Last visit was: It is currently Thu Dec 05, 2019 10:45 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 150, 151, 152, 153, 154, 155, 156 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 6:22 pm 
แพนด้า

Joined: Mon Mar 14, 2011 12:09 pm
Posts: 113
pitinata wrote:
คนรัก digi wrote:

เห็นมะ ทีคนนี้เค้าเม้นท์ เค้ายังไม่เห็นจิ้นอะไรเลย พวกเรานี่... อะไรกัน :twisted:

บอกแล้วว่าก่าวีบริสุทธิ์!!!


เดี๋ยวเค้าอ่านๆไปก็เริ่มจิ้นเองแหละคร้าบ :twisted:

ไม่ใช่เพราะเนื้อหานะ
เพราะอิทธิพลของพ่อยกแม่ยกนั่นแล

(ตอนแรกผมอ่านก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอเจออิทธิพล พ่อยกแม่ยกเข้าไปทีนึง
เบี่ยงความคิดเลย :oops: )

เดี๋ยวตอนค่ำๆจะตามมาอ่านคร้าบ

ปล.ไม่ได้เชียร์ให้ใครเกิดอาการจิ้น เพียงแต่อยากบอกว่า ระวังไว้หน่อยก็ดี เชื้อจิ้นที่นี่มันแร๊ง
(จากพ่อยกแม่ยก ไม่ใช่จากเนื้อหานะ :lol: )
(โดยส่วนตัวอยากยืนยันว่า เนื้อเรื่อง เรื่องนี้ มิตรภาพลูกผู้ชายล้วนๆ คร้าบบบ
ไม่มีสิ่งเจือปนใดๆทั้งนั้น (แต่ว่านับตั้งแต่ Sc2. ไป ไม่รับประกันนะ :lol: ))


เอ่อ จิ้นคืออะไรกันหรือครับ = =" [virgin?]
[ขออภัย ไม่รู้จริงๆ]
เรื่องของดาเนะนั้นผมก็พยายามติดตามอ่านอยู่
แต่พอดีผมก็แต่งการ์ตูนในกระทู้ผมไปด้วยน่ะครับ
เลยไม่ค่อยมีเวลาอ่านเท่าไหร่ แหะๆ

_________________
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 6:59 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
kataku wrote:

เอ่อ จิ้นคืออะไรกันหรือครับ = =" [virgin?]
[ขออภัย ไม่รู้จริงๆ]
เรื่องของดาเนะนั้นผมก็พยายามติดตามอ่านอยู่
แต่พอดีผมก็แต่งการ์ตูนในกระทู้ผมไปด้วยน่ะครับ
เลยไม่ค่อยมีเวลาอ่านเท่าไหร่ แหะๆ


จิ้น (ปะกิด : Jin, Gine) เป็นคำกริยา หมายถึง การคิดไปเอง หรือการเพ้อของเหล่า โอตาคอน (โอตาคุหญิง) ฟูโจชิ (สาวที่นิยมความวาย) มีที่มาจากคำว่า Imagine (อิ-เม-จิ้น แปลว่าจินตนาการ) โดยเหล่าบุคคลดังกล่าวจะ "เพ้อ" ให้ตัวละครชายไปมีอะไรกับตัวละครเพศเดียวกันในการ์ตูน ทั้งๆ ที่เนื้อเรื่องของการ์ตูนจริงๆ นั้น เขาทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรลึกซึ้งกันเลยแม้แต่นิดเดียว

อ่านต่อ ไปตรงนี้ http://th.uncyclopedia.info/wiki/จิ้น

:lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 7:09 pm 
แพนด้า

Joined: Mon Mar 14, 2011 12:09 pm
Posts: 113
pitinata wrote:
kataku wrote:

เอ่อ จิ้นคืออะไรกันหรือครับ = =" [virgin?]
[ขออภัย ไม่รู้จริงๆ]
เรื่องของดาเนะนั้นผมก็พยายามติดตามอ่านอยู่
แต่พอดีผมก็แต่งการ์ตูนในกระทู้ผมไปด้วยน่ะครับ
เลยไม่ค่อยมีเวลาอ่านเท่าไหร่ แหะๆ


จิ้น (ปะกิด : Jin, Gine) เป็นคำกริยา หมายถึง การคิดไปเอง หรือการเพ้อของเหล่า โอตาคอน (โอตาคุหญิง) ฟูโจชิ (สาวที่นิยมความวาย) มีที่มาจากคำว่า Imagine (อิ-เม-จิ้น แปลว่าจินตนาการ) โดยเหล่าบุคคลดังกล่าวจะ "เพ้อ" ให้ตัวละครชายไปมีอะไรกับตัวละครเพศเดียวกันในการ์ตูน ทั้งๆ ที่เนื้อเรื่องของการ์ตูนจริงๆ นั้น เขาทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรลึกซึ้งกันเลยแม้แต่นิดเดียว

อ่านต่อ ไปตรงนี้ http://th.uncyclopedia.info/wiki/จิ้น

:lol:


อ่า ขอบคุณมากครับ ที่มาไขกระจ่างเรื่องศัพท์ > <

_________________
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.6
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 7:37 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
คนรัก digi wrote:
kataku wrote:
pitinata wrote:

อ่า สำหรับผม คือ ผมยังอ่านไม่หมดด้วยละครับ
แต่โดยรวมนับว่าเกือบครบรสชาติ 5 รส เลยทีเดียว
[เค็ม หวาน เผ็ด เปรี้ยว ขม]
ขออภัยที่ไปเทียบกับอาหาร แหะๆ
คือ ทั้งสนุก เศร้า ผจญภัย ฮา มิตรภาพ และเป็นนิยายเรื่องยาวเลยทีเดียว
ข้าน้อยขอนับถือจริงๆ
ตัวผมนั้นได้แต่แต่งเรื่องสั้น


เห็นมะ ทีคนนี้เค้าเม้นท์ เค้ายังไม่เห็นจิ้นอะไรเลย พวกเรานี่... อะไรกัน :twisted:

บอกแล้วว่าก่าวีบริสุทธิ์!!!


แหมไม่ต้องมาอ้างหรอกตัวเธอว์ ตอน Sc1. พวกเราเห็นเทออุ้มดาเนะวิ่งเข้าห้อง VIP ของมิมิแล้วหละนะ

//ย้อนไปตอนรุ่นปู่ย่าแล้วฉัน..

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 9:07 pm 
ตุ่น
User avatar

Joined: Tue Mar 15, 2011 1:01 pm
Posts: 217
เพิ่งอ่านมาได้2วันอ่านไปถึงscarino 3 แล้วครับสนุกดีครับเขียนต่อไปสู้ๆให้เราได้มาจิ้นกันต่อ(พรวด!!!โดนดาเนะยันหน้า)

_________________
Image
น้องต่ายกับแครอนน่ารักที่สุดใน3โลก!!!!!!!!!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Wed Mar 16, 2011 9:13 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
epicwin wrote:
เพิ่งอ่านมาได้2วันอ่านไปถึงscarino 3 แล้วครับสนุกดีครับเขียนต่อไปสู้ๆให้เราได้มาจิ้นกันต่อ(พรวด!!!โดนดาเนะยันหน้า)


เห็นมะ ท่านวี :lol:

แฟนๆเค้าชอบจิ้นกันทั้งนั้นแล :twisted:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Thu Mar 17, 2011 12:34 am 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
pitinata wrote:
แฟนๆเค้าชอบจิ้นกันทั้งนั้นแล :twisted:


มาลองโดนจิ้นทีละเยอะๆมั่ง เอามั๊ยละ :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Thu Mar 17, 2011 8:30 am 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
หง่ะ ไม่ว่างเข้ามาอ่านเลยเฮะ T-T

ท่านวีก็ยังยืนยันคำเดิม
"เป็นกิ้งก่า ต้องอดทน!!!"

/me โดนก่าวียืน"ยัน" "พลั่ก!!!!"

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.7
PostPosted: Thu Mar 17, 2011 9:14 am 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
คนรัก digi wrote:

มาลองโดนจิ้นทีละเยอะๆมั่ง เอามั๊ยละ :twisted:


ผมยังไม่มีบทนี่คร้าบ จะให้โดนจิ้นได้ยังไงกัน Image

ไม่เป็นไรคร้าบ ยังไงผมก็เป็น FC ให้ท่านวีนะครับ Image

ปล.มาปูเสื่อนั่งรออ่านตอนต่อไป หลังจากที่ก่าดาเนะ
รอดตายฉิวเฉียด จากการที่เข้าห้องน้ำทันเวลา Image

ปล2.หยอกเล่นคร้าบ ท่านวี อย่าโกรธเลยน้... พลั่ก! (/me โดนท่านวีกระโดดถีบ)

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.8
PostPosted: Thu Mar 17, 2011 3:29 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ที่บันไดขึ้นสู่ชั้นที่สองของห้องของเหล่าอัลฟ่าที่หนึ่ง วีที่อุ้มเสลธสีขาวซีดเพราะช็อคกับการพุ่งพรวดออกไปเจอท่ามกลางฝูงหาง ยังให้ไหล่ของตัวเองกับดาเนะให้ประคองร่าง เพราะจากการขับน้ำออกจากร่างกายมากเกินไปทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย และยิ่งได้ดิ่มยาเร่งการขับมากเกินขนาดที่วีผสมมาให้ ทำให้เครื่องดื่มหรืออะไรต่างๆที่มีส่วนผสมของน้ำถูกขับออกมาจากร่างกายทั้งหมด ดาเนะพยายามเดินเกาะไหล่วีที่มือไม่ว่างอย่างระมัดระวัง

“ดาเนะ ไหวหรือเปล่า” วีหันไปถามดาเนะที่ยืนเกาะไหล่ข้างๆตน “อือ ยังไหวอยู่” แม้ดาเนะจะตอบว่าตัวเองไหว แต่ร่างกายที่แสดงออกมานั้นกลับเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำตอบ เพราะการเดินที่ดูโซเซไม่ตรงทางในตอนแรก วีจึงให้ดาเนะเกาะไหล่ตนเองเพื่อเป็นหลักการเดินให้ตรง แต่ดวงตาที่ปรือลงเหมือนอ่อนเพลีย และท่าทางเดินที่กึ่งจะล้มไม่ล้มเพราะขาไรซึ่งกำลัง วีจึงไม่เชื่อคำตอบจากดาเนะที่ตอบออกมา

“ดาเนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆก็ตอบมาเถอะนะ ข้าพเจ้าดูยังไงก็ไม่ไหวจริง” วีพูดตรงๆแทงใจดาเนะที่โกหกเพราะรู้ตัวเองดีว่าอ่อนเพลียและไม่ไหว แต่เสลธที่อยู่ที่บนแขนวีที่อุ้มอยู่นั้นทำให้ดาเนะเป็นห่วงมากกว่าตน และยังรู้สึกผิดที่ฝืนให้เสลธต้องเจองานสังคมที่กลัวจนต้องเป็นเช่นนี้

“ไม่เป็นไรวี เราห่วงเสลธมากกว่า...เพราะเราทำให้เสลธเป็นแบบนี้ด้วย” หางของดาเนะนั้นตกมาตลอดทางที่เดินจนลากไปกับพิ้น ซึ่งน่าจเป็นผลพวงมาจากความเหนื่อยล้าและความรู้สึกผิด ทำให้ไร้เรี่ยวแรงแม้กระทั่งจะยกหางให้ลอยจากพื้นซึ่งปรกติเหล่ากิ้งก่าจะทำกัน

“ไม่เป็นไรนะดาเนะ นอนที่ห้องข้าพเจ้าสักตื่นนึงน่าจะทำให้รู้สึกดีขึ้น ถ้ากลัวตื่นไม่ทันเดี๋ยวข้าพเจ้าช่วยปลุกดาเนะตอนบ่ายๆก็ได้” วีเสนอความช่วยเหลือให้ซึ่งดาเนะก็พยักหน้ารับตกลงโดยไม่ตอบเสียงใดๆออกมา ก่าทั้ง3ตัวตอนนี้สามารถเดินขึ้นถึงสุดบันไดขั้นสุดท้ายซึ่งเป็นเวลาช่วงสายของวัน

“สงสัยพี่ดาเนะไม่สบายหนักแน่เลย ขนาดเดินยังแทบจะไม่มีแรงเดินเลย เพื่อนพี่วีอีกตัวก็ตัวขาวซีดไปแล้วด้วย” เหล่ากิ้งก่ารุ่นน้องที่เดินตามหลังรุ่นพี่ห่างๆต่างหยุดลงเมื่อถึงบันได เพราะเป็นเขตพื้นที่ส่วนบุคคลสำหรบเหล่ารุ่นพี่อัลฟ่าหนึ่ง เหล่ารุ่นน้องจึงไม่อยากเสียมารยาทเดินตามขึ้นไป

“นั่นสิ พวกพี่เขาจะเป็นอะไรมากไหมเนี่ย” เสียงของก่าหลุมดำเอ่ยขึ้นมาอย่างเป็นห่วง เพราะเริ่มรู้จักก่าพี่ดาเนะแต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรก็จากไปก่อนเสียแล้ว “อร๊ายยยย ไม่ต้องสืบค่า งานนี้วีXดาเนะแน่ๆ ยกหาง” เสียงของแพนด้าน้อยดังวี้ดว้ายมาจากด้านหลังของกลุ่มก่าจนต้องหันไปมองเจ้าของเสียง

“เจ๊ไม่ผิดแน่ๆ เดินขึ้นไปกันแบบนี้ แถมดาเนะสภาพหมดแรงด้วย ต้องใช่แน่ๆเลยเจ๊” ลิงนัทให้การสนับสนุนอีกเสียงอย่างสนใจและตาพองโต “เจ๊คะ แค่พี่วีเขาอุ้มใครไม่รู้ไปด้วย แถมตัวซีดเป็นสีขาวอีกต่างหาก หนูว่าสมการของพี่คงไม่ใช่แล้วล่ะค่ะ” แกะกิฟแย้งกับคู่จินตนาการทั้งสองจนลิงนัทนิ่งลงทันที

“เดี๋ยวสิ พวกเพื่อนพี่วีเขาไม่สบายอยู่นะ แล้วนี่นัทกับกิฟมาทำอะไรเนี่ย” เสียงของก่าราเฟซแย้งขึ้นมาเพราะไม่ค่อยพอใจกับการจินตนาการของกลุ่มนี้ “นั่นสิเจ๊ พอดูเข้าจริงๆพวกพี่ดาเนะเหมือนจะป่วยอย่างที่พวกราเฟซเขาบอกจริงๆนะเจ๊” ลิงนัทเริ่มเอนเอียงไปทางเสียงของเหล่าก่าด้วยเช่นกัน มีแต่เพียงแพนด้าน้อยที่ยังคงสงบนิ่งและหัวเราะหึๆดังขึ้นมา

“หึๆๆ พวดเธอยังอ่อนหัดนักนะ” แพนด้าน้อยกระลอดลอยตัวขึ้นมาตบไหล่ให้แก่ลูกศิษย์แกะและลิงเพราะตัวเตี้ยเกินกว่าที่จะยืนถึง “แล้วมันยังไงอะเจ๊” ทั้งคู่ถามขึ้นมาพร้อมกันซึ่งเหล่ากิ้งก่าก็ให้ความสนใจด้วยเพราะอะไรทำให้กลุ่มนี้ขึ้นชื่อเรื่องการจินตนาการล้ำเลิศ

“แต่ก็ไม่แปลกพวกเธอจะม่รู้จัก เพราะเรื่องนี้มันลึกซึ้งเกินกว่าที่พวกเธอจะเข้าใจเสียด้วยซ้ำ หึๆ” แพนด้ายิ้มอย่างพอใจและเดินออกมาจากลุ่มออกห่าง “เพราะว่านี่คือปรากฎการณ์ 3P น่ะสิ” แพนด้าประกาศกร้าวดังออกมาจนเหล่าหางในงานทั้งหมดหันมาทางต้นเสียง

“ส...3P มันคืออะไร” เหล่ากิ้งก่ารุ่นน้องต่างหันหน้ามองกันเองเพราะไม่เข้าใจในความหมาย รวมทั้งเหล่าหางต่างๆก็กลับมาทำตัวตามปรกติเพราะคิดว่านี่อาจจะเป็นการเล่นกันของหางกลุ่มนี้ “จ...เจ๊ หรือว่านั่น พี่วีเขา...” แกะกิฟเริ่มหน้าแดงและเอามือปิดปากตัวเองในทันทีต่างกับลิงนัทที่สนใจเป็นพิเศษจนตาแวววาว “เจ๊ จริงๆหรอเจ๊” ลิงนัทถามย้ำเพื่อความมั่นใจซึ่งได้รอยยิ้มมุมปากกลับมาภายใต้สีหน้าที่เข้มแห่งความมั่นใจ

“เข้าใจถูกแล้วน้องเอ๋ย ปรากฏการณ์ที่ยากที่จะเกิดขึ้น แต่มันได้ปรากฏให้เห็นที่นี่แล้ว แถมตัวเป็นๆด้วย” แพนด้าน้อยชี้ไปยังทิศของห้องวีซึ่งเหล่าหางกลุ่มนี้ทั้งหมดหันไปตามกัน “แล้วมันหมายความว่ายังไงล่ะ ไอคำว่า 3P เนี่ย” เหล่ากิ้งก่ายังคงตั้งแง่สงสัยอยู่แต่เริ่มสนใจกับคำแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้ยิน

“อยากรู้จริงๆหรอ เดี๋ยวเจ๊บอกให้ 3P นั้นหมายถึง สา...ตูมมม” แพนด้าน้อยเริ่มจะอธิบายให้ฟังแต่ก็จบการสนทนาลงในทันทีบอลแสงลูกยักษ์พุ่งเป็นเส้นตรงด้วยความเร็วสูงมายังแพนด้าน้อย เหล่าหางที่อยู่ในวิถีทางของบอลแสงต่างพุ่งตัวหลบกันคนละ และเพียงแค่สัมผัสกับตัวของแพนด้าน้อยก็เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงทันทีกลุ่มจินตนาการสูงทั้งสามโดนระเบิดแสงเข้าทุกตัวไม่รอดพ้น

“อย่าสอนเรื่องอะไรไม่เป็นเรื่องสิคะ” แกะบายะยิ้มและสั่งสอนให้กับแพนด้าน้อยจากระยะไกลซึ่งเจ้าตัวสามารถได้ยินได้ชัดเจน “ดีมากเลยโอเมะ เตะได้แม่นยำดีมากเลย แถมรุนแรงกว่าพี่อีกด้วย” แกะโอเมะยังคงค้างท่าเตะก่อนที่จะกลับมายืนตามปรกติเพื่อรับคำชมจากรุ่นพี่บายะ

“ขอบคุณค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะว่าที่พี่ทำแบบนี้มันให้ความรู้สึกยังไง” แกะโอเมะยิ้มมุมปากหึๆออกมาซึ่งทำให้หน้าของแกะบายะซีดลงทันที “เอ่อโอเมะ ของพี่มันแค่กรณีของลิงแบงค์ที่ชอบยียวนพี่นะ ไม่ใช่ทุกกรณีอย่างที่โอเมะเข้าใจหรอกนะ” บายะเริ่มหวาดกลัวกับการเรียนรู้ที่ผิดๆของโอเมะที่ลอกแบบฉบับมาจากตน ส่วนทางกลุ่มกิ้งก่าได้แต่ยืนมองกับซากระเบิดที่เกิดขึ้นก่อนที่จะแยกย้ายกันไป ปล่อยไว้แต่ซากระเบิดทั้งสามนอนไหม้อย่างสงบ

“ก...แกะกีบยักษ์” แต่ยังไม่เพียงขาดคำ แกะโอเมะก็วิ่งดิ่งตรงมายังลิงนัทและเตะงัดจนปลิวกระเด็นไปหน้าต่างเดียวกับลิงแบงค์ไปในทันทีพร้อมกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวด “มาว่าแบบนี้เสียมารยาทที่สุด เค้าเป็นแกะที่บอบบางที่จิตใจอ่อนโยนนะ” ไม่ไดู้ดลักษณะของตัวตนให้กับลิงนัทฟังที่ปลิวกระเด็นไปไกลแล้ว


“งั้นดาเนะกับเสลธนอนบนเตียงข้าพเจ้าละกันนะ” วีที่อุ้มเสลธและพาดาเนะมาถึงห้องแล้วแนะให้ทั้งคู่พักผ่อน วีค่อยๆวางร่างขาวซีดของเสลธลงนอนบนเตียงของตนอย่างช้าๆ ส่วนดาเนะเดินไปยังปลายเตียงและขึ้นไปนอนส่วนในของเตียงที่ติดกับผนังริมหน้าต่าง

“งั้นรบกวนหน่อยนะวี” ครั้งนี้ดาเนะไม่ปฎิเสธแต่อย่างใด ทันทีที่คลานขึ้นเตียงและหัวถึงหมอนก็แทบจะหลับไปในทันที ส่วนเสลธยังคงสลบเหมือดทั้งตาค้างและสีขาวไว้กับตัว กิ้งก่าทั้งสองตัวบนเตียงต่างหลับสนิทโดยเหลือไว้แต่เพียงก่าวีเพียงแค่ตัวเดียวในห้อง

“ตั้งแต่เด็กเวลาดาเนะมีเรื่องอะไรปิดบังในใจแต่ไม่อยากบอก หรืออยากโกหกเพื่อปิดบัง หางของดาเนะจะสั่นทุกครั้ง” เสียงของเสลธย้อนเล่นวนซ้ำอีกครั้งในหัวของวี สายตาของวีหันกลับไปมองดาเนะอีกครั้งและจ้องมองไปยังหางขดของดาเนะ

“ม...ไม่เป็นไรวี ขอบคุณนะ คือ...เราเป็นห่วงกระท่อมเราด้วยน่ะวี กลัวจะมีอะไรเพราะไม่ได้กลับไปดูนาน...” ภาพของดาเนะที่กำลังคุยกับตนหลังจากออกมาจากห้องน้ำและคุยถึงกระท่อมของดาเนะเล่นในหัววีขึ้นมา แม้เสียงของดาเนะจะเป็นปรกติ แต่สายตาของวีเหลือบไปเห็นหางของดาเนะซึ่งกำลังสั่นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ วียังคงจ้องมองดาเนะที่กำลังหลับอยู่โดยเปลี่ยนจากหางขดเป็นใบหน้าแทน หน้าของดาเนะกำลังหลับสนิทและลึกมากอันแสดงถึงความอ่อนเพลียของร่างกายจริงๆ

“ดาเนะ ทำไมมีอะไรไม่บอกข้าพเจ้าเลย พวกเราเป็นเพื่อนกันนะดาเนะ” วีถามดาเนะที่หลับสนิทให้ฟังกับตนเอง หลังของวีพิงพนักเก้าอี้โต๊ะทำงานของตนและยังคงมองไปที่ดาเนะก่อนที่จะหันหน้าเข้าสู่โต๊ะทำงาน วีหยิบปากกาขนนกขึ้นมาจุ่มหมึกและเริ่มลงมือเขียนจดหมายลงบนกระดาษจนเสร็จ พร้อมกับประทับตราและลายเซ็นต์หน่วยอัลฟ่าเอาไว้ที่มุมท้ายล่างขวาของกระดาษ ซึ่งแสดงถึงจดหมายที่เป็นทางการสำหรับหน่วยอัลฟ่า วีพับจดหมายลงครึ่งหนึ่งและใส่ลงไปในซองพร้อมกับประทับตราผนึกปิดไว้ที่หลังซองจดหมาย

“เหลือแต่ยื่นส่งให้กับกิลเท่านั้นก็เสร็จ แต่กิลมีหวังไม่อนุญาติแน่ๆ” วีหยิบซองจดหมายขึ้นมาดูและพินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วนก่อนที่จะฉีกจดหมายทิ้งลงถังขยะ “ไม่ได้ๆ ข้าพเจ้าจะโบ้ยความผิดให้ดาเนะขโมยชุดก่าSlayerไม่ได้เด็ดขาด” วีส่ายหน้าแรงๆกับความคิดของตนที่ขอตัวตามจับดาเนะในฐานที่เอาชุดSlayer30ของตนไปโดยไม่ได้รับอนุญาต กระดาษและปากกาขนนกกลับมาอยู่ในมือกรงเล็บของก่าวีอีกครั้งพร้อมที่จะเขียนฉบับใหม่ขึ้นมา แต่ไม่ว่าอย่างไรวีก็นึกไม่ออกว่าจะเขียนเนื้อความอะไรลงไป

“...จะเขียนอะไรดี...จะบอกตรงๆไปว่าดาเนะกลับกระท่อมเลยตามไปเพราะเป็นห่วงก็ไม่ได้ เขียนว่าดาเนะมีพิรุธยิ่งไม่ได้อีก จะบอกว่าดาเนะกินมากจนปวดท้องแล้วจะไปเยี่ยมก็หาว่าโกหกอีก” วีโวยวายกับตนเองในใจในท่าที่เอามือทั้งสองจับหลังหัวส่ายไปมาอย่างว้าวุ่น “ก็บอกว่าไปเที่ยวบ้านดาเนะก็จบ คิดอะไรมากเล่า” เสียงๆหนึ่งลอยดังมาจากด้านหลังแนะนำให้กับวี

“เออจริงด้วย ความคิดนี้เยี่...(ยม)” วีหันขวับกลับไปยังเจ้าของเสียงทันที ก่าดำเสลธยืนเอามือชันพนักเก้าอี้ไว้และมองมายังวีด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ “ส...เสลธ...ตื่นตั้งแต่เมื่อไรอะ” วีตั้งสติไม่ทันกับการบุกแบบเงียบๆของเสลธ “ก็...ตั้งแต่ที่วีพูดว่า---“ เสลธทำเสียงยียวนแล้วเดินถอยออกมาไม่มาก

“ไม่ได้ๆ ข้าพเจ้าจะให้ดาเนะขโมยชุดก่าSlayer” เสลธทำท่าทางประกอบเสมือนการฉายภาพซ้ำของวีอีกครั้ง แต่ตัวผู้แสดงเป็นเสลธแทน “โฮ่...อย่าบอกนะว่าจะโยนความผิดให้ดาเนะขโมยชุดอะไรที่แกบอกน่ะ ไอ้เจ้าวี” เสลธเสียงแสดงถึงความโกรธและไม่พอใจและเดินมาหาวีทำท่าจะหาเรื่องด้วยสายตาที่มองขวาง

“เดี๋ยวๆเสลธ ข้าพเจ้ามีเหตุผลบางอย่างนะ” วีลุกขึ้นพรวดและยกมือห้ามหมายจะสงบกับเสลธแต่เหมือนก่าดำจะไม่ยินยอม “แล้วเหตุผลอะไรวะที่ถึงกับต้องโบ้ยความผิดให้กับดาเนะแบบนี้” เสลธเดินกร่างมาประชิดวีและจ้องด้วยสายตาเพชรฆาตของเสลธ มือซ้ายกระแทกกับผนังเฉียดใบหน้าของวีไม่มากขณะอีกมือหนึ่งกำหมัดไว้แน่น

“บอกไว้ก่อนเลยนะ ต่อให้แกเป็นเพื่อนกับดาเนะยังไง แต่ถ้าแกคิดอะไรไม่ดีกับดาเนะล่ะก็ แกไม่รอดแน่” เสลธพูดด้วยเสียงที่เย็นชาพรอมที่จะจัดการวี สายตาของวีที่มองกลับนั้นไม่ได้ล่อกแล่กหรือเบี่ยงหลบแต่อย่างใด แต่กลับมองมาทางเสลธด้วยสายตาที่จริงจังและมั่นคงกับความคิดของตนเองอย่างมั่นใจ และไม่มีการแสดงออกของร่างกายถึงความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย

“ดูเหมือนว่าข้าจะเข้าใจผิดนะ ขอโทษด้วยละกัน” เสลธเก็บมือซ้ายออกมาเกาหลังหัวตัวเองแทนและขอโทษให้กับวี “ไม่เป็นไร ได้ยินตรงนั้นถ้าข้าพเจ้าเป็นเสลธก็คงเจ้าใจผิดเหมือนกันน่ะแหละ” วีตอบกลับให้กับเสลธ “เสลธ ข้าพเจ้ามีเรื่องที่ต้องบอกและสำคัญด้วย ดาเนะมีอะไรปิดบังพวกเราแน่ๆ” วีหันไปมองดาเนะและมองไปตรงหางขดบนเตียงของดาเนะ

“...หางของดาเนะสั่นตอนที่คุยอะไรกับวีสินะ” เสลธเริ่มคาดเดากับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ในทันทีเพราะมีประสบการณ์มาก่อน “แล้วดาเนะว่าอะไรบ้างล่ะ” เสลธถามโดยวีตอบตามเรื่องราวที่ได้พบเห็นให้เสลธฟังจนจบ เสลธทำสีหน้าครุ่นคิดสักครู่ก่อนที่จะมองไปยังดาเนะที่ยังหลับสนิทอยู่

“วี...วันนี้พวกเราจะสะกดรอยตามดาเนะกัน”


Last edited by fushigidane on Wed Mar 30, 2011 2:34 pm, edited 2 times in total.

Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 150, 151, 152, 153, 154, 155, 156 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki