเนะนั้นนอนอยู่แทบจะระยะประชิดตนเอง เสลธพยายามพลิกตัวเองให้ออกห่างจากดาเนะให้มากที่สุด เพราะกลัวพลังแห่งความมืดจะไปสัมผัสถูกดาเนะเข้า

“ไม่ต้องกลัวหรอกเสลธ ตอนนี้เราดูดพลังจิตมืดของเจ้าออกมาหมดแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระจากพลังนั้นแล้ว” อเคเชียแสดงพลังจิตมืดนั้นขึ้นมาซึ่งมีขนาดเท่าประมาณเพียงแค่กำปั้นของกิ้งก่าดำเท่านั้น เสลธเริ่มสังเกตุตนเองว่าไม่รู้สึกถึงความอึดอัดและทรมานเหมือนตลอดเวลาที่ตนเองเป็นตลอด ความอึดอัดภายในจิต ความทรมานที่ร่างกายไม่ได้รับอิสระ ความทรมานที่ร่างกายได้รับจากความเจ็บปวดเมื่อจิตมืดเริ่มครอบงำ ความทรมานที่ตนเองไม่ใช่ตัวตนของตนเอง และความทรมานที่จะต้องเจอกับภาพที่ไม่อยากกระทำแต่โดนบังคับเหมือนเชิดหุ่น

“ท่านอเคเชีย เกิดอะไรขึ้นกับผม ทำไมผมยังมีสติไม่ถูกควบคุมจากจิตมืดของผม ไม่สิ แล้วทำไมร่างกายผมไม่เกิดการต่อต้านท่านเลยล่ะ ทั้งที่จิตมืดมันก็อยู่ที่ตัวผม” เสลธรัวคำถามใส่เพราะอยากรู้คำตอบตรงจุดนี้เหมือนกัน ถ้าเป็นปรกติแล้วจะต้องถูกควบคุมในทันที

“เสลธ จิตมืดที่อยู่ในร่างเจ้าเมื่อกี้นี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของพลังจิตมืดตัวตน มันก็เหมือนกับการการปล่อยแกะหนึ่งตัวออกมาจากคอก แม้แกะตัวนั้นจะหายไป เหล่าแกะในคอกก็จะยังไม่รู้ว่าแกะที่ออกมาจากคอกนั้นหายไป แต่ถ้าเป็นอดีตที่เสลธแทบจะโดนกลืนกินจากจิตมืดนั้น จิตมืดนั้นจะต้องรู้ตัวอย่างแน่นอน เหมือนกับการปล่อยฝูงแกะที่ผูกเชือกเอาไว้ ไม่ว่าจะไปไหนก็จะยังสามารถตามตัวได้ แม้จะโดนตัดเชือกให้หนี ก็จะสามารถรู้ได้ทันทีว่าแกะเหล่านั้นได้หนีไปแล้ว เพราะเมื่อสาวเชือกตามไปก็จะไปพบแกะตัวนั้น” อเคเซียพยายามอธิบายโดยใช้การเปรียบเทียบเพื่อให้ง่ายแก่การเข้าใจ กิ้งก่าสีเหลืองอีกตัวที่นอนข้างๆกิ้งก่าตรงกลางนั้นค่อยๆลืมตาเปิดขึ้นมาช้าๆ

“ที่นี่ที่ไหน” วีค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาแต่เมื่อสติกลับมาเริ่มทำงานก็สะดุ้งตกใจ และมองหันซ้ายขวาจนเจอดาเนะที่นอนสงบนิ่งข้างๆตนเอง

“ดาเนะๆ” วีรีบไปเขย่าไหล่ของดาเนะที่นอนนิ่งไม่ไหวติงด้วยความกลัว “ดาเนะๆ ฟื้นสิ ดาเนะจะต้องไม่เป็นอะไรนะ” วียังดื้อพยายามปลุกดาเนะอีกครั้งซึ่งไร้ผล เสลธที่รับความจริงได้แล้วถึงกับล้มลงไปบนเตียงและเอาแขนมาปิดที่ตาและกัดฟัน หยดน้ำตานั้นไหลลงมาที่ด้านข้างแก้มทั้งสองข้าง วีในตอนนี้ก็น้ำตาไหลทั้งสองข้างเหมือนกันในขณะทีประคองมือขึ้นของดาเนะมากุมเอาไว้

“วี ตั้งสติและใจเย็นๆก่อน” เสียงอเคเชียเอ่ยประเคาะปรพคองวีให้สงบลง วีหันมาพบกับเทพอเคเซียจึงขอร้องในสิ่งที่ไม่สามารถเป็นไปได้คืนมา “ท่านอเคเชีย ได้โปรดช่วยชีวิตดาเนะด้วย ข้าพเจ้ายอมได้ทุกอย่างแต่ได้โปรดช่วยชีวิตของดาเนะด้วย” วีขอร้องกับเทพอเคเชียซึ่งเสลธก็ลุกขึ้นมาขอร้องเหมือนกัน เป็นอีกครั้งที่เสลธยอมทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความปรารถนาของตน อเคเชียที่ได้ยินคำขอร้องนั้นสีหน้ากลับแย่ในทันที

“ท่านอเคเชีย” กิ้งก่าเหลืองดำต่างพูดออกมาโดยพร้อมกันและรู้แย่ในทันทีที่เห็นสีหน้าของอเคเชีย โดยเฉพาะวีที่ทำใจไม่ได้เหมือนจะเสียสติอีกครั้ง

“ความจริงแล้วเพื่อนของพวกเธอยังไม่ได้ตายอย่างที่พวกเธอคิดหรอกนะ” อเคเชียตอบให้ซึ่งกิ้งก่าทั้งคู่ที่ได้ยินนั้นจิตใจฟื้นฟูในทันทีที่ได้ยิน “ดาเนะ” วีรีบกลับไปกุมมือของดาเนะอีกครั้งอย่างมีความหวัง ซึ่งเสลธก็หันไปมองเพื่อนของตนด้วยสีหน้ายินดีและดีใจเหมือนกัน

“แต่เราก็ไม่สามารถรักษาให้กับเพื่อนดาเนะของพวกเธอให้ได้ เพราะนั่นหมายถึงดาเนะจะตายในทันทีถ้าเราทำการรักษา”

Author:  fushigidane [ Mon Nov 01, 2010 7:05 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

JJmall wrote:
^ใส่วายเยอะๆเลยโฮะๆๆๆๆ

เอ่อ เจ๊ ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ

จะตายดีไหมหนอ :lol: เห็นหลุมดำว่าอย่างงี้ ฟื้นขึ้นมาแบบzombieดีไหม ไม่ตายง่ายๆด้วย

อยากนอนบนเตียงของที่ท่านอเคเชียเสกขึ้นมาจัง นิ่มน่าดูเลย

Author:  JJmall [ Mon Nov 01, 2010 7:26 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

อืม.. เริ่มจะมีการกอดจับถูไถอุ้มเขย่าขย่ม (เอ้ยไม่ใช่..) แล้วสินะ โฮะๆๆๆ =.,=

//ปาดกำเดา.. หมอคะ เลือดจะหมดตัวแล้ว ขอเลือดกรุ๊ป Y ด่วนเลยคะ =.,=


ถ้าให้เดา ดาเนะคงโดนด้านมืดเสลธยิงเข้าไป และพอเจอพลังขั้วตรงข้ามก็จะเข้าโจมตีทันที แปลว่าเหลือความหวังเดียว

คีเซร่า เซร่า~ ไม่ใช่และ.. อร๊ายยย เซร่าออกโรง ลุ้นๆ ว่าจะมีทางรักษาได้มั้ย

ถึงเซร่าจะมา แต่พอมาใกล้ก็คงโดนพลังความมืดของเสลธที่อยู่ในตัวดาเนะดูดไปอยู่ดีสินะ =A=

เหมือนตอนที่ศรเสลธดูดความมืด ไม่นะ.. ดาเนะจะร่างสลายแล้วเหรอ =A= ติดตามตอนต่อไป..

Author:  pitinata [ Mon Nov 01, 2010 7:28 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน6(End Scenario2)

จาก 2 ตอนที่ผ่านมา ให้ความรู้สึกเหมือน ดู Ragnarok The Animation ตอนสุดท้าย
ที่พระเอก โดนนางเอก(ที่ถูกควบคุม)เล่นงาน เกือบตาย
แต่พอนางเอก หายจากการถูกควบคุม

ก็รีบเข้าไปดูพระเอกที่กำลังจะตายด้วยความเป็นห่วง
และได้ทำการแก้คำสาปที่พระเอกโดนด้วยการ จูบ :o

ฟิคดาเนะ จะมีแบบนี้มั้ยเนี่ย - -* :o :o :o :o :o
(ไม่อาว เราเผลอคิดอะไรออกไปเนี่ย :lol: )

ยังไงก็รออ่านตอนต่อไปครับ

ปล.ว่าแต่ ก็งงๆ นะครับว่าทำไม ถ้าอเคเซียรักษาให้ดาเนะแล้วดาเนะถึงตาย?

JJmall wrote:
อืม.. เริ่มจะมีการกอดจับถูไถอุ้มเขย่าขย่ม (เอ้ยไม่ใช่..) แล้วสินะ โฮะๆๆๆ =.,=

//ปาดกำเดา.. หมอคะ เลือดจะหมดตัวแล้ว ขอเลือดกรุ๊ป Y ด่วนเลยคะ =.,=


กอดจับถูไถอุ้มเขย่า น่ะยอมรับว่ามี
แต่ ขย่ม นี่ตอนไหนน้อ = =

จัดไป 10 ถุง :lol:
สงสัยเหล่าแม่ยกทั้งหลาย คงจะมีลุ้นละ Sc3. แต่เป็นคู่อื่นนะ :lol:


================================

End Scenario2
We're safe..... For now!

Page 103 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/