BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 115 of 204

Author:  agi [ Mon Nov 22, 2010 8:04 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

ทะเลสำรอก....

น่ากลัวพิลึกแฮะ=A="

Author:  SupakornNoMercy [ Mon Nov 22, 2010 8:24 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

งุงิ พึ่งจะบ่นไปไม่นาน ตอนใหม่ออกมาจริงๆแฮะ

ลองเขียนเล่นเรื่องการแต่งฟิคของดาเนะดูดีกว่า

Quote:
ข้อสันนิษฐาน: ผมต้องโพสอย่างน้อย 1 ครั้ง(ที่ไหนก็ได้ใน Fic Room)ท่านดาเนะ ถึงจะปล่อยตอนใหม่

ข้อมูลหลักฐาน: ท่านดาเนะติดสถานะ TireBurn [ยางรถไหม้ หลอมละลาย ไม่สามารถ drift ได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง] จึงหันไปวาดก่าดาเนะคลายสมองระหว่างรอ Cooldown ผลของ TireBurn

ข้อสรุป: ไม่สามารถสรุปได้ ข้อมูลไม่เพียงพอ ข้อสันนิษฐานอาจผิดเพี้ยนจากความเป็นจริง

ข้อเสนอแนะ:
1.ไปนั่งอ่านฟิค วนใหม่อีกรอบ(ถ้ายังไม่เบื่อ)
2.ไปวาดรูปเล่นระหว่างรอตอนใหม่
3.หากไม่สามารถทำข้อ 1 และ 2 ได้ก็ทำใจแล้วไปนอนซะ


ผมทำข้อ 2 ดีกว่า กะลังดำเนินการรูปพี่ก่า งานใหญ่นะเนี่ย =w=

Author:  pitinata [ Mon Nov 22, 2010 9:22 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

agi wrote:
ทะเลสำรอก....

น่ากลัวพิลึกแฮะ=A="


ผมว่า ถ้าผมอยู่ในเหตุการณ์นะ ผมว่ามันคงเหม็นเปรี้ยวน่าดูเลยแหละ :lol:

fushigidane wrote:
เมื่อเช้าตี2มั้ง มาระบายกับหมาแดงโดรุและก่าวีถึงเรื่องการแต่งไม่ออก กลัวที่จะตัน กลัวที่จะเลี่ยน เลยแต่งออกมาอีกแบบนึงเลย แม้ว่าจะผิดจากที่วางแผนเอาไว้ แต่ก็ต่้องทำเพราะมันถึงจุดของเรื่องแล้ว ตอนนี้ก็ชวนจิ้นอีกหนึ่งตอนนะ แถมเห็นภาพชัดแจ๋วเลยด้วย :o :twisted:

คำผิดเดี๋ยวค่อยแก้ละกัน ขี้เกียจๆๆๆๆๆๆ


ไม่เป็นไรครับ เพราะว่า
ขนาดการ์ตูน ญี่ปุ่นที่เขาทำกัน ยังออกมาเป็นอาทิตย์ต่ออาทิตย์เลยนะครับ

บางทีผมว่า ท่านดาเนะอาจใช้เวลาน้อยไปนิดนึง ในการแต่งฟิค

ผมว่า 3-5 วัน เพิ่ม 1 ตอนน่าจะไปได้ดีกว่า เพิ่มทีละตอนทุกวันนะครับ
เพราะมันมีเวลาให้คิดมากกว่า แล้วก็ไม่ต้อง กระเบียดกระเสียน เวลาที่มีอยู่ด้วยครับ ^^

แล้วก็ไม่ต้องซีเรียสนะครับ ใช้เวลานานหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ
พวกเรารอได้เสมอครับ ^^

ยังไงก็จะรออ่านตอนต่อไปนะครับ

ปล.ส่วนเรื่องคำผิด ถ้าเป็นผม ผมก็ขี้เกียจนะครับ
ไม่รู้ทำไม ตอนแต่งนะทำได้ แต่พอมาไล่แก้จะรู้สึกขี้เกียจ :lol:
มีใครเป็นเหมือนผมมั้ยเนี่ย :lol:

Author:  MonkeyMage [ Mon Nov 22, 2010 9:58 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6

fushigidane wrote:
เมื่อเช้าตี2มั้ง มาระบายกับหมาแดงโดรุและก่าวีถึงเรื่องการแต่งไม่ออก กลัวที่จะตัน กลัวที่จะเลี่ยน เลยแต่งออกมาอีกแบบนึงเลย แม้ว่าจะผิดจากที่วางแผนเอาไว้ แต่ก็ต่้องทำเพราะมันถึงจุดของเรื่องแล้ว ตอนนี้ก็ชวนจิ้นอีกหนึ่งตอนนะ แถมเห็นภาพชัดแจ๋วเลยด้วย :o :twisted:

คำผิดเดี๋ยวค่อยแก้ละกัน ขี้เกียจๆๆๆๆๆๆ


อืม... เห็นภาพจริงๆด้วยฮะ... มันออกมาเป็นภาพเลยอ่ะ ทะเลสำรอกของท่านดาเนะ... :|

รู้สึกเหมือนไม่กล้ากินอาหารประเภทซุปไปอีกหลายวันเลยทีเดียว :lol:

Author:  fushigidane [ Wed Nov 24, 2010 8:39 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน9

ในห้องนอนของวีนั้น กิ้งก่าทั้งสองตัวกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยกันใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน “วี...”ดาเนะถามขึ้นมาทั้งหลับตา แต่ความจริงแล้วยังไม่ได้หลับ ซึ่งวีก็เป็นเช่นเดียวกัน “ไม่เป็นไรแน่จริงๆหรอ ที่ปล่อยเรื่องนั้นไว้แบบนั้นน่ะ” ดาเนะรู้สึกไม่สบายใจที่ค้างคาบางอย่างในจิตใจ ซึ่งเหมือนมีแต่เพียงกิ้งก่าทั้งสองตัวนั้นรู้เรื่อง

“อ่อ ไม่เป็นไรหรอกดาเนะ ปล่อยให้เป็นแบบนั้นแหละ แค่คิดข้าพเจ้าก็สยองแล้ว...ข้างล่างนั่น...” วีตอบออกมาด้วยอารมณ์โกรธเล็กน้อยเพราะทั้งที่ตัวเองกับดาเนะพึ่งจะจัดการซากสำรอกเสร็จ เหล่าหางต่างๆที่พึ่งมาถึงก็ขย้อนของในท้องออกมาทิ้งที่พื้นต่อมาในทันที ซึ่งวีนั้นไม่อยากทำความสะอาดอีกแล้ว ถ้าเพียงแค่เล็กน้อยวียังพอจะยินยอมที่จะช่วย แต่ซากนั้นมันคือทะเลสำรอกที่เอ่อนองทั้งพื้น และค่อยๆไหลกินพื้นที่บริเวณมาทางที่กิ้งก่าสองตัวอยู่ ซึ่งระยะห่างของทั้งสองกลุ่มนั้นพอสมควรเพราะความใหญ่ของเคหะสถานแห่งนี้ และการจะทำความสะอาดนั้นหมายถึงต้องเหยียบย่ำทะเลซากอาหารจากอดีตกระเพาะเหล่าห่างทั้งหมด

“ดาเนะจะช่วยก็...สู้ๆนะ ข้าพเจ้าไม่ขอเอาดีกว่า” วีนึกสภาพตนเองหลังสู้เพดานหน้าสู้ทะเลสำรอกแล้วอยากจะออกมาอีกชุดหนึ่งเช่นกัน ดาเนะไร้การตอบกลับเพราะกำลังพะอืดพะอมกับจินตนาการกับตนเองกำลังทำความสะอาดสำรอกเหล่าเพื่อนๆของวี “งั้นปล่อยไว้แบบนี้ละกัน” ดาเนะยังคงยืนยันความคิดเดิมที่จะทำท่าที่ไม่รู้เรื่องซึ่งปล่อยไปตามมีตามเกิด

“วี...แล้วเรื่องนั้นล่ะ...” ดาเนะถามอีกคำถามที่เต็มไปด้วยเสียงแห่งความกังวลและไม่สบายใจ วีเหมือนจะอ่านใจของดาเนะได้ขาดว่าความหมายนั้นคืออะไรจึงสามารถตอบได้ตรงประเด็น “ก็คงต้องดำเนินตามวิถีแห่งชะตากรรมน่ะดาเนะ ข้าพเจ้าก็อยากที่จะบอกให้พวกนั้นรู้ตอนนี้เหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วงนะดาเนะ ยังไงเร็ววันนี้ก็ต้องรู้อยู่ดี” วีพยายามปลอบประโลมดาเนะที่ไม่สบายใจที่อยู่ข้างๆตน ดาเนะไม่ตอบกลับแต่อย่างใด เพียงแต่นิ่งเงียบและครุ่นคิดอยู่ตัวเดียว

“ไม่เป็นไรนะดาเนะ ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกสิ่งจะต้องเป็นไปด้วยดีอย่างแน่นอน” วีพลิกตัวมาทางดาเนะซึ่งนอนหันเข้ากับกำแพงอยู่ “ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ” ดาเนะเอ่ยคำขึ้นมาก่อนที่ทั้งคู่จะนอนหลับพักผ่อนให้ผ่านพ้นวันคืนแห่งความสยดสยองที่อยู่ด้านล่างของอาคารหลังนี้


รุ่งเช้าวันหยุดของโลกแห่ง12หาง เหล่าหางหน่วยอัลฟ่านั้นก็ได้รับวันหยุดเฉกเช่นเดียวกัน เพียงแต่ถ้ามีเหตุการณ์หรือสถานการณ์ฉุกเฉินนั้นจะต้องทำงานในทันทีโดยไม่มีข้อแม้ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วจะไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นมากมายนัก เพราะเหล่าหางชาวเมืองต่างๆก็ต้องการให้วันหยุดของตนนั้นเป็นวันพักผ่อนด้วยเช่นกัน แต่เหตุการณ์ที่เลวร้ายนั้นกำลังย่างกรายกิ้งก่าทั้งสองเข้ามาเรื่อยๆ และได้หยุดลงที่หน้าประตูห้องนอนของวีแล้วเรียบร้อย

“วี~~~” เสียงตะโกนเรียกออดอ้อนของหมาฟ้าอากุดังขึ้นมาจากอีกด้านของประตู “อากุมีเรื่องอยากให้วีช่วยหน่อยนะวี” อากุยังคงออดอ้อนอยู่แต่ไร้ซึ่งการตอบรับใดๆกลับมา “ทำตัวให้กลมกลืนกับสิ่งที่อยู่รอบตัว แล้วเราจะคือส่วนหนึ่งของสิ่งนั้นๆ” วีพูดอย่างจริงจังเบาๆให้กับดาเนะฟังซึ่งดาเนะก็พยักหน้ารับทั้งคู่ สายตาของกิ้งก่าทั้งสองมองอย่างจริงจังไปทางประตูห้องนอนของวี ภายในตู้เสื้อผ้าขนาดกลางนั้นมีกิ้งก่าสีเหลืองอยู่ข้างในซึ่งกำลังยืนกอดกันแทบจะแนบชิดกัน เพราะขนาดของตู้เสื้อผ้านั้นไม่ใหญ่พอที่จะบรรจุกิ้งก่าที่โตเต็มวัยได้ถึงสองตัว แต่ได้เพียงแค่ตัวครึ่งเท่านั้น

“วี...ซ่อนในนี้จะไม่เป็นอะไรแน่ๆหรอ” ดาเนะถามขึ้นมาเบาๆ “ดาเนะ ที่นี่คือที่ๆปลอดภัยที่สุดแล้ว ถ้าไปซ่อนใต้เตียง เพราะเตียงเป็นแบบยกขา เพียงแค่ก้มลงไปก็เจอแน่นอน” วีอธิบายให้กับดาเนะเบาๆเพราะหน้าของทั้งคู่นั้นแทบจะแนบชิดติดกันแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปสักพักจนเสียงอีกฟากของประตูเงียบลงซึ่งทั้งคู่คิดว่าอากุนั้นคงจะไปแล้วแน่นอน

“พวกเราชนะแล้วดาเนะ เอาชนะเจ้าอากุได้แล้ว” วีพูดออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกแห่งชัยชนะ เพราะถ้าตอบรับคำช่วยเหลือของอากุนั้นต้องหมายถึงการลงไปผจญทะเลสำรอกอย่างแน่นอน “วี ออกได้หรือยังน่ะ ในนี้ทั้งร้อนทั้งอึดอัดมากเลยอะ” ดาเนะร้องถามเพราะในตู้เล็กนั้นไม่มีอากาศถ่ายเท

“ออกได้แล้วล่ะดาเนะ พวกเราปลอดภัยแล...” วีและดาเนะพยายามถอนมือจากการกอดแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะขนาดที่เล็กของตู้นั้นทำให้ไม่มีพื้นที่เพียงพอที่จะขยับส่วนต่างๆของร่างกายได้อีกแล้ว “วี ทำไงดี แกะไม่ออกอะ ดันประตูตู้ออกไปเลยดีมั้ย” ดาเนะร้อนรนกับวิกฤติที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แต่กลับเกิดขึ้นมาแล้ว

“ไม่ได้นะดาเนะ ถ้าพวกเราเปิดออก ร่างของพวกเราจะกระแทกกับพื้น เจ้าอากุมันได้ยินแน่ๆ” วีรีบห้ามแผนการของดาเนะทันที “แต่พื้นพรมไม่น่ามีเสียงมากนะวี” ดาเนะยังคงพยายามรั้นแผนการเดิมพลางพยายามออกแรงแกะมือออกมาให้ได้ ซึ่งวีก็พยายามออกแรงเหมือนกันจนตู้เสื้อผ้านั้นสั่นไปมา

“ไม่ได้นะดาเนะ ขืนผลักออกไปดาเนะจะเจ็บนะ ดาเนะหันเอาตัวออกที่หน้าประตูแบบนั้น” วียังคงเป็นห่วงดาเนะอยู่ซึ่งเหมือนดาเนะจะไม่สนใจเรื่องความปลอดภัยแล้ว แต่ต้องการออกไปจากตู้นี่ให้ไวที่สุด “วี ไม่ต้องห่วงแล้ว ขืนอยู่นานแบบนี้ต่อไปพวกเราทั้งสองจะแย่นะ หายใจไม่ออกแล้วด้วย” ดาเนะบอกออกมาเพราะอากาศในตู้ที่ทั้งคู่พยายามประหยัดนั้นหมดลงไปสักพักแล้ว และผู้ที่สามารถเปิดประตูตู้ได้นั้นมีเพียงแต่วีเพราะหันหน้าออก และมือยังอยู่ที่ล็อคตู้เสื้อผ้าด้านในด้วย เพราะตอนเข้ามานั้นวีเข้าไปยืนก่อนและให้ดาเนะตามเข้ามาโดยให้ดาเนะปิดประตูตาม แต่ให้วีลงกลอนล็อคเอาไว้เพื่อไม่ให้ฝาตู้เปิดออกขณะเบียดกันอยู่ข้างใน

“งั้นข้าพเจ้าเปิดล่ะนะ ดาเนะระวังด้วย” วีค่อยๆเลื่อนกลอนล็อคตู้ออกจนประตูตู้สามารถเปิดออกได้แล้ว ร่างของทั้งคู่ก็โผล่ออกมารับอิสระอีกครั้งและลงมากองกับพื้นพรมโดยที่ดาเนะเป็นฝ่ายรับน้ำหนักร่างของวีที่ถาโถมลงมา แต่เพราะเป็นพื้นพรมนั้นทำให้ดาเนะไม่ได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกที่หลังมากนัก

“ดาเนะ ไม่เป็นอะไรนะ” วีถามขึ้นมาซึ่งสีหน้าของดาเนะยังคงปรกติดีอยู่ “ไม่เป็นไร ไม่เปะ” ดาเนะตอบกลับแต่ไม่จบประโยคเพราะดาเนะแหงนหน้าเห็นหน้าของอากุที่ยืนยิ้มอย่างเจ้าเล่อยู่

“แหม แอบมีอะไรกุ๊กกิ๊กกันในตู้เสื้อผ้าแบบนี้นี่ ร้ายไม่เบานะนี่ ถึงขนาดตู้สั่นเลยนี่รุนแรงเหมือนกันนะ อุโฮะ” วีเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงกวนๆที่กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่มาให้ สีหน้าของดาเนะและวีเปลี่ยนสีทันทีพร้อมกับเสียงร้องว้ากดังกึกก้องไปทั่วเคหะสถานที่แห่งนี้จนบ้านสั่นสะเทือนได้


“อะ อากุ ทำไมถึงอยู่ห้องข้าพเจ้าได้” วีรีบลุกออกจากร่างของดาเนะที่เป็นเบาะรองให้วีอยู่ “ก็ห้องไม่ได้ล็อคนี่นา แต่วีนี่ช่างกล้าจริงๆนะที่ทำกับดาเนะอย่างนี้เนี่ย อุโฮะ” หมาฟ้าอากุยิ้มเจ้าเล่อารมณ์ดีให้กับกิ้งก่าทั้งสองตัว “เอ ถ้าไปบอกกับพวกเราว่ากิ้งก่าวีแอบมีอะไรกุ๊กกิ๊กกับดาเนะในตู้เสื้อผ้าจะเป็นยังไงน้า” อากุลากเสียงยาวขณะหันหลังกลับเพื่อจะเดินออกจากห้อง “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ” ดาเนะรีบค้านขึ้นมาในทันทีเพราะไม่อยากให้ถูกเข้าใจผิด

“โฮ่ งั้นอะไรล่ะถึงเข้าไปทำอะไรในตู้เสื้อผ้าจนตู้สั่นแบบนั้นล่ะ” อากุย้อนถามมาจนทำให้ทั้งคู่ไม่กล้าตอบกลับ เพราะที่ทำลงไปนั้นเพื่อจะหลบหนีการทำความสะอาดทะเลสำรอกที่ทิ้งไว้ค้างคืน ซึ่งถ้าตอบไปแบบนั้นก็จะโดนเล่นงานอย่างแน่นอน “เงียบอย่างนี้แปลว่าต้องมีอะไรกันแน่ๆ อุโฮะ ข่าวใหญ่” อากุพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีที่มีเรื่องจะเล่าให้เพื่อนๆฟัง จนวีและดาเนะร้องห้ามพร้อมกันขึ้นมา

“อย่านะอากุ แล้วมันไม่ใช่อย่างที่คิดจริงๆด้วย” วียังคงยืนยันซึ่งอากุหยุดเดินลงและหันกลับมาทางกิ้งก่าสองตัวที่ลุกขึ้นยืนห่างๆกันแล้ว “ถ้างั้น ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” อากุคิดที่จะยื่นข้อเสนออันชั่วร้ายให้กับคู่กิ้งก่าโดยให้ลงไปทำความสะอาดทะเลสำรอกซึ่งดูเหมือนทั้งคู่จะไร้ทางต่อต้านอย่างแน่นอน

“’งั้นทั้งคู่ลงไปทำ...ผลัก” จู่ๆร่างของอากุก็ล้มทรุดลงไปกองในทันทีด้วยความเร็วสูงและปรากฏร่างของวาฬกิลในชุดอยู่บ้านธรรมดาๆ หอกจำลองที่ทำมาจากโลหะเบานั้นบิ่นและมีรอยยุบเล็กๆอยู่ “หนอย เจ้าอากุ แอบมาอยู่นี่นี่เอง” วาฬกิลพูดออกมาอย่างฉุนเฉียวปล่อยให้กิ้งก่าทั้งสองยืนงงอยู่

“กิล มีอะไรหรอ” วีถามด้วยความงุนงงกับเหตการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินกว่าสมองจะประเมินได้ทัน “อ้อวี ดาเนะอยู่ด้วยหรอ” กิลหันไปทักดาเนะที่กำลังมองกับสถานการณ์อย่างงงๆอยู่

"คือพวกเราลงโทษเจ้าอากุให้ทำความสะอาดซากเมื่อคืน เพราะเจ้านี่มันผสมเครื่องดื่มที่ทำให้พวกเรามึนเมาน่ะสิ และยังทำให้โดรุเปลี่ยนเป็นร่างกล้ามโตอีกต่างหาก โชคดีที่ฤทธิ์หมดแล้วแต่นอนเจ็บระบบกล้ามเนื้อไปทั้งตัว เพราะกล้ามเนื้อที่ขยายขนาดนั้นทำให้กล้ามเนื้อฉีกขาดหมดเลย” ซึ่งในห้องนอนของโดรุนั้น โดรุกำลังนอนร้องให้อย่างทรมานเพราะเจ็บปวดระบมไปทั่วร่างกายเหมือนตอนที่เปลี่ยนเป็นร่างดำเพื่อพาวีแบบเดียวกัน และยังเมาค้างอีกด้วยเลยทรมานมากกว่าเดิม ซึ่งเหล่าหางทุกตัวต่างนอนสลบเหมือดในห้องของตนเองเพราะเมาค้างด้วยกันทั้งหมด แม้แต่วาฬกิลก็ยังเมาค้างด้วยเพราะสีหน้าดูแทบไม่ได้เลย ต่างจากกิ้งก่าทั้งสองตัวที่สีหน้าเป็นปรกติเพราะดื่มไปไม่มากและพักผ่อนเยอะ

“เดี๋ยวขอลากเจ้าอากุไปลงโทษก่อนนะ” วาฬกิลูดเสร็จก็ลากร่างที่นอนสลบเหมือดเพราะโดนฟาดที่หลังหัวอย่างเต็มแรง แต่เพราะอากุเป็นหมาป่าที่เลือกสายพาลาดิน จึงมีความทนทานของร่างกายที่ค่อนข้างสูง “วี ชวนดาเนะออกไปเดินเล่นชมเมืองข้างนอกเถอะนะ ข้างในนี้ไม่น่าอยู่นักหรอก เดี๋ยวพวกเราก็จะย้ายออกไปพักผ่อนตามแต่สะดวกด้วยเช่นกัน ปล่อยให้อากุอยู่เฝ้าบ้านไปตัวเดียวก็พอ” กิลพูดเสร็จก็ปิดประตูห้องนอนของวีให้อยู่กันต่อ

“ดาเนะๆ” วีเรียกดาเนะอย่างตื่นเต้น หางของวีกระดิกไปมาซึ่งแสดงถึงอารมณ์ที่ดีด้วย “วันนี้ไปบ้านดาเนะนะ ข้าพเจ้าอยากลงงแช่บ่อน้ำอุ่นบ้านดาเนะน่ะ นะๆ” วีออดอ้อนดาเนะซึ่งดาเนะก็ไม่ปฏิเสธ วีนั้นดีใจอย่างมากเมื่อรู้ว่าจะได้ไปแช่บ่อน้ำอุ่นที่อยากไปแล้วจึงดึงดาเนะมาที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อที่จะจัดเตรียมสิ่งต่างๆเพื่อไปอาบน้ำอุ่นจนเสร็จ

“วี พวกเราจะลงไปยังไงล่ะ ข้างล่างนั้น...” ดาเนะเปิดประตูห้องนอนของวีออกไปเพื่อมองลงไปยังชั้นล่าง ซึ่งหมาป่าฟ้าอากุกำลังก้มทำความสะอาดทะเลสำรอกที่เกือบจะปกคลุมทั่วชั้นล่างจนเกือบหมดทั้งชั้น แม้จะเคลือบผิวพื้นบางๆ แต่เพราะเป็นซากสำรอกที่ค้างคืนด้วยแล้ว ชั้นล่างของเคหสถานแห่งนี้จึงเป็นนรกดีๆนี่เอง นรกที่มีทั้งกลิ่น รูปร่าง สี และความรู้สึกที่สยดสยอง

“ไม่เป็นไรดาเนะ ที่พักแห่งนี้มีทางออกทั้งชั้นบนชั้นล่างเลยล่ะ ดูสิ” วีชี้ไปทางประตูอีกฟากหนึ่ง ซึ่งมีเหล่าหางหลายตัวนำของส่วนตัวเยอะบ้างน้อยบ้างไปด้วยเพื่อจะใช้เวลาข้างนอกทั้งวัน ประตูบานนี้เป็นทางออกฉุกเฉินที่เผือไว้สำหรับเกิดเหตการณ์บางอย่างทีไม่สามารถใช้ประตูหน้าได้ ซึ่งปรกตินั้นไม่เคยถูกใช้เลยแต่ตอนนี้ได้ใช้งานประตูนี้แล้ว ทั้งคู่จึงเดินไปที่ทางออกแห่งนั้นโดยปล่อยให้อากุทำความสะอาดทะเลสำรอกเพียงลำพังอยู่ตัวเดียว

“ใจร้าย ใจร้ายที่สุด ทุกตัวช่วยกันขับมันออกมาแต่ทำไมมีแต่อากุตัวเดียวที่ต้องทำ...แอะ แฉะ” เพนกวินนัทเสกก้อนน้ำแข็งทรงสี่เหลี่ยมให้ตกกระแทกหัวอากุจนล้มลงไปแช่กับซากสำรอก “เพราะใครตัวไหนล่ะที่ผสมอะไรแปลกๆลงไปถึงต้องมาเป็นแบบนี้ฮะ” หมาแดงโดรุที่อยู่บนหลังวาฬกิลตะโกนว่าเพื่อนหมาฟ้าของตนก่อนที่จะทิ้งให้หมาฟ้าอากุอยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากสำรอกที่ตัวเองนอนกองอยู่


ณ บ่อน้ำอุ่นที่กระท่อมกลางป่าของดาเนะนั้น กิ้งก่าสองตัวกำลังแช่น้ำอย่างสบายใจและมีความสุข ซึ่งที่ใบหน้าของทั้งสองนั้นมีรอยแดงอยู่ตรงแก้มและใบหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับความสบายของน้ำอุ่นได้ที่ บรรยากาศที่เงียบสลบของป่า กลิ่นของใบไม้ธรรมชาติ และเสียงของธารเบาๆประกอบ

“อา~~~” วีร้องครางออกมาอย่างปลดปล่อยเพราะมีความสุขและสบายตัวที่ได้แช่บ่อน้ำอุ่นของดาเนะ ซึ่งดาเนะนั้นนอนหลับตาเอาหัวพิงก้อนหินเล็กเอาไว้ “ดาเนะ ข้าพเจ้าชอบที่นี่จังเลย ไม่อยากออกจากบ่อนี้เลย ไม่คิดเลยว่าการได้แช่น้ำแบบนี้มันจะให้ความรู้สึกสุดยอดได้แบบนี้มาก่อน ถ้าข้าพเจ้าเป็นดาเนะข้าพเจ้าคงไม่ออกไปไหนทั้งสิ้นแน่ๆ” วีเริ่มหาก้อนหินเล็กๆเพื่อจะเอนตัวนอนข้างๆดาเนะ เพราะเป็นพื้นที่ตื้นเพื่อสำหรับนอนแช่อย่างที่ดาเนะทำอยู่ เมื่อหาได้แล้ววีจึงนอนแช่น้ำร้อนข้างๆดาเนะเช่นกัน ทั้งคู่ต่างนอนแช่น้ำอุ่นอย่างมีความสุข แต่หารู้ไม่ว่าได้มีบางสิ่งบางอย่างเคลื่นไหวอยู่ทางด้านหลังกระท่อมของดาเนะโดยที่ผ่านเลยไป โดยที่ต่างฝ่ายต่างยังไม่รู้ตัวกันด้วยซ้ำ

Author:  MonkeyMage [ Wed Nov 24, 2010 9:17 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

ห... หนทางให้จิ้นเปิดกว้างมาก... ทั้งเตียงเดียวกัน ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน...

ทั้งในตู้แคบๆแทบกอดกัน... อืม... =,.=

Author:  fushigidane [ Wed Nov 24, 2010 9:31 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

MonkeyMage wrote:
ห... หนทางให้จิ้นเปิดกว้างมาก... ทั้งเตียงเดียวกัน ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน...

ทั้งในตู้แคบๆแทบกอดกัน... อืม... =,.=

ทำไมรู้สึกเหนื่อยที่จะเถียงจังเลย หรือว่าสีม่วงที่แอบทามันจะเริ่มออกฤทธิ์ไม่นะ

ไม่ใช่โว้ยยยย ขี้เกียจเถียง ไว้ไปทำอารมณ์ก่อน เหนื่อยๆๆๆ

Author:  GuilMon [ Thu Nov 25, 2010 1:58 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

[ เดินเข้ามาในกระทู้เงียบ ๆ ]

อุโฮ๊ะ . . . . !!

[ แล้วเดินจากไป . . . ]

Author:  fushigidane [ Thu Nov 25, 2010 4:14 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

ฮากกกก ท่านกิลก็กับเค้าด้วยเรอะ ทำไมๆเวลาแต่งฟิคต้องมีคนชวนจิ้นด้วย อุตส่าอิงหลักความจริงแล้วนะ

นอนเตียงเดียวกันเพราะเตียงมันใหญ่พอที่จะนอน2ตัวสบายนะ แล้วคงไม่ให้ไปนอนที่ฟูกเหมือนอย่างตอนเมาแล้วล่ะ มันนอนไม่สบายเท่าหรอก แต่คิดดูว่ากลิ้นเหล้าอะ จะให้นอนข้างๆหรอ

ผ้าห่มผืนเดียว...ห้องนอนคนเดียวมันก็ต้องมีผืนเดียวสิ ส่วนที่มีฟูกสองอันเพราะมันดันเผลอเขียนลงไปแล้วว่ามีสำรอง แต่ก็ยังพอเป็นไปได้ เพราะที่ห้องยังมีผ้าห่มที่หนามากพอเป็นฟูกแบนๆได้

ส่วนเรื่องตู้นี่อธิบรายในเนื้อเรื่องแล้ว อุตส่าลงทุนเข้าตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเขียนให้ออกเลยนะเฮ้ย ทุกอย่างดาเนะต้องพิสูจน์แล้วว่ามันน่าจะเขียนได้(ในบางเรื่องที่น่าจะเป็นจริง)

ดิ้นๆๆ ไม่มีใครเข้าใจดาเนะเลย อุตส่าแต่งสมจริงจะได้สนุกๆ

Author:  SupakornNoMercy [ Thu Nov 25, 2010 6:11 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8

ไม่รู้อะ =w= ยังไงก็จะอ่านต่อ ไม่ว่าจะจิ้นหรือไม่ก็ตาม
(พอดีเป็นพวกบ้าเนื้อเรื่องหลักมากกว่าออกนอกเรื่อง)
จิ้น ไม่จิ้น มันก็สนุกทั้งนั้นแหละครับ

/me ไปวาดรูป FanArt 12หาง ต่อ

Page 115 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/