Last visit was: It is currently Sat Dec 14, 2019 6:23 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 149, 150, 151, 152, 153, 154, 155 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Tue Mar 15, 2011 7:21 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
จะราดไหมเนี๊ย :o
จะว่าไปตอนนี้มีแต่ก่าแฮะ :shock:

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Tue Mar 15, 2011 7:42 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
เอิ๊ว ยืดไปได้อีกตอน กำลังลุ้นเลยว่าจะราดหรือไม่ :shock:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Tue Mar 15, 2011 11:58 pm 
แพนด้า

Joined: Mon Mar 14, 2011 12:09 pm
Posts: 113
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ

_________________
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 12:13 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
kataku wrote:
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ


ยินดีต้อนรับครับผม ^^

ขอสัมภาษณ์ : คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอย่างไรในความรู้สึกของคุณครับ?

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 1:15 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ส...เสลธ...ด...ดาเนะไม่ไหวแล้ว” น้ำตาของดาเนะเล็ดออกมาพร้อมกับเข่าที่อ่อนแรงจนลงไปนั่ง มืออีกข้างที่อิสระสัมผัสที่ท้องน้อยที่นูนออกมา ภายในถูกบรรจุด้วยของเหลวจำนวนมากจนแน่นและขยายตัวออก สถานะของท้องน้อยดาเนะในตอนนี้เหมือนดั่งลูกโป่งที่กำลังบรรจุน้ำอยู่ และลูกโป่งนี้ได้ขยายขนาดจนพองโตถึงขีดจำกัด แต่ยังคงถูกบรรจุของเหลวลงไป ซึ่งลูกโป่งนั้นก็จะถึงจุดระเบิดในไม่ช้า เหมือนกับดาเนะที่พยายามอดทนและอดกลั้นจนถึงที่สุดจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ทั้งการใช้ต้นขาหนีบให้แน่น ใช้แรงฝืนร่างกายอั้นการหลั่งทะลักของๆเหลวภายใน

“ดาเนะ!!!” เสียงของวีดังขึ้นมาเหมือนดั่งเสียงสวรรค์ที่ดาเนะรอคอย หนทางรอดของการหลั่งทะลักของๆเหลวภายในร่างกายส่องแสงนำทางขึ้นมา “ว...วี...ช่วยด้วย...” ดาเนะเสียงสั่นอ้อนวอนวีขอความช่วยเหลือ วีที่รู้ถึงอาการของดาเนะเป็นอย่างดีจึงตรงไปหาเสลธที่ลงไปนั่งระดับเดียวกับดาเนะและยังคงกอดแขนแน่นอยู่

“เสลธ เดี๋ยวข้าพเจ้าอยู่เป็นเพื่อนเอง ดาเนะจะไม่ไหวแล้ว” วีที่เห็นสีหน้าของดาเนะยังรู้สึกหวาดเสียวท้องน้อยของตัวเองแทน แม้จะไม่เคยผ่านความรู้สึกเช่นเดียวกับดาเนะ แต่จากอาการที่ดาเนะแสดงออกมาก็สามารถทำให้วีจินจนาการความรู้สึกนั้นออกมาได้

“ส...เสลธ...ดาเนะขอร้อง...” ดาเนะนั่งก้มหน้าไม่มองใครเพราะกำลังเพ่งกำลังไปกับกันกลั้นแรงดันของเหลวในร่างกาย ที่ตอนนี้กำลังจะทะลักออกมาแล้ว เสลธมองดาเนะที่เห็นสีหน้าที่กำลังทรมานจริงๆจึงหันไปเกาะแขนของวีแทน “แล้วรีบกลับมาด้วยล่ะ” ทันทีที่เสลธเปลี่ยนแขนเกาะ ลักษณะการพูดของเสลธก็เปลี่ยนแปลงไปในทันที ถึงแม้วีจะคือเพื่อนเสลธ แต่ระดับความสัมพันธ์และสนิทสนมนั้นไม่สามารถเทียบได้กับดาเนะที่อยู่ร่วมกันมาตั้งแต่เด็ก เสลธที่ลุกขึ้นยืนไปเกาะแขนยังคงมองมายังดาเนะ เพราะกิ้งก่าที่เขาอยู่แล้วรู้สึกอุ่นใจที่สุดกำลังออกห่างจากตนในสถานะที่ตนยังคงหวาดกลัวอยู่ แต่ดาเนะก็ยังคงนั่งไม่ลุกไปไหนอยู่ดี แต่แขนค่อยๆยื่นมาทางวีช้าและสั่นไปมา

“ว...วี...”เสียงของดาเนะสั่นคลอนไปมาเหมือนจะหมดแรง “ช...ช่วยพาเข้าห้องน้ำที...ข...ขาไม่มีแรง...” ดาเนะร้องขอวีอย่างจำใจ เพราะขาทั้งสองข้างของดาเนะนั้นหนักและใช้แรงทั้งหมดไปกับการอั้นของเหลวภายในทั้งหมด ทำให้ไม่เหลือแรงที่จะทำอะไรต่อได้

“ร...เร็ววี...จะ...จะออกมาแล้วววว” วีรีบลงไปนั่งและค่อยๆประคองดาเนะขึ้นมาให้ลุกขึ้นยืนขึ้นมา “ดาเนะแข็งใจไว้นะ ห้องน้ำอยู่ตรงนี้เองดาเนะ” วีพูดให้กำลังใจแต่กลับกลายเป็นยิ่งสร้างความตอกย้ำและทรมานให้กับดาเนะมากขึ้นไปอีก ดาเนะเริ่มหายใจแรงเพื่อพยายามสร้างแรงอดทนต่อการกลั้นให้ได้มากที่สุด เพราะสถานะยืนกลับช่วยเร่งความอยากให้อยากหลั่งออกมาเพิ่มขึ้นอีก

“ว...วี...ม...ไม่ไหวแล้ว...มันจะออกมาแล้ว” ดาเนะร้องโอดครวญทุกครั้งที่ขาแต่ละข้างก้าวออกไป การก้าวเท้าที่เร็วก็เป็นการเพิ่มแรงสั่นให้กับร่างกายทำให้เกิดการไหวของท้องน้อย หรือการเดินช้าๆเพื่อลดการสะเทือน แต่ก็ยิ่งสร้างความทรมานต่อการอดกลั้นอีก ไม่ว่าจะเลือกการก้าวเดินแบบไหนดาเนะก็ต้องเจอกับความทนมานทุกทาง

“ดาเนะ ถึงหน้าประตูห้องน้ำแล้ว” วีบอกความคืบหน้าให้ฟังโดยที่ยังให้เสลธเกาะแขนเข้ามาด้วยเพราะไม่ยอมปล่อย ดาเนะค่อยๆลืมตาช้าๆเห็นกับโถห้องน้ำเหมือนกับสวนสวรรค์ก็ไม่ปาน ท้องน้อยของดาเนะตอนนี้บวมขึ้นมาจนสามารถสัมผัสจับความรู้สึกได้ถ้าลูบผ่านตั้งแต่ท้องไล่ระดับลงมา และสัมผัสที่นิ่มของผิวหนังภายนอกแต่แข็งภายในเพราะปริมาตรของเหลวภายใน ท้องน้อยของดาเนะตอนนี้เสมือนลูกโป่งที่บวมจนเนื้อผิวใสเห็นภายในเพราะถึงขีดจำกัดการรองรับบรรจุ ถ้ามีสิ่งให้ๆมากระแทกเบาๆหรือมีการบรรจุเพิ่มลงไป ลูกโป่งนั้นคงจะระเบิดแตกทะลักออกมาทันที ดาเนะที่เห็นเป้าหมายข้างหน้าแล้วรีบตรงไปและปิดประตูทันทีโดยไม่พูดไม่จาใดๆ เสียงของการขับของเหลวเบาๆดังขึ้นมาในทันทีที่ประตูปิดพร้อมกับเสียงผ่อนลมผ่อนคลายครางออกมาอย่างเป็นสุข วีกับเสลธที่ได้ยินเสียงภายในห้องน้ำค่อยๆเดินออกมาเพราะเป็นการเสียมารยาท เมื่อทั้งคู่ออกมาข้างนอกแล้วห้องน้ำแล้ว เสลธมองซ้ายมองขวาไปมาเหมือนจะตรวจมองดูอะไรบางอย่าง

“เสลธ มีอะไรหรอ” วีสงสัยกับท่าทางของเสลธจึงถามขึ้นมา “วี ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย ช่วยพาข้าไปที่ๆห่างจากเหล่าหางและไม่ให้ดาเนะได้ยินได้ไหม” น้ำเสียงของเสลธและแววตาดูจริงจังแม้จะภายใต้ใบหน้าที่ยังหวาดกลัวก็ตาม แต่วีสามารถมองเห็นตรงจุดนี้ได้และคิดว่าเรื่องที่เสลธพูดไม่น่าใช่เรื่องโกหก “ถ้างั้นที่ห้องข้าพเจ้าไหมเสลธ เพราะข้าพเจ้าอ้างว่าดาเนะกับเสลธไม่สบายอยู่น่ะ ตอนนี้ก็โอกาสดีเลยด้วย” วีเสนอความคิดแต่เสลธส่ายหน้าปฎิเสธกลับ

“ไม่ได้วี เพราะข้าอยากให้วีดูดาเนะด้วย ดาเนะดูท่าทางแปลกๆเหมือนมีอะไรปิดบังพวกข้า” เสลธเริ่มเองแคลงใจกับดาเนะซึ่งวียิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก “งั้นเดี๋ยวไปตรงนั้นนะเสลธ ดูไม่ค่อยมีใครอยู่ตรงนั้นด้วย” วีมองไปยังบริเวณมุมของที่พักตรงประตูทางเข้า ตรงจุดนั้นเป็นแค่พื้นที่ว่างเปล่าๆไม่มีทั้งอาหารและเครื่องดื่ม จึงไม่มีเหล่าหางตัวไหนอยู่บริเวณนั้น วีค่อยๆเดินพาเสลธไปยังมุมห้องที่อยู่ห่างออกไป ตัวของเสลธเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดขึ้นตามระยะห่างจากกลุ่มหางสังคม จากที่ปรกติจะกอดแขนของวีแน่นแต่สามารถเดินตัวเดียวได้ตามปรกติเมื่อมาถึงมุมของที่พักแห่งนี้

“เฮ้อ...” เสลธผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอกที่สามารถอยู่ห่างสังคมได้ “วี ดาเนะเป็นอะไรน่ะ ทำไมจู่ๆถึงได้เป็นแบบนั้นได้ ทำไมจู่ๆถึงปวดห้องน้ำกระทันหันแบบชนิดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแบบนี้” เสลธยิงคำถามใส่วีเพราะเป็นห่วงและตกใจกับอาการของดาเนะ และยังรู้สึกผิดที่ทำให้ดาเนะต้องลำบากเพราะตนด้วย

“อ่า...เอ่อ...ข้าพเจ้าก็ไม่รู้อะ” วีแสร้งทำเป็นสีหน้าไม่รู่เรื่องแต่ต้นเหตุทั้งหมดเกิดจากวีเพียงตัวเดียว “เสลธ ที่เสลธบอกว่าดาเนะแปลกๆไปนี่หมายความว่ายังไงน่ะ” วีรีบเปลี่ยนหัวข้อทันทีเพราะกลัวความจะแตกซึ่งได้ผลกับเสลธ ดูเหมือนเสลธจะทิ้งเรื่องอาการปวดถ่ายของดาเนะทิ้งไปแล้ว

“วี ข้าว่าดาเนะมีอะไรปิดบังพวกเราแน่ๆ” เสลธเริ่มเข้าหัวเรื่องด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังในทันที “วี ถ้าดาเนะเนดินออกมาหรือยังไงก็เตือนด้วยนะ เรื่องนี้จะให้ดาเนะรู้ไม่ได้เด็ดขาด” เสลธนึกขึ้นได้จึงรีบเตือนและขอความร่วมมือจากวีทันที “เสลธ มันหมายความว่ายังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าดาเนะมีเรื่องแอบปิดบัง” วีเริ่มสงสัยด้วยเช่นกันกับเสลธที่ตั้งประเด็นขึ้นมา

“วี ข้ากับดาเนะเคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ข้าเลยรู้ลักษณะนิสัยของดาเนะอย่างหนึ่งด้วย” เสลธเล่าเท้าความให้วีฟัง “แล้วเวลาดาเนะที่มีอะไรปิดบังมักจะมีอาการๆหนึ่งแสดงออกมาทุกครั้ง” วีที่ได้ฟังแล้วถึงกับตกใจเพราะตลอดมาที่เป็นเพื่อนกับดาเนะไม่เคยสังเกตุอะไรแบบนี้มาก่อน แสดงให้เห็นว่าดาเนะหรับเสลธต้องเป็นเพื่อนที่สนิทและให้ความสำคัญมาก

“เสลธ ดาเนะเขามีออะไรปิดบังจิงๆหรอ ดาเนะแสดงอาการอะไรออกมาน่ะ” วีเริ่มหวาดวิตกกับดาเนะเพราะอาจทำอะไรที่ขาดสติลงไปได้ เหมือนอย่างตอนที่จะไปช่วยเสลธทั้งที่ตัวเองยังใช้ธนูแทบจะไม่เป็น “วี...วีสังเกตุไหมตอนที่ดาเนะคุยขอไปห้องน้ำน่ะ หางของดาเนะจะสั่นด้วย” วีที่ได้ฟังแล้วได้แต่ยืนอึ้งและก็นิ่งกับอาการของดาเนะที่เสลธเล่าให้ฟัง “ตั้งแต่เด็กเวลาดาเนะมีเรื่องอะไรปิดบังในใจแต่ไม่อยากบอก หรืออยากโกหกเพื่อปิดบัง หางของดาเนะจะสั่นทุกครั้ง” เสลธบอกความลับของดาเนะให้วีฟังที่ยังคงยืนอึ้งอยู่

“ส...เสลธ แต่ตอนนั้นดาเนะเขาปวดห้องน้ำไม่ใช่หรอ แถมปวดมากอีกด้วยเพราะดื่มยาเร่งขับของข้าพเจ้าไปขนาดนั้น ต่อให้เป็นใครก็ต้องรู้สึกเสียวท้องน้อยจนหางสั่นทั้งนั้นแหละ ขนาดข้าพ...อุ๊บ” วีบอกความจริงกับสิ่งที่ได้กระทำลงไปโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีก็สายเกินกว่าจะกลับไปแก้ไขแล้ว “วี...นี่แกทำอะไรกับดาเนะ” เสียงของเสลธโกรธเคืองกับวีและมองด้วยสายตาเหมือนกับเสลธตอนที่ยังโดนจิตมืดเข้าครอบงำอีกครั้ง

“ข...ข้าพเจ้าอยากให้ดาเนะอยากเข้าห้องน้ำ จะได้พาดาเนะกับเสลธออกจากการรุมของพวกน้องก่าได้ แต่ไม่คิดว่าดาเนะจะดื่มไปเยอะขนาดนั้น...” วีสารภาพความจริงให้กับเสลธเพราะไม่สามารถปิดได้อีกต่อไป หางของวีตกลงในทันทีและไม่กล้าสบตากับเสลธ เพราะตอนนี้เสลธเปลี่ยนเป็นก่าปีศาจไปแล้ว

“วี...แก...” น้ำเสียงของเสลธแสดงถึงความเหี้ยมเกรียมอีกครั้งเหมือนอย่างอดีตแต่กลับรีบนำมือกรงเล็บมากุมมือกรงเล็บของวีในทันที “วี ขอบใจนะ” วีที่กลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเปลี่ยนเป็นสับสนและงงสงสัยแทน “ข้าน่ะยังแอบโกรธดาเนะอยู่เลยที่ลากข้ามาเจองานนี้ สมน้ำหน้าดาเนะ อยากแกล้งข้าดีนัก” เสลธยิ้มเจ้าเล่และเหมือนจะหัวเราะอยู่ตัวเดียว “อ...เอ่อ” วีตั้งตัวไม่ถูกจนร้องออกมาอย่าไงไม่รู้ตัว

“วี คราวหลังข้าขอยาขับพิเศษบ้างนะ ข้าจะได้เอาไว้ลงโทษดาเนะได้อีก” เสลธหันมาขอวีซึ่งยืนเหงื่อตกกับความเป็นเพื่อนของก่าคู่นี้ “น..นี่เป็นเพื่อนกันแบบไหนเนี่ย” วีเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นกับเสลธถึงความสัมพันธ์อดีตกับดาเนะจนเหงื่อตก “อะ เสลธ กลับมาเรื่องที่ดาเนะหางสั่นเวลาดาเนะปิดบังหรือโกหกดีกว่านะ” วีรีบเปลี่ยนหัวข้อคุยทันทีเพื่อจะเปลี่ยนประเด็นไม่ให้เสลธถลำลึกวิธีแก้แค้นดาเนะ เสลธที่เหมือนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญก้เปลี่ยนสีหน้ามาจริงจังทันที

“อืมมม เมื่อกี้ข้าบอกว่าดาเนะจะหางสั่นตอนที่มีเรื่องอะไรปิดบังสินะ” เสลธกลับมาเล่าต่อตามปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยิ่งทำให้วีเหนื่อยและกลัวเสลธมากยิ่งขึ้น “อ...อะไรอะ เมื่อกี้ยังเหี้ยมอำมหิตอยู่เลยแต่ทำไหงกลับมาสุขุมได้แบบนี้เนี่ย...”

"วี...ไม่ใช่แค่ตอนเมื่อกี้หรอกนะ ข้าสงสัยตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนเช้าที่พึ่งตื่นกันนะ ดาเนะต้องฝันร้ายแน่ๆเพราะหน้าดูไม่จืดเลยตอนตื่น พอข้าไปถามก็ตอบไม่มีอะไรแต่หางสั่น วีคิดว่าตื่นมาหน้าโทรมๆเหมือนหวาดกลัวทั้งที่น่าจะหลับสนิทกัน มันจะมีอะไรนอกจากฝันร้ายล่ะวี” เสลธบอกอีกหนึ่งตัวอย่างที่เกิดขึ้นมาซึ่งวีได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ซึ่งวีก็สงสัยเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาเนะ โดยที่ไม่รู้ตัวว่าสาเหตุที่ทำให้ดาเนะเป็นเช่นนั้นเพราะวีนอนทั้งกอดทั้งไซส์หางดาเนะอย่างเป็นสุข แต่กลับทำให้ดาเนะทุกข์ระทมจนเก็บไปฝันร้าย

“จริงด้วย!! ตอนนั้นเหมือนดาเนะจะกลัวมากเลยด้วย ถึงขนาดพลิกหางตัวเองมากอดไม่ให้ห่างเลย” วีเริ่มนึกออกและตกใจกับสิ่งที่เสลธพูด เพราะเป็นจริงทุกอย่าง “เห็นใช่มั้ยวี ดาเนะต้องมีอะไรปิดบังพวกเราแน่ๆ” เสลธยืนยันกับหลักฐานที่วีได้แสดงความคิดออกมาให้วีคล้อยตาม

“เสลธไปหน้าห้องน้ำกัน ข้าพเจ้าเป็นห่วงดาเนะ นานขนาดนี้ข้าพเจ้ายังไม่เห็นดาเนะเดินออกมาจากห้องน้ำเลย...” วีเริ่มรู้สึกกังวลกับดาเนะที่ยังคงอยู่ในห้องน้ำ เพราะวีกับเสลธแยกตัวมาก็ใช้เวลาพอสมควร “!!! วี หรือว่าดาเนะหนีไปแล้ว” เสลธเริ่มสังหรใจไม่ดีและรีบวิ่งตรงไปทางห้องน้ำ แต่เพียงแค่เข้าเขตที่มีเหล่าหางจำนวนมาก เสลธก็เข่าอ่อนและค่อยๆถอยออกห่างทันที

“...วี ช่วยข้าด้วย ข้าเข้าไปไม่ได้...ข้ากลัว” เสลธถอยรูดไปหาวีและเกาะแขนแน่นทันทีที่ถึงตัว วีค่อยๆพาเสลธเดินมาจนถึงห้องน้ำที่ดาเนะเข้าไป เมื่อทั้งคู่เข้าไปในห้องน้ำจนได้ยินเสียงหนึ่งที่ทำให้เสลธหวาดกลัวมาก เสียงการขับของเหลวของดาเนะในห้องน้ำยังคงดังจางๆถ้าตั้งใจในการฟัง แต่เพราะห้องน้ำที่ออกแบบมาให้มีความสามารถเสมือนเก็บเสียงจึงสามารถได้ยินชัดขึ้น

“ด...ดาเนะ!!! เป็นอะไรรึเปล่า ไหวรึเปล่าดาเนะ” เสลธถามอย่างร้อนรนเพราะเป็นห่วงอาการของเพื่อนที่ยังคงขับของเหลวออกจากร่างไม่หยุด “ส...เสลธ...อย่านะ...ดาเนะอายนะเสลธ...” ดาเนะที่ได้ยินเสียงของเสลธก็ตกใจและร้องห้ามเสลธออกมา

“ด...ดาเนะ...ข...ขอโทษ” เสลธรีบขอโทษและรีบพุ่งออกจากห้องน้ำและล้มลงไปในทันที เพราะเหล่าหางหลายตัวต่างมามุงล้อมห้องน้ำเพราะเสียงโวยวายของเสลธ “ด...ดาเนะ....เสลธขอโทษ...ช่วยเสลธด้วย” เสลธเปลี่ยนสีผิวจากสีดำกลายเป็นสีเทาอมขาวไปแล้ว “ดาเนะ...ข้าพเจ้าขอโทษ...” วีขอโทษในใจก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องน้ำและพยุงร่างของเสลธขึ้นมา

“เพื่อนข้าพเจ้าไม่สบายน่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้แตกตื่นนะครับ” วีกล่าวขอโทษพร้อมกับการกระจายตัวออกไปของเหล่าที่ทราบถึงคำตอบ

หลังจากที่ดาเนะทำธุระการในห้องน้ำเสร็จแล้วก็เดินออกมาอย่างโซเซเพราะหมดแรงไปกับการขับของเหลวออก “ดาเนะเป็นยังไงบ้าง” วีเดินเข้ามาถามพร้อมกับเสลธที่ถืออุ้มไว้เพราะไม่ได้สติไปแล้วในสภาพร่างสีขาวซีด “ไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ ฮ่ะๆ” ดาเนะหัวเราะเจื่อนๆเพราะไม่กล้าบอกเพราะเหนื่อยจากการขับถ่ายซึ่งวีรู้คำตอบดี

“วี เสลธ...เป็นยังไงบ้าง” ดาเนะถามอย่างเป็นห่วงถึงเพื่อนของตน “เจอฝูงหางรวมตัวใส่เข้าไปเลยเป็นอย่างที่เห็นนี่ล่ะ” ดาเนะฟังคำตอบจากวีและมองเสลธอย่างสงสาร “ดาเนะ งั้นคืนนี้พักห้องข้าพเจ้าก่อนนะ เสลธก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันด้วย” วีชวนดาเนะพักผ่อนที่ห้องของตน

“ม...ไม่เป็นไรวี ขอบคุณนะ คือ...เราเป็นห่วงกระท่อมเราด้วยน่ะวี กลัวจะมีอะไรเพราะไม่ได้กลับไปดูนาน...” ดาเนะปฎิเสธกับวีและมองหลบๆสายตาไปทางหน้าต่าง “...งั้นดาเนะพักที่ห้องข้าพเจ้าก่อนแล้วค่อยกลับกระท่อมนะ เดี๋ยวข้าพเจ้าไปส่งให้” วีที่ยังคงเป็นห่วงอยากให้ดาเนะพักผ่อนก่อนออกเดินทาง วีไม่คิดที่จะห้ามเพราะเข้าใจความรู้สึกที่ดาเนะเป็นห่วงกระท่อมดี

“งั้น...เราขอนอนพักหน่อยนะวี เรารู้สึกเหนื่อยแล้วก็เพลียมากเลย ทั้งที่นอนเต็มอิ่มไปแล้วแท้ๆ...” ดาเนะยอมรับข้อเสนอของวี “งั้นขึ้นไปพักกันนะ ข้าพเจ้าก็รู้สึกเหนื่อยๆเพลียๆเหมือนกันด้วย” วีกล่าวเสร็จก็เดินนำโดยมีดาเนะเดินตามหลัง โดยที่หมายคือห้องนอนของวีเพื่อการพักผ่อน


“...ห....หางของดาเนะ...สั่นตอนที่คุยกับข้าพเจ้า....แสดงว่าดาเนะโกหกหรือมีอะไรปิดบังอย่างงั้นหรอ เกิดอะไรขึ้นกับดาเนะกันแน่...”


Last edited by fushigidane on Wed Mar 30, 2011 2:21 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 1:24 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
เป็นตอนที่เสียเวลาแต่งมากทีเดียว เพราะอยากเขียนคำบรรยายให้รู้ถึงความรู้สึกของดาเนะ ถึงกับลงทุนอั้นเพื่อจับความรู้สึกมาเขียน ไม่รู้ว่าอ่านแล้วจะรู้สึกปวดตามกันแบบก่าดาเนะรึเปล่า ตอนนี้คงบเรื่องที่พักงานเลี้ยงแล้วล่ะมั้ง เพราะจากนี้ไปจะเริ่มกำเนินเนื้อเรื่องตามที่วางเอาไว้และ

ยังไม่ได้แก้คำผิดเลย 13Unreadที่ต้องแก้ ว้ากกกกกกก เดี๋ยวฮึดๆคืนนี้มาแก้ดีกว่าเรา

แล้วก็ยินดีต้นรับสู่กระทู้ฟิคผมนะครับ น้อมรับคำติชมทุกอย่าง และจะหาเวลาไปอ่านของคนอื่นๆบ้างนะ เห็นแต่งกันเยอะแยะเลย รู้สึกรูปแบบคล้ายๆบทสนทนานี่ได้รับความนิยมในการแต่งเหมือนกันนะเนี่ย เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้นเลย

ถึงลิงนัท ชั้นไม่ปล่อยให้นายรอดแน่ เดี๋ยวขอหาโอกาสจับวางก่อน(นี่ตรูจะเข้าสู่ทางม่วงแล้วใช่ม้ายยยยยย ว้ากกกกกกกก)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 1:44 pm 
แพนด้า

Joined: Mon Mar 14, 2011 12:09 pm
Posts: 113
pitinata wrote:
kataku wrote:
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ


ยินดีต้อนรับครับผม ^^

ขอสัมภาษณ์ : คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอย่างไรในความรู้สึกของคุณครับ?


อ่า สำหรับผม คือ ผมยังอ่านไม่หมดด้วยละครับ
แต่โดยรวมนับว่าเกือบครบรสชาติ 5 รส เลยทีเดียว
[เค็ม หวาน เผ็ด เปรี้ยว ขม]
ขออภัยที่ไปเทียบกับอาหาร แหะๆ
คือ ทั้งสนุก เศร้า ผจญภัย ฮา มิตรภาพ และเป็นนิยายเรื่องยาวเลยทีเดียว
ข้าน้อยขอนับถือจริงๆ
ตัวผมนั้นได้แต่แต่งเรื่องสั้น

_________________
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 4:34 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Sep 15, 2009 10:12 pm
Posts: 2805
Location: วัตถุไวไฟ
fushigidane wrote:
“ส...เสลธ...ด...ดาเนะไม่ไหวแล้ว” :oops:


ตกใจเล็กน้อยเมื่อเจอประโยคนี้ :lol:

_________________
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 4:49 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
kataku wrote:
pitinata wrote:
kataku wrote:
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ


ยินดีต้อนรับครับผม ^^

ขอสัมภาษณ์ : คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอย่างไรในความรู้สึกของคุณครับ?


อ่า สำหรับผม คือ ผมยังอ่านไม่หมดด้วยละครับ
แต่โดยรวมนับว่าเกือบครบรสชาติ 5 รส เลยทีเดียว
[เค็ม หวาน เผ็ด เปรี้ยว ขม]
ขออภัยที่ไปเทียบกับอาหาร แหะๆ
คือ ทั้งสนุก เศร้า ผจญภัย ฮา มิตรภาพ และเป็นนิยายเรื่องยาวเลยทีเดียว
ข้าน้อยขอนับถือจริงๆ
ตัวผมนั้นได้แต่แต่งเรื่องสั้น


เห็นมะ ทีคนนี้เค้าเม้นท์ เค้ายังไม่เห็นจิ้นอะไรเลย พวกเรานี่... อะไรกัน :twisted:

บอกแล้วว่าก่าวีบริสุทธิ์!!!

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 5:37 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
คนรัก digi wrote:

เห็นมะ ทีคนนี้เค้าเม้นท์ เค้ายังไม่เห็นจิ้นอะไรเลย พวกเรานี่... อะไรกัน :twisted:

บอกแล้วว่าก่าวีบริสุทธิ์!!!


เดี๋ยวเค้าอ่านๆไปก็เริ่มจิ้นเองแหละคร้าบ :twisted:

ไม่ใช่เพราะเนื้อหานะ
เพราะอิทธิพลของพ่อยกแม่ยกนั่นแล

(ตอนแรกผมอ่านก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเจออิทธิพล พ่อยกแม่ยกเข้าไปทีนึง
เบี่ยงความคิดเลย :oops: )

เดี๋ยวตอนค่ำๆจะตามมาอ่านคร้าบ

ปล.ไม่ได้เชียร์ให้ใครเกิดอาการจิ้น เพียงแต่อยากบอกว่า ระวังไว้หน่อยก็ดี เชื้อจิ้นที่นี่มันแร๊ง
(จากพ่อยกแม่ยก ไม่ใช่จากเนื้อหานะ :lol: )
(โดยส่วนตัวอยากยืนยันว่า เนื้อเรื่อง เรื่องนี้ มิตรภาพลูกผู้ชายล้วนๆ คร้าบบบ
ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆทั้งนั้น (แต่ว่านับตั้งแต่ Sc2. ไป ไม่รับประกันนะ :lol: ))

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 149, 150, 151, 152, 153, 154, 155 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki