BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 114 of 204

Author:  JJmall [ Fri Nov 19, 2010 10:56 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

=///= ดาเนะ.. เป็นโรคเบะระยะสุดท้ายแล้วสินะ..

ถึงกับขึ้นคร่อมโดรุเลย อื้อหืม.. ท่าทางอากุจะลีลาเด็ดน่าดู =.,=

ย่างออกกระทู้ช้าๆก่อนโดนอุ้ม..

Author:  Underdog [ Sat Nov 20, 2010 1:06 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

ว้ากกกก ไม่อ๊าววววว โดรุไม่ชอบกล้ามๆ TwT!!!!!

ผมชอบหุ่นสมส่วนปกติ แต่ลีลาเด็ดนะคร้าบบบ TwT!!!

ไม่อ๊าวววว กล้ามว้ากก ๆ ><!!

Author:  MonkeyMage [ Sat Nov 20, 2010 1:07 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

ลีลาเด็ด... ลีลาอะไรเหรอฮะ? โดรุ...

-/ไม่อยากคิดอะไรที่ไกลเกิน... :lol:

Author:  pitinata [ Sat Nov 20, 2010 7:08 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

MonkeyMage wrote:
ลีลาเด็ด... ลีลาอะไรเหรอฮะ? โดรุ...

-/ไม่อยากคิดอะไรที่ไกลเกิน... :lol:


ขอสงสัยด้วยคนครับ :lol:

/me ย่องหนีโดรุอย่างช้าๆ โดยที่ไม่ให้ โดรุรู้ตัว :lol:

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Sat Nov 20, 2010 2:19 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

Underdog wrote:
ผมชอบหุ่นสมส่วนปกติ แต่ลีลาเด็ดนะคร้าบบบ TwT!!!


..................................

//ช็อก

Author:  fushigidane [ Sat Nov 20, 2010 6:52 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

MonkeyMage wrote:
เป็นแรงบันดาลใจที่.. เอิ่ม... น่ากลัวดีนะฮะ...

เพิ่งรู้ว่าท่านดาเนะชอบแบบนี้นะเนี่ย... -/เซฟข้อมูล...


นี่แต่งเพื่อเอาคืนเรื่องที่คุยกันในSkypeนะเฮ่ย แม้จะเคยบอกชอบ "ล่ำ เท่ ถ่อย เถื่อน" แต่ไม่ใช้ไอ้บ้ากล้ามแบบในภาพนั้นนะเฮ่ย แล้วจะเซฟข้อมูลไปทำไมมิทราบห๊าาาาาาา

พอเห็นผลรวบยอดบันทึกที่ปินัททำมาให้แล้ว...น่ากลัวอะ ทำไปได้ไงเนี่ย 170หน้า...
JJmall wrote:
=///= ดาเนะ.. เป็นโรคเบะระยะสุดท้ายแล้วสินะ..

ถึงกับขึ้นคร่อมโดรุเลย อื้อหืม.. ท่าทางอากุจะลีลาเด็ดน่าดู =.,=

ย่างออกกระทู้ช้าๆก่อนโดนอุ้ม..

ฮากกก ก็ขึ้นไปขี่บนท้องของโดรุจะให้ใช้คำว่าอะไรนอกจากขึ้นคร่อมเนี่ย นี่อุตส่าไม่บรรยายเกี่ยวกับโดรุที่พยายามนอนดิ้นแต่ไม่มีแรง แล้วจับกรอกจนโดรุตาเหลือกอะไรแบบนี้แล้วนะ ยังจะมาจิ้นให้ไปในทางนั้นอีกกกกกก

Author:  pitinata [ Sat Nov 20, 2010 7:28 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

fushigidane wrote:

พอเห็นผลรวบยอดบันทึกที่ปินัททำมาให้แล้ว...น่ากลัวอะ ทำไปได้ไงเนี่ย 170หน้า...


ผมว่าอันนี้น่ากลัวกว่าอีก :o

pitinata wrote:
ตัวอักษรทั้งหมด
404170 ตัวอักษร


ท่านดาเนะฟิดสุดยอดคร้าบ :lol: ทำไปได้

ตอนต่อไปจะออกเมื่อไหร่หรอครับ :mrgreen:

Author:  JJmall [ Sat Nov 20, 2010 10:10 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

ช๊อคด้วยคน อากุจะยอมได้หรือไม่.. !? ได้ข่าวว่าหมาของอากุกล้ามนิ โฮะๆๆๆ ยอมได้หรืออากุ!?


ดาเนะยิ่งอธิบายยิ่งเห็นภาพ.. อ่านไปหน้าแดงเลยนะเนี่ยโฮะๆๆๆ (ไปไกลอยู่คนเดียว..)


170 หน้า..

ม่วงๆซักประมาณ 92.8% เห็นจะได้.. ร้ายมว๊ากกก(นะเธอว์)!!

Author:  fushigidane [ Mon Nov 22, 2010 7:11 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน7

ท่ามกลางที่พักขนาดใหญ่ของกลุ่มDRหรือหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งนั้น ปรกติแม้จะเวลาค่ำหรือดึกขนาดไหนก็ตามถ้าไม่เกินเวลาช่วงเที่ยงคืน จะต้องมีหางบางส่วนที่นั่งโซฟากลางโถงกลางเพื่อทำกิจกรรมต่างๆของตน เพื่อทำหน้าที่เวรรับข้อความต่างๆที่อาจส่งมาตอนช่วงกลางคืนก็เป็นได้ แต่ในตอนนี้โถงกลางนั้นกลับเงียบสงัดและไร้ซึ่งแสงไฟ เพราะเหล่าหางทุกตัวนอกจากกิ้งก่านั้นร่วมสังสรรค์ที่สวนแห่งแสงกันหมด เพื่อตอบแทนความเหนื่อยและต้อนรับเฉลิมฉลองเหล่ากิ้งก่าทั้งสองตัว ในตอนนี้จึงมีเพียงแต่ดาเนะตัวเดียวที่อยู่ในเคหะสถานหลังนี้

ดาเนะเดินสำรวจรอบๆบริเวณชั้นสองซึ่งเป็นระเบียงใหญ่จนครบถ้วน เพราะไม่มีอะไรเป็นพิเศษนอกจากตัวระเบียงล้อมรอบและห้องต่างๆที่มีสัญลักษณ์อันแสดงเอกลักษณ์ถึงเจ้าของห้อง อย่างของวีนั้นเป็นเครื่องหมายตัววีสลักที่แผ่นปายไม้ที่ประตูห้องนอน ดาเนะที่สำรวจเสร็จแล้วจึงเดินลงมาที่บันไดกลางลงสู่ชั้นที่หนึ่ง ซึ่งเป็นโถงกลางที่มีโซฟาขนาดใหญ่ล้อมรอบโต๊ะไม้ที่อยู่ตรงกลางห้อง ใต้ระเบียงนั้นมีประตูห้องต่างๆมากมายซึ่งดาเนะไม่รู้เหมือนกันว่าแต่ละห้องนั้นคืออะไร แม้จะอยากสำรวจก็ตามแต่ไม่มีเวลามากพอที่จะเดินสำรวจทุกซอกมุม จึงเดินตรงไปที่ประตูทางออกซึ่งต้องผ่านโถงกลางด้วย

ดาเนะรีบก้าวเดินแต่ต้องหยุดการเคลื่อนที่ลงเมื่อหางตานั้นเหลือบไปเห็นซองเอกสารซองหนึ่งบนกองเอกสาร ซึ่งซองนั้นจ่าหน้าซองว่าดาเนะและประทับตราว่า “สำคัญ” ซองเอกสารของดาเนะนั้นยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้ร่องรอยใดๆเพราะยังถูกปิดผนึกเอาไว้อยู่ ดาเนะจึงถือวิสาสะเปิดซองเอกสารของตนเองดูซึ่งมีเอกสารจำนวนหลายแผ่นอยู่ในนั้น ดาเนะค่อยๆอ่านเอกสารทีละแผ่นที่อยู่ในมือนั้นอย่างตั้งใจ เพราะทุกแผ่นนั้นมีความสำคัญที่สมควรแก่การประทับตราเอาไว้ เพราะมันคือผลการทดสอบการเข้าหน่วยอัลฟ่าของดาเนะเอง

ซึ่งคะแนนที่ดาเนะทำไว้นั้นถือว่าน่าจะค่อนข้างดีมาก เพราะในช่องของความคิดเห็นของแต่ละตัวนั้นค่อนข้างที่จะวิจารณ์ออกมาในเชิงบวก โดยเฉพาะวาฬกิลที่เขียนชื่นชมความตั้งใจมั่นของดาเนะ เพราะไม่มีการแสดงปฏิกิริยาใดๆของคริสตัลจับผิดที่อยู่ห่างที่ๆทดสอบไม่ไกลนัก ดาเนะค่อยๆอ่านความคิดเห็นของแต่ละตัวจนหมดทุกแผ่นซึ่งมีครบทุกตัว นอกจากวีที่เป็นหน่วยอัลฟ่ากิ้งก่า ดาเนะเปิดเอกสารแผ่นต่อไปมาอ่าน ทันทีที่เห็นหน้าเอกสารนั้น ดาเนะตกใจจนมือสั่นเพราะเอกสารนั้นเป็นใบรับรองการเป็นหน่วยอัลฟ่าที่สอง ซึ่งมีลายเซ็นต์ของกิ้งก่ารุ่นหนึ่งรับรองความจริงซึ่งเป็นลายเซ็นต์

“น นี่เราได้เป็นหน่วยอัลฟ่าแล้วจริงๆหนอ” ดาเนะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองกับเอกสารที่ตนเองอ่านอยู่นั้น แต่ดาเนะนั้นกลับไม่ดีใจมากนักกับเอกสารที่เห็นนัก ทั้งที่การได้เข้าหน่วยอัลฟ่านั้นเคยเป็นความฝันของดาเนะ แต่ในตอนนี้ดาเนะได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว นั่นคือการได้รู้จักกับกิ้งก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่า และยังได้เกินกว่าที่คาดคิดอีกด้วย คือการได้เป็นเพื่อนกับวี ดาเนะพลิกกระดาษแผ่นต่อไปเมื่อปราบปลื้มในสิ่งต่างๆแล้วต้องตกตะลึงกับแผ่นกระดาษแผ่นสุดท้านที่ดาเนะอ่านอยู่ เพราะเป็นใบขอทำเรื่องให้ตัวดาเนะสามารถพักอาศัยที่หน่วยแห่งนี้ได้เป็นกรณีพิเศษ และยังมีห้องส่วนตัวให้สำหรับดาเนะอีกด้วย ซึ่งบุคคลที่ทำเรื่องนั้นคือวีนั่นเอง

ดาเนะไม่เข้าใจเหตุผลที่ทำไมวีถึงทำสิ่งต่างๆให้มากมายขนาดนี้ ดาเนะรู้สึกขอบคุณวีจากใจที่มอบสิ่งต่างๆให้ ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ต่างๆขึ้นนั้น ดาเนะคงจะรับยื่นข้อเสนอของวีอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้เหตุการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่สวยงามและเลิศหรูเหมือนอย่างที่เคยจินตนาการไว้ เคยฝันอยากอยู่อย่างสงบ เป็นเพื่อนกับวี และได้พูดคุยตามปรกติสุขโดยไม่กังวลใดๆ แต่ความจริงนั้นแม้จะสามารถทำได้ แต่ความปลอดภัยนั้นมันไม่มีแล้วสำหรับดาเนะ เมื่ออ่านครบทุกแผ่นแล้วจึงเก็บเอกสารเข้าซองให้เข้าที่เหมือนเดิมเพื่อจะทำลายหลักฐานให้แนบเนียนที่สุดก่อนที่จะจากไป


วีออกมาจากห้องเพราะรู้สึกคลื่นไส้เพราะผลจากเครื่องดื่มผสมฤทธิ์เมาของหมาป่าฟ้าอากุ “อุฟ” วีเอามือปิดปากและรีบเดินเพราะบางสิ่งบางอย่างที่เคยอยู่ในกระเพราะนั้นกำลังจะออกมาทางปากแล้ว แก้มของวีเต่งขึ้นมาเพราะแรงดันจากสิ่งในกระเพาะที่พยายามพุ่งออกมา แต่ก็ขืนลงไปจากเจ้าของร่าง วีที่เดินโซซัดโซเซนั้นพยายามเร่งฝีเท้าให้ไว้ที่สุดจนมาถึงหน้าประตูห้องน้ำชั้นระเบียง แต่ในขณะที่กำลังจะเข้าไปปลดปล่อยของไม่พึงประสงค์นั้น สายตาของสุดยอดกิ้งก่านักธนูเหลือบไปเห็นกิ้งก่าตัวหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ตรงโต๊ะของโถงกลางซึ่งมีเอกสารต่างๆมากมายกองอยู่ที่นั่น กิ้งก่าที่ยืนด็เอกสารเหมือนจะไหวตัวทันและมองมาทางวีด้วยหน้าตื่นและรีบวิ่งออกไปทางประตูทางเข้าของที่พักหลังนี้ทันที

“อุอุฟ(ดาเนะ)” วีเรียกชื่อทั้งที่ยังปิดปากและสีหน้าทั้งพะอืดพะอมอยู่จนเผลออ้าปากออกมา “โอกกกกกกก” สิ่งไม่พึงประสงค์นั้นได้สำรอกออกมาจากปากของวีอย่างเต็มที่และเสียงดังมากจากระเบียงชั้นสอง ซึ่งถ้าวีแอบเข้าห้องน้ำไปปลดปล่อยออกมาก่อน ดาเนะอาจจะยังไม่ไหวตัวทันก็เป็นได้


ดาเนะที่ตกใจเห็นวีเจอตนนั้นจึงทิ้งเอกสารที่โต๊ะลงและรีบหนีออกไปทันที แต่เพียงไปถึงประหน้าก็ได้ยินเสียงสำรอกชวนสยดสยองมาจากระเบียงชั้นสอง ดาเนะที่เพียงแค่ฟังเสียงนั้นจินตนาการได้ทันทีถึงความน่ากลัวที่เกินกว่าจะบรรยายออกมา แต่เพราะกำลังหนีอยู่จึงไม่สามารถจะกลับไปช่วยได้ ดาเนะหยุดยืนนิ่งที่หนาประตูบานใหญ่ที่เป็นทางออก เพียงแค่ดันมือออกไปก็จะสามารถหนีออกไปได้สำเร็จและโอกาสยังเอื้ออำนวยให้กับดาเนะด้วย เพราะวีนั้นยังคงสำรอกออกมาชุดใหญ่ด้วยเสียงที่ชวนสยดสยองอยู่

แต่ขาดาเนะนั้นกลับไม่สามารถก้าวออกไปได้ แม้แต่มือยังหนักจนไม่สามารถดันมันขึ้นมาให้สูงขึ้น แต่ร่างของดาเนะกลับหันหลังและวิ่งกลับไปขึ้นระเบียงชั้นสองเพื่อไปดูอาการของวีเพื่อนของตน โดยปล่อยซากสำรอกที่กระจายอยู่ที่พื้นไว้ ดาเนะเข้าไปลูบหลังวีโดยลูบดันขึ้นเพื่อให้สำรอกออกมาให้หมด

วียังคงสำรอกอยู่จนทำให้ดาเนะรู้สึกกลัวในกระเพราะของวีว่ามีขนาดเท่าใด เพราะจากปริมาณที่วีสำรอกออกมานั้น มันเยอะเกิดกว่าร่างเล็กๆของสายพันธ์กิ้งก่าจะบรรจุรับไปได้เสียด้วยซ้ำ ซึ่งน่าจะมากกว่าปริมาณอาหารสำหรับสี่ที่ ที่ดาเนะเคยกินที่ร้านของลุงจามอนจนท้องดาเนะเป่งโตออกมา แต่ที่ท้องของวีนั้นกลับคงรูปเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เมื่อวีสำรอกออกมาจนหมดนั้น วีทรุดเข่าอ่อนลงไปนั่งกับพื้นระเบียงทันทีเพราะเหนื่อยกับการสำรอกจนหมดตัว

“วะ วี” ดาเนะพูดเสียงสั่นทั้งด้วยความเป็นห่วงและความกลัว กลัวเรื่องที่ตนจะแอบหนีและเรื่องกระเพาะปีศาจของวี วีพูดอะไรไม่ออกเพราะดาเนะมาเห็นสภาพสุดทุเรศของตนเองจึงได้แต่มองลงไปแต่หลบตาไม่มองซากสำรอกด้วยเช่นกัน

“มะ ไม่เป็นอะไรนะ” ดาเนะยังคงพยายามถามทั้งความกลัวทั้งสองอย่าง “อะ เอ่อ” วีเริ่มที่จะพยายามพูดอะไรบางอย่างออกมานั้น

“โอกกกกกก” เสียงสำรอกอันชวนสยดสยองดังขึ้นข้างๆหูของวี เพราะดาเนะนั้นก็สำรอกมาเหมือนอย่างวีเหมือนกันที่ระเบียงชั้นที่สองหน้าห้องน้ำ วีใช้มือขวากรงเล็บขวาของตนลูบหลังดาเนะเช่นกัน ปริมาณที่ดาเนะสำรอกออกมานั้นก็มีปริมาณมากอย่างน่าเหลือเชื่อเหมือนกับวีแต่น้อยกว่าพอสมควร แต่ก็มากเกินกว่าที่ขนาดร่างกิ้งก่านั้นจะเก็บได้ แต่กิ้งก่าคู่นี้กลับมีกระเพาะปีศาจที่สามารถบรรจุอาหารลงกระเพาะได้มากกว่ารูปลักษณ์ที่เห็นภายนอก


“ดูเหมือนจะทำเลวไม่ได้นะดาเนะ” วีเอ่ยขึ้นมาเพราะฟังความจริงที่ดาเนะจะหนีจากวีไป เพราะดาเนะกลัวความปลอดภัยของวีนั่นเอง ซึ่งกิ้งก่าสีเหลืองในชุดผ้ากันเปื้อนและถุงมือยางกำลังทำความสะอาดซากสำรอกของตนที่ได้สร้างเอาไว้

“นั่นสินะวี เราอยู่หน้าประตูแล้ว อีกแค่ก้าวเดียวเราก็ที่จะทำสำเร็จแล้ว แต่กลับทำไม่ได้ แถมหันหลังกลับมาซะอีก” ดาเนะพูดอย่างปลงๆกับตัวเองที่ใจอ่อนและออกแรงทำความสะเพื่อระบายอารมณ์

“ข้าพเจ้าขอบใจนะ ที่เป็นห่วงข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอบดาเนะในจุดนี้เนี่ยล่ะ” วีกล่าวขอบคุณและชื่นชมตัวดาเนะซึ่งทำให้ดาเนะสงสัยขึ้นมา “วี วีไม่โกรธเราหรอ ทั้งที่เราตอนนี้เหมือนตัวซวยที่คอยติดตามเป็นเงาวีแล้ว วีต้องมาเจอเรื่องอะไรต่างๆเพราะตั้งแต่เราเข้ามายุ่งเกี่ยวกับวี แม้แต่ชีวิตของวีเอง...” ดาเนะหยุดคำพูดลงเพราะไม่อยากพูดต่อ วีที่รับฟังนั้นก็ถอนหายใจออกมา

“ดาเนะ ข้าพเจ้าอาจไม่เข้าใจจิตใจของดาเนะหรอกนะ แต่ข้าพเจ้าคิดว่าดาเนะคิดมากเกินไปหรือเปล่า” วีพยายามพูดเพื่อน้าวโน้มดาเนะไม่ให้วิตกกังวลมากเกินไป ดาเนะที่ออกแรงทำความสะอาดนั้นหยุดลงทันที “ไม่ให้คิดมากได้ไงล่ะวี วีต้องเคยเป็นแบบนั้นก็เพราะการที่เรามีตัวตนในชีวิตของวีนะ ถ้าวีเป็นอะไรไปอีกจะให้เราไม่คิดอะไรหรอวี” ดาเนะบอกความจริงที่เป็นห่วงออกมา

“ดาเนะเป็นเพื่อนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าก็อยากจะช่วยเหลือเพื่อนด้วย หรือว่าดาเนะไม่เห็นว่าข้าพเจ้าเป็นเพื่อนของดาเนะ” วียิงคำถามที่ทำให้ดาเนะต้องชะงักในทันที “เพราะเป็นเพื่อนไม่ใช่หรอดาเนะ มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกัน แบ่งปันกัน ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข แล้วเพื่อนตัวนี้จะได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ไม่มากก็น้อยก็ตาม” วีพูดพลางขณะทำความสะอาดแต่ออกแรงไปมาด้วยความโกรธ

“แต่ดาเนะน่ะ กลับเก็บความทุกข์ความกังวลต่างๆไว้กับตัวเอง ไม่ยอมบอกให้เพื่อนตัวนี้รู้บ้างเลย” วียังคงทำความสะอาดต่อไปซึ่งใกล้จะเสร็จแล้ว “แต่...” ดาเนะอยากจะเถียงกลับแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะสิ่งที่วีพูดออกมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง

“แล้วถ้าเกิดดาเนะเป็นเหมือนเสลธขึ้นมาล่ะ โดนจิตมืดกลืนกินแบบนั้น ดาเนะคิดว่าแบบนั้นดีแล้วหรอ ข้าพเจ้าไม่อยากให้ดาเนะเป็นแบบนั้นนะ” ดาเนะที่ได้ฟังคำของวีแล้วนั้นทำให้นึกถึงเสลธในทันที เพราะไม่มีใครมีความสุขกันสักตัว แต่กลับทุกข์กันทั้งคู่และยังคงเป็นทุกอยู่จนถนปัจจุบัน จวบจนถึงอนาคตที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว

“จริงสินะ...เสลธ...” ดาเนะนิ่งเงียบก่อนที่จะหันไปทางวี “วีขอบคุณนะ ที่เตือนสติเราเอาไว้น่ะ ไม่เช่นนั้นอาจเป็นอย่างที่วีเล่าจริงๆก็ได้” ดาเนะขอบคุณวีที่คอยเตือนสติไม่ให้ตนเองพลาดพลั้งเดินทางเหมือนอย่างเพื่อนสนิทตัวแรกเคยเป็น วีเดินเข้ามาช่วยดาเนะทำความสะอาดซึ่งทำของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว “ไม่เป็นไรดาเนะ ก็เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา”


“เสร็จสักที เฮ้อ” ดาเนะและวีพูดออกมาพร้อมกันหลังจากเสร็จสิ้นทำความสะอาดเสร็จ และทั้งคู่ก็ต่างตั้งปนิทานว่าจะไม่หลงดื่มอะไรแปลกๆอีกแล้ว “แต่ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าพวกเราจะออกมากันได้ขนาดนี้เนี่ย” ดาเนะพูดด้วยเสียงที่แหยๆผสมกับความขยะแขยงเมื่อมองลงไปในถึงที่บรรจุซากสำรอกที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว สักพักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับสมาชิกเหล่าหางทุกตัวกลับมาในสภาพที่เมาแอ๋ไม่รู้เรื่อง ซึ่งนำโดยวาฬกิลที่กลิ้งหลุนๆเข้ามาพร้อมกับสมาชิกที่เหลือทยอยกันเข้ามา แต่เมื่อเข้ามาแล้วนั้นนรกสำหรับกิ้งก่าทั้งสองตัวก็เกิดขึ้นทันทีเพราะเหล่าหางทุกตัวต่างสำรอกออกมากันทีละตัวๆจนครบทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่หมาฟ้าอากุที่เป็นตัวคิดแผนการผสมเครื่องดื่มมึนเมาเข้าไป

“ดาเนะ เอายังไงดี...” วีคิดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นทะเลสำรอกที่กำลังค่อยๆไหลนองมาอย่างช้าๆซึ่งชวนขยะแขยงมาก “วี เราขึ้นห้องแล้วนอนกันเถอะ ทำเหมือนพวกเราไม่รู้เรื่องอะไรและไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ” ดาเนะแนะนำซึ่งทั้งคู่ก็หันหลังเดินกลับขึ้นระเบียงแวะทำความสะอาดร่างกายอย่างเงียบๆก่อนที่จะเริ่มตามแผนที่ดาเนะเสนอ

Author:  fushigidane [ Mon Nov 22, 2010 7:13 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

เมื่อเช้าตี2มั้ง มาระบายกับหมาแดงโดรุและก่าวีถึงเรื่องการแต่งไม่ออก กลัวที่จะตัน กลัวที่จะเลี่ยน เลยแต่งออกมาอีกแบบนึงเลย แม้ว่าจะผิดจากที่วางแผนเอาไว้ แต่ก็ต่้องทำเพราะมันถึงจุดของเรื่องแล้ว ตอนนี้ก็ชวนจิ้นอีกหนึ่งตอนนะ แถมเห็นภาพชัดแจ๋วเลยด้วย :o :twisted:

คำผิดเดี๋ยวค่อยแก้ละกัน ขี้เกียจๆๆๆๆๆๆ

Page 114 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/