BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 15 of 204

Author:  pitinata [ Mon Sep 27, 2010 11:39 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

ไม่เป็นไรครับ คุณดาเนะ (เอ่อ ผมจะเรียก คุณว่ายังไงดี คุณดาเนะ,ท่านดาเนะ,ก่าดาเนะ,พี่ดาเนะ,ดาเนะคุง ฯลฯ
ให้ผมเรียกไงดีครับ)

ฟิคน่ะ ต้องเก็บตอนที่ตื่นเต้นที่สุดไว้หลังๆครับ จะได้มีคนติดตามชมครับ
อย่างตอน วีงานเข้า นี่ อาจถัดไปซัก5-10ตอน เพราะ คนอ่านจะได้ลุ้นไงครับ ^^

Author:  Altemis [ Mon Sep 27, 2010 11:55 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

ดาเนะคุงแต่งเยอะขนาดนี้ แอดมิน แบ่งโซนfictหน่อยเถอะกั๊บ

ปล.BSTก็อยากได้โซนFictเหมือนกาน T-T

Author:  pitinata [ Mon Sep 27, 2010 12:14 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

ผมส่งข้อความส่วนตัว ถึง ดาเนะแล้วนะครับ
เรื่องแก้ไขคำผิดเพิ่มเติมนะครับ

พอดีปริ้นไปอ่านแล้วเจอเพิ่มนะครับ

แหม มีตอน 4.1 ซะด้วย
อยากอ่าน 4.2ซะแล้วซิ

แต่ไม่ต้องรีบแต่งนะครับ
เดี๋ยวออกมาไม่สนุก

แล้วก็ยังไง ผมก็รอได้ครับ นานเท่าไหร่ก็จะรอครับ ^^

Author:  thekiller01 [ Mon Sep 27, 2010 12:16 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

“ใช่แล้วดาเนะ ดาเนะเห็นแล้วใช่มะ แล้วแถวเนี่ย ยังเลี้ยวโค้งไปทางซ้ายตามถนน ซึ่งด้านหน้าของตึกแรคคูณเนี่ย อยู่ตรงหัวโค้งของถนน” วีชี้นิ้วแล้วลากนิ้วกลางอากาศโดยเริ่มตั้งแต่ท้ายแถวยังหน้าตึก ซึ่งยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหนสำหรับดาเนะ ดาเนะเห็นระยะการลากนิ้วของวีแลเวถึงหน้าซีดไปทั้งหน้า เพราะระยะที่วีวาดนั้นยาวมาก วีเห็นสีหน้าของดาเนะแล้วแล้วอยากจะขำแต่ก็ขำไม่ได้

เพิ่มครับ แล้ว อีดิท อันเก่า กว่าจะหาเจอ :|

แหะๆ จำไม่ได้ว่าอยู่ตรงไหน :oops:

Author:  pitinata [ Mon Sep 27, 2010 12:19 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

อันนี้คือ ที่ส่งไปทาง PM นะครับ
แปะไว้สำรอง เผื่อไม่เห็น


ตอนที่1
fushigidane wrote:
ในขณะที่มองไปนั้นก็เหลือบไปเห็นคันธนูที่วางไว้ข้างๆต้นไม้พร้อมกับกระบอก ธนูอยู่ข้างๆ และเห็นศรธนูปักพื้นตรงหน้าต้นไม้บ้าง ไปปักต้นอื่นบ้าง เมื่อสังเกตุเสร็จจึงหันมามองกิ้งก่าที่น่าจะเป็นเจ้าของธนูคันนั้นและ ถามออกไปว่า “ฝึกยิงธนูอยู่หรอ ให้ชั้นช่วยสอนละกันนะ ถือว่าเป็นค่าขอโทษที่ทำให้นายต้องมาเจ็บตัวละกัน” ยังไม่ทันที่กิ้งก่าเจ้าของธนูจะตอบกลับ กิ้งก่าเจ้าของคำถามก็กระโดดพุ่งขึ้นไปข้าง(ข้างไหนครับ?)ดังฝุบหายไปกับสายตา จากนั้นก็เกิดเสียงดังแซ่กๆ แล้วกิ้งก่าตัวนั้นก็ทยานลงมาจากกิ่งไม้เดิมลงมาตรงหน้ากิ้งก่าอีกตัวอย่าง สง่างาม พร้อมกับคันธนูโลหะที่มีแท่งโลหะเสียบเหมือนกับตะปูออกมาตรงหน้าคันธนู


fushigidane wrote:
หลังจากที่ทั้งคู่เดินมาจนถึงต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีรอยถลอกและรอยเจาะยู่เต็ม ลำต้นต้นไม้นั้น กิ้งก่าวีก็หยุดเดินพร้อมกับหันไปหาดาเนะพร้อมกับผายมือออกไปยังต้นไม้ “เนี่ยล่ะ สถานที่ๆฝึกของเรา”


fushigidane wrote:
กิ้งก่าวีก็ตอบทันที “ใช่ ทำไมหรอ?” “แล้วทำไมนายถึงใส่แว่นกันลมgogleอะ” กิ้งก่าดาเนะสงสัยในจุดตรงนี้มาก เพราะแว่นกันลมGoggleนั้นมันไม่เข้ากับชุดด้วยกัน


fushigidane wrote:
วีถามพรางโอ้อวดตัวเองไปในตัวอย่างภูมืใจ ก่าดาเนะได้ยินคำถามก็หันหน้าไปทางอื่นพรางชำเลืองสายตาต่ำลงอย่างเขินๆ


fushigidane wrote:
แต่เพื่อนกระต่ายฉันมันแกล้งแรงไปหน่อย มันกระโดดสูงเอาแว่นฉันไปห้อยกับกิ่งไม้แล้วก็หนีไป ซึ่งฉันเองก็ปืนไม่ไหวเหมือนกัน ตอนนั้นชั้นทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ ขั้นไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่างนอกจากคันธนูแบบที่นายถือนั่นล่ะ”


fushigidane wrote:
ตรงท้ายของประโยคนั้นก่าวีพูดด้วยเสียงที่จริงจังเป็นอย่างมากพร้อมกับปล่อย สายธนูออกไป ศรธนูพุ่งขึ้นไปตรงๆด้วยความเร็วสูงและแรงมากจนตัดกิ้งไม้ที่แขวนแว่นของวี ขาด แว่นอันนั้นร่วงลงมาจากต้นไม่และตกลงมายังที่มือของวีที่แบมือรองรับเอาไว้ รออยู่แล้วพอดี “เนี่ยล่ะที่ทำให้ชั้นสามารถยิงธนูได้จนถึงทุกวันนี้ ขอแค่มีความกล้าเท่านั้น


fushigidane wrote:
“โอ๊ย คิดอะไรมราก เพื่อนมันวัดกันที่ความเก่งหรอ เราชอบใครเราก็ให้เป็นเพื่อนหมดล่ะ โดยเฉพาะดาเนะเลยนะ ชั้นให้เป็นเพื่อนพิเศษเลยเอ้า ไม่นึกว่าจะมีเพื่อนที่เหมือนเราอยู่ด้วย” วีตอบอย่าร่างเริงพร้อมกับเดินไปเก็บของต่างๆ “เดี๋ยวเราไปก่อนนะ ในเมืองเขามีประกาศรับสมัครหน่วยAlphaที่2ล่ะรู้เปล่า นายก็น่าจะไปสมัตรนะ เพราะเราก็ว่าจะไปสมัครเหมือนกัน เราก็อยากเจอวีแห่งอัลฟ่าที่1เหมือนนายเหมือนกัน แล้วเราจะได้เป็นเพื่อนด้วยกันจริงๆด้วยไง แล้วเราจะรอวันสมัครนะ นายห้ามลืมมาเด็ดขาดนะ” ก่าวีโบกมือลาพร้อมกับวิ่งออกจากป่าไป ดาเนะมองหลังวีขณะที่เขากำลังวิ่งออกจากป่าไป แม้จะหายไปจากสายตาแล้วเขาก็ยังคงเหม่อมองไปทางนั้น “เพื่อนหรอ... ความรู้สึกถึงการมีเพื่อนเป็นอย่างนี้เองหรอ ทำไมเราถึงประทับใจในตัวเขาเหมือนกับที่เราประทับใจวีแห่งอัลฟ่าที่1เลย”


ตอนที่2
fushigidane wrote:
ภายในกระท่อมนั้น ดาเนะได้จัดการเตรียมของต่างๆเพื่อที่จะเดินทางเข้าตัวเมืองไปสมัครเป็น หน่วยอัลฟ่าที่2 ซึ่งความจริงแล้วสิ่งของนั้นก็มีเพียงแค่สองอย่างเท่านั้นคือคันธนูกับ กระบอกธนูเท่านั้น หลังจากที่จัดของเสร็จดาเนะก็แบมือขวาของตัวเองออกมาดูพร้อมกับบนึกภาพตอน ที่ยิงศรสีเขียวออกไป


fushigidane wrote:
ดาเนะพูดกับตัวเองเสร็จก็ปิดตาของตัวเองลงเพื่อพักผ่อนหลังจากที่ผ่านมาทั้ง วัน หลังจากที่หลับตาลงได้สักพักก็มีเสียงหนึ่งลอยมาจากโต๊ะที่เขาวางสัมภาระเอา ไว้
“หลับสบายเลยนะแก เพื่อนเก่าอุตส่า(อุตส่าห์)มาหาไม่คิดจะต้อนรับเลยเรอะ ผิดหวังจริงๆ”
ดาเนะสะดุ้งลุกพรวดจากเตียงหันไปยังโต๊ะที่เสียงลอยมาเพื่อมองหาเจ้าของเสียง


fushigidane wrote:
“คงต้องขอบใจแกล่ะนะที่มอบแผลเป็นนี้ให้กับข้าตามแผน ทำให้ข้าสามารถขวากหนามอย่างแกออกไปจากชีวิจข้าได้”


fushigidane wrote:
ในต้นไม่กลางป่านั้นได้มีกิ้งก่าสีดำแอบเฝ้ามองกิ้งก่าดาเนะเดินทางอยู่ ห่างๆ ใบหน้าของกิ้งก่าตัวนั้นบึ่งถมึงทึงไม่พอใจที่เห็นดาเนะออกเดินทางพร้อมกับ สบถกับตัวเอง "ไอกิ้งก่าอ่อนหัด(ขอบใจนะ) อย่าคิดว่าตัวเองจะเหนือกว่าข้า(ดาเนะ)เสลธตัวนี้ได้ละกัน"


ตอนที่3

fushigidane wrote:
หลังจากที่ถอนใจเสร็จวีก็ยืดตัวตรงแล้วเริ่มคิดถึงสถานที่ๆน่าจะเจอดาเนะที่ เขานัดมา "วันนี้ดาเนะจะมารึเปล่านะ แลวถ้ามาน่าจะไปรอตรงไหนดี ที่น้ำพุแครอนกลางเมืองดาเนะจะหาเจอรึเปล่านะ แล้วถ้าดาเนะไม่ได้เข้ามาที่กลางเมือแล้วจะไปรอที่ไหนล่ะ"


fushigidane wrote:
"ขอบคุณมากครับมิมิ" วีโบกมือลาให้กับมิมิแล้วรีบวิ่งออกไปที่หน้าประตูเมืองที่อยู่เลยจากร้าน ของมิมิไม่ไกลนัก หมีมิมิโบกมือให้กับวีแม้วีจะวิ่งเลยไปแล้วก็ตาม "แหม คุณวีดูกระตือรืนร้นจริงๆ สงสัยจริงใครกันนะที่ทำให้กิ้งก่าสี(เหลือง)ตัวนี้เป็นได้ขนาดนี้เนี่ย" แล้วเธอก็ทำหน้าที่รองรับลูกค้าของเธอต่อ


fushigidane wrote:
แล้ววีก็เดินออกจากทหารเสือดำมายืนอยู่หน้าประตูเมืองแล้วมองรอบๆเพื่อจะหา ดาเนะ แต่ไม่ว่ามองกวาดหาอย่างไรก็ไม่เจอสักทีแต่วีก็ยังคงมองหาดาเนะต่อจนกระทั่ง เจอกับสิ้งหนึ่งๆที่น่าสนใจ วีจึงเดินไปหาสิ่งนั้นๆทันทีโดยไม่ทราบว่าลืมเรื่องของดาเนะหรือเปล่า


fushigidane wrote:
"นี่สินะเมืองแห่งแสง สถานที่รับสมัครเพื่อเป็นหน่วยอัลฟ่าที่2" ดาเนะหยุดยืนอยู่หน้าเมืองแห่งหนึ่งที่เรียกว่าเมืองแห่งแสง ข้างหน้าเมืองนั้นมีทุ่งหญาสีเขียวชอุ่มที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี


fushigidane wrote:
ดาเนะสลัดภาพเหตุการณ์นั้นทิงจากหัวและเริ่มมองหาหางตัวหนึ่งซึ่งแนะนำให้มาสถานที่ๆแห่งนี้ วีนั่นเอง


fushigidane wrote:
แต่ดาเนะคิดว่าน่าจะถามทหารเสือดำดีกว่า เพราะอย่างน้อยวีเป็นกิ้งก่าของเมืองนี้เผื่อพวกเขาจะรู้จักหรือให้คำแนะนำ อะรได้ จึงเริ่มขยับตัวลุกขึ้นมา


ตอนที่ 4 ข้ามนะครับ เห็นว่าแก้แล้ว

ตอนที่ 4.1

fushigidane wrote:
วีชวนแต่ต้องเรียกชื่อดา เนะเพื่อเรียกซึ่งเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ “มีอะไรรึเปล่าดาเนะ ยังเจ็บอยู่หรอ” หางตาของดาเนะเริ่มตกเพราะความกังวล (ลืม เครื่องหมายลูกน้ำ)เอ้อ ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวเรารีบไปกันเถอะ เมื่อกี้แค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ” ดาเนะรีบตอบวีเพราะไม่อยากให้รู้ว่าเขาเริ่มคลางแคลงในตัวเพื่อนใหม่เหมือน กัน ทั้งคู่เลยเร่งก้าวตามวาฬตัวนั้นไปจนทันเพราะเดินค่อนข้างช้า


fushigidane wrote:
“ดาเนะ ฟังนะ...”วีถอนหายใจและสูดหายใจลึกๆเพื่อทำใจเล่าในสิ่งที่เขายังเหนื่อย “ตรงจุดนี้เนี่ยเป็นตีนสะพานเล็กๆใช่มะ” ดาเนะพยัคหน้าเพราะมีเพนกวินที่น่าจะเป็นท้ายแถวอยู่ตรงกลางสะพานที่วีกล่าว “สถานที่สมัครน่ะ เป็นที่ทำการแรคคูณซึ่งเป็นตึกที่อยู่ข้างหนาเราเห็นไหม” ดาเนะชะโงกหน้าของตัวเองจึงเห็นตีที่วางขวางกับตัวถนน ซึ่งอย่างห่างจากที่เขาอยู่ประมาณจำนวนกิ้งก่าอย่างเขาต่อแถวกัน ประมาณ100ตัว ดาเนะหันมามองหน้าวีด้วยหน้าที่ไม่ได้ต่างจากวีมากนัก แถมยังซีดกว่าวีอีกด้วย


fushigidane wrote:
“ใช่แล้วดาเนะ ดาเนะเห็นแล้วใช่มะ แล้วแถวเนี่ย ยังเลี้ยวโค้งไปทางซ้ายตามถนน ซึ่งด้านหน้าของตึกแรคคูณเนี่ย อยู่ตรงหัวโค้งของถนน” วีชี้นิ้วแล้วลากนิ้วกลางอากาศโดยเริ่มตั้งแต่ท้ายแถวปยังหน้าตึก ซึ่งยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหนสำหรับดาเนะ ดาเนะเห็นระยะการลากนิ้วของวีแลเวถึงหน้าซีดไปทั้งหน้า


fushigidane wrote:
“เห็นมะ ดาเนะหิวจริงๆด้วย ไม่เป็นไรน่า ข้าพเจ้าเป็นจ้าวบ้าน(ต้องเป็น เจ้าบ้าน)นะ ก็ต้องดูแลดาเนะที่เป็นแขกดีๆสิ” วีหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพลางตบไหล่ดาเนะ วีเริ่มชอบใจดาเนะตรงจุดนี้ “เดี๋ยวพวกเราไปนั่งตรงที่ลิงตัวนั้นนั่งนะ เพื่อนข้าพเจ้าอยู่ที่นั่นแหละ” วีขยับหัวไปยังทิศที่ลิงขนน้ำตาลตัวหนึ่งกำลังนั่งชันเข่าจีบแกะสาวตัวหนึ่ง ที่ทำท่าเขินอายอยู่ด้วย


fushigidane wrote:
“วี มานั่งก่อนสิ มานั่งกินอะไรด้วยกันนะ ไม่มีเพื่อนกินแล้วบายะเง้า เหงา” แกะบายะชวนวีมานั่งด้วยกัน “เหอะๆ บายะ วีว่าจะมาแกล้งแบงค์เขาสักหน่อย อุตส่าตีสีหน้ามากะหาเรื่องเลยแต่เล่นจัดการเองหมดงี้เซ็งเลยนะ” วีหันไปมองที่แบงค์อีกครั้งที่ยังนอนยิ้มสลบ มือเท้าชักแด็กๆ ดาเนะเห็นนสภาพของลิงตัวนั้นแต่วีพูดดักไว้ก่อน

Author:  ome [ Mon Sep 27, 2010 2:14 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

แวะเข้ามาอ่านครับ =w=/ ดูเหมือนว่าผมจะทำแกะตัวอื่นเสียภาพพจน์กันหมดเลยซินะเนี้ย แกะอย่างพวกผมเป็นแกะอ่อนแอบอบบางจริงๆนะครับ ไม่ได้มือหนักแบบในฟิคแน่นอน = =a

รออ่านครึ่งหลังจ้า

Author:  fushigidane [ Mon Sep 27, 2010 3:25 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

คำเตือน ตอนนี้คนเขียนแต่งแล้วยังแต่งเองอายเองเลย สงสัยได้รับอิทธิพลลจากแม่ยกมาเต็มๆ
วี เค้าขอโทษ แต่ตอนนี้มันชวนจิ้จริงๆด้วย สลบเหมือดหมดแรงงงง แหงกๆๆ

หลังจากที่ทุกตัวทานกันหมดแล้ว รวมทั้งดาเนะที่กินภูเขากระเพราของตัวเองหมดเหมือนกัน ท้องของดาเนะเป่งขึ้นมาเป็นทรงกลมใหญ่เหมือนเอาคันธนูยัดเข้าไปในท้องก็ว่าได้

“ดะ ดาเนะ นี่นายกินหมดจริงๆเหรอเนี่ย” ทุกตัวต่างมองไปที่ท้องของดาเนะด้วยสายตาที่อึ้ง วีแทบไม่อยากเชื่อสายตัวเองที่เพื่อนของเขาจะทานตัวเดียวเกือบหมด ดาเนะพยัคหน้ารับโดยไม่พูดอะไรออกมา เพราะเขารู้สึกทรมานกับการทานที่มากเกินไป สีหน้าของดาเนะดูทรมานจากความอิ่ม หายใจขัดๆ เหงื่อออกเต็มหน้า แม้แต่ดวงตายังปิดไม่สามารถเปิดได้เพราะความทรมานจากการแน่นท้อง ทุกตัวเห็นท่าไม่ดี แต่อโคล่าเหมือนรู้อยู่แล้วเลยยื่นเตียงสนามให้กับบายะ บายะรับเตียงสนามมาจากอโคล่าแล้วกางข้างๆดาเนะ ส่วนวีไปประคองดาเนะเบาๆแล้วค่อยๆวางตัวของดาเนะลงบนเตียงสนามนั้น ดาเนะนอนอยู่ในสภาพนอนหงายโดยมีภูเขาท้องที่บรรจุกระเพราสำหรับ4ตัวเข้าไปเต็มๆ ส่วนมิเกะนั้นก็นอนหงายบนพุงของดาเนะท้องป่องเหมือนกัน วีเห็นสภาพเพื่อนทรมานแล้วก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมา เพราะความทรมานจากความอิ่มนั้นมันช่างทรมานอย่างบอกไม่ถูก วามรู้สึกที่แน่นอึดอัดภายในตัว กับการหายใจที่ติดขัดนี่อีก วีเริ่มอยู่ไม่สุขเดินวนไปมาเหงื่อเริ่มไหลภายใต้สีหน้าที่กังวลเป็นห่วง ลุงจามอนเดินดุ่ยๆมาหาดาเนะพร้อมจ้องมองสีหน้าและขนาดของท้องอยู่พินิจ

“อืมมม กินเข้าไปหมดขนาดนั้นก็น่าจะอยู่หรอกนะ ไม่คิดว่าจะกินเก่งขนาดนี้” ลุงจามอนเอามือล้วงกระเป๋าผ้ากันเปื้อนแล้วกับยื่นขวดน้ำยาเล็กๆขวดหนึ่งให้กับวี “นี่เป็นยาลดอาการทรมานที่ทานอาหารของลุงมากไป เอาไปผสมกับน้ำ1แก้วแล้วให้เพื่อนดื่มซะ มันจะทำให้รู้สึกดีขึ้น” วีรับขวดยานั้นมาแล้วรับแก้วน้ำจากบายะมาผสมยา

”งั้นวีดูแลเพื่อนไปนะ เดี๋ยวบายะกับแบงค์จะไปขอยืมเตียงเข็นจากที่ทำการลุงโบลดาสให้นะ” วีขอบคุณกับบายะที่รับอาสาไปเอาเตียงมาให้ บายะพูดกับวีเสร็จก็ลากผ้าพันคอแบงค์ไปทันที ซึ่งแบงค์พึ่งจะเริ่มได้กินกล้วยราดช็อคโกแล็ต

“กล้วยของเค้าอ้า---“ “เงียบเลยแบงค์ ดาเนะจะแย่อยู่แล้วเห็นมั้ย เราต้องช่วยเหลือเค้าก่อนสิ สภาพนั้นแค่จะลุกขึ้นยืนยังไม่ได้เลย” บายะยังคงลากแบงค์ต่อไป โดยแบงค์น้ำตาไหลพรากซึ่งทำได้แค่ยื่นมือที่ค่อยๆห่างจากอาหารของเค้าออกไปเรื่อยๆ “กล้วยเค้า-------“


วีรีบผสมยาเสร็จก็ลงไปนั่งข้างๆตรงหน้าดาเนะที่นอนหน้าทรมาน เหงื่อแตกพลานท่วมหน้า “ดาเนะ เดี๋ยวกินยานี่หน่อยนะ แล้วดาเนะจะรู้สึกดีขึ้น” วีพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง ดาเนะพยักหน้ารับเบาๆแล้ววีก็ค่อยๆประคองหลังดาเนะให้ค่อยๆตั้งขึ้นอย่างเบาๆเพื่อที่เวลาดื่มยาจะได้ไม่สำลัก วีค่อยๆตั้งตัวดาเนะเรื่อยๆจนดาเนะร้องอื้อๆเบาๆอย่างทรมานที่ท้องตั้งตรงขึ้น วีตกใจจึงค่อยๆเอนหลังดาเนะลงกลับตรงจุดที่ดาเนะหยุดร้องพร้อมกับขอโทษดาเนะ “โทษๆๆ ดาเนะ” เมื่อได้ระดับที่เหมาะสมแล้ววีก็ค่อยๆนำแก้วยามาประทับที่ปากของดาเนะให้ค่อยๆดื่ม

“อะ ดื่มยานะดาเนะ ค่อยๆดื่มไม่ต้องรีบ” วีขยับตัวเข้ามาใกล้ๆดาเนะเพื่อที่จะได้กรอกยาได้สะดวกขึ้น ดาเนะค่อยๆดื่มยาอย่างช้าๆจนหมดแก้วแล้ววีก็ค่อยๆผ่อนร่างดาเนะลงเบาๆจนนอนกับเตียงในที่สุด ดาเนะเรอออกมาเบาๆซึ่งน่าจะเป็นผลของยาแต่ก็ได้ผล เหงื่อไม่แตกพลานท่วมใบหน้าของดาเนะแล้ว หายใจได้ตามปรกติ สีหน้าก็ทรมานลดน้อยลงแต่ทรมานอยู่บ้าง ในตอนนี้ดาเนะสามารถลืมตาของตัวเองได้แล้ว

“ดาเนะ ดีขึ้นแล้วหรอ” วีที่นั่งอยู่ข้างๆดาเนะถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของเขาลืมตาขึ้นมาได้แล้ว ดาเนะพยักหน้ารับเบาแล้วมอซ้ายมองขวาเหมือนจะหาใครอยู่ “แบงค์กับบายะไม่อยู่นะ ทั้งคู่เอาไปเตียงเข็นมาให้อยู่ ดาเนะจะได้ไม่ต้องเดินด้วย มีอะไรกับคู่นั้นหรือเปล่า” ดาเนะพยายามยันตัวเองให้ลุกนั่งแต่ก็ต้องปล่อยตัวลงนอนเพราะความเสียดท้องของตัวเอง ดาเนะหันหน้ามาทางวีแล้วถามวีด้วยเสียงแผ่วเบา

“วี แล้วเรื่องการสมัครเข้าหน่วยอัลฟ่าของพวกเราล่ะ วีรีบไปสมัครเถอะเดี๋ยวไม่ทันนะ ปล่อยเรานอนไว้ที่นี่ก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก” ดาเนะพูดติดๆขัดๆแต่ก็พยายามพูดให้จบเพราะยังเป็นห่วงเรื่องของหน่วยอัลฟ่า วีนำผ้าผืนเล็กๆมาซับหน้ากับพุงของดาเนะที่เหงื่อท่วมออกเพราะเกรงดาเนะจะเหนียวตัว

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ปล่อยเป็นหน้าที่ข้าพเจ้าเอง ทั้งบายะและแบงค์เป็นเพื่อนของข้าพเจ้านะ รับรองไม่มีพลาดหรอก แล้วตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกถมเถไปด้วย” วีพูดอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆซับหน้าของดาเนะอย่างเบาๆ

“พูดไม่ทันขาดคำก็มาแล้วนั่นไง” วีโบกมือให้แบงค์กับบายะที่กำลังวิ่งเข็นเปลมาให้เพื่อแสดงตำแหน่งให้ทราบ เมื่อเปลเข็นมาถึงแล้ววีกับแบงค์จับปลายทั้ง2ข้างของเตียงพับให้ขนานกับเปลเข็น แล้วลุงจามอนก็ค่อยๆขยับร่างของดาเนะให้มานอนบนเปลเข็นจนครบทั้งตัว วีกับแบงค์ลงไปนั่งปล่อยหอบเพราะดาเนะนั้นตัวหนักมากและต้องยกสูงอีก ดาเนะขอบคุณทุกตัวที่ช่วยเหลือเขาด้วยเสียงที่แผ่วเบาซึ่งทุกตัวก็ต่างรับขอบคุณของดาเนะ เหล่าหาง3ตัวก็มานั่งแล้ววีก็เริ่มคุยธุระของเขาเรื่องที่จะสมัครเข้าหน่วยอัลฟ่าทันที ทันที่ที่วีอธิบายเสร็จลิงแบงค์ก็รับคำจะจัดการเรื่องนี้ให้

“โถ่ เรื่องแค่นี้แบงค์จัดให้ ง่ายจะตาย แค่เดินเอาไปยื่นให้ก็จบ” “นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร เรื่องแค่นี้เองวี ไม่รบกวนพวกเราหรอก” บายะตอบกลับให้วี “ช่ายๆ เรื่องแค่นี้ง่ายๆ ต้องเลี้ยงกล้วยราดช็อคโกแลตด้วยนะ” แบงค์ยื่นข้อต่อรองวี “ได้สิ งั้นฝากด้วยนะ ข้าพเจ้าขอตัวก่อนละกัน” เสร็จวีก็ลุกขึ้นยืนลาเพื่อนๆ อโคล่าและลุงจามอนก่อนที่จะเข็นเตียงของดาเนะไป “เอ้อ วันนี้ข้าพเจ้าไม่กลับห้องนะ ฝากบอกเพื่อนๆด้วย ฝากด้วยล่ะ” วีเน้นย้ำอีกครั้งซึ่งนั่นหมายความว่าฝากจัดการของดาเนะให้เขาได้เป็นหน่วยอัลฟ่าที่2ด้วย


วีค่อยๆเข็นเตียงของดาเนะช้าๆเพื่อให้เตียงสั่นให้น้อยที่สุด เพื่อไม่ให้กระเทือนถึงท้องของดาเนะจนกระทั่งเข็นถึงโรงแรมของหมีมิมิ มิมิออกมารับวีและตกใจที่เห็นกิ้งก่าเมื่อเช้าท่องป่องกลับมาแล้วตรงเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่วีนั้นไม่อยากเล่าเพราะกลัวดาเนะจะอายเนื่องมาจากกินมากเกินไปจนขยับไม่ได้ วีเลยตอบหมีมิมิกลับไปว่า

“ขอโทษนะครับ คือตอนนี้ผมยังไม่อยากเล่าน่ะครับ มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเล่าน่ะครับ” วีตอบเสียงเรียบๆแต่น้ำเสียงนั้นแสดงถึงความไม่ต้องการจริงๆ ตัวดาเนะเองก็พยายามหลบหน้าเหล่าหางต่างๆเพราะอายที่ต้องเห็นสภาพตัวเองท้องป่องแบบนี้ หน้าของดาเนะแดงระเรื่อไปทั่วหน้าและดวงตายังอิดโรยเพราะเหนื่อยจากความทรมาน มิมิมองไปที่ดาเนะด้วยสายตาที่เป็นห่วงแต่ดาเนะก็หันหลบไม่กล้าสบตา

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะคุณวี จะให้เตรียมอะไรไว้มั้ยคะ” มิมิถามวีด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเช่นกัน “งั้นมิมิช่วยเตรียมอ่างน้ำเล็กๆ ผ้าขนหนูสะอาดๆ ชุดคลุมอาบน้ำ แล้วก็เทียนหอมที่ทำให้ผ่อนคลายให้หน่อยนะครับ” วีบอกรายการของที่ต้องการขณะที่กำลังช้อนตัวของดาเนะลงจากเตียง แต่ด้วยที่วีอุ้มร่างของดาเนะตัวคนเดียว ทำให้ร่างของดาเนะไม่ได้อยู่ในสภาพนอนเหยียดตรงเหมือนอย่างบนเตียง ดาเนะรู้สึกทรมาน อึดอัดและเสียดท้องอย่างมาก เหงื่อของดาเนะแตกพลานทั้งตัวในทันที ดวงตาหลับปี๋เพราะความเจ็บ มือข้างซ้ายจิกคอผ้าของชุดวีอย่างแรงจนผ้าเสียทรง ยิ่งวีเห็นสภาพที่ดาเนะทรมานมากเท่าไร วีก็รับรู้ถึงความทรมานมากเท่านั้น วีบอกดาเนะขณะค่อยๆพาร่างเข้าโรงแรมเพื่อไปยังห้องพักที่เข้าได้จองไว้ตั้งแต่ตอนเช้าด้วยเสียงที่เบาและเป็นห่วง

“อดทนหน่อยนะดาเนะ อดทนหน่อย เดี๋ยวก็จะถึงห้องพักแล้ว ดาเนะจะได้นอนสบายๆไม่ต้องปวดท้องแล้ว” ดาเนะได้ยินก็พยักหน้ารับภายใต้สีหน้าที่ทรมาน


เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องพักแล้วหมีมิมิก็เปิดประตูให้กับวีที่ไม่มีมือให้เข้าไปก่อน แล้วมิมิก็ตามเข้ามาพร้อมกับของที่วีสั่งเอาไว้โดยไปวางไว้ที่โซฟา และนำเทียนหอมมาวางไว้โต๊ะข้างๆหัวเตียงของดาเนะ วีค่อยๆวางร่างของดาเนะลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด ดาเนะหอบหายใจอย่างแรง เหงื่อแตกพลานท่วมตัวดาเนะทั้งตัว ดวงตาที่เปิดได้ก็อิดโรยมากเพราะความทรมานขณะที่วีอุ้ม ซึ่งวีกับมิมิเห็นสภาพดาเนะแล้วถึงกับสลดใจด้วยกันทั้งคู่แต่ก็ไม่แสดงมันออก

“ขอบคุณมากครับมิมิ” วีหันมาขอบคุณมิมิในสภาพที่เหนื่อยหอบไม่แพ้กันเพราะต้องยกร่างที่หนักของดาเนะขึ้นที่พักถึง5ชั้น

“คุณวีดูเหนื่อยมากเลยนะคะ จะเอาเครื่องดื่มเกลือแร่มั้ยคะ เดี๋ยวจะแข่เย็นมาให้ค่ะ” มิมิเห็นสภาพของวีที่เหนื่อยหอบกลัวจะเป็นอะไรไป “ไม่เป็นไรครับมิมิ เดี๋ยวพักหน่อยนึงก็หายแล้ว เดี๋ยวมีอะไรผมจะเรียกละกันนะครับ” “งั้นมีอะไรเรียกได้เลยนะคะไม่ต้องเกรงใจค่ะ งั้นขอตัวก่อนนะคะ” มิมิน้อมตัวให้กับวีแล้วเดินออกจากห้องโดยปิดประตูแบบล็อคไว้ให้อย่างเบาๆ

วีเดินไปหยิบอ่างน้ำมาใส่น้ำและยกมาที่ข้างๆดาเนะเพื่อเช็ดตัวให้ ดาเนะน้ำผ้าขนหนูมาขุบน้ำแล้วบิดให้หมาดๆมาซับหน้าของดาเนะเบาๆก่อนพลางพูดกับดาเนะ ”ถ้าบอกว่าดาเนะกินมากไปจนพุงป่องแบบนี้ ถ้าเราเป็นดาเนะเราก็อายนะ” วีพูดเสร็จก็ซับหน้าเบาๆของดาเนะจนแห้งหมดแล้ว วีน้ำผ้ามาชุบน้ำแล้วบิดใหม่ให้หมาดและเริ่มเช็ดที่ลำคอของดาเนะ “ว่าแต่ดาเนะนี่ก็กินเยอะเหลือเชื่อนะ จานขนาดนั้นแต่กินตัวเดียวหมดเนี่ย ไม่แปลกเลยที่พุงจะป่องได้ขนาดนี้” วีพูดติดตลกแต่ก็เงียบลงทันทีที่ดาเนะเอ่ยเสียงขึ้นมา

“วี...” เสียงของดาเนะนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและใบหน้าก็เป็นสีแดงระเรื่ออ่อนๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาอาบแก้มเป็นทาง

“ดาเนะ...” วีตอบกลับด้วยเสียงที่หดหู่เพราะเขาก็รู้ว่าดาเนะคงอยู่ในสภาพที่รับตัวเองไม่ได้เช่นกัน ดาเนะเบนหน้าหลบวีเพราะไม่อยากให้เห็นหน้าของตัวเองในสภาพนี้

“เรา...เราอายเหลือเกิน วันนี้เป็นวันอะไรของเราน่ะวี เจอแต่เรื่องไม่ดีทั้งวันเลย” ดาเนะตอบเสียงสั่นทั้งน้ำตา “สภาพของเราตอนนี้ เราไม่อยากให้ใครเห็นเลย แต่เราก็ทำไม่ได้ เราทำอะไรไม่ได้เลย เรารับสภาพตัวเองตอนนี้ไม่ได้เลยวี...” ดาเนะระบายความอัดอั้นในใจที่เขาต้องอยู่ในสภาพที่น่าเกลียดนี้ให้ชาวเมืองได้เห็น “ดาเนะ...” วีได้ยินที่ดาเนะระบายออกมาแต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาช่วยปลอบประโลมให้ได้ เพราะถ้าเขาอยู่ในสภาพเดียวกับดาเนะ เขาคงจิตเสียเหมือนดาเนะเหมือนกันหรือไม่ก็อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ ดาเนะยังคงร้องให้เสียใจอยู่ แม้พยายามจะฝืนให้หยุดสักเท่าไรก็ไม่สามารถหยุดได้ วีทำได้แต่ซับตัวดาเนะที่เหงื่อท่วมเบาๆเพียงอย่างเดียวเท่านั้น วีซับมาถึงตรงหน้าอกที่เริ่มนูนตรงส่วนท้อง ก็นำผ้าไปชุบน้ำบิดให้แห้งแล้วเริ่มเช็ดที่ท้องป่องของดาเนะ

“ดาเนะอย่าคิดมากสิ เราเข้าใจความรู้สึกดาเนะนะ แต่ถ้าเรายิ่งคิดมากเท่าไร เราก็จะยิ่งแย่มากตามเท่านั้นนะดาเนะ ปล่อยใจให้สบายๆเถอะ อย่างน้อยวีตัวนี้ก็ไม่ได้รังเกียจดาเนะนะ ยิ่งดาเนะรู้สึกแย่เท่าไร ข้าพเจ้าก็รู้สึกแย่ตามนั้นนะดาเนะ” วีพูดความในใจออกมาอีกครั้งซึ่งวีก็ซับท้องของดาเนะจนแห้งหมดพอดี วีนำผ้าผืนนั้นมาชุบน้ำแล้วยกออกไปปวางไว้ที่โต๊ะมุมห้อง “วี...” ดาเนะเบนหน้ามาหาวีซึ่งยังคงมีน้ำตาไหลออกจากทั้ง2ดวงตา

“ขอบ...ขอบคุณ...ขอบคุณมากนะวี ที่ช่วยเหลือเรามาตลอดเลย เราไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี เราไม่เคยมีเพื่อนคนไหนที่ดีกับเราอย่างนี้มาก่อน” ดาเนะขอบคุณวีจากใจจริง น้ำตาที่ไหลนั้นไม่ใช่น้ำที่มาจากความโศกเศร้า แต่เป็นน้ำตาที่มาจากความจริงใจต่อกัน

“วี ขอบคุณนะ...ที่ยอมรับเราเป็นเพื่อนน่ะ ทั้งที่เราเป็นอย่างนี้แต่วีก็ยังไม่รังเกียจเรา แต่กลับช่วยเหลือเราทั้งที่วีต้องลำบาก เราดีใจนะ และรู้สึกขอบคุณ...ที่มีวีเป็นเพื่อนเราจริงๆ” ดาเนะตอบความในใจที่มีต่อวีในขณะที่วีไปหยิบชุดคลุมมาเปลี่ยนให้กับดาเนะ วีหยุดชะงักกึกหนึ่งก่อนที่จะเดินมาหาดาเนะ วีถอดชุดเก่าของดาเนะออกและเปลี่ยนเป็นชุดคลุมเพื่อให้ดาเนะสบายเนื้อตัวขึ้น

“ไม่เป็นไรดาเนะ เพราะเราเป็นเพื่อนกัน” วีตอบให้กับดาเนะด้วยน้ำเสียงที่มาจากใจจริง


หลังจากวีเปลี่ยนชุดคลุมเสร็จก็เดินไปจุดเทียนหอมที่โต๊ะ กลิ่นของมันนั้นให้ความรู้สึกที่หอมและผ่อนคลายทางจิตใจ “กลิ่นนี้จะช่วยให้ดาเนะรู้สึกดีขึ้นนะ เดี๋ยวดาเนะนอนพักผ่อนซักตื่นนึงก็จะรู้สึกสดชื่นขึ้น แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่าอะไรกันใหม่ละกัน วันนี้มันจบลงแล้วล่ะ” วีนั่งลงข้างๆดาเนะที่นอนอยู่บนเตียงและมองไปยังดวงดาวที่ลอยอยู่บนฟ้าข้างนอก ดาเนะเหม่อลอยแล้วถามกับวีบางอย่าง

“วี...จะว่าอะไรมั้ยถ้าเราอยากเล่าเรื่องอะไรบางอย่างให้ฟัง...” วีหันมามองดาเนะแล้วเห็นดวงตาที่มัวหมองเหมือนมีอะไรบางอย่างที่อยากระบายออกมาจากดวงตาคู่นั้น “ถ้าดาเนะคิดว่าไม่อายที่จะเล่าให้เพื่อนตัวนี้ฟังก็เล่ามาเถอะนะ” ดาเนะพยักหน้ารับ “ขอบคุณ”

แล้วดาเนะก็เริ่มเล่าเรื่องอดีตของเขาที่ไม่เคยมี่ใครรับรู้ และจุดประสงค์การเข้าหน่วยอัลฟ่าที่แท้จริงให้วีฟังท่ามกลางความมืดภายใต้แสงแห่งจันทร์ดารา เพราะตอนนี้ดาเนะยอมรับในตัวของวีแล้วว่าวีตัวนี้เป็นเพื่อนของเขาจริงๆ

Author:  JJmall [ Mon Sep 27, 2010 3:52 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

แอร๊ยย 4.1ชวนจิ้นมว๊ากก วีxดาเนะจงเจริญ=w=

อยากอ่านตอนต่อแล้วๆๆ=w= รังสีม่วงเริ่มรุนแรงละ

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Mon Sep 27, 2010 4:14 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

Altemis wrote:
ดาเนะคุงแต่งเยอะขนาดนี้ แอดมิน แบ่งโซนfictหน่อยเถอะกั๊บ

ปล.BSTก็อยากได้โซนFictเหมือนกาน T-T


:idea: :idea: :idea: :idea: :idea:

fushigidane wrote:
คำเตือน ตอนนี้คนเขียนแต่งแล้วยังแต่งเองอายเองเลย สงสัยได้รับอิทธิพลลจากแม่ยกมาเต็มๆ


ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงง แพนด้าแค่มาอ่านตั้งแต่ตอนแรก มันก็วายตั้งแต่ตอนแรก ก็เลยจิ้นเอง
ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ดาเนะคุงแต่งคนเดียวล้วนๆ....

อ่านตอนนี้ให้ความรู้สึกว่าดาเนะท้องแล้ว..... :shock:
ยินดีด้วยนะคะ.....

ว่าแต่ ขอเสียงแม่ยกและสาวก วีXดาเนะ หน่อยค่าาาาา :3

Author:  GuilMon [ Mon Sep 27, 2010 4:32 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.1

N o C o m m e n T !! . . .

Page 15 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/