BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 19 of 204

Author:  fushigidane [ Tue Sep 28, 2010 5:08 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2

วันนี้ตอนนั่งคิดFICก็ตลกกับดาเนะ เฮ้อ...บทมันออกจะดราม่านะ ถ้าไม่มีไอท้องป่องนี่ละก็คงทำอะไรได้หลายอย่างมากขึ้น พอนึกภาพดาเนะเล่าเรื่องระบายนู่นๆนี่ต่างๆอย่างจริงจัง สีหน้าจริงจังมาก แต่พอมองไปที่ท้อง... เอ่อ...
ขอแก้ชื่อตอนที่2ใหม่นะ เพราะตอน2อันเก่ามันเข้ากับอันนี้กว่านะ

“วี รู้จักหมู่บ้านคาเลียนก้ามั้ย” ดาเนะเริ่มเล่าเรื่องของตัวเองโดยการถามคำถาม “คาเลียนก้า...หมู่บ้านหนึ่งที่เผ่ากิ้งก่าอย่างเราจะอยู่กันนี่ อยู่ชานป่าใกล้ๆกับปราสาทนี้” วีตอบได้ทันทีเพราะเป็นเขตแถวใกล้ๆนี้เอง

“อือ...เราเกิดและโตมาจากหมู่บ้านนั้นล่ะ”ดาเนะยิ้มเปรยๆและผ่อนลมหายใจเพราะคิดถึงความหลัง “ตอนเด็กๆเรามีเพื่อนอยู่ตัวนึงชื่อว่า ”เสลธ” พวกเราทั้ง2ตัวเป็นเพื่อนกัน เวลาเล่นอะไรก็จะเล่นด้วยกัน มีอะไรก็แบ่งปันกัน” ดาเนะหยุดเล่าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่างแล้วจึงเริ่มเล่าต่อ

“ในตอนนั้นน่ะเราคิดว่าเสลธเป็นเพื่อนรักของเราที่สุดเลย และเราไม่มีเพื่อนตัวอื่นเลยนอกจากเสลธตัวเดียว” ดาเนะหยุดเล่าซึ่งวีที่นั่งบนเตียงข้างๆดาเนะหันมามองที่ดาเนะ ดวงตาของเขาเริ่มมีประกายแสดงให้เห็นถึงจิตที่ดีขึ้น “แล้วไม่มีเพื่อนตัวอื่นๆเลยหรอ” ดาเนะส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มีหรอก หมู่บ้านแห่งนั้นน่ะ อัตราการผลิตประชากรกิ้งก่าน้อยมากเลยนะ ในช่วงที่เราเป็นเด็ก ก็มีพียงกิ้งก่า2ตัว คือเรากับเสลธเท่านั้นเอง” ดาเนะอธิบายให้วีเข้าใจ วีพยักหน้ารับ ”เล่าต่อเถอะดาเนะ”

“พวกเรา2ตัวชอบทำอะไรด้วยกัน แม้แต่การยิงธนูเราก็ชอบไปซ้อมด้วยกัน และแข่งกันว่าใครจะทำได้ดีที่สุด ตอนนั้นพวกเราสนุกมากเลยนะ” ดาเนะหัวเราะเบาๆออกมาจึงเริ่มเล่าต่อ “พวกเรา2ตัวฝึกยิงธนูกันเรื่อยมา จนวันหนึ่งเราแข่งยิงจากระยะไกลกันว่าใครจะเข้าเป้าแม่นที่สุด แน่นอนว่าไม่มีใครทำได้เลย แต่ในที่สุด วันนึง พวกเราทั้ง2ตัวกับทำได้พร้อมกันเลย พวกเราประหลาดใจมากเลยนะที่ทำได้พร้อมกันน่ะ” ดาเนะหยุดเล่าพลางแบมือตัวเองมาไว้ที่ระดับสายตา

“เพราะความพยายามร่วมกันสินะดาเนะ เก่งจังดาเนะ ฝึกกันเองก็ยังได้ ข้าพเจ้ายังต้องมีครูฝึกเลย” ดาเนะส่ายๆหน้าเบาๆอีกครั้งและหางตาก็ตกลง “วี...รู้จักศรพลังงานที่ไม่มีวันพลาดเป้ามั้ย” ดาเนะถามเปรยๆวี “รู้จักสิ เพราะเป็นศาสตร์การยิงธนูกิ้งก่าสายSlayer เป็นศรที่สร้างขึ้นมาจากจิตของผู้ใช้ ยิ่งจิตที่แรงกล้ามากเท่าไร ความแรงของศรนั้นก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น และเป็นศรพลังงานที่ยิงแล้วไม่มีสิ่งใดมาขัดขวาง ไม่มีทางพลาดเป้าด้วยถ้าพลังงานของศรไม่หมดลงก่อน” วีอธิบายบบละเอียดให้ดาเนะฟังเท่าที่เขารู้

“Slayerหรอ...วี รบกวนหยิบคันธนูของเราให้เราได้ไหม” ดาเนะรบกวนวีเพราะท้องของดาเนะในตอนนี้ยังขนาดเท่าเดิมไม่ลดลง แต่ไม่แสดงอาการทรมานจากความอึดอัดอีกแล้ว วีลุกจากเตียงเดินไปที่โซฟาและหยิบคันธนูไม้ของดาเนะยื่นส่งให้ “ขอบคุณนะวี” ดาเนะรับมาและง้างธนูขึ้นฟ้าโดยไม่ใช้ศรธนู วีกำลังงงกับสิ่งที่ดาเนะทำแต่ต้องตกใจและตาโตเมื่อเกิดแสงสว่างวูบสีเขียวขึ้นมา “ดาเนะ นี่...”


“ใช่ ดูเหมือนว่าเราจะเป็นกิ้งก่าสายSlayerอย่างที่วีว่านะ” ดาเนะยังคงง้างคันธนู แสงสว่างที่เกิดขึ้นตรงมือของดาเนะกำลังรีดตัวเป็นทรงหลาวเหมือนศรธนู เป็นศรธนูพลังงานสีเขียวที่พร้อมจะพุ่งออกไปทุกเวลาที่ดาเนะปล่อยสายธนู แต่ศรนั้นก็สลายเป็นละอองสีเขียวแล้วมลายหายไปกับอากาศ

“เรายังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่านี่เป็นศาสตร์ท่าหนึ่งของกิ้งก่าที่เรียกว่าสายSlayerนะ ถ้าวีไม่บอกเราๆก็ยังไม่รู้อยู่ดีล่ะ” ดาเนะหัวเราะหึหึให้กับตัวเองที่เข้าไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย “กลับมาต่อละกัน ในตอนนั้นที่เราแข่งยิงไกลกันน่ะ บังเอิญทั้งเราและเสลธยิงศรที่ว่านั้นได้พร้อมกันเลยล่ะ” ดาเนะผ่อนธนูลงแล้ววางไว้ข้างๆเตียงที่พื้น

“พวกเราดีใจกันมากเลยนะที่ใช้ศรพิเศษอันนั้นได้น่ะ เลยเอาเรื่องนี้ไปอวดให้กับผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน พวกผู้ใหญ่เลยให้พวกเรายิงโชว์ให้พวกเขาดู แน่นอนว่าเพราะเป็นเด็ก ยังไงเราก็อยากอวดกันอยู่แล้ว ใช่มะวี” ดาเนะยิ้มให้วี เพราะรู้ว่าวีก็น่าจะมีเหตุการณ์อยากอวดด้วยเช่นกัน วียิ้มให้ดาเนะและพยักหน้าให้ “มีสิ ตอนที่เราฝึกยิงธนูแล้วยิงเข้าเป้าครั้งแรกนั้น มันเป็นอะไรที่ดีใจมากๆเลยนะ เรียกทั้งครูฝึกและเพื่อนๆมาทั้งที่ฝึกเลยล่ะ” วียิ้มให้กับอดีตของเขา “นั่นสินะ...แต่อดีตก็เป็นแค่อดีตเท่านั้นน่ะแหละ...” ดาเนะพูดพลางถอนหายใจเบาๆ วีก็ลงมานั่งบนเตียงข้างๆดาเนะเพื่อฟังเรื่องต่อ

“พวกเราพาพวกผู้ใหญ่ไปที่ๆซ้อมยิงธนูกัน แล้วยิงศรพลังงานให้พวกเขาดู แต่...” ดาเนะหยุดเล่าลงทันทีแล้วครุ่นคิดอยู่ตัวเดียว “แต่?...” วีถาม “วันนั้น มีแต่เพียงเราเท่านั้นที่สามารถยิงศรพลังงานได้ ดูเหมือนเสลธจะตื่นเต้นเกินไปจนไม่สามารถทำได้ พวกผู้ใหญ่ก็เข้ามาแสดงความดีใจให้กับเรา และยังให้กำลังใจกับเสลธด้วย...” ดาเนะหยุดเล่าอีกครั้งพลางถอนหายใจ แล้วมองไปที่วี “เมื่อกี้ถึงตรงที่ยิงศรนั่นให้พวกผู้ใหญ่สินะ” วีพยักหน้าให้ดาเนะ

“....ในตอนนั้นน่ะพวกผู้ใหญ่ต่างก็ชื่นชมเรามาก เราก็ดีใจที่ใครๆก็ชื่นชมเรา…เราก็ดีใจนะ ดีใจมากด้วย...จนทำให้เราลืมเพื่อนอีกตัวนึงที่สามารถใช้ท่าได้ร่วมกันแต่ไม่สามารถแสดงออกมาได้” ดาเนะหยุดเล่าเหมือนจะให้วีช่วยต่อความให้ “เสลธหรอดาเนะ” วีถามพลางแล้วดาเนะก็พยักหน้ารับ “ใช่วี...ทั้งที่เสลธทำได้เหมือนเรา และควรจะได้รับการยอมรับและชื่นชมด้วย แต่เวลาที่เสลธต้องแสดงให้คนอื่นชม เสลธกลับทำไม่ได้ ทั้งที่เวลาเราทั้งคู่ฝึกซ้อมกัน เสลธก็สามารถทำให้เราดูได้ทุกครั้ง มันช่างไม่ยุติธรรมเลยนะวี” ดาเนะหยุดเล่าพักหายใจเพราะดาเนะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก

“ตั้งแต่วันนั้นมา เหมือนความสัมพันธ์ของเรากับเสลธก็ค่อยๆห่างเหินเรื่อยๆ จากที่เราเล่นอะไรด้วยกัน ฝึกซ้อมด้วยกัน นานเข้าจนต่างแยกกันฝึกซ้อม เราไปชวนเสลธเล่นด้วยกัน ไปฝึกซ้อมด้วยกัน เสลธก็ไม่ไป ในตอนนั้นเราคิดว่าเสลธโกรธเรา เราก็ทำได้แต่ขอโทษเค้าเท่านั้น” ดาเนะหยุดพักอีกครั้งก่อนจะเล่าต่อ

“แต่แล้ววันนึง วันนั้นเราก็ฝึกซ้อมธนูตัวเดียวลำพัง เสลธมาชวนเรายิงธนูด้วยกัน รู้ไหมวี เราดีใจมากเลย เราคิดว่าเสลธหายโกรธเราแล้ว เราเลยไปยิงธนูด้วยกัน วันนั้นเสลธชวนเล่นยิงแอ้ปเปิ้ลด้วยล่ะ เราก็ยิงเล่นกันสนุกมากเลย ต่างตัวต่างยิงกันได้พอๆกันเลย เราเอาแอปเปิ้ลที่ยิงตกมากินด้วยกันด้วยนะ...แต่แอปเปิ้ลเหล่านั้นน่ะ กลับกลายเป็นสัญญาณแห่งมิตรภาพสุดท้ายสำหรับเรา2ตัวแล้ว...” ดาเนะพูดด้วยเสียงที่สั่นคลอนและแฝงด้วยความเศร้าตรงประโยคสุดท้าย “ดาเนะ...” วีมองไปที่ตาดาเนะที่เหมือนเริ่มมีประกายของน้ำขึ้นมา

“วี เดี๋ยวเราขอซับหน้าเองหน่อยนะ” ดาเนะขอร้องวีเพราะตอนนี้เข้าไม่อยากให้เพื่อนต้องเห็นน้ำตา ดาเนะไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้วีเห็นอีกแล้ว เพราะเรื่องที่เขาจะเล่านั้นมันเป็นเรื่องที่เขาฝังใจมากที่สุด วียื่นผ้าขนหนูหมาดๆให้ดาเนะ ดาเนะก็รับไปซับหน้าและพยายามกลั้นน้ำตาให้หายไประหว่างเช็ดให้กลับมาสีหน้าปรกติที่สุด เมื่อซับเสร็จแล้วดาเนะก็คืนผ้าขนหนูให้วีและเริ่มเล่าเรื่องต่อ

“เสลธนึกสนุก เลยท้าให้ยิงแอปเปิ้ลที่อยู่บนหัวของอีกฝ่ายให้ตก” วีได้ยินถึงกับสะดุ้งเฮือก เพราะวิธีการเล่นนี้มันเสี่ยงอันตรายมาก ถ้าพลลาดก็ถึงกับชีวิตได้ “ดาเนะ อย่าบอกนะว่าดาเนะรับปากเล่นด้วยน่ะ” วีถามอย่างร้อนใจและถอนใจโล่งเมื่อดาเนะส่ายหน้าปฏิเสธ “เราตอบปฏิเสธไปเพราะมันอันตรายอย่างที่วีว่าน่ะแหละ ตอนนั้นเสลธโกรธมาก หาว่าเราขี้ขลาดและจะเลิกเป็นเพื่อนถ้าไม่ยอมเล่นกับเสลธ” วีได้ยินจึงรีบแย้ง “ดาเนะ...หรือว่า” “…ใช่แล้ววี เรารับคำท้า เพราะเรากลัวที่จะเสียเสลธไป” ทั้งห้องเงียบสงัดในทันทีเพราะการรับคำท้าที่เสี่ยงอันตรายของดาเนะ ดาเนะเริ่มเล่าต่อ

“เสลธยอมเป็นเป้าก่อนเพื่อให้เรายิง และให้เราใช้ท่าศรพลังงานในในการยิงด้วยเพื่อไม่ให้พลาดเป้า เราก็คิดว่ามันน่าจะปลอดภัย เราก็ตกลงและเล็งไปที่แอปเปิ้ลที่อยู่บนหัวเสลธ แต่จังหวะที่เรากำลังปล่อยศรนั้น ลูกแอปเปิ้ลบนหัวเสลธมันไหลลงมาบริเวณหน้าผากของเสลธ” “ดาเนะ ไม่นะ” วีเอามือไปกุมมือของดาเนะที่กำลังสั่นระรัว

“ใช่วี....ศรพลังงานตรงเข้าที่หน้าผากของเสลธ ไม่ใช่แอปเปิ้ลที่เราเล็งไว้” มือดาเนะยังคงสั่นและเสียงดาเนะก็สั่นตาม “เสลธล้มลงไปพร้อมกับเลือดที่ออกตรงหน้าผาก...และเมื่อเรื่องนี้รู้ถึงผู้ใหญ่ เราก็โดนไล่ออกจากหมู่บ้านเพราะทำร้ายชาวหางในหมู่บ้าน ทุกคนต่างพากันรังเกียจ บ้างก็เขวี้ยงของใส่เรา สำหรับกิ้งก่าที่ยิงธนูเป็นก็เล็งศรยิงใส่เรา...แม้แต่เสลธ..ยังยิงศรใส่เราด้วยสายตาที่เย็นชา...เราหนีออกมาจากหมู่บ้านนั้นและกลับไปไม่ได้อีกแล้ว” ดาเนะเล่าทั้งน้ำตากับอดีตที่เขาเก็บเอาไว้ ทั้งที่เขาพยายามจะกลั้นไม่ให้น้ำตาแห่งความอ่อนแอนั้นออกมา

“ดาเนะ...” วีพูดอะไรไม่ออกเมื่อรับรู้อดีตของดาเนะ “วี...เรา...เราทำร้ายเพื่อน เรายิงศรนั่นใส่เพื่อนของเรา...ด้วยมือคู่นี่ของเราเอง...แล้วเพื่อนของเราที่มีเพียงตัวเดียว...เพื่อนที่เราคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด...กลับมายิงศรใส่เราด้วยสายตาที่เย็นชา...เหมือนเราทั้ง2ตัวไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้ว...ทำไมน่ะวี...ทำไม...” ดาเนะระบายสิ่งที่เขาปกปิดเอาไว้มาตลอด วีทำได้แต่นั่งนิ่งเงียบรับฟัง

“นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เราไม่กล้าที่จะยิงธนูอีกเลย ทุกครั้งที่เราง้างคันธนู มือเราจะสั่นไปหมด เห็นภาพของเสลธในวัยเด็กที่มีแอปเปิ้ลอยู่บนหัวอยู่ข้างหน้า และในเสี้ยววิที่จะปล่อยศรทุกครั้ง เราจะเห็นแอปเปิ้ลร่วงลงมาบริเวณที่หน้าผากของเสลธ วี...เรากลัว เรากลัว...เรากลัวศรของเรามันจะไปทำร้ายใครเข้า เราไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นย้อนกลับมาหาเราอีกครั้ง...เราไม่อยากมีเพื่อน เราไม่อยากให้ใครต้องมาโดนเราทำร้าย เรากลัวเพื่อนจะต้องมาเจ็บเพราะตัวเรา เรากลัว...วี เรากลัวเพื่อนจะกลับมาทำร้ายเรา...เรากลัวเพื่อน เรากลัววี เรากลัว” ดาเนะระเบิดความกลัวในจิตใจออกมา วีที่ได้ฟังเรื่องเราทั้งหมดจึงรีบกุมมือดาเนะมาถือ

“ดาเนะ ถ้ากลัวเพื่อน งั้นดาเนะก็ต้องกลัวข้าพเจ้าด้วยสิ ดาเนะกลัวข้าพเจ้าหรอ” วีมองไปที่หน้าตาของดาเนะด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงและจริงจัง ดาเนะส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตาเพราะเขาไม่ได้กลัววี “ข้าพเจ้าดีใจนะ เพราะดาเนะไม่กลัวข้าพเจ้า ซึ่งข้าพเจ้าเป็นเพื่อนของดาเนะ การมีตัวตนของข้าพเจ้าจะมีความหมายก็ต่อเมื่อดาเนะเห็นข้าพเจ้าเป็นเพื่อนนะ” วีพูดกล่าวจากใจทำให้ดาเนะเริ่มสงบสติอารมณ์ “งั้นดาเนะยอมรับข้าพเจ้าเป็นเพื่อนจะได้มั้ย” วีถามดาเนะที่ตอนนี้สงบสติอารมณ์ได้แล้ว

“วี ถ้าเกิดเราทำร้ายวีล่ะ เรากลัววีจะโกรธและเกลียดเรา เราไม่อยากให้ใครที่เรารักมาเกลียดเรานะวี” ดาเนะแม้จะสงบสติอารมณ์ได้แล้วแต่ก็ยังคงกลัวอยู่ “ข้าพเจ้าเชื่อใจดาเนะ ว่าดาเนะจะไม่ทำร้ายใครอีกแล้ว เพราะฉะนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่ข้าพเจ้าจะต้องทำร้ายดาเนะกลับนะ” วีตอบออกมาจากความคิด เพราะตอนนี้ดาเนะที่โตเป็นกิ้งก่าเต็มวัยแล้วน่าจะมีความรอบคอบกว่าเด็กอยู่มาก ดาเนะที่ได้รับคำตอบจากวีที่เข้าไม่เคยคาดคิดว่าจะมาจากปากของวีนั้น ดาเนะจึงสงบนิ่งและให้คำตอบกับวีบ้าง

“วี...ขอบคุณนะ...ขอบคุณที่ยอมเป็นเพื่อนกับกิ้งก่าอย่างเรา พวกเราจะเป็นเพื่อนกันจริงๆนะวี” ดาเนะยิ้มที่ตัวเองจะมีเพื่อนจริงๆอีกครั้ง เพื่อนที่เขาไว้ใจซึ่งกันและกันได้ หลังจากที่ดาเนะระบายความอัดอั้นจากใจจนหมด “อา... วี ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ยอมรับฟังเรื่องแบบนี้ ความจริงแล้วมันไม่น่าเล่าเลย แต่เราอยากระบายมันออกมา แต่เราไม่รู้เลยว่าจะระบายออกยังไง” วีได้ยินดังนั้นจึงตอบกลับไป “ก็ระบายให้เพื่อนฟังสิดาเนะ ข้าพเจ้าเป็นเพื่อนของดาเนะนะ ย่อมรับฟังทุกข์สุขของเพื่อนอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวดาเนะกินยาของลุงจามอนอีกหน่อยนะ จะได้อาการดีขึ้น” วีลุกไปผสมยาให้ดาเนะดื่มที่โต๊ะตรงโซฟา

“กำลังกระหายเลย....นั่นสินะวี เรามีเพื่อนแล้ว เรามีวีเป็นเพื่อนแล้ว แต่ต้องรบกวนแบบนี้ตลอดเวลาเลยเราขอโทษนะ ความจริงเราอยากเป็นเพื่อนที่ไม่ใช่ตัวถ่างอย่างนี้เลย” ดาเนะพูดออกมาเพราะเกรงใจวีที่ต้องมาดูแลเขาตลอด “ดาเนะคิดมากอีกและ อย่าคิดมากสิ เดี๋ยวดื่มยานี่หน่อยนะ ไม่ต้องหมดก็ได้” วีนั่งบนเตียงโดยค่อยๆดันหลังดาเนะให้ตั้งหน่อยนึง “อึก” ดาเนะเริ่มทรมานจากการเสียดท้อง เหงื่อออก หายใจติดขัด วีรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เขาต้องดันตัวดาเนะขึ้น เพราะจะทำให้ดาเนะต้องทรมานทุกครั้งที่เขาทำ

“วี คราวนี้เราขอลองดื่มเองนะ เราไม่ค่อยปวดท้องเท่าตอนนั้นแล้วล่ะ” แม้สีหน้าของดาเนะจะทรมานและมีเหงื่อออกค่อนข้างเยอะ แต่วีก็ยื่นแก้วให้ดาเนะรับไปดื่มเอง ดาเนะรับแก้วมาซึ่งถือว่าค่อนข้างใหญ่ ดาเนะพยายามรีบดื่มด้วยกำลังที่มีให้ไวที่สุดที่เขาจะทำได้ ดาเนะหลับตาสนิทและกลั้นใจดื่มยาแก้วนั้นทีละอีก แม้แต่ละอึกนั้นจะเป็นการเข้าไปเพิ่มพื้นที่ๆแน่นอยู่แล้วในท้องให้แน่นขึ้นไปอีก ทำให้แต่ละอึกที่กลืนเข้าไปนั้นจะเพิ่มความทรมานให้กับดาเนะเข้าไปด้วย แต่ที่ดาเนะกระหายน้ำเพราะจากการเสียเหงื่อที่มากและเล่าเรื่องอดีตของเขา ดาเนะเริ่มดื่มยาไปได้ประมาณ8อึกแล้ว และเหลือประมาณอีก4-5อึกถึงจะหมด แต่ละอึกที่ดาเนะดื่มเข้าไปนั้น น้ำตาของดาเนะก็ไหลออกมาจากดวงตาที่หลับปี๋และเหงื่อที่แตกพลานมากขึ้น วีเห็นดาเนะที่กำลังต่อสู้กับความทรมานนั้นยิ่งรู้สึกเจ็บปวดตาม

“ดาเนะพอเถอะ ดาเนะจะไม่ไหวแล้วนะ” วีห้ามแต่ตัวดาเนะเองก็ยังฝืนดื่มยาไปเรื่อยๆจนหมดแก้ว เหมือนดาเนะจะถึงขีดจำกัดของร่างกายแล้ว ดาเนะมือสั่นจนปล่อยแก้วจากมือตกลงไปที่พื้น ท้องของดาเนะนูนเป่งขึ้นกว่าเก่าจนหนังท้องตึงมาก หอบหายใจติดขัดและเหงื่อแตกพลานไปทั่วร่าง สีหน้าทรมานเพราะความแน่นของท้องถึงขีดจำกัด วีเห็นท่าไม่ดีจึงค่อยๆผ่อนร่างของดาเนะให้นอนขนานราบกับเตียงอย่างเบามือที่สุด ดาเนะนอนราบกับเตียงแล้วแต่ยังหอบหายใจอยู่

“ไม่เป็นไรแล้วล่ะวี พอได้นอนแล้วก็ไม่เป็นอะไรมากแล้ว เดี๋ยวสักพักก็ดีขึ้นล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง” ดาเนะพูดไปหอบไปพลางเอามือของตัวเองไปลูบท้องที่นูนเป่งไปมา วีรีบเอาอ่างน้ำที่ใส่ผ้าขนหนูมาเช็ดตัวดาเนะที่เปียกท่วมด้วยเหงื่อเบาๆ วีปลดชุดคลุมดาเนะออกและเริ่มเช็ดตัวดาเนะที่ท้องทันที “ดาเนะ...ท้องดาเนะแน่นมากเลยนะ ไม่เป็นอะไรแน่จริงๆนะ” วีเช็ดที่ท้องดาเนะถึงกับตกใจ เพราะท้องของดาเนะนั้นทั้งแข็งและแน่นมากยิ่งกว่าตอนที่เช็ดให้ตอนแรก เหมือนกับว่าถ้าเอาอะไรใส่เข้าไปอีก ท้องดาเนะก็จะเบิดแตกทันที “ไม่เป็นไรวี...ไม่เป็นไร” ดาเนะพูดเสี่ยงสั่นหอบยิ่งทำให้วีรู้สึกแย่ลงตามไปอีก แต่เมื่อเจ้าตัวยืนยันมาก็ไม่อยากจะขัดใจจึงเช็ดที่ท้องของดาเนะต่อจนทั่วทั้งท้องที่นูนออกมา

“ค่อยยังชั่วแล้วล่ะวี” ดาเนะพูดออกมาโดยเสียงไม่สั่นและหอบแล้ว “ถ้าเจ็บหรือทรมานบอกเลยนะดาเนะ” วีพูดด้วยเสียงที่เป็นห่วง ดวงตาเขาขุ่นหมองและหางตาตกเห็นได้ชัดว่าเป็นห่วงดาเนะมาก “ขอโทษนะวี ที่ทำให้นายต้องเหนื่อยและแย่ตามไปด้วย...” ดาเนะผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว น่าจะเป็นเพราะความเพลียและความเหนื่อยที่ต้องฝืนทนจากการทรมานและฤทธิ์ยาที่ดื่มไป “ไม่เป็นไรดาเนะ บอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก ดาเนะคงกระหายจริงๆแหละ เหงื่อออกเยอะขนาดนี้แล้วไม่ได้ดื่มอะไรเลยตั้งแต่ตอนนั้น” วีหันไปมองดาเนะซึ่งหลับไปแล้วทำให้เขาพูดอยู่ตัวเดียว

สายตาที่วีมองดาเนะนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและมัวหมองเมื่อรับรู้ความจริงอันโหดร้ายที่ดาเนะประสพมา “ดาเนะ นี่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้มาตลอดเลยหรอ...”

Author:  pitinata [ Tue Sep 28, 2010 5:10 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2

ว้าว ตอน 4.3 หรือ ตอนที่5 ครับ เนี่ย

ยังไงก็ขอรับไปอ่านก่อนนะครับ :D

Author:  JJmall [ Tue Sep 28, 2010 5:31 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.2

"เราไม่อยากให้ใครที่เรารักมาเกลียดเรานะวี"

สารภาพจนได้สินะ อุโฮ๊ะๆ :lol:

วีXดาเนะ จงเจริญๆๆ!!=w=

Author:  pitinata [ Tue Sep 28, 2010 5:38 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

แหงะ
มิตรภาพลูกผู้ชาย = วายในสายตาแม่ยก

โอ้ว มันเป็นคำคมที่เป็นเรื่องจริงหรือนี่
ส่วนตัวผมว่า ตอนล่าสุดนี่ ถ้าไม่ได้คิดอะไรมาก ผมว่า เป็นตอนที่ ซึ้ง
เกือบทำผมน้ำตาร่วงเลยทีเดียว :cry:

รวมคำผิด ตอน 4.3

fushigidane wrote:
“เรายังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่านี่เป็นศาสตร์ท่าหนึ่งของกิ้งก่าที่เรียกว่า สายSlayerนะ ถ้าวีไม่บอกเราๆก็ยังไม่รู้อยู่ดีล่ะ” ดาเนะหัวเราะหึหึให้กับตัวเองที่เข้าไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย “กลับมาต่อละกัน ในตอนนั้นที่เราแข่งยิงไกลกันน่ะ บังเอิญทั้งเราและเสลธยิงศรที่ว่านั้นได้พร้อมกันเลยล่ะ” ดาเนะผ่อนธนูลงแล้ววางไว้ข้างๆเตียงที่พื้น


fushigidane wrote:
“พวกเราดีใจกันมากเลยนะที่ใช้ศรพิเศษอันนั้นได้น่ะ เลยเอาเรื่องนี้ไปอวดให้กับผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน พวกผู้ใหญ่เลยให้พวกเรายิงโชว์ให้พวกเขาดู แน่นอนว่าเพราะเป็นเด็ก ยังไงเราก็อยากอวดกันอยู่แล้ว ใช่มะวี” ดาเนะยิ้มให้วี เพราะรู้ว่าวีก็น่าจะมีเหตุการณ์อยากอวดด้วยเช่นกัน วียิ้มให้ดาเนะและพยักหน้าให้ “มีสิ ตอนที่เราฝึกยิงธนูแล้วยิงเข้าเป้าครั้งแรกนั้น มันเป็นอะไรที่ดีใจมากๆเลยนะ เรื่องทั้งครูฝึกและเพื่อนๆมาทั้งที่ฝึกเลยล่ะ” วียิ้มให้กับอดีตของเขา “นั่นสินะ...แต่อดีตก็เป็นแค่อดีตเท่านั้นน่ะแหละ...” ดาเนะพูดพลางถอนหายใจเบาๆ วีก็ลงมานั่งบนเตียงข้างๆดาเนะเพื่อฟังเรื่องต่อ


ปูเสื่อรออ่านตอนต่อไปกันเลย
โย่ว~

มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะครับ คุณดาเนะ
ผมช่วยแค่แก้คำผิดเอง -W-

Author:  kimchoong666 [ Tue Sep 28, 2010 5:40 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

ดาเนะแต่งได้ดีจิงๆ
แต่ผมแต่งแบบนี้ม่ายไหวหรอกนะ ผมชอบแต่งเรื่องสั่นมากกว่า
ถ้าผมแต่งเรื่องยาวๆ ต้องมีเค้าโครง(ของอะไรซักอย่าง)มาก่อนงะ ถึงจะแต่งได้

Author:  fushigidane [ Tue Sep 28, 2010 6:00 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

ขอบคุณครับหลบหลีกคุง ผมนึกเป็นแบบเกมเอาน่ะนะ เลยทำให้มันไหลได้ง่ายๆน่ะ

ในความคิดส่วนตัวแล้ว ดาเนะนี่ใจง่ายมากเลยอะ แถมอ่อนแออ่อนไหวอย่างสุดๆ แค่เจอวีคอยช่วยก็สุดๆแล้ว แต่ก็นะ ผมได้มาจากความคิดเลวๆของผู้ชายด้วยน่ะ คือเวลาผู้หญิงที่จิตตกต่ำที่สุดแล้วจะอ่อนแอที่สุดด้วย แค่เจอใครมาดีเข้าใส่นิดหน่อยก็บูชารักเขาแล้ว เลยเอาจุดนี้ทำให้ดาเนะต้องเจอแบบนี้แล้วได้วีเป็นเพื่อนน่ะ

ส่วนตัววีมีความหลังมั้ยนั้น ต้องรอเจ้าตัวยืนยันก่อนว่าจะเอามั้ย แน่นอนผมมีบทเตรียมไว้แล้ว หลายคนคงสงสัยว่าทำไมวีถึงเอ็นดูดาเนะได้ขนาดนี้ ทั้งที่พึ่งจะแรกเจอกันเอง (ความจริงผมก็คิดนะ เลยแต่งความหลังให้วีพิเศษเลย...โดนวียิงศร10ดอกรัวๆๆๆๆๆๆๆ แอรกกกกกกกกกก)

Author:  pitinata [ Tue Sep 28, 2010 7:51 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

ขอคารวะ ท่านดาเนะ

ฟิคของดาเนะ ตอนนี้ รวมแล้วได้ 33 หน้าแล้วนะขอรับกระพ้ม :o

(Angsana new ขนาด 14 + รวมเนื้อหาจากกระทู้ 12 Tails Story ที่เป็น ประัวัติของดาเนะ)

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Tue Sep 28, 2010 8:44 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

fushigidane wrote:
ในความคิดส่วนตัวแล้ว ดาเนะนี่ใจง่ายมากเลยอะ แถมอ่อนแออ่อนไหวอย่างสุดๆ แค่เจอวีคอยช่วยก็สุดๆแล้ว แต่ก็นะ ผมได้มาจากความคิดเลวๆของผู้ชายด้วยน่ะ คือเวลาผู้หญิงที่จิตตกต่ำที่สุดแล้วจะอ่อนแอที่สุดด้วย แค่เจอใครมาดีเข้าใส่นิดหน่อยก็บูชารักเขาแล้ว เลยเอาจุดนี้ทำให้ดาเนะต้องเจอแบบนี้แล้วได้วีเป็นเพื่อนน่ะ

ส่วนตัววีมีความหลังมั้ยนั้น ต้องรอเจ้าตัวยืนยันก่อนว่าจะเอามั้ย แน่นอนผมมีบทเตรียมไว้แล้ว หลายคนคงสงสัยว่าทำไมวีถึงเอ็นดูดาเนะได้ขนาดนี้ ทั้งที่พึ่งจะแรกเจอกันเอง (ความจริงผมก็คิดนะ เลยแต่งความหลังให้วีพิเศษเลย...โดนวียิงศร10ดอกรัวๆๆๆๆๆๆๆ แอรกกกกกกกกกก)


วีXดาเนะ

Author:  dragonkungfu [ Tue Sep 28, 2010 9:16 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

Chapterขั้น4.3 อดีตที่ ข่มขืน ความกลัวปิดบัง


ผมได้ได้ตาฝาดดไปใช่มั๊ยย ใครก้ะได้ช่วยบอกทีฮ๊าฟ ฟฟฟฟ


ข่มขื่น!!!!! ฮว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T^T

Author:  MonkeyMage [ Tue Sep 28, 2010 9:24 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3

/me ขยี้ตาแรงๆพร้อมมองใหม่อีกรอบ

ท่านไม่ได้ตาฝาดหรอฮะ ผมก็เห็นเหมือนกัน(พร้อมจิ้นภาพในสมองเป็นฉากๆ :o )

หรือท่านดาเนะตั้งใจตั้งชื่อนี้ล่ะนี่ :twisted:

Page 19 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/