BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 140 of 204

Author:  JJmall [ Fri Jan 28, 2011 3:59 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

ผิดตัวแล้วเธอว์..

น น น นั่นมันแพนด้าไม่ใช่เหรอ~TwT`

กิฟไม่ได้คิดประดิษฐ์ผระดอยอะไรเลยนะ แค่ปั่นกระแอว อุโฮ๊ะๆๆๆๆ

//กลิ้งโค่โล่

Author:  SupakornNoMercy [ Fri Jan 28, 2011 9:04 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

Chemeleon Legend
Tales of Dane

เหอะๆ ที่ผมถามคือจะเอาไปใส่ในรูปครับดาเนะ
เฉลยเลยละกันว่าวาดปกหน้าสุดให้อยู่ อิอิ =w=
เอา Draft ไปดูเล่นกันก่อนละกันนะดาเนะ -3-
กำลังดำเนินการ รอลุ้นแล้วกันจะวาดออกมายังไง >w<
(รูปจริงวาดไปไกลกว่าอันนี้นะ งานนี้หินจริงๆ รอเสร็จก่อนละกัน)

Quote:
Image

ปล.ช่วงนี้การบ้านเริ่มถาโถมอีกระรอก อาจไม่ว่างวาด -3- ไม่ว่ากันนะ
/me นอนดีฟ่า =w=

Author:  คนรัก digi [ Fri Jan 28, 2011 9:47 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

fushigidane wrote:
หรือตั้งชื่อเรื่องว่า
ดาเนะ X วี
วี X ดาเนะ
ดีมั้ยเนี่ย นิยามนี้ได้มาเพราะเจ๊เลยนะ ถึงกับลงประกาศFCหน้าแรกเลยด้วย(โดนวีเอาหางฟาดเพรี้ยะ กลิ้งหลุนๆปลิวกระเด็นไปสุดกู่)


อะแฮ่มมม อะเฮิ่มมมม แค่กๆๆ

จริงๆเคยเสนอ Chameleon Legend (หรือจะเปลี่ยนเป็น Legend of Chameleon) ไปตั้งกะนานแล้ว แต่ไม่ใช้ =w="


อีกประการคือ ข้าพเจ้ากำลังงงฟิค ขอรวบรวมสติอ่านทีละบรรทัดจนกว่าจะเข้าใจว่าตัวไหนเสลธตัวจริงตัวปลอมอะไรยังไงแปร๊บบบบบนึง :oops:

Author:  fushigidane [ Fri Jan 28, 2011 10:33 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

ลืมไปเลย โทษนะวี ส่วนเรื่องดาเนะX หรือวีX ไม่เอาหรอก ยังไม่อยากให้เรื่องนี้โดนแบนนะ

ไม่แน่ผสมเลย Soul's Arrow of Love's story Chameleon Legendz, fushigidane X V!!!, the F@A
ได้ของทุกคนเลย ก่าเมอร์ซี่ เจ๊ ก่าวี ก่าดาเนะFC ปินัท

ส่วนภาพหน้าปกนี่ขอบคุณนะ กำลังคิดอยู่ว่าถ้าจะทำเล่มจริงๆขึ้นมาจะทำยังไงดี จะหาที่ปรินท์ดีไหม หรือสันกระดูกงูดี ชักเริ่มสนใจแนวคิดที่บอกว่าให้ทำเล่ม (แต่ยังเอาตัวรอดจากตอนต่อไปไม่ได้เลย)

ที่วีสงสัยเดี๋ยวต้องแก้จริงๆ เพราะมันใช้คำค่อนข้างสับสนจริงๆ

Author:  pitinata [ Fri Jan 28, 2011 11:09 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

fushigidane wrote:
ลืมไปเลย โทษนะวี ส่วนเรื่องดาเนะX หรือวีX ไม่เอาหรอก ยังไม่อยากให้เรื่องนี้โดนแบนนะ

ไม่แน่ผสมเลย Soul's Arrow of Love's story Chameleon Legendz, fushigidane X V!!!, the F@A
ได้ของทุกคนเลย ก่าเมอร์ซี่ เจ๊ ก่าวี ก่าดาเนะFC ปินัท

ส่วนภาพหน้าปกนี่ขอบคุณนะ กำลังคิดอยู่ว่าถ้าจะทำเล่มจริงๆขึ้นมาจะทำยังไงดี จะหาที่ปรินท์ดีไหม หรือสันกระดูกงูดี ชักเริ่มสนใจแนวคิดที่บอกว่าให้ทำเล่ม (แต่ยังเอาตัวรอดจากตอนต่อไปไม่ได้เลย)

ที่วีสงสัยเดี๋ยวต้องแก้จริงๆ เพราะมันใช้คำค่อนข้างสับสนจริงๆ


ถ้าทำเป้นเล่มจริงๆนี่ สงสัยต้องย้อนกลับไปดูครับว่า
ตรงไหนเขียนผิดหรือใส่บทผิดบ้าง :oops:
ผมเองก็ไม่แน่เสียด้วยซิ ว่าที่ตรวจไปมันครบหรือเปล่า :lol:

ส่วนชื่อฟิคไม่ต้องยาวขนาดนั้นก็ได้ครับ :lol:

Author:  คนรัก digi [ Fri Jan 28, 2011 11:33 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

เสริมอีกนิดสำหรับการตั้งชื่อ ตัวขึ้นต้นต้องใช้ตัวพิมพ์ใหญ่ แล้วพวกคำเชื่อมหรือพรีโพสิชั่น จะต้องตัวเล็กนะแง่ด =w=

ช่วยเช็คให้ก็ได้นะคร๊าบ

Author:  JJmall [ Fri Jan 28, 2011 11:34 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

pitinata wrote:
fushigidane wrote:
ลืมไปเลย โทษนะวี ส่วนเรื่องดาเนะX หรือวีX ไม่เอาหรอก ยังไม่อยากให้เรื่องนี้โดนแบนนะ

ไม่แน่ผสมเลย Soul's Arrow of Love's story Chameleon Legendz, fushigidane X V!!!, the F@A
ได้ของทุกคนเลย ก่าเมอร์ซี่ เจ๊ ก่าวี ก่าดาเนะFC ปินัท

ส่วนภาพหน้าปกนี่ขอบคุณนะ กำลังคิดอยู่ว่าถ้าจะทำเล่มจริงๆขึ้นมาจะทำยังไงดี จะหาที่ปรินท์ดีไหม หรือสันกระดูกงูดี ชักเริ่มสนใจแนวคิดที่บอกว่าให้ทำเล่ม (แต่ยังเอาตัวรอดจากตอนต่อไปไม่ได้เลย)

ที่วีสงสัยเดี๋ยวต้องแก้จริงๆ เพราะมันใช้คำค่อนข้างสับสนจริงๆ


ถ้าทำเป้นเล่มจริงๆนี่ สงสัยต้องย้อนกลับไปดูครับว่า
ตรงไหนเขียนผิดหรือใส่บทผิดบ้าง :oops:
ผมเองก็ไม่แน่เสียด้วยซิ ว่าที่ตรวจไปมันครบหรือเปล่า :lol:

ส่วนชื่อฟิคไม่ต้องยาวขนาดนั้นก็ได้ครับ :lol:


จ้ะ เห็นด้วยอย่างยิ่ง ไม่ต้องยาวมากขนาดนั้นหรอก เอาแค่หลังคอมม่าก็พอ ไอฟูชิงิดาเนะเอ็กซ์วีน่ะ..

// แอร๊ยยย โดดหลบลูกกระสุน

Author:  fushigidane [ Sat Jan 29, 2011 3:35 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1

คงไม่เอายาวขนาดนั้นหรอก เห็นความตั้งใจและหวังดีของทุกคนมอบให้ก็ไม่อยากทำลายน่ะนะ เดี๋ยวจะหางทางเชื่อมคำเหล่านี้ให้ลงให้ได้ละกัน แต่คงต้องดูเนื้อเรื่องด้วยล่ะนะ (ตอนนี้จดชื่อเรื่องไว้ล่ะ ไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์อย่างวีอีกที่ลืมชื่อที่ตั้งไว้ให้นานแล้ว)

Author:  fushigidane [ Mon Jan 31, 2011 6:42 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน2

วีที่ได้ยินเสียงของเพื่อนๆเรียกจึงลุกขึ้นมาจากการนอน เหล่าเพื่อนๆร่วมหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งหรือกลึ่มDRต่างรายล้อมเตียงสีขาวแห่งนี้ "ที่นี่...ทุกคน" วีกวาดสายตามองเหล่าเพื่อนๆของที่มองมายังตนด้วยความเป็นห่วง

"ข ข้าพเจ้า...ไม่เป็นอะไร" วีเอามือลูบจับตัวเองไปทั้งตัวตั้งแต่ท้องจนถึงหางที่ตวัดมาให้ลูบ เพื่อจะตรวจสอบอะไรบางอย่าง วีที่ลูบจับหางตัวเองอยู่นึกคิดขึ้นได้ยังคงจับหางของตัวเองไว้ สายตาทั้งสองของวีที่คืนสติจากภวังแห่งความตกใจมองไปอย่างหวาดกลัว

“ท ทำไมข้าพเจ้ารู้สึกกลัวอะไรบางอย่าง ที่แม้แต่ข้าพเจ้ายังไม่รู้เลย แต่ความรู้สึกหวาดเสียวที่แล่นไปทั้งตัว โดยเฉพาะส่วนหางนี่อีก” วีจ้องมองหางตัวเองที่ปรกติไร้ซึ่งร่องรอยอะไรต่างๆก่อนที่จะเก็บหางตัวเองเข้าที่ “วี เป็นยังไงบ้าง” แกะบายะเป็นตัวแทนถามขึ้นมาด้วยอาการเป็นห่วงแทนเพื่อนๆทั้งหมด วีหันจะไปตอบแต่ร่างกายที่รู้สึกสูญเสียการทรงตัวได้วูบหงายลงไปต่อหน้าต่อตาของเพื่อนๆลงไปทันที ร่างกายและหัววีทิ้งตัวลงมายังเตียงสีขาวของเทพอเคเชียลงมาจนจมลงไปตามแรงกดของน้ำหนักที่ถ่ายเทมา

“วี!!!” เหล่าเพื่อนของวีต้องร้องตกใจขึ้นมาที่เห็นเพื่อนของตนล้มลงไปต่อหน้าต่อตา “ม ไม่เป็นไร ข้าพเจ้ารู้สึกไร้เรี่ยวแรงไปชั่ววูบ สงสัยเพราะข้าพเจ้าเหนื่อยมั้ง แถมเหมือนฝันร้ายอะไรบางอย่างด้วยแต่จำอะไรไม่ได้เลย” วีที่รู้สึกไร้เรี่ยงแรงจึงนอนตอบคำถามเพื่อนทั้งสีหน้าที่ซีดจางๆ

“วีอย่าพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องใกล้ตัวอย่างนั้นนะ ตั้งแต่วียิงศรก็ล้มลงไปเลย แล้วสีหน้าของวีทั้งซีดและตัวเย็นลงเหมือนจะตายเลยรู้มั้ย” แกะบายะต่อว่าวีกลับเพราะน้ำเสียงที่ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรของวี “ข้าพเจ้าไม่น่าเป็นอะไรหรอกนะ” วีอยากหลบสายตาเพื่อนๆเพราะคิดว่าน่าจะโดนต่อว่าแน่ๆจึงหันหน้าไปทางขวา

“ด ดาเนะ เสลธ” วีร้องออกมาด้วยเสียงที่ตกใจกับภาพที่มองเห็น กิ้งก่าสองตัวนอนนิ่งพร้อมกับผ้าพันแผลพันรอบตัวตั้งแต่ช่วงอกไปถึงลำตัว รอยเลือดสีแดงที่ซิบออกมาจากแผลย้อมให้ผ้าสีขาวนั้นออกโทนสีแดงจางๆ

“ไม่ต้องห่วงนะวี ทั้งดาเนะและเสลธไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ บาดแผลของทั้งคู่เรารักษาให้จนปิดสนิทหมดแล้ว เหลือแค่ให้เสลธฟื้นเท่านั้นหละน่ะ” เสียงของเทพอเคเชียตอบให้กับวีเพื่อให้ลดความกังวลใจ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้ถามอะไรออกมา “เราขอขอบใจพวกเธอทั้งหมดอีกครั้งนะที่ช่วยเหลือเรา ทั้งที่เป็นเรื่องที่อาจเสี่ยงถึงแก่ชีวิตของพวกเธอด้วย” เทพอเคเชียกล่าวแสดงความขอบคุณกับเหล่าหางทุกตัวจากใจ เหล่าหางที่ได้ยินต่างพากันนอบน้อมกับคำขอบคุณจากเทะแห่งแสงที่ตัวเองนับถือ

“เพราะมันเป็นหน้าที่...” กิลพูดออกมาแต่เงียบลงทันทีทำให้ประโยคนั้นๆยังไม่สมบูรณ์ สีหน้าของกิลแย่ลงอย่างทันตาเห็นและมองมาทางวีอย่างช้าๆก่อนที่จะหันกลับไป “พวกเธอก็คงเหนื่อยกันมามาก ขอให้กลับไปพักผ่อนใหสบายเถอะนะ เดี๋ยวเราจะคอยดูแลเพื่อนๆของพวกเธอให้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” เทพอเคเชียหลับตาลงพร้อมกับการเกิดประกายแสงเหล่าหางทุกตัวขึ้นอย่างจางๆก่อนที่จะหายไป

“คาถาฟื้นฟูพลังคงค่อยช่วยรักษาบาดแผลให้หายได้สนิท ถึงแม้จะใช้เวลานานสักหน่อย แต่มันก็ไม่ทำให้เกิดรอยแผลเป็นที่ร่างกายอย่างแน่นอน” เทพอเคเชียมอบเวทรักษาให้ซึ่งทำให้เหล่าหางเพศหญิงต่างดีใจกันเป็นอย่างมาก “เดี๋ยวเราจะส่งพวกเธอไปที่พักของพวกเธอให้นะ” เทพอเคเชียหลับตาลงอีกครั้งเพื่อจะร่ายเวทคาถาเคลื่อนย้ายให้กับเหล่าหางDR แต่ก็หยุดลงทันทีเมื่อเสียงของแพนด้าน้อยแทรกขึ้นมา

“ท่านอเคชีย ได้โปรดช่วยเพือนหนูด้วย เทล...เทลเค้า” แพนด้าน้อยไม่กล้าพูดถึงแมวเทล เพราะสภาพร่างกายของแมวเทลที่ขอร้องขอความตาย และน้ำตาจากความเจ็บปวดทรมานนั้นยังคงฝังลึกในความจำของทุกตัว “เทล...เกิดอะไรขึ้นกับแมวน้อยตัวนั้นหรือ” เสียงของเทพอเคเชีแสดงออกถึงความเป็นห่วงและไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เพราะเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เหล่าหางต้องบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก เพราะมีเป้าหมายมาที่เธอเพียงองค์เดียว แม้ตัวเธอนั้นจะไม่ได้ก่อเหตุการณ์ต่างๆขึ้นมาก็ตาม แต่การให้เกิดเหตุการณ์ที่ชาวหางของเมืองแห่งแสงได้รับบาดเจ็บนั้น ทำให้อเคเชียรู้สึกแย่และมักดำหนิตัวเองตลอด

“ช่วยพาเราไปดูหน่อยได้มั้ยถ้าไม่รังเกียจ เราอาจจะช่วยอะไรได้บ้าง” เทพอเคเชียเสนอตัวเองจะไปช่วยเหลือซึ่งทำให้แพนด้าน้อยดีใจมาก “ท่านอเคเชีย ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณมากค่ะท่านอเคเชีย” แพนด้าน้อยกล่าวขอบคุณพร้อมกับการเกิดเสาลำแสงสีขาวอ่อนๆขึ้นเหล่าหางDRทุกตัว

"เดี๋ยวเราจะไปส่งพวกเธอที่ที่พักให้แล้วค่อยคุยกันต่อนะ” สิ้นเสียงของเทพอเคเชีย เสาแสงทั้งหมดเกิดการส่องแสงสว่างและการหายไปของเธอและเหล่าหางDRทั้งหมด เหลือไว้แต่กิ้งก่าที่นอนพักฟื้นบนเตียงสีขาวทั้งสามตัวไว้ลำพัง


“ดาเนะ เกิดอะไรขึ้นกับดาเนะ...ท ทำไม” วีพูดออกมาทั้งเสียงที่สั่นเพราะเห็นสภาพบาดเจ็บของเพื่อนตัวเองที่นอนอยู่ข้างๆเต็มตา แต่เพราะแรกที่เห็นนั้นทำให้วีตกใจมากจนม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ จนกระทั่งเหลือเพียงลำพังสามตัววีถึงจะตั้งสติถามได้ ดาเนะที่นอนนิ่งอยู่นั้นค่อยๆหันไปทางวีอย่างช้าๆเพื่อไม่ให้ช่วงอกต้องเคลื่อนไหว ซึ่งจะนำพาความเจ็บสู่บาดแผลได้

“แค่บาดแผลนิดหน่อยเท่า...นั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก...” ดาเนะพยายามตอบเสียงปรกติแต่ยังคงสั่นเพราะเจ็บหน้าอก ทำให้บางคำในประโยคที่ต้องใช้ส่วนอกมากนั้นขาดตอนไป “ดาเนะไม่เป็นอะไรจริงๆนะ? ทำไมดาเนะถึงเป็นแบบนี้น่ะ มันเกิดอะไรขึ้น...” วีถามอย่างร้อนรนนในความเป็นห่วงเพื่อนของตน

“ข้าพเจ้า...จำอะไรไม่ได้เลย ทั้งตั้งท่ายิงศรแล้วล้มลงไปที่แพนด้าบอกนั่นด้วย” วีบอกเล่าสิ่งตัวเองสงสัยให้ดาเนะฟังเพราะไม่รู้จะถามใครนอกจากเพื่อนข้างตัว “ดาเนะ ช่วงนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะดาเนะ ตอนนั้นข้าพเจ้าจำได้แต่ข้าพเจ้าร่ายกรงเวทย์ขังดาเนะกับเสลธไว้ภายใน เพื่อไม่ให้กิลที่คลั่งเข้ามาทำอะไร แล้วต่อจากนั้นข้าพเจ้าจำอะไรไม่ได้เลย มันเหมือนเลอะเลือนไปหมด เหมือนข้าพเจ้าจะต้องทำอะไรสักอย่างที่ข้าพเจ้าไม่อยากทำเลยดาเนะ แต่ข้าพเจ้านึกอะไรไม่ออกจริงๆ” วีเล่าต่อกับสิ่งที่ตัวเองไม่สามารถระลึกได้ให้กับดาเนะฟัง เพราะนั่นอาจเป็นเงื่อนงำอะไรบางอย่างที่จะสามารถทำให้รู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“วี วีความจำเสื่อมอย่างนั้นหรอ” ดาเนะที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดนั้นตกใจไม่ต่างจากวีเช่นกัน เสียงในใจของดาเนะดังขึ้นมาให้ได้ยินเพียงลำพังในความคิด วียังคงนอนหันมามองคำตอบจากดาเนะที่สีหน้าตกใจและพยายามสงบสติกลับมา บางสิ่งบางอย่างพยายามเคลื่อนไหวไปมาที่หลังต้นขาของวี หางของดาเนะนั้นกำลังขยับไปมาระหว่างขาของวีและเตียงที่อ่อนนุ่มสีขาวนั้น

“อ๊ะ” วีอุทานออกมาพร้อมใช้แขนทั้งสองข้างกดเตียงและยกตัวเองขึ้น เพื่อให้ดาเนะเอาหางออกไป “ดาเนะ ข้าพเจ้านอนทับไม่รู้ตัวเลย ขอโทษนะดาเนะ” วีล่าวขอโทษและยังคงยันตัวเองเอาไว้แต่ดาเนะยังคงไม่เอาหางออก หางนั้นยังส่ายไปมาพร้อมกับสีหน้าที่ครุ่นคิดของเจ้าของหาง

“ดาเนะ” วีเรียกดาเนะอีกครั้งทำให้กิ้งก่าที่ถูกเรียกสะดุ้งและออกจากภวังความคิดของตนเอง “อะ วีทำอะไรน่ะ” ดาเนะงงและตกใจกับวีที่ยันตัวเองจากเตียงอยู่ลำพัง “ข้าพเจ้านอนทับหางดาเนะน่ะ ดาเนะเอาออกเถอะนะ” วีตอบให้กับดาเนะที่ทำหน้าพยายามทำอะไรบางอย่างอยู่จนขึ้นสีแดงที่ใบหน้า

“วี...เราขยับหางออกไปไม่ได้ เราพลิกตัวไม่ได้น่ะวี” ดาเนะตอบและยังคงพยายามที่จะนำหางตัวเองออกจากต้นขาของวีแต่ก็ทำไม่สำเร็จ วีที่ถึงแม้จะยันตัวเองขึ้นมาได้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะลุกตัวเองให้นั่งได้เหมือนตอนคุยกับเพื่อนกลุ่มDR เพราะความรู้สึกที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นยังคงมีอยู่ในตัวของวี แต่ก็ยังคงฝืนยกตัวเองขึ้นมาเพื่อให้ดาเนะเอาหางออก แต่เมื่อถึงสุดของกำลัง แขนของวีทั้งสองข้างก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและการร่วงหล่นลงมาของร่างของวี หางของดาเนะถูกวีทับด้วยต้นขาอีกครั้ง

“ดาเนะ จ เจ็บหางรึเหล่า” วีรีบเอ่ยขอโทษออกมาทันทีเพราะรู้สึกว่าตัวเองลงไปทับหางของดาเนะแรง “ไม่เป็นไรวี เตียงนี้นิ่มมากเลย หางเราจมลงไปตามเตียงด้วยเลยไม่เจ็บเลย” ดาเนะอธิบายให้ฟังตามความรู้สึกที่หางตัวเองรับรู้ผ่านการสัมผัส วียังคงรู้สึกไม่สบายใจแต่ไม่รู้จะทำเช่นไร จึงจำยอมนอนทับปลายหางของดาเนะต่อไป วีมองดาเนะและยิ่งรู้สึกแปลกใจกับดาเนะที่ไม่รู้สึกอะไรเกี่ยวกับหางของตนเองทั้งที่ตัวเองทับอยู่

“วีอย่าคิดมากสิ เราไม่เจ็บหางจริงๆนะ ไม่งั้นเราก็ต้องร้องออกมาบ้างแล้วล่ะ เรามีแต่เจ็บตรงช่วงอกเนี่ยแหละ” ดาเนะยืนยันเรื่องหางของตนอีกครั้งโดบนำไปเปรียบเทียบกับบาดแผลที่อกของตน

“ดาเนะ เกิดอะไรขึ้นกับช่วงอกน่ะ เกิดอะไรชึ้นกับดาเนะน่ะ” วีเริ่มถามคำถามเดิมอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกที่เสียวต้นขา หางของดาเนะขยับไปมาทำให้วีรู้สึกจั๊กจี้ปนความรู้สึกเสียวบ้าง แต่ก็สามารถอดทนได้เพราะความรู้สึกนั้นไม่มาก “เอ่อ...วี...บอกตามตรงนะวี” ดาเนะเริ่มทำสีหน้าจริงจังและเคร่งเครียดทำให้วีตั้งความสนใจมากขึ้น แม้หางของดาเนะจะสั่นไปมาที่ต้นหลังขาของวีก็ตาม

“คือเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะวี ตอนที่เราเอาตัวขึ้นมาบังหอกของกิลเค้า หอกแรกๆเราก็เจ็บปวดอยู่ แต่พอจากนั้นเราเริ่มไร้ความรู้สึกที่ช่วงตัวแล้วน่ะวี หลังจากนั้นเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา” ดาเนะตอบให้วีฟังพร้อมกับก้มหน้าตัวเองเหมือนจะให้วีมองลงไป

“ที่เราเป็นแบบนี้ก็คงเพราะที่เราเอาตัวไปรับหอกแน่นอนล่ะวี แต่เราถูกแทงหลังคงไม่เป็นอะไรหรอก เพราะที่เราเจ็บมันคือหน้าอก หลังกับหน้ามันยังห่างกันนะวี อาจเป็นเพราะความเจ็บมันลามก้ได้มั้ง” ดาเนะพยายามอธิบายตามความเข้าใจของตัวเองให้วีฟัง และปิดความลับที่วีได้ยิงศรมาเพื่อสังหารเสลธ แต่เพราะการเอาตัวเข้าบังของดาเนะ ทำให้โดนศรของวีเสียบทะลุร่างด้วย เพราะไม่อยากให้วีรู้สึกผิดและต้องคิดมากกับการกระทำที่ทำลงไป การปล่อยให้วีไม่รู้เรื่องอะไรเลยนั้นน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดที่ดาเนะคิดไว้ในใจ

“ดาเนะ แล้วหลังดาเนะน่ะ เป็นยังไงบ้าง” วียังคงถามดาเนะต่อซึ่งดาเนะส่ายหน้าไปมา “วีหลังเราไม่เป็นอะไรหรอก แต่ตอนนี้เราขอพักก่อนนะวี เรายังเจ็บหน้าอกอยู่น่ะ” ดาเนะพยายามจบบทสนทนาให้ไวที่สุด เพราะทุกครั้งที่พูดนั้นจะทำให้เจ็บหน้าอกเพราะการใช้ช่วงอกในการออกเสียงบางคำ ซึ่งกระทบกระเทือนถึงบาดแผลที่โดนศรของวีเสียบทะลุจากหลังตรงช่วงบริเวณหน้าอกของดาเนะ วีที่รู้สึกได้ถึงหางของดาเนะที่สั่นไปมาที่หลังต้นขาของตนนั้น วีจึงเข้าใจความรู้สึกของดาเนะทันทีและหยุดถามลง

"งั้นดาเนะพักต่อเถอะนะ ข้าพเจ้าจะได้พักด้วยเหมือนกัน” วีหันหน้าตัวเองกลับมามองเพดานอีกครั้งและค่อยๆหลับตาลงช้าๆ เพราะการได้เห็นหน้าและบาดแผลของดาเนะจะยิ่งทำให้วีเกิดคำถามมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเป็นการรบกวนดาเนะที่บาดเจ็บเป็นอย่างมาก ดาเนะเองก็หลับตาลงเพื่อการพักผ่อนเช่นกัน

“วี...ขอโทษนะที่ต้องโกหก แต่ถ้าวีความจำเสื่อมจริง เราก็ไม่อยากจะให้วีต้องรู้เห็นภาพและเรื่องเลวร้ายแบบนั้นให้มันอยู่ในความจำของวี” ดาเนะคิดในใจก่อนที่จะปล่อยหัวตัวเองให้โล่งและพักผ่อน


“ดาเนะ ขอโทษนะที่ข้าพเจ้าถามมาก ทั้งที่ดาเนะเจ็บหน้าอกข้าพเจ้ายังคงถามให้ดาเนะฝืนพูดออกมา” ดาเนะว่ากล่าวโทษและขอโทษดาเนะในใจ ความรู้สึกที่สั่นไปมาของหางดาเนะที่ผ่านทางหลังต้นขาของวีที่ทับอยู่ วีตีความหมายนั้นออกมาเป็นความเจ็บที่ดาเนะเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้จะพยายามปิดบังจากใบหน้าก็ตาม หางนั้นจองดาเนะยังคงสั่นไปมาก่อนที่จะหยุดลงพร้อมกับความเงียบในห้องที่ว่างเปล่าแห่งนี้ วีค่อยๆผ่อนความคิดต่างๆออกจากหัวและปล่อยตัวตามสบายเพื่อจะพักผ่อนด้วยเช่นกัน กิ้งก่าทั้งสามตัวเข้าสู้ห้วงนิทราอีกครั้งและหลับลงอย่างสงบสุขบนเตียงที่นุ่มพิเศษ ห้องที่สามารถปรับอากาศให้เหมาะสมกับการนอนที่สุด แม้จะไม่มีผ้าห่มแต่ก็สามารถนอนหลับอย่างเป็นสุขได้ เพราะเทพอเคเชียอยากให้การพักผ่อนนี้ดีที่สุดหลังจากที่ทั้งสามเจอเรื่องราวอะไรต่างๆมามากมาย


“ทำไมรู้สึกถึงสิ่งที่ดาเนะเล่ามันขาดอะไรไป ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรมากกว่านั้น แต่ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออก หรือว่าข้าพเจ้าคิดมากไปเอง” วียังคงครุ่นคิดแต่ก็ยกเลิกไปเมื่อมือทั้งสองข้างของวีสามารถเอื้อมไปจนถึงหางของดาเนะได้

“เหมือนเคยฝันว่าโดนใครดึงหางอย่างเมามันส์และมีความสุข” วีที่จับหางของดาเนะและเริ่มกระชับหางของดาเนะให้ถนัดมือ วีครุ่นคิดสักพักและก็ปล่อยมือจากหางนั้น “แต่ตอนนั้นข้าพเจ้าเหมือนจะรู้สึกฝันร้ายและไม่ค่อยชอบที่โดนดึงหาง ถ้าข้าพเจ้าทำดาเนะก็คงไม่ชอบ” วีที่ปล่อยมือไปแล้วกลับมากระชับหางของดาเนะอีกครั้ง

“...แต่...ข้าพเจ้าก็อยากลองเหมือนกัน...” วีครุ่นคิดหนักและเกิดการต่อสู้ระหว่างจิตด้านดีและจิตด้านมืดของวี ซึ่งจิตด้านดีนั้นเป็นกิ้งก่าวีตัวเล็กที่ติดปีกเล็กๆที่หลังกำลังเตือนไม่ให้วีทำ ส่วนจิตมืดนั้นเป็นกิ้งก่าวีตัวเล็กที่มีปีกสีดำเล็กๆที่หลักคอยยุให้ดึงและทึ้งหางของดาเนะเต็มแรง ตัวแทนความดีชั่วจิ๋วของวีกำลังทะเลาะกันเองจนทำให้วีรำคาญและตบภูตจิ๋วสองตัวนั้นลงไปกระแทกกับเตียงและสลายไป

“งั้นขอแอบดึงนิดนึงละกันนะดาเนะ ยกโทษให้ข้าพเจ้าด้วย” ใบหน้าของวีมีรอยยิ้มที่มุมปากเพราะกำลังสนุก วีค่อยๆดึงหางออกมาจากต้นขาตัวเองที่ทับหางนั้นออกมาไว้ข้างๆขาตัวเอง มือกรงเล็บขวาของวีกระชับหางของดาเนะที่เป็นหางขดถนัดมือ และออกแรงกระตุกหางเบาๆไปมาหลายๆครั้ง วียิ้มน้อยๆและรู้สึกเพลินกับการดึงหางของดาเนะเล่น โดยที่ดาเนะนั้นไม่รู้ตัวถึงการโดนแกล้งดึงหางของวีเพราะได้หลับลงไปสนิทแล้ว


“อยากลองดึงหางแบบที่โดนดึงในความฝันตอนนั้นจัง” วีเริ่มเกิดความคิดที่ชั่วร้ายภายในจิตใจขึ้น แต่ต้องข่มตัวเองเพราะหางที่กำลังดึงนั้นเป็นหางของดาเนะ หางของเพื่อนที่วีให้ความสำคัญมากที่สุด วีจึงยังคงกระตุกเบาๆจนกระทั่งหลับไปทั้งยังคงกำหางของดาเนะอย่างมีความสุข

Author:  fushigidane [ Mon Jan 31, 2011 6:52 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน2

เปลี่ยนแปลงภาษาในตอน5.1 ให้เข้าใจความแตกต่างของเสลธทั้งสองร่างโดยใช้คำว่า "เสลธอีกร่าง" กับ "เสลธร่างจริง"
มีการเพิ่มเนื้อหาเข้าไปบ้างเล็กน้อย แต่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงต่อเนื้อหาหลักแต่อย่างใด โดยเนื้อหาที่เพิ่มนั้นคือการอธิบายการโดนดูดจากศรที่เสลธโดนให้ชัดเจนมากยิ่งขึ้น และยังมีเพิ่มคำหรือทอนคำลงเพื่อให้เข้าใจได้ดีกว่าเก่า

Imageฟิคนี้มายามเช้าเลย ตื่นตั้งแต่ตี4เพราะเผลอหลับไปไว ใครๆก็บอกว่าตอนเช้านี่หัวเราจะปลอดโปร่งและเหมาะแกาการจะเรียนรู้ที่สุด แทนที่จะเอาเวลาไปฝึกลองเขียนเกม กลับมาแต่งฟิคซะอย่างนั้นแหะเรา...ซึ่งความตริงหมายกำหนดฟิคนั้นต้องตั้งแต่เมื่อคืน แต่ไปนอนพักตาเพราะรู้สึกแสบตายังไงไม่รู้ แต่พอไปถึงเตียงกลับหลับไปโดยไม่รู้ตัวเลย ตื่นมาห้องยังเปิดไฟทิ้งไว้อย่างนั้นด้วยซ้ำ ไม่ได้ช่วยชาติประหยะดไฟเลย

Imageตั้งแต่เขียนมานั้น ปรกติวีจะเป็นฝ่ายโดนกระทำมาตลอดจนต้องบาดเจ็บเรื่อยมาเรื่อยๆเลย ตอนนี้เลยอยากแต่งชดเชยกึ่งให้วีได้ขอเอาคืนในรูปแบบตัวของวีในฟิคเอง แต่เอาจริงๆผู้เขียนก็อยากลงมือทำเองจริงๆนะ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะไม่มีหางให้ดึงแบบนั้น อยากรู้เหมือนกันว่าทั้งดึงทั้งทึ้งหางอย่างมีความสุขนั้นเป็นอย่างไร ตอนนี้วีในฟิคกับดาเนะตัวจริงได้เกิดความคิดนี้เหมือนกันจริงๆ แถมอยากลองด้วยเหมือนกันนะเนี่ย
Image
สภาพของดาเนะหลังจากวีที่เข้ามาอ่าน

Page 140 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/