BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 161 of 204

Author:  fushigidane [ Tue Apr 05, 2011 6:09 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.9

ไม่นะ...ทุกท่าน(คิดอะไรไปไหนแล้ว)Image

Author:  epicwin [ Tue Apr 05, 2011 12:09 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.9

ครบ1600โพสแล้วนะพี่ ถือซะว่าจิ้นฉลองละกัน :twisted:

Author:  Bankkieky [ Tue Apr 05, 2011 12:53 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.9

epicwin wrote:
ครบ1600โพสแล้วนะพี่ ถือซะว่าจิ้นฉลองละกัน :twisted:

เห็นด้วย~♥ :lol:

Author:  fushigidane [ Wed Apr 06, 2011 3:08 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

“เย็นจัง...” เสียงของดาเนะเอ่ยขึ้นมาเบาๆกับตัวเองที่ร่างกายสัมผัสกับอากาศช่วงค่ำ สองมือเดินกอดหน้าอกเบาๆใต้ผ้าพันคอผืนใหญ่ที่คลุมถึงช่วงอก เท้าของดาเนะก้าวเดินอย่างเร่งรีบตามเส้นทางริมลำธารเหมือนจะไปนัดสาย หางของดาเนะเริ่มตั้งขดเข้าตัวเองเพราะความเย็นที่สัมผัสทำให้เกิดการแกร็งเพราะอากาศหนาว ความจริงแล้วดาเนะมีผ้าสำหรับสวมหางตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่น แต่เพราะการเร่งรีบทำให้ไม่ทันได้คิดตรงส่วนนี้ แต่เส้นทางที่ดาเนะเดินทางมามากเกินกว่าที่จะย้อนกลับไปเอาผ้าห่อหางแล้ว ดาเนะจึงพยายามเร่งเดินให้ถึงที่หมายให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ห...หางเรา...จ...เจ๊บ...” หางของดาเนะที่ถูกอากาศเย็นสัมผัสแหละเกร็งแข็งเกิดอาการตะคริวกินหางขึ้นมาจนต้องหยุดเดินลง ความเจ็บจากอาการตะคริวลามไปทั่วทั้งหางจนเริ่มรู้สึกหางตัวเองไร้การควบคุมและเกิดอาการเกร็งมากยิ่งขึ้น ยิ่งเกร็งมากเท่าไรดาเนะก็จะยิ่งปวดหางมากยิ่งขึ้น สองมือของดาเนะเอื้อมไปจับหางตัวเองและลงมือกดนวดเบาๆเพื่อจะได้คลายกล้ามเนื้อให้ผ่อนลงลดอาการเกร็ง เมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาแม้จะยังปวดอยู่บ้าง แต่ถ้าดาเนะสามารถเดินไหวก็จะเริ่มออกเดินทันที

“ไม่ได้ เดี๋ยวเทาจะรอนาน แค่นี้เราก็ไปสายมากแล้ว” ดาเนะลุกขึ้นมาอีกครั้งและก้าวเท้าออกเดินโดยที่มือข้างหนึ่งยังคงจับไว้ที่หางเพื่อทำการบีบนวดหางเป็นระยะไม่ให้ตะคริวกลับมากำเริบอีกครั้ง “เฮ้ยวี แกเห็นเปล่า ดาเนะเป็นขนาดนี้ยังจะไปต่อทั้งที่หน้าดาเนะดูยังเหมือนจะเจ็บหางอยู่เลย แบบนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆวี” เสลธที่แบกวีขึ้นหลังถามวีเบาๆเพื่อไม่ให้เสียงของตนลออยไปถึงดาเนะ เพราะกลางคืนที่เงียบสงัดกลางป่า เพียงแค่เสียงเบาๆก็สามารถได้ยินได้

“เอ้ยเล่นบ้าอะไรของแกวี” เสลธตวาดเสียงเบาแต่ไม่หันกลับไปเพราะต้องคอยเฝ้าจับตามองดาเนะตลอดเวลา มือของหนึ่งวีพยายามขยับออกจากช่วงอกของเสลธที่กอดไว้ไม่ให้ตัวขยับไปมาระหว่างที่เสลธอุ้ม “ส...เสลธ...ห...หางข้าพเจ้า” วีร้องเสียงสั่นออกมาและตัวสั่นเทาบนหลังของเสลธ หางของวีเริ่มเกิดอาการเกร็งจนขดกลับมาเข้าหาตัว

“ต...ตะคริวกินหางข้าพเจ้า...” วีพยายามใช้มือของตนเอื้อมกลับไปจับหางตัวเองเพื่อออกแรงนวดเหมือนอย่างที่ดาเนะทำ แต่เพราะอยู่ในสถานะถูกอุ้มขึ้นหลังจึงไม่สามารถทำได้อย่างสะดวก “อะไรของแกวะวี มาตะคริวกินอะไรตอนนี้อีก” เสลธเริ่มหงุดหงิดวีทั้งจากน้ำหนักที่ต้องแบกรับ และตอนนี้ยังมาหางพิการชั่วขณะอีก

“อดทนไปก่อนวี ดาเนะเริ่มเดินอีกแล้ว ไม่งั้นข้าคลาดสายตาดาเนะแน่” เสลธจัดท่าตัวเองอีกครั้งให้กระชับเพื่อการเดินตามติดดาเนะต่อและก้าวออกเดินโดยไม่สนใจอาการหางของเพื่อนที่อยู่บนหลัง “เสลธ...ปล่อยข้าพเจ้าลงเถอะ ข้าพเจ้าพอเดินไหวแล้ว” วีเค้นเสียงพูดออกมาทั้งที่ไม่มีแรงที่จะพูดเพราะยังคงจุกที่ช่วงท้องอยู่

“เชื่อแกก็บ้าล่ะ แรงจะพูดยังไม่มีแล้วจะเอาแรงเดินมาจากไหน ข้าอัดท้องแกจนเป็นแบบนี้ข้าก็ต้องแบกแกไปแหละถูกแล้ว” เสลธยังคงก้าวฝีเท้าเดินตามติดดาเนะต่อไปแต่เมื่อรับรู้อาการสั่นของวีผ่านหลังของตนก็หยุดเดินทันทีพร้อมกับวางวีลงเบาๆให้นั่งลง ตัววีแทบจะลงไปนอนแต่ยันตัวเอาไว้โดยพยายามเอี้ยวตัวไปหาหาง หางของวีแม้จะเกิดอาการเกร็งจนขดตัวกลับ แต่หางนั้นสั่นรัวระริกเพราะตะคริวที่กัดกินหางจนทรมานแต่ไร้เสียงที่จะพูดออก เสลธที่เห็นอาการของวีจึงเดินไปนั่งที่บริเวณโคนหางของวีและเอามือทั้งสองลงจับหางจนวีสะดุ้งเฮือกเพราะแรงจับ

“ส...เสลธ...ไม่ต้องก็ได้ หางข้าพเจ้า...” วีลนลานตกใจที่เสลธจับแต่สงบลงทันทีเมื่ออาการเกร็งหางของตนเริ่มบรรเทาลง “ดีขึ้นบ้างยัง” เสลธถามเสียงแข็งพลางขยำนวดที่หางของวีไปทั่วๆจนอาการสั่นบรรเทาลง “ค...ค่อยยังชั่วแล้ว” วีตอบให้กับเสลธทั้งที่พยายามเค้นเสียงออกมา

“เออ ดีแล้ว เสียเวลาข้าจับตามองดาเนะ” เสลธบ่นขณะหยิบใบไม้มาเกือบกำมือจากกระเป๋าที่คาดไว้กับตัวใบเล็กๆพร้อมกับสายเอ็นคันธนูสั้นๆออกมา ใบไม้เหล่านั้นถูกนำมาวางพันรอบๆหางของวีตรงบริเวณโคนหางและผูกไว้ด้วยเอ็นไม่ให้หลุด “นี่น่าจะช่วยได้สักหน่อย แกก็อย่าขยับหางไปมาด้วย ถ้าหลุดไปข้าไม่มีสำรองให้แล้วนะ” เสลธจับบริเวณหางวีและขยับไปมาเพื่อจะเช็คดูว่าใบไม้นั้นจะหลุดหรือไม่ แต่นั่นกลับทำให้วีแทบจะตัวกระตุกขึ้นมาเพราะเจ็บตะคริว “อืมมม ไม่หลุด ใช้ได้” หลังจากที่ตรวจเช็คเสร็จแล้วก็เดินกลับมาที่ด้านหน้าของวีและนั่งลงให้วีปีนขึ้นมาเกาะหลังตน

“เอ้า ขึ้นมาได้แล้วคุณก่าหางง่อย เดี๋ยวดาเนะคลาดสายตาไปจะตามตัวไม่ได้” เสลธนั่งลงส่งแผ่นหลังให้วีขึ้นหลังซึ่งวีขึ้นแต่โดยดีไม่เถียงอะไรกลับเรื่องที่เสลธจับหางตนแรง “ขอบใจนะ” วีขอบคุณให้กับเสลธซึ่งไม่ได้รับเสียงตอบกลับใดๆ มีแต่เพียงแต่เสียงก้าวเท้าเดินของเสลธกลางป่าเพียงลำพัง

“โชคยังดีที่ดาเนะเดินริมน้ำมาตลอดเลยทำให้จับทางได้ง่าย ไม่งั้นข้าเด็ดหางแกทิ้งแน่วี” เสลธว่ากลับและเร่งก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อจะตามดาเนะให้ทันจนพบ ทั้งคู่ต่างเดินมาถึงทะเลสาบซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่หยุดพักตะคริวไม่มากนัก เป็นทะเลสาบขนาดกลางๆป่าที่แม้แต่เสลธก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน

“วี แกรู้จักที่นี่รึเปล่า ข้าไม่เคยพบเห็นเลย” วีหลังจากที่ได้พักมาสักพักจนอาการจุกเริ่มบรรเทาลงแล้วสามารถตอบให้กับเสลธด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้น “ข้าพเจ้าก็ไม่เคยเห็นนะเสลธ ที่นี่ไม่ปรากฎบนแผนที่ด้วยนี่นา น่าจะเพราะเป็นทะเลสาบขนาดกลางในป่าด้วยล่ะมั้งเลยไม่ได้เขียนลงไป” วีหลับตานึกภาพแผนที่ที่ตนเองจำไว้ในหัวและอธิบายให้เสลธฟัง “อาการดีขึ้นแล้วหรอ” เสลธถามเพราะเห็นน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเพราะกลับมามีแรงมากขึ้นกว่าแต่เก่า

“ก็ยังจุกๆบ้างแต่ก็น่าจะยืนหรือเดินไหวแล้วล่ะ” วีตอบให้พร้อมกับเสลธค่อยๆหย่อนตัวเองนั่งลงให้ก่าบนหลังออกมาลุกขึ้นยืนเอง แต่เพียงวีจะพยายามยืดตัวตรงกลับต้องงอตัวลงทันทีเพราะรู้สึกปวดที่ท้องที่ถูกฝ่ามืออัดกระแทกเข้าไป “ไม่ไหวก็ไปนั่งเหอะ” เสลธบอกพร้อมกับนั่งหาที่หลบหลังต้นไม้โดยพยายามแอบมองดาเนะตลอดเวลา วีที่รู้ตัวเองว่าตัวเองไม่พร้อมจึงนั่งหลบที่เดียวกับเสลธ

“วี แกไหวพอที่จะขยับตัวไปแอบที่หลังหินนั่นได้ไหม” เสลธชี้ไปยังก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆกับทะเลสาบที่อยู่ใกล้ๆกับทะเลสาบ และเป็นจุดซุ่มแอบดักฟังที่เยี่ยมยอดในสายตาเสลธด้วยเพราะอยู่ใกล้กับดาเนะที่นั่งบริเวณก้อนหินริมทะเลสาบ

“ข้าพเจ้าคิดว่าไม่น่าไหวอะเสลธ ถึงจะพอเดินได้แต่ถ้าเกิดต้องพุ่งตัวหรือทำอะไรกระทันหันขึ้นมาล่ะก็ข้าพเจ้าทำไม่ได้แน่” วิคิดประเมินสถานการณ์ขึ้นมาเผื่อไว้สำหรับยามฉุกเฉิน ด้วยสถาพร่างกายตอนนี้ของวีที่ไม่พร้อมจึงตอบปฏิเสธเสลธกลับซึ่งทำให้เสลธถอนหายใจออกมา

“แกนี่ไม่ได้เรื่องจริงเลยนะวี” เสลธเดินมาหาวีใกล้ๆและเอาฝ่ามือมานาบบริเวณหลังของวีที่นั่งคู้ตัวอยู่ “เดี๋ยวข้าร่ายคาถาล่องหนให้แก แล้วแกค่อยๆเดินไปละกัน เดี๋ยวข้าจะคอยช่วยแกเอง” เสลธกล่าวเสร็จก็เริ่มร่ายร่ายคำอะไรบางอย่างเบาๆและออกแรงกดที่หลังวีเบาๆพร้อมกับวีที่หายตัวไป วีที่รับรู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะล่องหนแล้วก็ค่อยๆเดินพาตัวเองไปอย่างช้าๆแต่สุดความสามารถที่จะทำได้ ทั้งคู่ค่อยๆสืบก้าวเดินช้าๆอย่างระมัดระวังจนสามารถถึงก้อนที่หมายได้โดยเพียงแค่1คาถาล่องหนของเสลธเท่านั้น

“วี แกเจ๋งว่ะ ขนาดไม่ไหวยังมาได้เพียงแค่1คาถาข้าเอง ข้านึกว่าจะสัก3รอบขึ้นไปด้วยซ้ำ” เสลธกล่าวชมให้กับวีเบาๆซึ่งทั้งคู่กำลังนั่งพิงแอบหลังก้อนหินก้อนใหญ่ “คาถาของเสลธอยู่นานด้วยล่ะ ทำให้ข้าพเจ้าเดินมาถึงได้” วีนั่งยังคงจับที่ท้องและคู้ตัวเองอยู่แต่สีหน้าและน้ำเสียงดีขึ้นเป็นลำดับ แล้วจากนั้นใบไม้บนมือของเสลธก็ถูกยื้นมาให้เห็นในสายตาของวี

“มันอาจช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้แกนั่งปวดแบบนี้ ร่างกายที่บึกบึนก็จำเป็นต่อปฏิบัติภารกิจ” เสลธยื่นใบไม้ให้กับวีซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่ผูกไว้กับหาง เสลธคิดว่าใบไม้ที่มาสรรพคุณลดอาการปวดหรือการเกร็งของกล้ามเนื้อน่าจะช่วยบรรเทาได้

“ร่างกายที่แข็งแรงนะเสลธ ไม่ใช่บึกบึน” วีแก้กลับที่เสลธบอกผิดและรับใบไม้มานวดเบาๆที่ท้องของตนเองซึ่งบรรเทาได้บ้างเล็กน้อย “เออ มันก็ครือๆเดียวกันแหละ แข็งแรงบึกบึนเนี่ย” เสลธแย้งกลับและมองไปที่หางของวีที่อยู่ข้างๆตนเพพราะวีนั่งเกือบติดขอบหิน หางจึงต้องเบี่ยงมาอีกทิศทางที่เสลธนั่งอยู่

“แล้วหางแกล่ะ เป็นไงบ้าง ดีขึ้นบ้างยัง” เสลธมองไปยังหางที่ไม่มีอาการสั่นแล้วแต่ยังคงเกร็งแปลกๆ “ก็ดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังมีอาการนิ!!!” วีที่กำลังก้มหน้านวดท้องตัวเองสะดุ้งตกใจเมื่อเสลธจับหางของตนโดยที่ไม่บอกขอก่อน “เดี๋ยวช่วยนวดให้ แกก็นวดที่ท้องตัวเองไป” เสลธเริ่มลงมือบีบและนวดหางซึ่งทำให้วีรู้สึกดีขึ้นกับอาการที่หางของตัวเองอย่างช้าๆ "ไม่เป็นไรเสลธ เดี๋ยวข้าพเจ้านวดเองดีกว่า ขอบใจนะ" วีปฏิเสธการช่วยเหลือและลงมือนวดหางของตัวเองเบาๆ สักพักก็เกิดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นเสียงของน้ำที่ดังขึ้นมาจากทะเลสาบเหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น 2ก่าสอดแนมทันทีที่ได้ยินเสียงพยายามหาช่องทางมองแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ เพราะนั่นหมายถึงการยื่นหน้าออกไปและอาจทำให้ดาเนะสังเกตุเห็นได้

“เสียงอะไรน่ะ” เสลธถามขึ้นมาพร้อมกับหาช่องทางที่จะแอบมองให้ได้แต่ก็ไม่เจอ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะดาเนะ ไม่ได้เจอนานแล้วยังปล่อยให้รอตั้งนานอีก” เสียงปริศนาที่ดูอายุไล่เลี่ยดังขึ้นมาซึ่งไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคยสำหรับสองก่ายิ่งทำให้สงสัยมากขึ้นในตัวของดาเนะมากขึ้นไปอีก

“ขอโทษนะเทา คือ...” ดาเนะนิ่งเงียบไม่ยอมตอบจากนั้นก็เกิดเสียงถอนหายใจดังขึ้นมาเบาๆ “แช่น้ำนานเกินไปสินะ” เสียงของเทาดังขึ้นมาแบบหน่ายๆและเกิดความเงียบขึ้นมาทันที วีที่ได้ยินคำตอบของเทายิ่งเกิดความสงสัยในตัวเทามากขึ้นว่าทำไมถึงคาดเดาคำตอบของดาเนะ

“วี นี่ๆ ข้าเจอรูแอบมองแล้ว” เสลธสะกิดวีเบาๆพร้อมกับชี้ไปยังรูระหว่างซอกหินที่เป็นรูเล็กๆแต่สามารถแอบมองได้ค่อนข้างชัดเจน และมีถึงสองรูที่เพียงพอสำหรับแบ่งคนละตัวด้วย “เสลธ ข้าพเจ้าเริ่มกังวลยังไงไม่รู้ ทำไมเทานี่ถึงรู้จักดาเนะได้ รู้แม้กระทั่งดาเนะแช่น้ำนานจนเกินไปด้วยอีก” วีเริ่มตั้งข้อสงสัยให้กับเสลธฟังซึ่งตอบกลับมาอย่างไม่พอใจ

“ข้าจะไปรู้เรอะ” ดวงตาของเสลธที่หันมามองชั่วครู่นั้นแสดงถึงความโกรธและไม่พอใจเป็นอย่างมากก่อนที่จะจัดท่าทางแอบมองให้ถนัดที่สุด “เสลธ เกิดอะไรขึ้น” วีเริ่มตั้งท่าแอบมองโดยไม่ให้เกินก้อนหินให้เข้าที่บ้าง เสลธไม่ยอมตอบกลับอะไรและพยายามมองผ่านรูซอกหินให้ถนัดตาที่สุด

“ดาเนะ ขอดูหางหน่อยได้ไหม” เสียงของเทาดังขึ้นมาอีกครั้งซึ่งทั้งคู่ยังหามุมมองชัดเจนไม่ได้เพราะมีแต่เพียงดาเนะที่นั่งอยู่ที่ก้อนหินและทำท่าเหมือนกำลังจะขัดขืนไม่ยอม “ท...เทา...ม...ไม่เป็นไร หางเราไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ” ดาเนะปฏิเสธแต่ร้อนตัวจนผิดสังเกตุ แม้แต่วีและเสลธที่แอบมองห่างยังจับได้

“ไม่ต้องโกหกเลยดาเนะ ตั้งแต่ดาเนะยังเล็กก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะที่หางจะเป็นตะคริวตอนอากาศเย็นๆอย่างนี้น่ะ เด็กไม่ยอมเปลี่ยนเลยจริงๆนะดาเนะ” เสียงของเทาต่อว่าดาเนะแต่ไม่ใช่เสียงที่ดุว่า แต่เป็นเสียงที่เอ็นดูและทำให้ดาเนะสงบลงไม่ขัดขืนแต่อย่างใด

“อ๊ะ...” ดาเนะร้องออกมาและตัวสะดุ้งขึ้นแต่ค่อยๆผ่อนลงช้าจนกลับมานั่งปรกติ “ดีขึ้นรึยัง” เสียงของเทาถามขึ้นมาซึ่งดาเนะพยักหน้ารับให้เบาและนั่งนิ่งๆก้มมองลงอย่างสงบสักพัก “น่าจะหายแล้วล่ะนะ” เสียงของเทาถามขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับการพยักหน้าให้ของดาเนะ “อือ...ขอบคุณมากเทา รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย” ดาเนะกล่าวขอบคุณให้พร้อมกับโดนอะไรบางอย่างกดลงบนหัวและขยี้ลงไปเบาๆ

“ไม่เจอแป๊ปเดียวได้เป็นถึงหน่วยอัลฟ่าแล้วหรอ เก่งมากเลยนะดาเนะ ไม่คิดว่าก่าขี้แยตอนนั้นจะเป็นได้ถึงหน่วยอัลฟ่าได้” เทายังคงขยี้หัวดาเนะเบาๆอย่างเอ็นดูซึ่งดาเนะไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด อีกทั้งสีหน้าของดาเนะเหมือนจะชอบใจด้วยเพราะเกิดรอยแดงที่หน้าจางๆและดวงตากำลังฉายแววมีความสุข

“เทาอย่าสิ เราไม่ใช่เด็กๆแล้วนะเทา เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะเทาถึงเข้าหน่วยอัลฟ่าได้น่ะ” ดาเนะแสร้งทำเป็นไม่พอใจกับเทาที่กระทำกับตน “ต่อให้ดาเนะโตขนาดไหนยังไงหรือเป็นหัวหน้าหน่วยอัลฟ่าก็เถอะ แต่สำหรับเราแล้วดาเนะก็คือเด็กน่ะแหละตราบใดที่ดาเนะยังเป็นน้องเราอยู่นะ” เทาตอบกลับพร้อมกับการเดินออกข้างลงมานั่งข้างๆกับดาเนะ ร่างของเทานั้นสูงและใหญ่กว่าดาเนะพอสมควรแต่ไม่มากจนเกินไป ร่างกายที่ใหญ่ขยายกว้างแสดงถึงความแข็งแรงของร่างกายเสมือนเอาก่าตัวครึ่งมายืนเรียงกัน ท่อนแขนที่ขึ้นมัดกล้ามแสดงถึงการฝึกฝนตลอดเวลา แผงหลังงอกออกจากหลังทั้งผ่านชุดที่สวมใส่แต่มองไม่ถนัดตา มือข้างหนึ่งถือหอกที่ไม่ใช่หอกรูปแบบที่ปลาวาฬใช้ เป็นหอกที่ค่อนข้าเรียวยาวเหมาะกับการขว้าง

“วี...แกเคยเห็นเผ่าหางนี้มาก่อนรึเปล่าน่ะ” เสลธถามขึ้นมาและตกใจจนแทบตั้งตัวไม่ทันเมื่อได้เห็นตัวตนของเทา ซึ่งไม่ต่างจากวีที่พยายามตั้งสติเหมือนกัน “ส...เสลธ ข้าพเจ้าก็ไม่เคยเห็นเผ่าหางนี้มาก่อนเหมือนกัน ในเมืองแห่งแสงแม้จะมีหลายเผ่าพันธ์แต่ก็ไม่เคยปรากฎเผ่านี้ให้เห็นมาก่อนเลย” ทั้งคู่ต่างยังตกใจกับสิ่งที่ทั้งได้ยินและได้เห็นในตัวของเทา ทั้งคู่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่านั่นคือมิตรหรือศัตรู ทำไมถึงต้องเรียกดาเนะมากลางดึก แต่ทำไมท่าทีที่แสดงออกกลับเป็นการเอ็นดูและดูแล โดยเฉพาะคำๆหนึ่งที่พูดออกมาจากปากของเทาที่ทั้งคู่ได้ยิน

"แต่สำหรับเราแล้วดาเนะก็คือเด็กน่ะแหละตราบใดที่ดาเนะยังเป็นน้องเราอยู่นะ"

Author:  fushigidane [ Wed Apr 06, 2011 3:14 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

Image
Credit : BigBug Studio
ภาพแผนที่ๆวีพูดถึง ตรงป่านั้นคือป่าที่เป็นฉากของSc.5 Chapter10

Imageเผยปริศนาของเทาแล้วว่าคือหางไหน ความจริงแล้วเคยแอบมีเฉลยด้วยล่ะนะ แต่มันไม่ได้อยู่ในฟิคหรอก ปล่อยให้งงกันเล่นๆว่าเทานั้นคือใครต่อไป

วันนี้ได้ไอเดียมาจากตอนที่ทำงานเลย นั่งๆอยู่ตะคริวกินขาแบบฉับพลันเลยเอามาลงในฟิเพื่อไถความยาวต่อความยืด เดี๋ยวมันจะไม่ได้สองหน้า และมันเป็นอีกหนึ่งเหตุผลด้วยที่อยากให้เทากับดาเนะนั้นเคยมีความสัมพันธ์อะไรมาก่อนเพื่อเป็นตัวเชื่อมโยงที่แสดงถึงความเป็นพี่ดูแลน้อง จะเห็นได้ว่าดาเนะยอมให้เทาขยี้หัวเล่นแต่โดยดีและชอบด้วย เหมือนกับเสลธวัยเด็กที่ชอบให้ลุงแซมขยี้หัวเล่น กับที่ดาเนะยอมให้เทานวดหางแต่โดยดีแต่มีการขัดขืนเล็กน้อยเพราะไม่อยากโดนว่าๆเหมือนเด็ก จะต่างจากวีที่ไม่ยอมให้เสลธนวดหางให้ในตอนแรก แต่เพราะไม่มีแรงเนื่องจากจุกเลยทำให้เสลธนวดหางวีให้ได้
Imageสงสัยถ้าดาเนะเข้าโรงบาลหรืออะไร คงได้มีบทเจ็บหนักเกิดขึ้นแน่ๆ

Author:  SupakornNoMercy [ Wed Apr 06, 2011 4:16 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

ดาเนะไม่เปลี่ยนจริงๆด้วยแหละ เป๊ะ!!!

I know who's เทา!!!
Wanna know?
In Time,You'll know it.

อาวุธเทา ต้องสามง่ามเซ่!!!

/me ขณะนี้ทางศูนย์ขาดการติดต่อกับ "Teo" นักข่าวกวิ้นของสำนักข่าวของเราที่ทำข่าวสดสึนามิ(การบ้าน)เมื่อวาน หน่วยกู้ภัยกำลังดำเนินการตรวจสอบอยู่ในขณะนี้ครับ SilentVenom รายงาน

Author:  pitinata [ Wed Apr 06, 2011 7:16 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

fushigidane wrote:
“ห...หางเรา...จ...เจ๊บ...” หางของดาเนะที่ถูกอากาศเย็นสัมผัสแหละเกร็งแข็งเกิดอาการตะคริวกินหางขึ้นมา


พึ่งรู้ว่าหางก็ถูกตะคริวกินได้เหมือนกัน :lol:

fushigidane wrote:
"แต่สำหรับเราแล้วดาเนะก็คือเด็กน่ะแหละตราบใดที่ดาเนะยังเป็นน้องเราอยู่นะ"


Image
คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะมาไม้นี้

แม้จะยังนึกภาพไม่ออก แม้จะยัง งงๆ จับต้นชนปลายไม่ถูก

แต่ก็ยังรอติดตามชมตอนต่อไปคร้าบ :mrgreen:

Author:  fook2540 [ Thu Apr 07, 2011 8:09 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

ความจริงเปิดเผย :!: ..แหมผิดคาดแหะเซ็งจิต :roll: เทาคือฉลามแน่ๆ(มั่ว)

รอตอนต่อไปอยู่นะครับ (อย่าแต่งให้จิ้นมากละ :lol: )

Author:  Bankkieky [ Fri Apr 08, 2011 12:37 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

เย้ยเดาผิด :o ตอนแรกนึกว่าเพื่อนเก่า/สัตว์เลี้ยงซะอีก กลายเป็นพี่ซะงั้น :shock:
Quote:
“เอ้ยเล่นบ้าอะไรของแกวี” วีตวาด

ท่านวีตวาดตัวเอง...555+ :lol:

Author:  epicwin [ Fri Apr 08, 2011 1:16 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10

ตอนหน้ามีชื่อตอนว่า2ก่าหนุ่มนั่งแนบชิดแอบมองดาเนะและเทาแสดงความรักใคร่แบบพี่น้องสินะ :shock:

เอ๋พี่ดาเนะเล็งธนูมาทางผมทำไมอ่ะ....จ้ากกกกกก

ล้อเล่นขำๆนะครับ ;)

Page 161 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/