BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 152 of 204

Author:  blackhole [ Tue Mar 15, 2011 7:21 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

จะราดไหมเนี๊ย :o
จะว่าไปตอนนี้มีแต่ก่าแฮะ :shock:

Author:  pitinata [ Tue Mar 15, 2011 7:42 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

เอิ๊ว ยืดไปได้อีกตอน กำลังลุ้นเลยว่าจะราดหรือไม่ :shock:

Author:  kataku [ Tue Mar 15, 2011 11:58 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ

Author:  pitinata [ Wed Mar 16, 2011 12:13 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

kataku wrote:
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ


ยินดีต้อนรับครับผม ^^

ขอสัมภาษณ์ : คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอย่างไรในความรู้สึกของคุณครับ?

Author:  fushigidane [ Wed Mar 16, 2011 1:15 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7

“ส...เสลธ...ด...ดาเนะไม่ไหวแล้ว” น้ำตาของดาเนะเล็ดออกมาพร้อมกับเข่าที่อ่อนแรงจนลงไปนั่ง มืออีกข้างที่อิสระสัมผัสที่ท้องน้อยที่นูนออกมา ภายในถูกบรรจุด้วยของเหลวจำนวนมากจนแน่นและขยายตัวออก สถานะของท้องน้อยดาเนะในตอนนี้เหมือนดั่งลูกโป่งที่กำลังบรรจุน้ำอยู่ และลูกโป่งนี้ได้ขยายขนาดจนพองโตถึงขีดจำกัด แต่ยังคงถูกบรรจุของเหลวลงไป ซึ่งลูกโป่งนั้นก็จะถึงจุดระเบิดในไม่ช้า เหมือนกับดาเนะที่พยายามอดทนและอดกลั้นจนถึงที่สุดจนหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ทั้งการใช้ต้นขาหนีบให้แน่น ใช้แรงฝืนร่างกายอั้นการหลั่งทะลักของๆเหลวภายใน

“ดาเนะ!!!” เสียงของวีดังขึ้นมาเหมือนดั่งเสียงสวรรค์ที่ดาเนะรอคอย หนทางรอดของการหลั่งทะลักของๆเหลวภายในร่างกายส่องแสงนำทางขึ้นมา “ว...วี...ช่วยด้วย...” ดาเนะเสียงสั่นอ้อนวอนวีขอความช่วยเหลือ วีที่รู้ถึงอาการของดาเนะเป็นอย่างดีจึงตรงไปหาเสลธที่ลงไปนั่งระดับเดียวกับดาเนะและยังคงกอดแขนแน่นอยู่

“เสลธ เดี๋ยวข้าพเจ้าอยู่เป็นเพื่อนเอง ดาเนะจะไม่ไหวแล้ว” วีที่เห็นสีหน้าของดาเนะยังรู้สึกหวาดเสียวท้องน้อยของตัวเองแทน แม้จะไม่เคยผ่านความรู้สึกเช่นเดียวกับดาเนะ แต่จากอาการที่ดาเนะแสดงออกมาก็สามารถทำให้วีจินจนาการความรู้สึกนั้นออกมาได้

“ส...เสลธ...ดาเนะขอร้อง...” ดาเนะนั่งก้มหน้าไม่มองใครเพราะกำลังเพ่งกำลังไปกับกันกลั้นแรงดันของเหลวในร่างกาย ที่ตอนนี้กำลังจะทะลักออกมาแล้ว เสลธมองดาเนะที่เห็นสีหน้าที่กำลังทรมานจริงๆจึงหันไปเกาะแขนของวีแทน “แล้วรีบกลับมาด้วยล่ะ” ทันทีที่เสลธเปลี่ยนแขนเกาะ ลักษณะการพูดของเสลธก็เปลี่ยนแปลงไปในทันที ถึงแม้วีจะคือเพื่อนเสลธ แต่ระดับความสัมพันธ์และสนิทสนมนั้นไม่สามารถเทียบได้กับดาเนะที่อยู่ร่วมกันมาตั้งแต่เด็ก เสลธที่ลุกขึ้นยืนไปเกาะแขนยังคงมองมายังดาเนะ เพราะกิ้งก่าที่เขาอยู่แล้วรู้สึกอุ่นใจที่สุดกำลังออกห่างจากตนในสถานะที่ตนยังคงหวาดกลัวอยู่ แต่ดาเนะก็ยังคงนั่งไม่ลุกไปไหนอยู่ดี แต่แขนค่อยๆยื่นมาทางวีช้าและสั่นไปมา

“ว...วี...”เสียงของดาเนะสั่นคลอนไปมาเหมือนจะหมดแรง “ช...ช่วยพาเข้าห้องน้ำที...ข...ขาไม่มีแรง...” ดาเนะร้องขอวีอย่างจำใจ เพราะขาทั้งสองข้างของดาเนะนั้นหนักและใช้แรงทั้งหมดไปกับการอั้นของเหลวภายในทั้งหมด ทำให้ไม่เหลือแรงที่จะทำอะไรต่อได้

“ร...เร็ววี...จะ...จะออกมาแล้วววว” วีรีบลงไปนั่งและค่อยๆประคองดาเนะขึ้นมาให้ลุกขึ้นยืนขึ้นมา “ดาเนะแข็งใจไว้นะ ห้องน้ำอยู่ตรงนี้เองดาเนะ” วีพูดให้กำลังใจแต่กลับกลายเป็นยิ่งสร้างความตอกย้ำและทรมานให้กับดาเนะมากขึ้นไปอีก ดาเนะเริ่มหายใจแรงเพื่อพยายามสร้างแรงอดทนต่อการกลั้นให้ได้มากที่สุด เพราะสถานะยืนกลับช่วยเร่งความอยากให้อยากหลั่งออกมาเพิ่มขึ้นอีก

“ว...วี...ม...ไม่ไหวแล้ว...มันจะออกมาแล้ว” ดาเนะร้องโอดครวญทุกครั้งที่ขาแต่ละข้างก้าวออกไป การก้าวเท้าที่เร็วก็เป็นการเพิ่มแรงสั่นให้กับร่างกายทำให้เกิดการไหวของท้องน้อย หรือการเดินช้าๆเพื่อลดการสะเทือน แต่ก็ยิ่งสร้างความทรมานต่อการอดกลั้นอีก ไม่ว่าจะเลือกการก้าวเดินแบบไหนดาเนะก็ต้องเจอกับความทนมานทุกทาง

“ดาเนะ ถึงหน้าประตูห้องน้ำแล้ว” วีบอกความคืบหน้าให้ฟังโดยที่ยังให้เสลธเกาะแขนเข้ามาด้วยเพราะไม่ยอมปล่อย ดาเนะค่อยๆลืมตาช้าๆเห็นกับโถห้องน้ำเหมือนกับสวนสวรรค์ก็ไม่ปาน ท้องน้อยของดาเนะตอนนี้บวมขึ้นมาจนสามารถสัมผัสจับความรู้สึกได้ถ้าลูบผ่านตั้งแต่ท้องไล่ระดับลงมา และสัมผัสที่นิ่มของผิวหนังภายนอกแต่แข็งภายในเพราะปริมาตรของเหลวภายใน ท้องน้อยของดาเนะตอนนี้เสมือนลูกโป่งที่บวมจนเนื้อผิวใสเห็นภายในเพราะถึงขีดจำกัดการรองรับบรรจุ ถ้ามีสิ่งให้ๆมากระแทกเบาๆหรือมีการบรรจุเพิ่มลงไป ลูกโป่งนั้นคงจะระเบิดแตกทะลักออกมาทันที ดาเนะที่เห็นเป้าหมายข้างหน้าแล้วรีบตรงไปและปิดประตูทันทีโดยไม่พูดไม่จาใดๆ เสียงของการขับของเหลวเบาๆดังขึ้นมาในทันทีที่ประตูปิดพร้อมกับเสียงผ่อนลมผ่อนคลายครางออกมาอย่างเป็นสุข วีกับเสลธที่ได้ยินเสียงภายในห้องน้ำค่อยๆเดินออกมาเพราะเป็นการเสียมารยาท เมื่อทั้งคู่ออกมาข้างนอกแล้วห้องน้ำแล้ว เสลธมองซ้ายมองขวาไปมาเหมือนจะตรวจมองดูอะไรบางอย่าง

“เสลธ มีอะไรหรอ” วีสงสัยกับท่าทางของเสลธจึงถามขึ้นมา “วี ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย ช่วยพาข้าไปที่ๆห่างจากเหล่าหางและไม่ให้ดาเนะได้ยินได้ไหม” น้ำเสียงของเสลธและแววตาดูจริงจังแม้จะภายใต้ใบหน้าที่ยังหวาดกลัวก็ตาม แต่วีสามารถมองเห็นตรงจุดนี้ได้และคิดว่าเรื่องที่เสลธพูดไม่น่าใช่เรื่องโกหก “ถ้างั้นที่ห้องข้าพเจ้าไหมเสลธ เพราะข้าพเจ้าอ้างว่าดาเนะกับเสลธไม่สบายอยู่น่ะ ตอนนี้ก็โอกาสดีเลยด้วย” วีเสนอความคิดแต่เสลธส่ายหน้าปฎิเสธกลับ

“ไม่ได้วี เพราะข้าอยากให้วีดูดาเนะด้วย ดาเนะดูท่าทางแปลกๆเหมือนมีอะไรปิดบังพวกข้า” เสลธเริ่มเองแคลงใจกับดาเนะซึ่งวียิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก “งั้นเดี๋ยวไปตรงนั้นนะเสลธ ดูไม่ค่อยมีใครอยู่ตรงนั้นด้วย” วีมองไปยังบริเวณมุมของที่พักตรงประตูทางเข้า ตรงจุดนั้นเป็นแค่พื้นที่ว่างเปล่าๆไม่มีทั้งอาหารและเครื่องดื่ม จึงไม่มีเหล่าหางตัวไหนอยู่บริเวณนั้น วีค่อยๆเดินพาเสลธไปยังมุมห้องที่อยู่ห่างออกไป ตัวของเสลธเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดขึ้นตามระยะห่างจากกลุ่มหางสังคม จากที่ปรกติจะกอดแขนของวีแน่นแต่สามารถเดินตัวเดียวได้ตามปรกติเมื่อมาถึงมุมของที่พักแห่งนี้

“เฮ้อ...” เสลธผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอกที่สามารถอยู่ห่างสังคมได้ “วี ดาเนะเป็นอะไรน่ะ ทำไมจู่ๆถึงได้เป็นแบบนั้นได้ ทำไมจู่ๆถึงปวดห้องน้ำกระทันหันแบบชนิดที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแบบนี้” เสลธยิงคำถามใส่วีเพราะเป็นห่วงและตกใจกับอาการของดาเนะ และยังรู้สึกผิดที่ทำให้ดาเนะต้องลำบากเพราะตนด้วย

“อ่า...เอ่อ...ข้าพเจ้าก็ไม่รู้อะ” วีแสร้งทำเป็นสีหน้าไม่รู่เรื่องแต่ต้นเหตุทั้งหมดเกิดจากวีเพียงตัวเดียว “เสลธ ที่เสลธบอกว่าดาเนะแปลกๆไปนี่หมายความว่ายังไงน่ะ” วีรีบเปลี่ยนหัวข้อทันทีเพราะกลัวความจะแตกซึ่งได้ผลกับเสลธ ดูเหมือนเสลธจะทิ้งเรื่องอาการปวดถ่ายของดาเนะทิ้งไปแล้ว

“วี ข้าว่าดาเนะมีอะไรปิดบังพวกเราแน่ๆ” เสลธเริ่มเข้าหัวเรื่องด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังในทันที “วี ถ้าดาเนะเนดินออกมาหรือยังไงก็เตือนด้วยนะ เรื่องนี้จะให้ดาเนะรู้ไม่ได้เด็ดขาด” เสลธนึกขึ้นได้จึงรีบเตือนและขอความร่วมมือจากวีทันที “เสลธ มันหมายความว่ายังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าดาเนะมีเรื่องแอบปิดบัง” วีเริ่มสงสัยด้วยเช่นกันกับเสลธที่ตั้งประเด็นขึ้นมา

“วี ข้ากับดาเนะเคยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ข้าเลยรู้ลักษณะนิสัยของดาเนะอย่างหนึ่งด้วย” เสลธเล่าเท้าความให้วีฟัง “แล้วเวลาดาเนะที่มีอะไรปิดบังมักจะมีอาการๆหนึ่งแสดงออกมาทุกครั้ง” วีที่ได้ฟังแล้วถึงกับตกใจเพราะตลอดมาที่เป็นเพื่อนกับดาเนะไม่เคยสังเกตุอะไรแบบนี้มาก่อน แสดงให้เห็นว่าดาเนะหรับเสลธต้องเป็นเพื่อนที่สนิทและให้ความสำคัญมาก

“เสลธ ดาเนะเขามีออะไรปิดบังจิงๆหรอ ดาเนะแสดงอาการอะไรออกมาน่ะ” วีเริ่มหวาดวิตกกับดาเนะเพราะอาจทำอะไรที่ขาดสติลงไปได้ เหมือนอย่างตอนที่จะไปช่วยเสลธทั้งที่ตัวเองยังใช้ธนูแทบจะไม่เป็น “วี...วีสังเกตุไหมตอนที่ดาเนะคุยขอไปห้องน้ำน่ะ หางของดาเนะจะสั่นด้วย” วีที่ได้ฟังแล้วได้แต่ยืนอึ้งและก็นิ่งกับอาการของดาเนะที่เสลธเล่าให้ฟัง “ตั้งแต่เด็กเวลาดาเนะมีเรื่องอะไรปิดบังในใจแต่ไม่อยากบอก หรืออยากโกหกเพื่อปิดบัง หางของดาเนะจะสั่นทุกครั้ง” เสลธบอกความลับของดาเนะให้วีฟังที่ยังคงยืนอึ้งอยู่

“ส...เสลธ แต่ตอนนั้นดาเนะเขาปวดห้องน้ำไม่ใช่หรอ แถมปวดมากอีกด้วยเพราะดื่มยาเร่งขับของข้าพเจ้าไปขนาดนั้น ต่อให้เป็นใครก็ต้องรู้สึกเสียวท้องน้อยจนหางสั่นทั้งนั้นแหละ ขนาดข้าพ...อุ๊บ” วีบอกความจริงกับสิ่งที่ได้กระทำลงไปโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีก็สายเกินกว่าจะกลับไปแก้ไขแล้ว “วี...นี่แกทำอะไรกับดาเนะ” เสียงของเสลธโกรธเคืองกับวีและมองด้วยสายตาเหมือนกับเสลธตอนที่ยังโดนจิตมืดเข้าครอบงำอีกครั้ง

“ข...ข้าพเจ้าอยากให้ดาเนะอยากเข้าห้องน้ำ จะได้พาดาเนะกับเสลธออกจากการรุมของพวกน้องก่าได้ แต่ไม่คิดว่าดาเนะจะดื่มไปเยอะขนาดนั้น...” วีสารภาพความจริงให้กับเสลธเพราะไม่สามารถปิดได้อีกต่อไป หางของวีตกลงในทันทีและไม่กล้าสบตากับเสลธ เพราะตอนนี้เสลธเปลี่ยนเป็นก่าปีศาจไปแล้ว

“วี...แก...” น้ำเสียงของเสลธแสดงถึงความเหี้ยมเกรียมอีกครั้งเหมือนอย่างอดีตแต่กลับรีบนำมือกรงเล็บมากุมมือกรงเล็บของวีในทันที “วี ขอบใจนะ” วีที่กลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเปลี่ยนเป็นสับสนและงงสงสัยแทน “ข้าน่ะยังแอบโกรธดาเนะอยู่เลยที่ลากข้ามาเจองานนี้ สมน้ำหน้าดาเนะ อยากแกล้งข้าดีนัก” เสลธยิ้มเจ้าเล่และเหมือนจะหัวเราะอยู่ตัวเดียว “อ...เอ่อ” วีตั้งตัวไม่ถูกจนร้องออกมาอย่าไงไม่รู้ตัว

“วี คราวหลังข้าขอยาขับพิเศษบ้างนะ ข้าจะได้เอาไว้ลงโทษดาเนะได้อีก” เสลธหันมาขอวีซึ่งยืนเหงื่อตกกับความเป็นเพื่อนของก่าคู่นี้ “น..นี่เป็นเพื่อนกันแบบไหนเนี่ย” วีเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นกับเสลธถึงความสัมพันธ์อดีตกับดาเนะจนเหงื่อตก “อะ เสลธ กลับมาเรื่องที่ดาเนะหางสั่นเวลาดาเนะปิดบังหรือโกหกดีกว่านะ” วีรีบเปลี่ยนหัวข้อคุยทันทีเพื่อจะเปลี่ยนประเด็นไม่ให้เสลธถลำลึกวิธีแก้แค้นดาเนะ เสลธที่เหมือนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญก้เปลี่ยนสีหน้ามาจริงจังทันที

“อืมมม เมื่อกี้ข้าบอกว่าดาเนะจะหางสั่นตอนที่มีเรื่องอะไรปิดบังสินะ” เสลธกลับมาเล่าต่อตามปรกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นยิ่งทำให้วีเหนื่อยและกลัวเสลธมากยิ่งขึ้น “อ...อะไรอะ เมื่อกี้ยังเหี้ยมอำมหิตอยู่เลยแต่ทำไหงกลับมาสุขุมได้แบบนี้เนี่ย...”

"วี...ไม่ใช่แค่ตอนเมื่อกี้หรอกนะ ข้าสงสัยตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนเช้าที่พึ่งตื่นกันนะ ดาเนะต้องฝันร้ายแน่ๆเพราะหน้าดูไม่จืดเลยตอนตื่น พอข้าไปถามก็ตอบไม่มีอะไรแต่หางสั่น วีคิดว่าตื่นมาหน้าโทรมๆเหมือนหวาดกลัวทั้งที่น่าจะหลับสนิทกัน มันจะมีอะไรนอกจากฝันร้ายล่ะวี” เสลธบอกอีกหนึ่งตัวอย่างที่เกิดขึ้นมาซึ่งวีได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ซึ่งวีก็สงสัยเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาเนะ โดยที่ไม่รู้ตัวว่าสาเหตุที่ทำให้ดาเนะเป็นเช่นนั้นเพราะวีนอนทั้งกอดทั้งไซส์หางดาเนะอย่างเป็นสุข แต่กลับทำให้ดาเนะทุกข์ระทมจนเก็บไปฝันร้าย

“จริงด้วย!! ตอนนั้นเหมือนดาเนะจะกลัวมากเลยด้วย ถึงขนาดพลิกหางตัวเองมากอดไม่ให้ห่างเลย” วีเริ่มนึกออกและตกใจกับสิ่งที่เสลธพูด เพราะเป็นจริงทุกอย่าง “เห็นใช่มั้ยวี ดาเนะต้องมีอะไรปิดบังพวกเราแน่ๆ” เสลธยืนยันกับหลักฐานที่วีได้แสดงความคิดออกมาให้วีคล้อยตาม

“เสลธไปหน้าห้องน้ำกัน ข้าพเจ้าเป็นห่วงดาเนะ นานขนาดนี้ข้าพเจ้ายังไม่เห็นดาเนะเดินออกมาจากห้องน้ำเลย...” วีเริ่มรู้สึกกังวลกับดาเนะที่ยังคงอยู่ในห้องน้ำ เพราะวีกับเสลธแยกตัวมาก็ใช้เวลาพอสมควร “!!! วี หรือว่าดาเนะหนีไปแล้ว” เสลธเริ่มสังหรใจไม่ดีและรีบวิ่งตรงไปทางห้องน้ำ แต่เพียงแค่เข้าเขตที่มีเหล่าหางจำนวนมาก เสลธก็เข่าอ่อนและค่อยๆถอยออกห่างทันที

“...วี ช่วยข้าด้วย ข้าเข้าไปไม่ได้...ข้ากลัว” เสลธถอยรูดไปหาวีและเกาะแขนแน่นทันทีที่ถึงตัว วีค่อยๆพาเสลธเดินมาจนถึงห้องน้ำที่ดาเนะเข้าไป เมื่อทั้งคู่เข้าไปในห้องน้ำจนได้ยินเสียงหนึ่งที่ทำให้เสลธหวาดกลัวมาก เสียงการขับของเหลวของดาเนะในห้องน้ำยังคงดังจางๆถ้าตั้งใจในการฟัง แต่เพราะห้องน้ำที่ออกแบบมาให้มีความสามารถเสมือนเก็บเสียงจึงสามารถได้ยินชัดขึ้น

“ด...ดาเนะ!!! เป็นอะไรรึเปล่า ไหวรึเปล่าดาเนะ” เสลธถามอย่างร้อนรนเพราะเป็นห่วงอาการของเพื่อนที่ยังคงขับของเหลวออกจากร่างไม่หยุด “ส...เสลธ...อย่านะ...ดาเนะอายนะเสลธ...” ดาเนะที่ได้ยินเสียงของเสลธก็ตกใจและร้องห้ามเสลธออกมา

“ด...ดาเนะ...ข...ขอโทษ” เสลธรีบขอโทษและรีบพุ่งออกจากห้องน้ำและล้มลงไปในทันที เพราะเหล่าหางหลายตัวต่างมามุงล้อมห้องน้ำเพราะเสียงโวยวายของเสลธ “ด...ดาเนะ....เสลธขอโทษ...ช่วยเสลธด้วย” เสลธเปลี่ยนสีผิวจากสีดำกลายเป็นสีเทาอมขาวไปแล้ว “ดาเนะ...ข้าพเจ้าขอโทษ...” วีขอโทษในใจก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องน้ำและพยุงร่างของเสลธขึ้นมา

“เพื่อนข้าพเจ้าไม่สบายน่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้แตกตื่นนะครับ” วีกล่าวขอโทษพร้อมกับการกระจายตัวออกไปของเหล่าที่ทราบถึงคำตอบ

หลังจากที่ดาเนะทำธุระการในห้องน้ำเสร็จแล้วก็เดินออกมาอย่างโซเซเพราะหมดแรงไปกับการขับของเหลวออก “ดาเนะเป็นยังไงบ้าง” วีเดินเข้ามาถามพร้อมกับเสลธที่ถืออุ้มไว้เพราะไม่ได้สติไปแล้วในสภาพร่างสีขาวซีด “ไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ ฮ่ะๆ” ดาเนะหัวเราะเจื่อนๆเพราะไม่กล้าบอกเพราะเหนื่อยจากการขับถ่ายซึ่งวีรู้คำตอบดี

“วี เสลธ...เป็นยังไงบ้าง” ดาเนะถามอย่างเป็นห่วงถึงเพื่อนของตน “เจอฝูงหางรวมตัวใส่เข้าไปเลยเป็นอย่างที่เห็นนี่ล่ะ” ดาเนะฟังคำตอบจากวีและมองเสลธอย่างสงสาร “ดาเนะ งั้นคืนนี้พักห้องข้าพเจ้าก่อนนะ เสลธก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันด้วย” วีชวนดาเนะพักผ่อนที่ห้องของตน

“ม...ไม่เป็นไรวี ขอบคุณนะ คือ...เราเป็นห่วงกระท่อมเราด้วยน่ะวี กลัวจะมีอะไรเพราะไม่ได้กลับไปดูนาน...” ดาเนะปฎิเสธกับวีและมองหลบๆสายตาไปทางหน้าต่าง “...งั้นดาเนะพักที่ห้องข้าพเจ้าก่อนแล้วค่อยกลับกระท่อมนะ เดี๋ยวข้าพเจ้าไปส่งให้” วีที่ยังคงเป็นห่วงอยากให้ดาเนะพักผ่อนก่อนออกเดินทาง วีไม่คิดที่จะห้ามเพราะเข้าใจความรู้สึกที่ดาเนะเป็นห่วงกระท่อมดี

“งั้น...เราขอนอนพักหน่อยนะวี เรารู้สึกเหนื่อยแล้วก็เพลียมากเลย ทั้งที่นอนเต็มอิ่มไปแล้วแท้ๆ...” ดาเนะยอมรับข้อเสนอของวี “งั้นขึ้นไปพักกันนะ ข้าพเจ้าก็รู้สึกเหนื่อยๆเพลียๆเหมือนกันด้วย” วีกล่าวเสร็จก็เดินนำโดยมีดาเนะเดินตามหลัง โดยที่หมายคือห้องนอนของวีเพื่อการพักผ่อน


“...ห....หางของดาเนะ...สั่นตอนที่คุยกับข้าพเจ้า....แสดงว่าดาเนะโกหกหรือมีอะไรปิดบังอย่างงั้นหรอ เกิดอะไรขึ้นกับดาเนะกันแน่...”

Author:  fushigidane [ Wed Mar 16, 2011 1:24 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

เป็นตอนที่เสียเวลาแต่งมากทีเดียว เพราะอยากเขียนคำบรรยายให้รู้ถึงความรู้สึกของดาเนะ ถึงกับลงทุนอั้นเพื่อจับความรู้สึกมาเขียน ไม่รู้ว่าอ่านแล้วจะรู้สึกปวดตามกันแบบก่าดาเนะรึเปล่า ตอนนี้คงบเรื่องที่พักงานเลี้ยงแล้วล่ะมั้ง เพราะจากนี้ไปจะเริ่มกำเนินเนื้อเรื่องตามที่วางเอาไว้และ

ยังไม่ได้แก้คำผิดเลย 13Unreadที่ต้องแก้ ว้ากกกกกกก เดี๋ยวฮึดๆคืนนี้มาแก้ดีกว่าเรา

แล้วก็ยินดีต้นรับสู่กระทู้ฟิคผมนะครับ น้อมรับคำติชมทุกอย่าง และจะหาเวลาไปอ่านของคนอื่นๆบ้างนะ เห็นแต่งกันเยอะแยะเลย รู้สึกรูปแบบคล้ายๆบทสนทนานี่ได้รับความนิยมในการแต่งเหมือนกันนะเนี่ย เขียนกันแบบนี้ทั้งนั้นเลย

ถึงลิงนัท ชั้นไม่ปล่อยให้นายรอดแน่ เดี๋ยวขอหาโอกาสจับวางก่อน(นี่ตรูจะเข้าสู่ทางม่วงแล้วใช่ม้ายยยยยย ว้ากกกกกกกก)

Author:  kataku [ Wed Mar 16, 2011 1:44 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

pitinata wrote:
kataku wrote:
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ


ยินดีต้อนรับครับผม ^^

ขอสัมภาษณ์ : คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอย่างไรในความรู้สึกของคุณครับ?


อ่า สำหรับผม คือ ผมยังอ่านไม่หมดด้วยละครับ
แต่โดยรวมนับว่าเกือบครบรสชาติ 5 รส เลยทีเดียว
[เค็ม หวาน เผ็ด เปรี้ยว ขม]
ขออภัยที่ไปเทียบกับอาหาร แหะๆ
คือ ทั้งสนุก เศร้า ผจญภัย ฮา มิตรภาพ และเป็นนิยายเรื่องยาวเลยทีเดียว
ข้าน้อยขอนับถือจริงๆ
ตัวผมนั้นได้แต่แต่งเรื่องสั้น

Author:  thekiller01 [ Wed Mar 16, 2011 4:34 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7

fushigidane wrote:
“ส...เสลธ...ด...ดาเนะไม่ไหวแล้ว” :oops:


ตกใจเล็กน้อยเมื่อเจอประโยคนี้ :lol:

Author:  คนรัก digi [ Wed Mar 16, 2011 4:49 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

kataku wrote:
pitinata wrote:
kataku wrote:
= w = "
กำลังไล่อ่านมาเรื่อยๆ ครับ
เป็นน้องใหม่ในบอร์ดนี้
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ


ยินดีต้อนรับครับผม ^^

ขอสัมภาษณ์ : คุณคิดว่าฟิคเรื่องนี้เป็นอย่างไรในความรู้สึกของคุณครับ?


อ่า สำหรับผม คือ ผมยังอ่านไม่หมดด้วยละครับ
แต่โดยรวมนับว่าเกือบครบรสชาติ 5 รส เลยทีเดียว
[เค็ม หวาน เผ็ด เปรี้ยว ขม]
ขออภัยที่ไปเทียบกับอาหาร แหะๆ
คือ ทั้งสนุก เศร้า ผจญภัย ฮา มิตรภาพ และเป็นนิยายเรื่องยาวเลยทีเดียว
ข้าน้อยขอนับถือจริงๆ
ตัวผมนั้นได้แต่แต่งเรื่องสั้น


เห็นมะ ทีคนนี้เค้าเม้นท์ เค้ายังไม่เห็นจิ้นอะไรเลย พวกเรานี่... อะไรกัน :twisted:

บอกแล้วว่าก่าวีบริสุทธิ์!!!

Author:  pitinata [ Wed Mar 16, 2011 5:37 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6

คนรัก digi wrote:

เห็นมะ ทีคนนี้เค้าเม้นท์ เค้ายังไม่เห็นจิ้นอะไรเลย พวกเรานี่... อะไรกัน :twisted:

บอกแล้วว่าก่าวีบริสุทธิ์!!!


เดี๋ยวเค้าอ่านๆไปก็เริ่มจิ้นเองแหละคร้าบ :twisted:

ไม่ใช่เพราะเนื้อหานะ
เพราะอิทธิพลของพ่อยกแม่ยกนั่นแล

(ตอนแรกผมอ่านก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเจออิทธิพล พ่อยกแม่ยกเข้าไปทีนึง
เบี่ยงความคิดเลย :oops: )

เดี๋ยวตอนค่ำๆจะตามมาอ่านคร้าบ

ปล.ไม่ได้เชียร์ให้ใครเกิดอาการจิ้น เพียงแต่อยากบอกว่า ระวังไว้หน่อยก็ดี เชื้อจิ้นที่นี่มันแร๊ง
(จากพ่อยกแม่ยก ไม่ใช่จากเนื้อหานะ :lol: )
(โดยส่วนตัวอยากยืนยันว่า เนื้อเรื่อง เรื่องนี้ มิตรภาพลูกผู้ชายล้วนๆ คร้าบบบ
ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆทั้งนั้น (แต่ว่านับตั้งแต่ Sc2. ไป ไม่รับประกันนะ :lol: ))

Page 152 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/