BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 124 of 204

Author:  fushigidane [ Wed Dec 15, 2010 6:00 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

“วี ตื่นเร็ว เกิดเรื่องแล้ว” ดาเนะรีบเข้าไปปลุกวีให้ตื่นขึ้นมาอย่างเร่งร้อนซึ่งวีก็ตื่นขึ้นมาทันที “ดาเนะ เกิดอะไรขึ้(น)” วีที่ตื่นพรวดขึ้นมายังไม่ได้สติดีนัก และเมื่อมองไปรอบๆซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนกลางของเมืองแห่งแสงด้วยแล้ว วีที่พึ่งตื่นมางัวเงียนั้นยิ่งมึนงงกับภาพที่เห็นมากขึ้น

“เออะ นอกจากฝันร้ายโดนดึงโดนทึ้งหางแล้ว นี่ยังฝันกลับมาเมืองทั้งที่นอนที่กระท่อมดาเนะเนี่ยนะ...” วีพึมพำกับตนเองก่อนที่จะลงไปนอนต่อเพราะเข้าใจว่าคว่าฝันจริงๆ แต่เพียงแค่วีหัวถึงหมอนและกำลังจะห่มผ้าห่มอีกครั้ง ฟูกเตียงที่วางอยู่บนพื้นนั้นตั้งเอียงขึ้นในทันทีจนร่างของวีกลิ้งตกลงมานอนกับพื้นหินถนนที่เย็นเฉียบ

“ไอ้กิ้งก่าขี้เซา จะนอนไปถึงไหนวะ” ไบสันนนท์ที่กำลังยกฟูกเตียงต่อว่าวีอย่างหัวเสีย เพราะเหล่าหางตัวอื่นๆอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงขั้นเสี่ยงชีวิต แต่วีกลับนอนหลับสบายอยู่เพียงตัวเดียว

“อะ อะไรเล่า อะ...” วีที่ทำท่าจะเถียงกลับแต่ต้องหยุดทันทีเมื่อเริ่มตั้งสติได้ วีหันรีหันขวางไปมาด้วยสายตาที่พองโตและงุนงง “เอ๊ะ เอ๊ะ” วีที่มองเห็นเพื่อนๆกลุ่มDRของตนอยู่ตรงหน้ายิ่งทำให้วีตกใจเข้าไปใหญ่ พวกของกิลจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับดาเนะและวีฟัง รวมถึงเรื่องที่เสลธจะลอบสังหารเทพแห่งแสงด้วย

“คุณกิล ที่เล่ามานี่จริงหรอ” ดาเนะที่รับฟังเรื่องราวแล้วนั้นต้องถามย้ำความจริงอีกครั้ง เพราะเรื่องแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะมีใครกล้าคิดขึ้นมา เพราะเทพแห่งแสงนั้นปกครองและคุ้มครองเหล่าหางด้วยความเมตตาและความรักมาตลอด เหล่าหางทุกตัวต่างรู้ถึงความรักที่เทพให้กับพวกตนเป็นอย่างดี

“ดาเนะ เรื่องที่กิลเล่ามานั้นเป็นความจริงทั้งหมด แต่เรื่องที่เสลธที่จะลอบสังหารท่านอเคเชียนี่อยู่นอกเหนือจากแผนการที่ได้คุยเอาไว้” มือขวาของวีกำแน่นจนสั่นเพราะความโกรธ ซึ่งไม่ต่างจากเหล่าหางทั้งหมดที่รู้ถึงสิ่งที่เสลธกำลังจะทำต่อไป

“เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยกัน ตอนนี้ท่านอเคเชียกำลังมีอันตราย เราจะมารอช้ามากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ” วาฬกิลรีบทำลายบรรยากาศเคียดแค้นให้เป็นการเดินหน้าเพื่อการปกป้อง “วี รีบพาดาเนะไปเอาชุดและอาวุธที่เตรียมไว้ด้วย เปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสม แล้วมาเจอที่สวนแห่งแสงโดยด่วน พวกเราจะล่วงหน้าไปก่อน ถ้าไม่เจอให้ตามเส้นทางไปเรื่อยๆ พวกเราจะรีบบุกโดยเส้นทางนั้น” วาฬกิลหันสั่งให้ดาเนะกับวีซึ่งยังคงอยู่ในสภาพชุดนอนทั้งคู่ก่อนที่จะรีบเดิน(วิ่ง)ตามเพื่อนๆที่ล่วงหน้าไปก่อน

“ดาเนะ ตามข้าพเจ้ามาเลย” วีรีบออกวิ่งนำโดยมีดาเนะวิ่งตามจนถึงที่พักของกลุ่มDR อันเป็นที่พักและทำการของเหล่าหน่วยอัลฟ่าที่1 ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่พวกวีและดาเนะปรากฏมาไม่ไกลนัก วีใช้มือกรงเล็บผลักประตูนั้นอย่างรุนแรงจนบานประตูฟาดกับผนัง ซึ่งเวลาเช่นนี้ไม่มีความจำเป็นจะต้องคำนึงถึงมารยาทที่เหมาะสมอีกแล้ว เพราะทุกเวลาที่ผ่านไปนั้นหมายถึงชีวิตของเทพแห่งแสงที่กำลังลดถอยมากยิ่งขึ้น วียังคงวิ่งไปจนถึงห้องนอนของวีเอง และตรงไปยังตู้บานใหญ่ซึ่งเหมือนตู้รวบรวมอาวุธ ชุด และอุปกรณ์ต่างๆของกิ้งก่า

วีเปิดตู้บานกระจกซึ่งมีเพียงอยู่แค่บานเดียวเท่านั้น นอกนั้นจะเป็นเพียงประตูไม้ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น และที่กระจกนั้นยังมีกระดาษเขียนขื่อของดาเนะแปะไว้ด้วย ชุดที่วีนำออกมานั้นไม่ใช่ชุดแบบเดียวที่วีใส่ซึ่งเป็นชุดของTrickster แต่ชุดนี้ทำมาจากเนื้อผ้าที่ค่อนข้างหนากว่าของวีที่เป็นผ้าบางเบา และยังมีเกราะโลหะเบาสีเทาตรงส่วนหน้าที่ทำมาเข้ารูปกับโครงหน้ากิ้งก่า มีรูเพื่อให้เสียบผ่านนอลงไปเพื่อไม่ให้หลุดง่าย กางเกงเนื้อผ้าสีน้ำเงินที่ตรงส่วนเอวนั้นมีแผ่นโลหะเบารอบเอวสองชั้น ปลอกแขนสีเท้าลายฟ้าทั้งสองข้างก็ทำมาจากโลหะเบา

“ดาเนะ นี่ชุดของดาเนะนะ” วียื่นชุดให้ดาเนะรับไปใส่ก่อนที่จะเตรียมหยิบคันธนูและกระบอกใส่ธนู ซึ่งคันธนูนั้นไม่ใช่คันธนูไม้อย่างที่วีใช้เป็นประจำ รูปทรงไม่ใช่ไม้แผ่นที่ดัดโค้งเป็นครึ่งวงกลม แต่ทำจากโลหะเบาพิเศษที่มีรูปทรงเป็นสามเหลี่ยมและมีก้านที่จับ ขึงด้วยสายเอ็นอย่างดีที่ไม่มีทางขาดได้ง่ายๆ และหนาเพียงพอที่จะไม่บาดมือเจ้าของ "ดาเนะสวมชุดได้รึเปล่า" วีที่เตรียมอุปกรณ์ออกมาเรียบร้อยแล้วจึงหันไปยังเพื่อนของตน ซึ่งกำลังง่วนกับสายคาดลำตัวซึ่งดาเนะใส่ไม่เป็น และยังท่าทีรีบร้อนที่จะใส่อีกด้วย

“วี สายนี่ใส่ยังไงน่ะ” ดาเนะจนปัญญากับสายคาดที่ไม่เคยได้สวมใส่มาก่อน วีจึงไปรับปลอยของสายซึ่งเป็นเกราะตรงส่วนลำคอ “ดาเนะอยู่เฉยๆนะ” วีแกะเกราะนั้นออกจนสามารถเปิดออกผ่าครึ่งซีกและนำไปประกบที่คอของดาเนะ “ดาเนะจับชิ้นนี้เอาไว้ตรงนี้นะ ถ้าเกิดแน่นไปบอกด้วยล่ะ” วีอ้อมหลังดาเนะเพื่อจะประกบเกราะคอให้เข้าที่อย่างเบาๆ

“วีๆ” ดาเนะรู้สึกเริ่มแน่นช่วงคอจึงบอกเพื่อนของตนให้คลายออก “ประมาณนี้นะดาเนะ” วีกะตำแหน่งให้ซึ่งพอดีกับลำคอของดาเนะก่อนที่จะปิดล็อคเกราะนั้นให้เข้าที่ แล้ววีก็เดินมาหน้าดาเนะเพื่อจัดสายรัดที่คาดไขว้ ซึ่งสามารถใช้เป็นเกราะป้องกันลำตัวได้บ้าง

“โอเค เรียบร้อยล่ะ” วีที่จัดแต่งชุดของดาเนะเรียบร้อยแล้วจึงรีบไปหยิบคันธนูและกระบอกศรที่วางเอาไว้และมอบให้กับดาเนะ ดาเนะรับมาและสะพายสายกระบอกให้เข้าที่ “พร้อมแล้ววี ขอบคุณนะสำหรับชุด” ดาเนะกล่าวขอบคุณขณะทำความคุันเคยกับคันธนูใหม่ โดยการนำมาจับให้กระชับมือและตั้งท่า

“งั้นเรารีบไปกันเถอะดาเนะ” วีที่คุณเคยกับชุดประจำตัวของตนจึงใช้เวลาเปลี่ยนที่ไม่มาก ซึ่งเพียงใช้ช่วงระยะเวลาที่ดาเนะฝึกความคุ้นเคยกับธนูนั้นในการเปลี่ยนชุดเท่านั้น วีรีบวิ่งนำออกไปโดยมีดาเนะตามมาติดๆเช่นกัน “วี นี่คือชุดอะไรหรอ” ดาเนะถามเพราะไม่เคยเห็นชุดรูปแบบนี้มาก่อน

“ชุดสำหรับกิ้งก่าที่ใช้พลังสายSlayer ซึ่งพอข้าพเจ้ารู้ว่าดาเนะเป็นกิ้งก่าที่ใช้Slayerได้ ข้าพเจ้าเลยให้ลุงราซันทำชุดนี้ให้ ดาเนะใส่ได้หรือเปล่าน่ะ เพราะข้าพเจ้าใช้ตัวเองเป็นต้นแบบชุดน่ะ” วีอธิบายถึงลักษณะชุดให้กับดาเนะฟัง

“ใส่ได้สิ ค่อนข้างพอดีตัวเลยด้วยล่ะ ขอบคุณมากนะวี” ดาเนะตอบอย่างชอบใจเพราะการเคลื่อนไหวของดาเนะไม่ติดขัด “ค่อยยังชั่วหน่อย ข้าพเจ้ากลัวดาเนะจะใส่ไม่ได้ด้วยซ้ำ” วีถอนหายใจโล่งออกมาแล้วเงียบไปสักพัก “ดาเนะ” เสียงของวีเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ค่อยสบายใจ

“ดาเนะ ขอโทษนะที่ข้าพเจ้าไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ทั้งที่เรื่องนี้ดาเนะควรจะรู้ด้วยซ้ำ” เสียงที่วีกล่าวออกมานั้นเป็นเสียงแห่งความรู้สึกผิดอย่างมาก แม้ทั้งคู่จะต่างวิ่งจนน้ำเสียงไม่สามารถเป็นได้อย่างปรกติ แต่ความรู้สึกกับน้ำเสียงแม้เพียงเล็กน้อยก็สามารถสื่อออกมาได้

“วี มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ เสลธทำไม แล้วแผนอะไรกัน” ดาเนะสงสัยในสิ่งที่กิลพูดออกมาตอนแรกอยู่แล้ว และยังของวีอีก “ดาเนะข้าพเจ้าย่อสรุปละกันนะ เสลธนำร่างของดาเนะมาขอความช่วยเหลือกับท่านอเคเชีย ซึ่งสภาพของดาเนะนั้นแทบไม่ต่างจากศพเลย เพราะดาเนะเสมือนกึ่งตายแต่ก็ไม่ได้ตาย แม้แต่ท่านอเคเชียก็ไม่สามารถรักษาได้ ตอนที่ดาเนะไม่ได้สติ...หรือสภาพกึ่งตายตอนนั้น เสลธได้เสนอแผนการเพื่อที่จะกำจัดจิตมืดที่กำลังกลืนกินร่างของเสลธอยู่ โดยเสลธบอกว่าจะใช้ร่างกายตัวเองให้จิตมืดนั้นครอบคลุม แล้วให้พวกเราสังหารจิตมืดพร้อมกับร่างของซะ เพราะถ้าจิตมืดอยู่ในร่างของเสลธนั้นจะเป็นร่างที่มีตัวตน ซึ่งเหล่าหางทุกตัวสามารถโจมตีเข้าถึงได้ ต่างจากร่างจิตมืดที่ไม่สามารถโจมตีเข้าได้ เพราะร่างนั้นไม่มีตัวตน”

วีสรุปความถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้ดาเนะฟังอย่างคล่าวๆ ซึ่งทั้งคู่ตอนนี้ต่างก็วิ่งมาถึงสวนแห่งแสงกันแล้ว ทั้งคู่ต่างยังคงเร่งฝีเท้าอย่างสสุดความสามารถเพื่อไปพบกับกลุ่มของกิลให้ไวที่สุด จนกระทั่งเห็นกลุ่มของอากุ ซึ่งมีเพนกวิ้นเจ็ท แมวเทล ลิงแบงค์ และค้างคาวอาร์มในกลุ่ม ซึ่งทั้งหมดต่างกำลังร่วมกันโจมตีเหล่าเฉดทั้ง3ร่างอยู่ ซึ่งเหล่าเฉดปลอมต่างก็โจมตีกลับเช่นกัน แต่ด้วยความที่เคยประมือกับสองร่างแรงมาก่อนแล้ว จึงจัดการลงได้อย่างไม่ยาก นอกเสียจากร่างที่3ที่มีความแข็งแกร่งกว่ามาก และยังมีการโจมตีที่ไม่สามารถหลบหลีกได้อีกด้วย ทำให้พวกของอากุค่อนข้างลำบากแต่ก็สามารถจัดการลงได้ในที่สุด “เป็นยังไงบ้าง พวกของกิลล่ะ” วีที่พึ่งมาถึงรีบถามสถานะของเพื่อนอีกกลุ่มทันที

“วี พวกเราต้องแข่งกับเวลาแล้ว กิลเลยให้พวกเราแบ่งเป็น2กลุ่มแล้วแยกไปคนละทาง แล้วไปบรรจบพบกันที่อีกฝั่งหนึ่ง” อากุอธิบายให้ฟังขณะที่ที่เหลือนั้นต่างไปที่แท่งคริสตัลและยืนเหมือนร่ายเวทอะไรบางอย่าง จากนั้นแท่งคริสตัลนั้นจึงกลับมาส่องประกายสีขาวนวลอีกครั้งจากที่เป็นสีดำหม่น

“อากุ แล้วมีอะไรให้ข้าพเจ้าช่วยบ้าง” วีเร่งร้อนถามอากุเพราะไม่อยากให้เพื่อนๆต้องลำบาก และยังเป็นห่วงเทพอเคเชีย “แท่งคริสตัลทั้งหมดถูกปิดผนึกทั้งหมดเลย พวกเราต้องเร่งเปิดแท่งทั้งหมดให้ไวที่สุด เพื่อที่ท่านอเคเชียจะได้มีพลังกลับมาอีกครั้ง” อากุบอกถึงแผนงานของตนที่ได้รับมาให้วีฟังซึ่งนั่นหมายถึงสิ่งที่วีต้องทำด้วย

“แต่วีรีบไปดักทางไม่ให้เสลธรู้ทางไปหาท่านอเคเชียนะ ถึงแม้นี่จะนอกคำสั่งจากที่ได้รับมา แต่ถ้าเกิดเสลธรู้ทางไปล่ะก็...” อากุรีบอธิบายแต่อธิบายยังไม่จบ เสียงรับคำของวีก็ดังขึ้นมาทันที “ได้ เดี๋ยวข้าพเจ้ากับดาเนะ...” วีที่พูดอยู่นั้นกระชากแขนดาเนะลงอย่างแรงเพื่อให้ทั้งคู่ทรุดลงไป ดาบของอากุเหวี่ยงตัดลูกบอลสีดำม่วงผ่าเป็นสองซีกเหนือหัวของกิ้งก่าทั้งสอง

“รีบไปเร็ววี พวกมันรู้ตัวแล้วว่าพวกเราจะมาเปิดแท่งคริสตัล มันต้องแห่กันมาแน่ๆ” อากุใช้ดาบอีกข้างแทงไปด้านหลังของตนเองซึ่งไปเสียบกับลำตัวของเฉดร่าง2 จากนั้นก็เกิดแสงสีขาวส่องประกายวาบออกมาจากรูทวารทุกทางของร่างกายก่อนที่สลายไป วีกับดาเนะจึงรีบอาศัยช่วงที่ยังไม่วุ่นวายนักปลีกตัวออกไปจากอากุ เพื่อจะไปยังสถานที่ที่ได้รับหมายมา ซึ้งคือสะพานแห่งแสงที่เป็นถนนลำแสงสู่วังของเทพอเคเชีย “ฝากด้วยนะอากุ ขอให้โชคดีและปลอดภัยทุกตัวนะ” วีกล่าวอวยพรและฉีกออกไปอีกทางทันที

“ฝากด้วยนะวี ดาเนะ” อากุกล่าวกับตัวเองเบาๆแล้ววิ่งกลับไปยังกลุ่มของตนที่ล่วงหน้าไปยังแท่งคริสตัลอีกแท่งหลังจากแท่งแรกทำการเปิดผนึกเรียบร้อยไปแล้ว


“ดาเนะ ข้าพเจ้าขอโทษนะที่ไม่ได้เล่าน่ะ แต่ข้าพเจ้าไม่อยากเล่าเพราะเสลธเป็นเพื่อนของดาเนะ ข้าพเจ้าไม่อยากให้ดาเนะต้องมามีส่วนร่วมสังหารเสลธที่เป็นเพื่อนของดาเนะ ด้วยน้ำมือของดาเนะเอง” วีบอกความเป็นห่วงของตนให้กับดาเนะฟัง แต่ต้องแปลกใจที่ดาเนะนั้นไม่มีปฏิกิริยาอะไรเกิดขึ้น

“วี ขอบคุณในความเป็นห่วงนะ แต่เสลธตอนนี้ไม่ใช่เสลธอีกแล้ว แต่เป็นเพียงจิตมืด ที่บังอาจใช้ร่างของเสลธให้ต้องมาทรมานแบบนี้” ดาเนะพูดด้วยเสียงที่เศร้าหมองภายใต้ใบหน้าปรกติ

“วี เราได้พบกับเสลธภายในจิตของเสลธแล้ว เสลธยังไม่ได้ถูกกลืนกิน เสลธยังมีชีวิตอยู่ เสลธยังไม่ตาย” วียังคงนิ่งเงียบรับฟังสิ่งที่ดาเนะเล่าออกมา “เราเชื่อว่าเสลธจะต้องไม่เป็นอะไร เสลธจะต้องกลับมาอีกครั้ง กลับมาด้วยจิตของเสลธจริงๆ กลับมาพร้อมกับร่างของเสลธที่มีจิตของเสลธตัวจริง ที่ไม่มีจิตมืดอีกแล้ว” ดาเนะพูดอย่างมีความหวังแต่หางตานั้นกลับตกลงมา ดวงตาทั้งสองมีประกายของน้ำตาอยู่ภายใน

“แต่ถ้าเรื่องไม่เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ ถ้าเสลธถูกจิตกลืนกินไปแล้ว....วี เราขอลงมือ...” หยดน้ำตาของดาเนะไหลออกมาจากดวงตาพร้อมกับคำที่ไม่อยากพูดที่สุดออกมา “เราขอลงมือสังหารเสลธด้วยมือของเราเองนะวี” ดาเนะไม่ยอมเล่าเหตุผลต่อ เพียงแต่คงรักษาฝีเท้าพร้อมกับปาดน้ำตาแห่งความขื่นขมนั้นทิ้งออกไป

“ดาเนะ อย่าพูดแบบนั้นนะ ข้าพเจ้าเชื่อว่าเสลธต้องเอาชนะจิตมืดนั้นได้แน่ ไม่งั้นเสลธคงไม่สามารถพาร่างของดาเนะมาที่เมืองแห่งแสงได้หรอก” วีพยายามหาทางให้กำลังใจดาเนะ เพราะการสูญเสียสมาธิในสนามรบนั้นเป็นอันตรายอย่างยิ่งแก่ชีวิต ซึ่งวีไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับทั้งคู่ ดาเนะที่ได้รับฟังแล้วหางตาก็กลับมาตามปรกติอีกครั้ง

“วี ขอบคุณนะ” ดาเนะเริ่มรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหลังจากที่ได้รับกำลังใจจากวี “เสลธ อย่าเป็นอะไรนะ นายต้องกลับมาให้ได้นะเสลธ” ดาเนะคิดและภาวนาอยู่ภายในใจ


“หึหึ ไอ้พวกงี่เง่า นำทางไปสิ นำทางไปเลย นำทางให้ข้าไปหาเทพอเคเชีย แล้วข้าจะได้ลงมือจัดการปลิดชีพทิ้งซะ แล้วข้าจะได้ซึ่งพลังแห่งเทพมาครอบครอง” เสลธที่อำพรางตัวอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งริมทะเลสาบแห่งแสงนั้น กำลังจ้องมองสองกิ้งก่าสีเหลืองที่กำลังวิ่งไปยังสถานที่ๆได้รับมอบหมาย นั่นคือทางสู่วังแห่งแสง

“โดยเฉพาะแก เสลธ ข้าไม่ยอมให้แกเอาร่างคืนมาแน่ ข้าจะกลืนกินจิตของแกให้หมดหลังจากที่ข้าปลิดเทพนั่นลง แล้วข้าจะได้ๆเป็นเจ้าของพลังทั้งหมด” เสียงของจิตมืดพูดออกมาอย่างเหี้ยมเกรียมก่อนที่กับตัวเอง

Author:  fushigidane [ Wed Dec 15, 2010 6:04 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

แต่งมาได้อีกตอนที่ออกแนวยืดๆอีกแล้ว เพราะเนื้อเรื่องนั้นดันนอกเหนือจากที่เคยเขียนเอาไว้เยอะมากจริงๆ เลยต้องไถแถมาแบบนี้ รู้สึกตอนนี้แต่งออกมาไม่ได้ดียังไงไม่รู้ รู้สึกมันวกวนตรงช่วงแรกที่วีขอโทษดาเนะที่ไม่เล่า แล้วมาขอโทษตรงท้ายด้วยเรื่องเดิมแต่มีรายละเอียด

Author:  JJmall [ Thu Dec 16, 2010 6:27 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

วีแกะเกราะนั้นออกจนสามารถเปิดออกผ่าครึ่งซีกและนำไปประกบที่คอของดาเนะ “ดาเนะจับชิ้นนี้เอาไว้ตรงนี้นะ ถ้าเกิดแน่นไปบอกด้วยล่ะ” วีอ้อมหลังดาเนะเพื่อจะประกบเกราะคอให้เข้าที่อย่างเบาๆ

เกิดประกายแสงออกมาจาก.. ร.. ร.. รูทวาร.. = =

เหมือนมันเริ่มๆยังไงไม่รู้แหะ ฮุฮุฮุ

Author:  Shadow_Wolf [ Thu Dec 16, 2010 6:31 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

:lol: ทำไปได้เรปบน รอดูฟิคตอนต่อไปอยู่นะ ><

Author:  SupakornNoMercy [ Thu Dec 16, 2010 7:03 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

ไม่เข้มข้น เราไม่นอน =w=

(รู้สึกไม่ว่างผสมขี้เกียจวาดรูปต่อแฮะ -3-)

Author:  fushigidane [ Thu Dec 16, 2010 11:24 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

JJmall wrote:
วีแกะเกราะนั้นออกจนสามารถเปิดออกผ่าครึ่งซีกและนำไปประกบที่คอของดาเนะ “ดาเนะจับชิ้นนี้เอาไว้ตรงนี้นะ ถ้าเกิดแน่นไปบอกด้วยล่ะ” วีอ้อมหลังดาเนะเพื่อจะประกบเกราะคอให้เข้าที่อย่างเบาๆ

เกิดประกายแสงออกมาจาก.. ร.. ร.. รูทวาร.. = =

เหมือนมันเริ่มๆยังไงไม่รู้แหะ ฮุฮุฮุ

จะดีกว่าไหมที่ไม่รู้ แต่ใส่เกราะคอแล้วมีประกายแสงจากรูทวาร เกราะคอกับรูทวาร ไม่เก็ตจริงๆนะ

Author:  คนรัก digi [ Fri Dec 17, 2010 1:48 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

fushigidane wrote:
JJmall wrote:
วีแกะเกราะนั้นออกจนสามารถเปิดออกผ่าครึ่งซีกและนำไปประกบที่คอของดาเนะ “ดาเนะจับชิ้นนี้เอาไว้ตรงนี้นะ ถ้าเกิดแน่นไปบอกด้วยล่ะ” วีอ้อมหลังดาเนะเพื่อจะประกบเกราะคอให้เข้าที่อย่างเบาๆ

เกิดประกายแสงออกมาจาก.. ร.. ร.. รูทวาร.. = =

เหมือนมันเริ่มๆยังไงไม่รู้แหะ ฮุฮุฮุ

จะดีกว่าไหมที่ไม่รู้ แต่ใส่เกราะคอแล้วมีประกายแสงจากรูทวาร เกราะคอกับรูทวาร ไม่เก็ตจริงๆนะ


ท่านดาเนะ แต่งให้มันยิงกันตู้มๆต้ามๆ ไปเลย รับรอง ไม่มีอะไรจิ้น =w="

Author:  pitinata [ Fri Dec 17, 2010 7:43 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

คนรัก digi wrote:

ท่านดาเนะ แต่งให้มันยิงกันตู้มๆต้ามๆ ไปเลย รับรอง ไม่มีอะไรจิ้น =w="


ขนาดผมให้คนในบอร์ด ดูรูปที่เป็นแค่สีขาว ยังจิ้นกันได้เลยครับ - -*

ดาเนะ จัดมาเลย หนักๆ ไม่เข้มข้น เราไม่นอน เช่นเดียวกับเร็ปบนนู้น :lol:

JJmall wrote:
วีแกะเกราะนั้นออกจนสามารถเปิดออกผ่าครึ่งซีกและนำไปประกบที่คอของดาเนะ “ดาเนะจับชิ้นนี้เอาไว้ตรงนี้นะ ถ้าเกิดแน่นไปบอกด้วยล่ะ” วีอ้อมหลังดาเนะเพื่อจะประกบเกราะคอให้เข้าที่อย่างเบาๆ

เกิดประกายแสงออกมาจาก.. ร.. ร.. รูทวาร.. = =

เหมือนมันเริ่มๆยังไงไม่รู้แหะ ฮุฮุฮุ


ตอนแรก อ่านก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ว่า พออ่านที่คุยกันแล้วมาลองอ่านซ้ำอีกที
พรุ่ด..... งี้นี่เอง - -*

ยังไงก็รออ่านตอนต่อไปคร้าบบบ ^^

ปล.ภาพของก่าวีกับก่าดาเนะ ที่นอนคู่กัน กลางวงเหล่าหางนี่ ยังไงอยู่น้อ :lol:
(ให้โดรุเอาไปวาดเป็นภาพอีกซักภาพดีมั้ย :lol: )

Author:  fushigidane [ Sat Dec 18, 2010 7:13 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

ไม่เข้มข้น เราไม่นอน งานนี้คงนานหน่อยเพราะว่าไม่ถนัดด้านการสู้จริงๆนะ มุขจะตันมากๆ แต่เมื่อรีเควสมาหลายคนก็จะพยายามจัดให้นะ

Author:  pitinata [ Sat Dec 18, 2010 7:26 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน6

fushigidane wrote:
ไม่เข้มข้น เราไม่นอน งานนี้คงนานหน่อยเพราะว่าไม่ถนัดด้านการสู้จริงๆนะ มุขจะตันมากๆ แต่เมื่อรีเควสมาหลายคนก็จะพยายามจัดให้นะ


อย่าลืมออนเอ็มบ้างนะครับ แต่ว่า
ช่วงนี้ไม่ค่อยว่าง ไกล้สอบกลางภาคเต็มที :oops:
ไว้ศุกร์หน้าก็ได้ครับ :lol:

Page 124 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/