BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 169 of 204

Author:  kuggivta [ Sun Apr 17, 2011 9:05 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

fook2540 wrote:
หางครับท่าน(มั่ว!)
ปอตอลอ.น่าจะใช่หางนะ

ลูบหางทีถึงกับลงไปตลุกเค้าบนพื้นเลนหรอ0.o

Author:  fook2540 [ Sun Apr 17, 2011 9:06 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

แมวกะก่าเป็นคุ่กัดกันสินะได้แนวคิดใหม่ละ=w=
ปอตอลอ.แทงข้างหลังทะลุถึง....หัวใจ

Author:  monakia [ Sun Apr 17, 2011 9:47 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

ตบหัวลูบหาง [เพี้ยนมาจากตบหัวลูบหลัง =v=;]

แต่เป้นหางก็ดีเนอะ =v=;

Author:  Altemis [ Sun Apr 17, 2011 6:14 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

ตกลงนี่กระทู้ฟิค หรือกระทู้คุยกันเนี่ย - -

Author:  fook2540 [ Sun Apr 17, 2011 6:17 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

เอิ่ม....ไม่รู้ซิครับ
:roll: :roll: :roll:
(แต่เราคุยกันเรื่องฟิคน๊า~ :| )

Author:  คนรัก digi [ Sun Apr 17, 2011 6:37 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

คือก็เข้าใจอยู่ว่ามันน่าจะเป็นจุดอ่อนได้เหมือนกัน เพราะชุดสายทริค พี่ก่าเหมือนจะพยายามหาอะไรมาพันท้องส่วนล่างซักหน่อย เค้าก็ตัวยาวๆอยู่ด้วย ส่วนในฟิคนั้นมีการแต่งให้จุดอ่อนอยู่ที่หางน่ะครับ อ่านตอนเก่าๆจะเจอเหตุการณ์นั้นอยู่

ส่วนเรื่องแทงหลัง อันนี้จุดอ่อนของทุกตัวสำหรับแมวแทงอยู่แล้ว รับประกันเดมเมจเพิ่ม 100%


Altemis wrote:
ตกลงนี่กระทู้ฟิค หรือกระทู้คุยกันเนี่ย - -


จริงๆจะเตือนเรื่องนี้ตั้งกะอะแฮ่มครั้งแรกเหมือนกัน เอาเป็นว่าถ้าไม่จำเป็นก็โพสต์ให้น้อยลงหน่อยแล้วกันนะครับ

Author:  fushigidane [ Mon Apr 18, 2011 6:57 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

งดลงและแต่งฟิคชั่วคราวนะครับ ขอทำProojectลง Rest Area ห่อนนะครับ

Author:  fushigidane [ Tue Apr 19, 2011 7:52 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.12

“ไอ้กิ้งก่าชาติชั่วอย่างแกตายไปซะ” เสียงที่กราดกริ้วและเคืองแค้นของตะกวดตัวใหญ่ที่ยืนอยู่เหนือก่าดำที่นอนรอชะตากรรมตัวเอง ด้วยแรงฟาดของด้ามหอกอย่างรุนแรงประกอบกับพละกำลังแขนมัดกล้ามของตะกวดที่ยืนอยู่เหนือตน อีกทั้งร่างกายของกิ้งก่าที่มีความอ่อนแอและบอบบางของร่างกาย เพียงแค่หอกเดียวก็ทำให้เสลธกระเด็นปลิวไปตามแรงฟาดและลงไปนอนจุกที่ท้อง แม้กระทั่งจะก้มงอตัวตามคำสั่งของสมองที่บังคับให้ทำตามปฏิกิริยาตอบสนองก็ยังไม่สามารถทำได้ เพราะแรงประสาทต่างๆของเสลธชาด้านไปทั้งร่างกาย แม้กระทั่งการหายใจที่ใช้ส่วนของปอดก็ยังหายใจลำบาก

ทุกครั้งที่เสลธหายใจจะรู้สึกถึงการติดขัดของอากาศที่จะลงเข้าสู่ปอด และจะได้กลิ่นเหม็นเขียวทุกครั้งจนทำให้รู้สึกอยากอาเจียนออกมาทุกครั้ง แต่เพราะในกระเพราะมีแต่ความว่างเปล่าจึงไม่มีสิ่งใดที่จะให้สำรอกออกมาได้นอกจากน้ำลายของตนเองที่กลืนไม่ลง เสียงไอโขลกๆที่ทรมานของเสลธเป็นเพียงเสียงเดียวที่ทำออกมาได้

เทายืนมองเป้าหมายของตัวเองที่นอนอยู่ด้วยความโกรธเคืองและเคียดแค้น หอกที่ถืออยู่ในมือที่ยกขึ้นสูงถูกดันลงมาด้วยความเร็วสูง หมายจะให้คมสามง่ามเสียบทะลุกระโหลกของก่าดำตัวนี้ให้แหลกละเอียดด้วยกำลังเพียงหอกเดียว แต่ปลายหอกกลับหยุดเหนือข้างใบหน้าของเสลธที่หันตะแคงข้างเพียงแค่กำมือเดียว เทาหยุดการลงหอกสังหารนิ่งสนิททันทีเมื่อมีสัมผัสบางอย่างเข้ามาโอบรัดที่ช่วงใต้อกที่กว้างของตน และสัมผัสจากด้านหลังผ่านเกราะหนังอย่างหนาที่เทาสวมใส่

“พี่เทา...อย่านะ...อย่าทำอะไรเสลธนะพี่...” เสียงขอร้องของดาเนะแทรกผ่านแผ่นหลังมาเบาๆแต่ก็ดังพอให้พี่ชายต่างเผ่าของตนได้ยิน “ดาเนะ พี่บอกให้รีบกลับกระท่อมไปไงดาเนะ เชื่อที่พี่บอกสิ” เทาหันไปต่อว่าและเริ่มขึ้นเสียงใส่แต่ดาเนะยังไม่มีท่าทีที่จะทำตาม

“ไม่...ไม่เด็ดขาด ถ้าขืนไปพี่ต้องฆ่าเสลธแน่ๆ” ดาเนะยังคงรั้นต่อและเสียงเริ่มโรยราเหมือนกิ้งก่าที่โดนสูบพลังงานออกไป “ดาเนะ ถ้าขืนดื้อพี่แบบนี้พี่ต้องใช้กำลังนะดาเนะ กลับกระท่อมเดี๋ยวนี้” เทาขึ้นเสียงและตวาดว่าน้องตัวเองกลับแต่ยังคงถูกโอบรัดช่วงใต้อกจากด้านหลังอยู่

“ไม่...เสลธกับวีเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุด จะไม่ปล่อยให้ทั้งสองต้องจากไปอีก ดาเนะไม่อยากอยู่ตัวเดียวอีกแล้ว...” ดาเนะร้องขออ้อนวอนจากเพชรฆาตพี่ชายตัวเองและเริ่มรู้สึกสัมผัสได้ถึงอุ่นจากความเปียกที่แผ่นหลัง ดาเนะร้องขอทั้งน้ำตาแห่งความกลัวในอดีตที่จะกลับมาหาอีกครั้งโดยผ่านมือของพี่ชายตนเอง เทาที่ได้ยินสิ่งที่น้องร้องขอทำให้ดวงตากระตุกในทันที ทั้งที่รู้ว่าน้องของตัวเองเคยมีอดีตกาลในอดีตอย่างไร แต่สิ่งที่จะทำลงไปนั้นเป็นความรู้สึกนึกคิดเพียงชั่ววูบเท่านั้น ความโกรธและความแค้นถูกเข้าครอบงำจนเสียซึ่งตัวตนไป

แต่ตอนนี้มิใช่เวลาที่จะมาคิดไตร่ตรองอะไรอีกต่อไปสำหรับเทา เพราะการนับถอยหลังของดาเนะได้ถูกเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ที่เสลธได้แสดงตัวออกมา และมีเพียงแต่เทาและดาเนะเท่านั้นที่รู้ถึงอันตรายที่กำลังถอยหลัง แต่ดาเนะที่ถูกความกลัวในจิตใจครอบงำจนสูญเสียซึ่งสติความคิดต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทำให้ ณ ตอนนี้มีเพียงแต่เทาเท่านั้นที่รู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น...กับน้องชายของตัวเอง

“ดาเนะยกโทษให้พี่ด้วย” คมหอกสามง่ามที่จ่ออยู่ที่หน้าของเสลธถูกดึงขึ้นออกมาทันที จากมือที่จับที่กลางด้ามหอกเพื่อการแทงถูกเลื่อนมาจับที่โคนหัวหอก ด้ามหอกโลหะเบาถูกเหวี่ยงเป็นรูปโค้งตรงไปที่หลังคอของดาเนะหมายจะฟาดให้สลบ แต่เพียงแค่เริ่มเหวี่ยง สัมผัสโอบรอดช่วงใต้อกเริ่มอ่อนแรงลงและคลายออก แผ่นหลังที่มีสัมผัสจากใบหน้าของดาเนะค่อยๆหายไปและตามด้วยเสียงล้มตัวลงของดาเนะที่ลงไปนอนกับพื้น

“ไม่นะ ดาเนะ!!!” เวลาที่นับถอยหลังของดาเนะถึงจุดสิ้นสุด ดาเนะล้มลงไปนอนกับพื้นไม่ไหวติงแต่อย่างใด เสลธที่ทนแรงเจ็บปวดจากท้องเพราผลของการโดนฟาดอย่างแรงก็ช็อคหมดสติไปแล้วด้วยเช่นกัน เป็นช่วงหมายเวลาที่เหมาะที่สุดที่จะจัดการเป้าหมายที่นอนรอความตายโดยไร้การขัดขืน แต่สิ่งที่สำคัญกว่าสำหรับเทานั้นคือน้องชายของตนเอง

“ดาเนะไม่นะ ทำไมดาเนะทำอย่างนี้ดาเนะ” เทาเริ่มสั่นคลอนกับสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดแต่ได้เกิดขึ้นกับตนแล้วในตอนนี้ “ดาเนะ...ทำไม...ทั้งที่ทั้งรู้ว่า...ถ้าให้หางอื่นนอกจากดาเนะที่ได้รับการยินยอมแล้วรู้จักที่แห่งนี้...คำสาปของดาเนะที่ติดตัวอยู่จะทำงานขึ้นทันที...ทำไม” เทายกร่างของดาเนะที่อุ้มอยู่ขึ้นมาแนบกอดแน่นร่างของตน แต่เพียงแค่เทาจะชันเข่าตัวเองลุกขึ้นยืนขึ้นมา เสียงน้ำจากด้านหลังพร้อมกับสิ่งที่ขึ้นมาจากน้ำจำนวนมากร่วมถึง10ตัว ทุกเงาเดินตรงมายังยังตะกวดที่นั่งก้มลงกับพื้นและยืนทำความเคารพอย่างเป็นระเบียบ

“ท่านเทาครับ ทางหน่วยเราได้รับสัญญาณเตือนของผู้บุกรุกครับ และท่านผู้คุ้มกฎได้รายงานมาว่า กิ้งก่าที่ทำสัญญากับเราได้ทำลายกฎแห่งคำสาปลงด้วย ท่านเทาเห็นกิ้งก่าตัวนั้นมั้ยครับ” เสียงของตะกวดน้ำแห่งหน่วยวารีที่สังกัดเดียวกับเทารายงานให้ทราบ เครื่องแต่งกายนั้นเหมือนกับเทาทุกอย่างเว้นแต่อาวุธที่เป็นเพียงหอกธรรมดาทั่วไป กับสายเชือกสรเหลืองที่คาดตรงส่วนอกบนเกราะโลหะเบาที่ตะกวดทั่วไปไม่มี

“ท่านเทา เราจับกิ้งก่า2ตัวนี้ได้มาครับ ทั้งคู่นอนสลบอยู่จะให้ดำเนินการตามกฎผู้คุ้มกฎไหมครับ” เสียงของตะกวดตัวหนึ่งรายงานพร้อมกับอีก2ตัวที่แบกเสลธและวีขึ้นบ่ามาวางกองกับพื้นอย่างไม่ใยดี เทายังคงนั่งก้มตัวไม่มองกลับแต่อย่างใด เหล่าตะกวดต่างยืนตรงเหมือนจะรออะไรบางอย่างจากตัวเทาในท่ายืดอกหลังตรงที่ดูสง่า

“เราจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นกับก่า2ตัวนั้น” เสียงของเทาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับการลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆและจับด้ามหอกมาถือไว้กระชับ “ท่าน...นั่นมัน” ตะกวดตัวหนึ่งสังเกตุเห็นก่าสีเหลืองที่นอนสงบนิ่งอยู่ในชุดที่มีผ้าพันคอคลุมอยู่หลังเทา

“ในฐานะคำสั่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยตะกวดวารี ข้าขอสั่งให้พวกเจ้าทั้งหมดยกเลิกการนำตัวกิ้งก่าเหล่านี้ไป และให้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าจะเป็นหางลงไปคุยเอง” เทายืนยืดตัวตรงเชิดอกออกคำสั่งแก่ลูกหน่วยด้วยเสียงที่จริงจัง เหล่าตะกวดผู้น้อยที่ได้ยินต่างหันหน้าไปมาทำอะไรไม่ถูกกับคำสั่งที่ได้ยิน

“ท...ท่านเทา เมื่อกี้ท่านว่าอะไรนะครับ” เสียงของตะกวดตัวหนึ่งเป็นตัวแทนถามแทนจากทั้งหมดด้วยเสียงที่กล้าๆกลัวๆ เพราะหน่วยตะกวดวารีแม้จะเป็นหน่วยพิทักษ์เพียงแค่หน่วยเดียวไม่มีให้เปรียบเทียบ แต่ด้วยความสามารถการต่อสู้และกันคุ้มกันเป็นเยี่ยม ทำให้เป็นที่ยอมรับต่อเหล่าตะกวดทั้งหมดว่าเป็นหน่วยที่แข็งแกร่งที่สุดและเป็นของจริง จะเห็นได้จากร่างกายที่ฝึกฝนมาทำให้มีขนาดที่ขยายตามการฝึก โดยเฉพาะเทาที่เป็นหัวหน่วยระดับสูงสุด เพียงแค่การยืนตรงก็สูงกว่าเหล่าตะกวดทั้งหมดที่มีเพียงความสูงเทียบเท่าดาเนะเท่านั้น ยังไม่รวมถึงขนาดช่วงอกที่กว้างและช่วงมัดแขนที่ใหญ่ของเทาด้วย ทำให้เหล่าลูกหน่วยต่างกลัวที่จะขัดขีนคำสั่งจากหัวหน้าของตน

“เราจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเจ้าก็กลับลงไปในน้ำได้แล้ว เรื่องทั้งหมดข้าจะไปคุยกับผู้คุ้มกฎเอง” เทาตอบเสียงเรียบพร้อมกับยืนมองท่าทีของเหล่าลูกหน่วยของตนที่ยังไม่ทำตามคำสั่ง “ไม่ได้ยินที่ข้าสั่งรึไงไอ้พวกหัวทึบ ข้าจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย พวกแกรับไสหัวไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นข้าจะไม่รับรองความปลอดภัยกับพวกแกอีกแล้ว” เทาขึ้นเสียงตวาดกราดเหล่าลูกหน่วยและตั้งท่าจับหอกพร้อมต่อสู้โดยหันไปทางลูกทีมทั้งหมด เหล่าตะกวดที่เห็นต่างรนรานทำอะไรไม่ถูกแต่ก็ยังไม่ยอมถอยหลังกลับ

“ท...ท่านเทา พ...พวกข้าได้รับคำสั่งมาจากท่าน...” ตะกวดนายหนึ่งพยายามจะอธิบายถึงสิ่งที่พวกตนไม่ยอมกลับลงน้ำไปในทันทีแต่ก็ถูกเสียงของเทากลบทับสนิท “ช้าจะนับหนึ่งถึงห้า ถ้าพวกแกไม่ยอมทำตามที่ข้าบอกดีๆ อย่าหาว่าข้าโหดร้ายล่ะ” ดวงตาของเทาเริ่มเบิกกว้างแสดงถึงความโกรธและไม่พอใจกับการที่ลูกหน่วยขัดคำสั่ง

“หนึ่ง...” เทาเริ่มนับถอยหลังยิ่งทำให้เหล่าตะกวดนั้นรนรานมากกว่าเดิม “ท...ท่านผู้คุ้มกฏออกคำสั่งมาว่า...” “สอง...” เทายังคงนับต่อเนื่องโดยไม่สนใจอะไรใดๆและกำหอกแน่นจนเส้นเลือดปรากฎบนมัดแขนขึ้นมาอย่างชัดเจน “ไม่ว่าจะยังไงก็ตามก็ต้องจับพวกผู้บุกรุกไปรับโทษทั้งหมด”

“สาม...” เสียงนับถอยหลังยังคงจังหวะได้คงที่และเดินทางมาถึงครึ่งทางแล้ว “ท...ท่านเทา อภัยให้พวกข้าด้วย...ท่านผู้คุ้มกฎเขา...” เหล่าตะกวดเริ่มร่าถอยกลับเพราะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของเทาที่แรงกล้าที่แผ่ออกมา “สี่...” เสียงของเทายังคงนับต่อเป็นโอกาสสุดท้ายที่เหล่าลูกหน่วยจะมีโอกาสคิดหันหลังให้เพื่อหนทางรอดของทั้งหมด

“ถ้าพวกแกคิดว่ากล้าขัดคำสั่งตะกวดอย่างข้าก็ลองดูเลย” เสียงชราของตะกวดปริศนาลอยขึ้นมาจากไร้ที่ แต่เมื่อเสียงชราจบลงก็แทนที่ด้วนเสียงไฟฟ้าช็อตและเสียงร้องทรมานของเทาดังขึ้นมา “อ๊ากกกกกก ก...แก...อ๊ากกกกกกกก” เทาที่พยายามจะพูดอะไรบางอย่างกลับถูกไฟฟ้าช็อตด้วยความรุนแรงมากกว่าเก่าจนล้มลงไปฟาดกับพื้นอย่างไม่ได้สติ

“สมกับที่เป็นผู้บัญชาการแห่งหน่วยตะกวดวารี นึกว่าจะมีดีแต่กล้ามใหญ่ แต่กลับมีพลังเยอะตามกล้ามมันอีก นี่ถ้าไม่ใช้คาถาสายฟ้าอัดเข้าร่างตรงๆซ้ำก็คงล้มมันไม่ได้แน่” ร่างของตะกวดปริศนาในชุดผ้าคลุมอย่างจอมเวทปรากฎขึ้นมาจากน้ำและเดินตรงมายังร่างของเทาที่นอนหมดสติอยู่

“เอาตัวเจ้าพวกนี้ไปขังคุกให้หมดเพื่อรอการลงคำสั่งตามกฎที่มีไว้” เหล่าตะกวดต่างตรงไปอุ้มร่างวีและเสลธขึ้นพาดบ่าและลงน้ำลงไปทันที “ท่านผู้คุ้มกฎ แล้วท่านเทาล่ะครับ พาเขาไปพักฟื้นที่พักฟื้นมั้ยครับ” ตะกวดที่ที่เหลือตรงไปถามยังผู้คุ้มกฎที่อยู่หยุดหยู่หน้าเทา

“เอามันไปขังที่เดียวกับกิ้งก่าพวกนั้นด้วย มันทำผิดกฎโทษฐานขัดคำสั่งผู้คุ้มกฎอย่างข้าที่ไม่ยอมจัดการกับกิ้งก่าที่ล่วงรู้ที่แห่งนี้ และยังคิดจะปล่อยพวกมันให้รอดกลับไปได้อีก ลากตัวมันไปได้แล้ว เดี๋ยวข้าจัดการที่เหลือเอง” ผู้คุ้มกฎอธิบายถึงการจับกุมให้กับเหล่าลูกหน่วยตะกวดให้ฟัง แม้จะไม่ค่อยชอบใจนักที่ต้องทำกับหัวหน้าของตน แต่เหตุผลที่ยกมานั้นเป็นไปตามหลักความจริงของกฎที่มี จึงไม่มีตัวไหนขัดขืนแต่อย่างใด ทุกตัวต่างช่วยกันประคองร่างของเทาเพราะเนื่องจากตัวใหญ่จนยากเกินกว่าจะแบกตัวเดียวไหวจนทั้งหมดลงไปในน้ำหมดแล้ว เมื่อผู้คุ้มกฎรับรู้ว่าไม่มีใครอยู่แล้วจึงเดินตรงไปยังกิ้งก่าที่มีผ้าพันคอพันอยู่และก้มลงมองด้วยสายตาที่รังเกียจและเหยียบลงบนท้องของกิ้งก่าที่นอนอยู่ขยี้ไปมา

“โดยเฉพาะแกที่กล้าแหกกฎของข้า แปลว่าแกไม่เกรงกลัวคำสาปของข้าใช่ไหม ทั้งที่ตะกวดทั้งหมดทั้งหมดกลัวคำสาปของข้าจนต้องยำเกรงกัน” ตะกวดผู้คุ้มกฏหยุดเหยียบขยี้ที่ท้องของดาเนะที่ไม่ได้สติไม่รู้เรื่องและยกเท้าออกเหมือนจะรังเกียจกับสิ่งที่ตนได้สัมผัสเหยียบลงไป

“ดี ในเมื่อกล้าและไม่กลัวกับคำสาปของข้า ตอนแรกว่าจะให้แกโดนประหารไปพร้อมๆกับพี่ชายของแกจะได้อยู่ด้วยกัน ข้าจะเพิ่มคำสาปเพิ่มให้แกทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก จากตอนแรกที่แกจะถูกลบความจำบังส่วนที่เกี่ยวข้องกับที่นี่ทั้งหมด ข้าจะขุดความทรงจำของแกแล้วให้แกจมอยู่กับสิ่งที่แกพยายามจะปิดผนึกมันตลอดชีวิต หึๆๆๆๆ” เสียงของตะกวดผู้คุ้มกฎเผยให้ได้ยินถึงความวิปราศทางจิตอย่างพอใจแต่ก็หยุดหัวเราะลงทันที

“แก...ไอตัวเฮงซวย ข้าต้องมาลากแกลงน้ำอีก ข้าจะสาปแกให้ทรมานและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนแน่” ผู้คุ้มกฎจับขาของดาเนะและค่อยๆลากร่างที่นอนไม่ได้สติลงน้ำไปอย่างช้าๆจนผิวน้ำนิ่งสนิท “ความจริงจะให้แกจมน้ำตายก็ยังได้ด้วยซ้ำ แต่ข้าจะรอดูและให้แกเห็นพวกเพื่อนและพี่ชายของแกโดนประหารต่อตา แล้วข้าจะจับยัดสิ่งที่แกเห็นให้มันฝังอยู่ในหัวของแกให้มันหลอกหลอนไปตลอด ตอนนี้แกก็หลับไปเพราผลคำสาปของพี่ชายที่แสนดีของแกขอให้ไปก่อนเถอะ แล้วข้าจะประเคนคำสาปของข้าให้อย่างดีทีเดียว”

Author:  fushigidane [ Tue Apr 19, 2011 7:55 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

กำลังคิดอยู่ว่า จะเป็น5.12 ตอนสุดท้ายของSc5 หรือเริ่ม Sc.6 ดีนะ นึกไม่ออกจริงๆ แต่น่าจะเป็นSc.6 เพราะอยากให้Sc.5จบค้างแบบนั้นให้คิดต่อ

ไม่นึกว่าจะกลับมาได้แต่งได้แหะ ตอนนี้คงจะเน้นที่คำดูรุนแรงที่มากขึ้นนะครับ เพราะอยากให้สื่อถึงอารมณ์ที่เกลียดและชิงชังต่อตัวละครนั้นๆให้มากน่ะ และการกระทำจะพยายามให้ดูถึงความโกรธจัดน่ะนะ อย่างเทาที่เกร็งหอกจนเส้นเลือดขึ้นแขนนี่ก็จงใจเหมือนกัน อยากให้เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่าโกรธจริงและจะเอาจริงน่ะ

Author:  epicwin [ Tue Apr 19, 2011 8:03 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.11

fushigidane wrote:
งดลงและแต่งฟิคชั่วคราวนะครับ ขอทำProojectลง Rest Area ห่อนนะครับ


ครับพ้มค่อยๆเคลียไปทีละเรื่องดีกว่าครับ ;)

ว่าแต่คราวนี้ต้องสู้กับตะกวดจอมเวทย์รึ :o

Page 169 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/