BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 107 of 204

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Tue Nov 02, 2010 8:26 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

JJmall wrote:
ก็เธอว์เป็นหัวหน้าแม่ยกนี่จ๊ะแพนด้าจัง!!!


แพนด้าเป็นหัวหน้าแม่ยกตั้งแต่เมื่อไหร่?!!

จำได้ว่าแค่เชียร์เฉยๆ นะคู่ก่าๆ เนี่ย
แต่ถ้าคู่หมาฟ้าแดงนี่ใช่เรยย แม่ยก คนเลี้ยง หัวหน้า FC :oops: :oops:

Author:  JJmall [ Tue Nov 02, 2010 8:27 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

~LittlE_PanDa~ wrote:
JJmall wrote:
ก็เธอว์เป็นหัวหน้าแม่ยกนี่จ๊ะแพนด้าจัง!!!


แพนด้าเป็นหัวหน้าแม่ยกตั้งแต่เมื่อไหร่?!!

จำได้ว่าแค่เชียร์เฉยๆ นะคู่ก่าๆ เนี่ย
แต่ถ้าคู่หมาฟ้าแดงนี่ใช่เรยย แม่ยก คนเลี้ยง หัวหน้า FC :oops: :oops:


อย่ามาซึนสิจ๊ะเธอว์!!!!

Author:  pitinata [ Tue Nov 02, 2010 8:29 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

JJmall wrote:

มีอะไรจะแก้ตัวมั้ยจะปินัทคุง :lol:


ฮว้าก นั่นมัน แก้เองแล้วไม่ใช่เรอะ
ท่านศาลที่เคารพ หลักฐานนี้ไม่ใช่หลักฐานที่แท้ อย่างแน่นอน ของจริงต้อง.....

pitinata wrote:
JJmall wrote:

คงจะเป็นพี่มุกกี้กับพี่เคียว

//โดนตบ



งานนี้ถามเจ้าตัวเลยว่า สมัครใจมั้ย :o
ปล.ผมว่างอยู่นะ ยัดๆไปก็ไม่ว่า :lol:


ผมไม่รู้ ผมไม่ผิดน้าาาาาาา

==============================

นับถือท่านดาเนะจริงๆขอรับ

Statistics ฟิคของดาเนะ (นัีบจาก Word ที่ผมใช้บันทึกฟิคนี้)
บันทึกเมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2553
20:48 น.

Image

จำนวนหน้า (นับจากจุดเริ่มต้น ซึ่งรวมถึง ประวัติโดยย่อ)
126 หน้า (Angsana New 14 มีภาพแทรกประมาณ 3 หน้า)

จำนวนบรรทัด
4376 บรรทัด

จำนวนคำ
81220 คำ

ตัวอักษรทั้งหมด
297452 ตัวอักษร

จำนวนตอนทั้งหมด (รวมตอนย่อย และ ประวัติย่อ)
29 ตอน

Reply ทั้งหมด
1062 Replies

View ทั้งหมด
6711 Views

ขอขอบคุณเครื่องไม้เครื่องมือ
MS office Word 2003
Bigbug Webboard

:mrgreen:

ท่านดาเนะขยันจริงๆเลยคร้าบ ^^

Author:  fushigidane [ Tue Nov 02, 2010 10:09 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

ทำไปได้หนอเรา :shock: ขอบคุณปินัทที่ทำสถิติให้นะ

Author:  blackhole [ Tue Nov 02, 2010 10:29 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

ยกเลิกหนังสือดีกว่า เยอะเกิ้น~

Author:  GuilMon [ Tue Nov 02, 2010 11:24 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

คนรัก digi wrote:
GuilMon wrote:
ImageImageImageImage

อร๊ายยยยยยย

[กลิ้งหนี]


!!!

ไอ้เจ้ากิลล์!!! นี่เจ้าก็สนับสนุนช่ายม๊ายยยยยยยยยยยยย

*/ไล่แตร่ดวาฬ :twisted:



แอร๊ยยย

เค้าป่าวววนะะะะะ !!

แค่อ่านๆแล้วมันเกิืดอากาีีร . . . .

อุโฮ๊ะ !!

เผ่นด้วยความเร็วแสง ฟ้าววววว !!

Author:  fushigidane [ Wed Nov 03, 2010 8:00 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

คนรัก digi wrote:
~LittlE_PanDa~ wrote:
pitinata wrote:
วีXปินัท ไม่อ๊าว ขอปฏิเสธ เนอะ ท่านวี

แต่เอา ดาเนะ x ปินัท สินะ.....


เหยอออ =[]="

งานนี้เคลียร์กันเองนะครับถ้าเป็นงั้นอ่ะ */เผ่น~~~~ :oops:

ฮากกก ไม่อ๊าววว แค่ก่าวีกับก่าดาเนะโดนจิ้นคู่เดียวก็ไม่ไหวแล้ววว อย่าเพิ่มดีกรีเลย Plz

Author:  mojiz [ Wed Nov 03, 2010 11:47 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

จะทำเป็นหนังสือได้เลยนะเนี่ย

Author:  fushigidane [ Wed Nov 03, 2010 12:47 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน3

“ดาเนะ ดาเนะเป็นไงบ้าง ดาเนะ” เสียงเล็กๆเหมือนเสียงของเด็กตัวหนึ่งเรียกปลุกให้ตื่น “ดาเนะอย่าแกล้งกันอย่างงี้สิดาเนะ เรากลัวนะ” เสียงของเด็กตัวนี้เปลี่ยนไปด้วยความกลัวที่แทรกเข้ามา “อึ อือ” ดาเนะเริ่มคืนสติและค่อยๆลืมตาขึ้นมา ภาพที่เห็นคือกิ้งก่าน้อยสีดำที่อยู่เหนือหัวของดาเนะมองลงมาทั้งน้ำตาคลอเบ้า “ดาเนะฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้างดาเนะ” กิ้งก่าน้อยดีใจที่เห็นกิ้งก่าที่นอนสลบอยู่นั้นตื่นขึ้นมา

“ที่นี่ที่ไหนน่ะ” ดาเนะถามขึ้นมาด้วยเสียงที่งัวเงียเหมือนพึ่งตื่น เพราะทุกสิ่งทุกอย่างในโลก12หางนี้ไม่เว้นแม้แต่สิ่งไม่มีชีวิตอย่างก้อนหินหรือละอองน้ำ ถ้าตายหรือดับสูญไปแล้วนั้น ดวงวิญญาณของเจ้าของจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังธรรมชาติให้กับโลก12หางแห่งนี้ และพลังธรรมชาตินั้นๆจะถูกแปรเปลี่ยนให้กำเนิดสิ่งต่างๆตามความดีชั่วที่ได้สะสมมา เกิดการวนเวียนว่ายตายเกิดเป็นวัฐจักรแบบนีเรื่อยไป แต่ดาเนะที่ตื่นขึ้นมาได้นั้นแสดงว่ายังไม่ตาย

“ที่ๆเราเล่นเป็นประจำไงดาเนะ” บริเวณรอบๆนั้นเป็นทุ่งหญ้ากว้างขวางที่มีรั้วไม้ล้อมรอบ มีต้นไม้ต้นใหญ่อยู่กระจัดกระจายไม่เกะกะ และยังมีพื้นที่กว้างขวางมากพอให้สำหรับวิ่งเล่นหรือจัดกิจกรรมต่างๆได้อย่างสะดวก ดาเนะยันตัวเองขึ้นมานั่งแต่กลับปวดไปทั้งตัวแต่ไม่มาก

“ทำไมมันปวดไปทั้งตัวจังเลยล่ะ สงสัยเพราะโดนศรพลังงานของเสลธยิงเข้าใส่แน่ๆ” ดาเนะพูดกับตนเองเสร็จแล้วหันไปเพื่อจะขอบคุณกิ้งก่าน้อยสีดำที่เจอและปลุกดาเนะให้ตื่น แต่ภาพที่ดาเนะได้เห็นนั้นกลับเป็นกิ้งก่าน้อยสีดำที่ปลุกให้ตื่นทำหน้าเบะกำลังจะร้องให้ออกมา

“ดาเนะใจร้าย ทำไมดาเนะต้องว่าเค้าด้วยอะ เค้าไม่ได้ทำอะไรดาเนะเลยนะ” กิ้งก่าน้อยทำท่าจะร้องไห้เพราะโดนโยนความผิดซึ่งเหมือนจะไม่ได้ทำ “ดะ เดี๋ยวก่อนสิหนู พี่ไม่ได้!!!” ดาเนะตกใจเมื่อกำลังจะยื่นมือเข้าไปลูบหัวกิ้งก่าน้อยตัวนั้นเพื่อขอโทษ

“มือ มือเรา ทำไม” ดาเนะมือสั่นกับภาพที่เห็นเพราะมือของตัวเองนั้นหดเล็กลง เสียงก็เล็กลงเหมือนเด็ก ดาเนะรีบเอามือมาจับหน้าและสำรวจตัวเองทุกส่วนของร่างกาย “ไม่จริง!!! หางเรา ตัวเรา ทำไมมันหดลงเหลือเท่านี้ล่ะ” ดาเนะตกใจและพยายามตั้งสติให้นิ่งเพื่อจะไตร่ตรองสิ่งที่เกิดขึ้น

“ดาเนะโกรธเสลธแล้ว โฮ----- ดาเนะเกลียดเสลธแล้ว แง-----“ เสียงร้องให้ของกิ้งก่าเสลธร้องดังขึ้นมายิ่งทำให้ดาเนะลนลานจนทำอะไรไม่ถูก


“ดาเนะขอโทษเสลธนะ ดาเนะไม่ได้โกรธและเกลียดเสลธนะ” ดาเนะในร่างกิ้งก่าเด็กเข้าไปปลอบกิ้งก่าสีดำตัวน้อยจนหยุดร้องไห้ “จริงนะ ดาเนะไม่โกรธเสลธนะ” เสลธมองดาเนะทั้งน้ำตาคลอเบ้า “จริงสิ ดาเนะไม่ได้โกรธแล้วนะ” ดาเนะยิ้มให้กับกิ้งก่าน้อยซึ่งกิ้งก่าน้อยก็สีหน้าดีขึ้นทันที มือกรงเล็บสีน้ำตาลค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจนหมดและยิ้มดีใจให้กับดาเนะ

“แล้วดาเนะเป็นอะไรมั้ยน่ะ” เสลธถามขึ้นมาซึ่งตัวดาเนะเองก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน เพราะความจำล่าสุดที่จำได้นั้นคือตัวเองโดนเสลธยิงศรพลังงานสีเหลือง ซึ่งเป็นศรพลังงานสำหรับทำลายเผ่ามีหางโดยเฉพาะ แต่ดูเหมือนที่แห่งนี้จะไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น

“ดาเนะจำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ มันเกิดอะไรขึ้นหรอ” ดาเนะแสร้งพูดให้เหมือนเด็กเพื่อให้กลมกลืนไปกับสถาณการณ์ “ดาเนะเป็นอะไรมากรึเปล่าน่ะ ไปหาพวกผู้ใหญ่มั้ยดาเนะ” เสลธกังวลและกลัวจนเหมือนจะร้องให้อีกครั้ง ดาเนะเห็นท่าไม่ดีจึงแสร้งทำเป็นปรกติ “เสลธ ดาเนะไม่ได้เป็นอะไรเลยจริงๆนะ ดูสิๆ” ดาเนะลุกขึ้นยืนกระโดดๆไปมาเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แต่จริงๆแล้วยังปวดไปทั้งตัวอยู่ หางของดาเนะสั่นและพองเพราะปวดแต่เนื่องจากอยู่ด้านหลัง เสลธจึงมองไม่เห็น

“ตอนที่วิ่งเล่นไล่จับกันอยู่จู่ๆดาเนะก็ล้มลงไปและนิ่งไปเลย แล้วเสลธเข้าไปเรียกดาเนะก็ไม่ยอมลุกขึ้นมา เสลธกลัวมากเลย” ดาเนะที่ได้ยินเสลธเล่ามานั้นจึงเดินเข้าไปจับมือของเสลธขึ้นมา “ดาเนะไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่นา ดาเนะขอโทษที่ทำให้เสลธเป็นห่วงนะ” เสลธกลั้นน้ำตาและตรงเข้าไปกอดดาเนะที่ขนาดตัวพอๆกัน

“เย้ ดาเนะไม่เป็นอะไรจริงๆด้วย” เสลธพูดออกมาอย่างดีใจแต่หางของดาเนะนั้นสั่นและตั้งพองระริก น้ำตาของดาเนะเล็ดออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างออกมา “อ๊ากกกกกก” ดาเนะร้องในใจออกมาเพราะยิ่งปวดตัวมากขึ้นเพราะแรงกอดของกิ้งก่าเด็กที่กอดตนอยู่ หน้าของเสลธนั้นมีความสุขซึ่งดาเนะที่เห็นนั้นก็ไม่ขัดขืนแต่อย่างใด ยอมทนปวดเพราะไม่อยากทำลายความสุขของเด็กตัวเล็ก

“ถ้านี่คือเสลธจริงๆ ทำไมไม่มีรอยแผลเป็นล่ะ แล้วตัวเราก็หดมาเป็นเด็กแบบนี้อีก ถ้าเราตายไปแล้วทำไมยังมีตัวตนแบบนี้ได้ล่ะ ที่นี่ทันที่ไหนกัน และเกิดอะไรขึ้น อากกกกกก” ดาเนะคิดประเมินสถานการณ์ในใจทั้งน้ำตาและความปวดตัว และร้องเจ็บปวดในใจเช่นกันเมื่อเสลธกอดแรงขึ้น


“อ๊ะ เย็นแล้ว กลับหมู่บ้านกันเถอะ” เสลธมองท้องฟ้าซึ่งยังคงเป็นสีฟ้าปรกติอยู่แต่ดวงอาทิตย์นั้นฉายแสงมา ซึ่งเงาหางขดของกิ้งก่านั้นยืดยาวออกไปแสดงถึงเวลาที่เข้าสู่ช่วงเย็นแล้ว ดาเนะกับเสลธที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นเก็บลูกหินเข้าตลับเล็กๆและยื่นให้เสลธ

“ว้า แพ้ดาเนะอีกแล้ว ดาเนะเล่นเก่งจัง เสลธสู้ดาเนะไม่ได้เลย” เสลธเสียดายที่เล่นเกมกับดาเนะแพ้ซึ่งดาเนะก็ตบไหล่ให้เสลธเบาๆ “แต่เสลธเก่งนะ ถ้าเมื่อกี้ดาเนะเล็งพลาดไปล่ะก็ ดาเนะแพ้ไปแล้วนะ” ดาเนะเอาเท้าลบรอยขูดกับดินที่เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่จนเป็นเนื้อเดียวกับดินใต้ตนไม้

“จริงหรอดาเนะ เสลธเก่งขึ้นแล้วหรอ” เสลธถามด้วยความดีใจ “จริงสิ แล้วดาเนะจะโกหกทำไมล่ะ” ดาเนะหลับตาให้ข้างนึงและถอนหายใจเบาพร้อมกับใช้แขนซ้ายเท้าเอวให้เสลธ “งั้นพรุ่งนี้เสลธไม่ยอมแพ้ดาเนะแน่นอน จะต้องชนะดาเนะให้ได้” เสลธยื่นคำมั่นให้ดาเนะซึ่งดาเนะก็รับด้วยความเต็มใจ

“ได้เลยเสลธ แล้วดาเนะจะไม่ยอมให้เสลธเด็ดขาด” ดาเนะยื่นคำมั่นให้กับเสลธด้วยเช่นกัน “งั้นพรุ่งนี้มาเล่นกันอีกนะดาเนะ” เสลธเก็บตลับลูกหินใส่ย่ามใบเล็กๆและสะพายเดินกลับหมู่บ้านพร้อมกับดาเนะ “มาเลยๆ เดี๋ยวดาเนะจะรอที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมนี้นะ” แล้วทั้งคู่ก็เดินกลับหมู่บ้านด้วยกัน

“เราจำได้ไม่เคยลืม เหตุการณ์ที่เรากับเสลธเล่นด้วยกันในหมู่บ้าน นี่ก็เหมือนกัน เป็นเหตุการณ์เดียวกันเลย และเหมือนทุกอย่างด้วย เหมือนกับความทรงจำของเราในอดีตเลย แต่ตอนต้นที่เจอนั้นมันคืออะไรกัน” ดาเนะคิดในใจขณะที่เดินคู่กับเสลธที่เดินยิ่มอย่างมีความสุขและอารมณ์ดี ทั้งคู่เดินด้วยกันจนจนออกจากเขตทุ่งกว้างมาถึงหมู่บ้านที่เสลธพูดถึง

“นี่มัน...หมู่บ้านคาเลียนก้านี่ แล้วชาวกิ้งก่ายังอยู่เต็มไปหมด!!!” ดาเนะที่คิดในใจนั้นตกใจกับภาพที่เห็นและยิ่งตกใจมากยิ่งขึ้นที่ชาวกิ้งก่าในหมู่บ้านนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงของช่วงอายุ เป็นช่วงอายุที่ดาเนะได้เห็นเป็นประจำก่อนที่ดาเนะจะโดนไล่ออกจากหมู่บ้าน

“ไม่จริงน่ะ ทุกตัวยังอยู่ และไม่แก่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย” ดาเนะกวาดมองภาพหมู่บ้านโดยรอบยิ่งทำให้ตกใจมากยิ่งขึ้น เพราะสภาพหมู่บ้านนั้นยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนสมัยที่ดาเนะยังเป็นเด็กอีกด้วย “ทุกอย่างสัมผัสได้ เรายังรู้สึกปวดตัวอยู่ด้วย ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันแล้วมันคืออะไรน่ะ นี่เรากำลังย้อนอดีตมาหรอ” ดาเนะเริ่มสับสนและสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยิ่งคิดยิ่งหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้

“ดาเนะ” เสลธหันมามองทางดาเนะที่กำลังทำหน้านิ่วครุ่นคิดอยู่ตัวเดียว “อ้า เอ่อ ไม่มีอะไรเสลธ แค่คิดว่าจะรับมือกับเสลธยังไงในวันพรุ่งนี้ดีน่ะ แหะๆ” ดาเนะหัวเราะแหะๆกลบเกลื่อนซึ่งเสลธก็เชื่อเพราะยังเป็นเด็ก “โห ดาเนะ เสลธจะเอาจริงพรุ่งนี้ถึงกับเครียดเลยหรอดาเนะ” เสลธแซวเพื่อนของตนซึ่งดาเนะก็รับมุขตามเช่นกัน

“ไม่ได้หรอกเสลธ พรุ่งนี้เสลธเอาจริงดาเนะก็ต้องเตรียมรับมือให้ดีสิ ดาเนะก็จะสู้สุดความสามารถเลยนะ” ดาเนะประกาศมั่นให้กับเสลธซึ่งเสลธก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา “พรุ่งนี้เสลธไม่ยอมแพ้แน่ แล้วเจอกันนะดาเนะ” เสลธวิ่งเข้ากระท่อมเล็กๆของตนซึ่งอยู่ใกล้ๆกับกระท่อมของเสลธ

“แล้วเจอกันนะเสลธ” ดาเนะโบกมือลาไปมาให้เสลธซึ่งเสลธก็วิ่งโบกมือให้เช่นกัน เมื่อเสลธเข้ากระท่อมไปแล้วนั้น ดาเนะก็เข้ากระท่อมของตนเองเหมือนกัน ที่หมู่บ้านคาเลียนก้าแห่งนี้จะมีวัฒณธรรมที่แปลกประหลาดคือ เหล่ากิ้งก่าทุกตัวเมื่อโตจนสามารถพอที่จะสามารถจับแยกกับพ่อแม่ได้แล้ว จะแยกกิ้งก่าน้อยเหล่านั้นให้อยู่กระท่อมหลังเล็กๆเป็นของตนเอง แต่ยังสามารถขอความช่วยเหลือต่างๆจากเหล่ากิ้งก่าในหมู่บ้านแห่งนี้ได้ตามปรกติยามจำเป็น เพื่อฝึกความสามารถการพึ่งพาตนเองให้ได้ แต่สำหรับเสลธและดาเนะนั้นไม่มีพ่อแม่ เพราะหายสาบสูญไปตั้งแต่เสลธกับดาเนะยังไม่สามารถรับรู้เรื่องราวอะไรต่างๆได้อย่างปริศนา ทั้งดาเนะและเสลธต่างต้องอยู่กันเพียงลำพังมาโดยตลอด แต่ยังมีเหล่ากิ้งก่าผู้ใหญ่นั้นให้ความช่วยเหลือตลอดเวลา

“ถ้าเราย้อนอดีตมาจริงอย่างนี้ก็ดีสิ จะได้แก้ไขอดีตทั้งหมดให้ไม่ต้องเจอกับเรื่องที่เลวร้าย ไม่ต้องโดนไล่ออกมาจากหมู่บ้าน ไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว...” ดาเนะมองไปเห็นภาพๆหนึ่งที่ติดบนผนัง เป็นภาพของกิ้งก่าสีเหลืองตัวเล็กที่ใส่แว่นกันลมสีฟ้าที่ถือยกคันธนูคันเล็กขึ้นมาด้วยความดีใจ ดาเนะที่นอนอยู่บนเตียงกอดหมอนแน่นและสีหน้าแย่ลงในทันที

“แต่เราจะไม่ได้พบวี และวีจะไม่รู้จักเรา เพราะวีเป็นฝ่ายเข้ามาหาเราก่อน”


ที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมที่เสลธกับดาเนะมาเล่นด้วยกันนั้น ดาเนะมายืนรอเสลธเพื่อที่จะได้เล่นด้วยกันอีกครั้ง “วันนี้เจ้าเสลธมันจะวางแผนอะไรมาเล่นนะ จำไม่ได้แล้วด้วยสิแต่รู้สึกตื่นเต้นจังเลย” ดาเนะรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับเป็นเด็กจริงๆ นานเท่าไรแล้วที่ดาเนะไม่ได้สนุกและได้เล่นอะไรแบบนี้มานาน แต่เวลาผ่านไปนานเท่าไรเสลธก็ไม่ยอมมาเสียที จนกระทั่งถึงช่วงกลางวันที่พระอาทิตย์ขึ้นสูงสุดและฉายแสงที่แรงจ้า

“ช้าจังเลย ทำไมเสลธยังไม่มาอีกนะ” ดาเนะยังคงรอเสลธอยู่แต่ก็ไม่เห็นการปรากฎตัวของเสลธจึงเดินกลับกระท่อมในหมู่บ้านของตน เมื่อเข้าเขตหมู่บ้านแล้วดาเนะรู้สึกประหลาดในใจ จู่ๆดาเนะก็ได้ยินเสียงร้องให้ของเด็กนั้นดังก้องเข้ามาในหัวของดาเนะเบาๆ

“ปวดหัว ใครก็ได้ช่วยเสลธที” เสียงของเสลธที่ครางออกมาอย่างทรมานเหมือนอาการป่วยนั้นเข้ามาในหัวของดาเนะ “เสลธ” ดาเนะที่ได้ยินจึงรีบวิ่งไปที่กระท่อมของเสลธและเปิดประตูเข้าไป ที่มุมของกระท่อมนั้น ดาเนะพบกับเสลธที่นอนอยู่บนเตียงอยู่

“ดาเนะ ค่อกๆ” เสลธมองมาทางประตูกระท่อมเห็นดาเนะเป็นแขกเข้ามาจึงพยายามลุกจากเตียงลงมาเพื่อจะต้อนรับ ดาเนะรีบเดินเข้าไปหาและเสลธซึ่งหน้าของเสลธนั้นออกสีแดงๆและหายใจหอบๆเป็นลมอุ่นๆออกมา

“เสลธไม่สบายอยู่นี่นา” ดาเนะตกใจกับสภาพที่เห็นเพราะทั้งสีหน้าและอาการของเสลธนั้นค่อนข้างแย่มาก ตัวที่ร้อนและเหงื่อที่ออกมามาก อาการหายใจติดขัดและลมหายใจที่ออกมาอย่างร้อนๆอีกด้วย “ไม่เป็นไรดาเนะ เสลธไม่สบายนิดหน่อยเอง เดี๋ยวเรามาแข่งลูกหินกันเถอะ วันนี้เสลธไม่ยอมแพ้แน่ ด่อกๆ” เสลธยังไม่ลืมคำมั่นที่ให้กับดาเนะ

“ไม่ได้นะเสลธ เสลธไม่สบายขนาดนี้นอนพักก่อนเถอะ” ดาเนะส่ายหน้าไปมาและพูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนของตน “ถ้าไม่แข่งลูกหินกับดาเนะ เดี๋ยวดาเนะจะโกรธเสลธว่าไม่รักษาคำพูด” เสลธตอนนี้นำตาคลอเบ้าขึ้นมาแต่ไม่ใช่เพราะกลัวดาเนะจะโกรธ แต่เป็นฤทธิ์ไข้ที่โจมตีใส่จนปวดหัวมากจนน้ำตาคลอขึ้นมา

“ดาเนะไม่โกรธเสลธหรอก แต่ดาเนะจะโกรธเสลธถ้าเสลธป่วยแล้วจะยังฝืนเล่นลูกหินอีกนะ” ดาเนะว่าเสลธด้วยความเป็นห่วง “เสลธนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวดาเนะจะเอาผ้าชุบน้ำกับทำยามาให้เสลธกินนะ” ดาเนะค่อยๆเอนตัวเสลธลงบนเตียงและห่มผ้าให้แล้วไปเตรียมอุปกรณ์ต่างๆ

“ดาเนะ ไม่โกรธจริงๆนะ ค่อกๆ” เสลธถามเพราะยังคงกังวลและกลัวอยู่ “ไม่โกรธจริงๆ ดาเนะไม่ได้โกหกนะ แต่ตอนนี้เสลธนอนบนเตียงห้ามหนีไปไหนนะ ไม่งั้นดาเนะโกรธจริงๆด้วย” ดาเนะขู่เสลธซึ่งดูจะได้ผลดีด้วย “งั้นเสลธจะนอนบนเตียงรอดาเนะนะ ค่อกๆ” เสลธตอบกลับให้ด้วยเสียงที่อ่อนระทวยแต่ดาเนะยังสามารถได้ยินอยู่ “อือ รอแปปนะ” ดาเนะตอบกลับขณะหยิบเตรียมน้ำใส่กาละมังเล็กๆที่มีผ้าขนหนูอยู่

“จำได้แล้ว วันนั้นเรารอเสลธครึ่งวันแต่เสลธไม่ยอมมาเลยกลับบ้านไป แล้ววันหลังๆเราก็ว่าเสลธและโกรธหลายวันเลย ที่แท้เสลธป่วยแบบนี้หรอ แล้วทำไมเสลธไม่ยอมบอกเราล่ะ...” ดาเนะครุ่นคิดขณะเตียมน้ำใส่กาละมังและยกไปที่โต๊ะตัวเล็กๆ ดาเนะมองไปยังเสลธที่นอนหายใจติดขัดหน้าแดงอยู่บนเตียงใต้ผ้าห่ม

“หรือว่านี่คือความทรงจำในอดีตของเสลธ!!!”

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Wed Nov 03, 2010 1:18 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน2

ส....ส.......สเลธเคะมากก O___O!!!!!

Page 107 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/