BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 191 of 204

Author:  Liener [ Mon Jun 20, 2011 5:27 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10

บึ้ม ดาเนะแปรงร่างเป็น ก่ากล้ามแมน!!! แต่นแต๊นนนนนน!!!


/me วิ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~!

Author:  kuggivta [ Mon Jun 20, 2011 8:40 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10

Liener wrote:
บึ้ม ดาเนะแปรงร่างเป็น ก่ากล้ามแมน!!! แต่นแต๊นนนนนน!!!


/me วิ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~!



วาดพี่ดาเนะเป็นก่ากล้ามดีใหมน๊อ :P

อยากรู้ว่า พอดาเนะโดนพี่เืทาให้ฝึกร่างกายหลายๆวันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น' w'

Author:  คนรัก digi [ Tue Jun 21, 2011 12:11 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10

fushigidane wrote:
ออกมาอีก1ตอนต่อหนึ่งอาทิตย์ ทำไมรู้สึกว่ายิ่งเขียนมันยิ่งยืดออกไปเรื่อยๆ ซึ่งความจริงมันควรจะจบได้แล้วนะเนี่ย ไหงมันยังดูไม่มีวี่แววว่าจะจบง่ายๆในSc.นี้เลยอะ...


ระวังเนื้อเรื่องมันอิ่มตัวนา เดี๋ยวพอดีจะไม่เหลือความแง่ดในฟิค =w=

Author:  fushigidane [ Fri Jun 24, 2011 3:24 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.10

“จงดูซะไอ้ตะกวดปากดี ความตายของน้องแกอย่างทรมานคือผลตอบแทนที่แกทำไว้ ถ้าแกยอมบอกเรื่องที่แกท้องไม่เป่งตั้งแต่แรกข้าอาจจะใจดีปล่อยน้องแกก็ได้” ตะกวดคุ้มกฏจ้องมองไปยังร่างทิ้งที่ยังคงฝังผนังอยู่อย่างสะใจ ดาเนะที่มีวุ้นน้ำห่อหุ้มทั้งตัวตั้งแต่ปลายหางจรดไปจนถึงศรีษะกำลังนอนกลั้นลมหายใจอยู่อย่างทรมาน ดวงตาที่หลับแน่นสนิทเพราะไม่สามารถลืมตาในน้ำได้ ฟองอากาศค่อยๆพ่นออกมาผ่านรุมปากเพื่อคลายอากาศเสียในปอด ลมหายใจที่เคยสูบเข้าปอดเต็มอกเล็กๆกำลังค่อยๆหมดไป ตะกวดคุ้มกฎที่มองร่างทิ้งของตนหันกลับมาจ้องมองใบหน้าของดาเนะ

“หึๆๆ ขีดจำกัดการกลั้นหายใจของแกใกล้จะหมดแล้วล่ะไอ้กิ้งก่าเอ๊ย แล้วเมื่อแกอากาศในปอดหมด แกก็จะเริ่มทุรนทุรายและเผลอหายใจเข้าไปด้วยสัญชาตญาณของแก แต่แกก็จะหายใจเอาน้ำเข้าปอด ความปวดแสบในอกของช่วงปอดแกก็จะแล่นไปทั่วร่าง แต่แกก็จะยิ่งสูดเอาน้ำเข้าปอดแกมากยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆอยู่ดี แล้วแกก็จะต้องทรมานแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าแกจะตาย”

ตะกวดวิปราศสาธยายความทรมานออกมาอย่างเพลิดเพลินให้กับผู้ฟังที่กำลังจะเผชิญกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า ดวงตาของดาเนะหลับสนิทจนแน่นคิ้วขมวด แขน ขา และปลายหางสั่นอย่างเห็นได้ชัดแม้จะอยู่ใต้น้ำและถูกล็อคไว้ก็ตาม ร่างกายทุกส่วนเกร็งแน่นเพราะกำลังกดดันและถึงขีดจำกัดของร่างกายที่จะอดทนต่อไปได้ ใบหน้าเริ่มส่ายไปมาโดยเหมือนกับพยายามจะสลัดอะไรบางอย่าง

“เริ่มแล้วสินะ การแสดงที่น่ารื่นรมย์ที่ข้ารอคอย” เสียงที่แสดงความพอใจภายใต้ใบหน้ายิ้มกริ่มอย่างมีความสุข ดวงตาที่เย็นชากำลังหรี่ลงเพื่อมองกับเหตุการณ์แสนวิเศษที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่กลับเปิดโพลงขึ้นมาเหมือนกับการเก็บอารมณ์ที่ไม่อยู่ นัยตาแสดงถึงความวิปราศและมุมปากแสยะยิ้มจ้องมองเหยื่อของตน

“อ้าปากสิ อ้าปาก อ้าปากสูบน้ำเข้าปอดให้เต็มที่สิ” เสียงโรคจิตดังขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ ดาเนะที่ถึงขีดจำกัดแล้วเริ่มทำตามสิ่งที่ตะกวดคุ้มกฎ ปากที่ปิดสนิทเปิดอ้าออกอย่างเต็มที่ภายใต้ใบหน้าที่ทรมานและสูดน้ำเข้าไปเต็มที่

“ดี...ดีมาก สูดเข้าไป หายใจเข้าไปให้เต็มที่ จงเจ็บและแสบปอดของแกแล้วแสดงสีหน้าออกมาเป็นอาหารของข้า และจงตายอย่างช้าๆและทรมานให้สมกับที่ข้ารอคอยมาหน่อย ฮ่าๆๆ” ดวงตาของตะกวดวิปราศกระตุกขึ้นไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่กำลังตื่นเต้นอย่างสุดแรงจนตัวสั่นเทาเทิ้มไปทั้งตัว ดาเนะยังคงสูดเอาสิ่งที่อยู่ในวุ้นน้ำเข้าปอดตัวเองต่อไปเพราะปฏิกิริยาของร่างกายจนปลายประสาทต่างๆเริ่มหยุดชะงักนิ่งลง มือ เท้า และหางจากที่เคยสั่นอย่างแรงหยุดเริ่มสงบนิ่งเมื่อการหายใจเข้าครั้งที่สามเข้าสู่ปอด

“ทำไม!!!...ทำไมข้าจับความทรมานและความหวาดกลัวความตายจากแกไม่ได้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน มันไม่มีทางเป็นไปได้” จากดวงตาที่กระตุกและมุมปากแสยะยิ้มด้วยความวิปราศ ได้แปรเปลี่ยนเป็นกระตุกเพราะความตกใจและโวยวายออกมาจากสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ สีหน้าของดาเนะเริ่มค่อยๆดีขึ้นเหมือนกับการได้สูดอากาศหายใจเข้าไปและกลับมาหายใจตามปรกติอีกครั้ง แต่ยังคงมีอาการหอบให้เห็นเพราะการกลั้นลมที่นาน

“เป็นไปไม่ได้ เวทของข้าไม่มีทางผิดพลาดในพื้นที่ของข้า เยลลี่น้ำของข้าไม่มีทางมีอากาศให้เข้าไปหายใจได้ ไอ้บ้ากล้ามนั่นก็ติดอยู่ที่ผนัง แล้วมันเกิดเรื่องแบบนี้ได้ไง” ตะกวดคุ้มกฎยังคงโวยวายอย่างบ้าคลั่งและสลายวุ้นน้ำที่ห่อหุ้มตัวดาเนะออก ร่างกายที่เปรอะเปรื้อนไปด้วยสิ่งสกปรกจากสำรอกตัวเองได้ถูกชะล้างออกจนหมด กลิ่นเหม็นเปรี้ยวเน่าเบาบางลงจนไม่ชวนคลื่นไส้

“ได้...ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าก็จะดึงหางแกด้วยแรงแบบที่พี่แกเคยทำ ไอร่างนั้นข้าจำกัดแรงเอาไว้ แต่ด้วยร่างนี้ข้าจะกระชากหางแกให้กระดูกข้อต่อแกหลุดออกมาเลย” ตะกวดคุ้มกฎในร่างแบบเทาเมื่อตัดสินใจได้จึงเดินตรงไปที่หางของดาเนะอย่างช้าๆ แต่กลับไม่รู้ว่ากำลังมีอะไรบางอย่างที่คอยติดตามหลังอยู่อย่างเงียบๆ ดาเนะที่มองเห็นสิ่งนั้นนิ่งเงียบทันที

“หึๆๆ ข้าไม่นึกว่าจะได้ใช้ไอร่างบ้ากล้ามอย่างนี้ในโอกาสนี้ ยังไงก็ขอข(อบใจ)!!!” ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือและแขนมัดกล้ามของตัวเองไปจับหางของดาเนะนั้น แขนมัดกล้ามสีเทาของตัวก็ถูกสอดเข้าใต้รักแร้อย่างรวดเร็ว ร่างกายที่กำลังจะโน้มตัวไปดึงหางนั้นถูกตั้งตรงและเข้าแนบกับร่างขนาดขนาดใหญ่ที่แน่นและมีความสูงเทียบเท่า สิ่งที่ลักษณะคล้ายฝ่ามือที่ประสันกันดันเข้าที่ต้นคอของตะกวดคุ้มกฎ

“ข้าเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าหางของน้องข้ามีไว้ให้ข้าดึงเท่านั้น ไม่ใช่ให้แกดึง ไอ้ตะกวดวิปราศ” เสียงของเทาคำรามผ่านหลังคอของตะกวดคุ้มกฎด้วยความเคียดแค้นขณะล็อคตัวด้วยอย่างแน่นหนา ด้วยร่างกายที่ฝึกฝนมานาน ทำให้พลังที่มีนั้นแตกต่างกับร่างของตะกวดคุ้มกฎที่เป็นแต่เพียงรูปลักษณ์ แต่พลังในตัวของเทานั้นเต็มเปี่ยมไปทั่วร่างและเป็นของจริง

“ก...แก...ไอ้บ้ากล้าม...เป็นไปไม่ได้....แกหลุดออกมาจากการอัดฝังผนังได้ยังไง ทั้งที่ทั้งร่างของแกถูกอัดจมลงไปกับผนังด้วยซ้ำ” ตะกวดพยายามสลัดดิ้นให้ตัวเองหลุดออกจากจากการล็อคตัวของเทาแต่ไม่เป็นผล พลังในร่างกายที่แตกต่างมากเกินไปทำให้เหมือนกับเด็กที่กำลังขัดขืนกับผู้ใหญ่

“คำก็บ้ากล้าม สองคำก็บ้ากล้าม เพราะไอ้บ้ากล้ามอย่างข้ากับกล้ามที่ข้าภูมิใจเนี่ยล่ะที่ทำให้ข้าหลุดออกมาได้ รู้ไว้ด้วยไอ้งี่เง่า” เทาที่รู้ว่าคู่ต่อสู้นั้นไร้หนทางต่อต้านแล้วจึงเพิ่มแรงการรัดให้ร่างของตะกวดคุ้มกฎแนบแน่นกับตัวมากยิ่งขึ้นเพื่อไม่ให้สลัดดิ้นได้

“เฮอะ แกก็ด่าไอ้บ้ากล้ามๆ แกก็ใช้ร่างของข้าเป็นร่างแกแต่กลับไม่มีพลังเหมือนข้า แกต่างหากที่มันไอ้บ้ากล้ามที่อยากได้ร่างอย่างข้าแต่ภายนอกเท่านั้น” เทาเริ่มพยายามปั่นประสาทคู่ต่อสู้ให้เสียสติ เพราะจอมเวทที่ขาดสตินั้นย่อมหมายถึงการไร้ซึ่งอาวุธและมนตราที่จะใช้ ซึ่งเป็นไปตามที่เทาคาดคิด ยิ่งยุและใส่อารมณ์มากเท่าไร ตะกวดคุ้มกฎจะยิ่งโมโหมากยิ่งขึ้นและพยายามสลัดดิ้นไปมาอย่างขาดสติ

“ว้อยยย ไอ้หน้าตะกวด ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ ข้าไม่ได้คิดสนใจร่างบ้ากล้ามนี่ด้วยซ้ำแต่มันคือร่างที่แท้จริงของข้าว้อย” ตะกวดคุ้มกฎยังคงโวยวายดังเดิมซึ่งเข้ารอยตามที่เทาคาดคิดไว้ “ไม่สนใจร่างบ้ากล้าม? แต่แกมันร่างต้นที่ข้าลอกเลียนแบบแกนะว้อย ถ้าแกไม่บ้ากล้ามจะเรียกว่าอะไรวะฮะ ไอ้หน้าตะกวด” เทายังคงซัดการโต้กลับทางคารมณ์ที่เป็นต่อกลับไปขณะค่อยๆเกร็งหางของตนม้วนกลับมาที่หลังเอว หมายที่จะใช้หางหยิบใบมีดลับที่ซ่อนเก็บไว้ตอนตัดเชือกของตนตอนอยู่ในห้องขัง

“ข้าไม่ได้บ้ากล้ามว้อยไอ้หน้าตะกวด แล้วข้าก็ไม่ได้เป็นตะกวดอย่างที่แกเข้าใจด้วย” ร่างใหญ่แน่นของตะกวดคุ้มกฎเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงให้เห็น ไอม่านควันสีดำเริ่มระเหยออกมาจากร่างและสลายกลายเป็นอากาศตุทันที เทาที่ล็อคร่างไว้แน่นเสียกายทรงตัวในทันทีที่ร่างนั้นสลายกลายเป็นไอ จากการออกแรงและโอนน้ำหนักไปทางด้านหลังเพื่อต้านแรงฝืนของเหยื่อ กลับเป็นการทิ้งน้ำหนักลงพื้นทั้งหมดโดยไม่ทันตั้งตัว แม้จะมีไหวพริบการต่อสู้ดีสักแค่ไหน แต่เหตุการณ์ที่นอกเหนือจากการคาดการณ์ไว้ทำให้ไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน แต่ด้วยไหวพริบและสัญชาตญาณที่เยี่ยมยอด มือทั้งสองข้างเหวี่ยงกลับมายันพื้นที่ตัวเองกำลังล้มได้ทันพอดี

“อะ...ข้อมือข้า...” ด้วยการถ่ายเทน้ำหนักที่มากจนเกินไปอย่างกระทันหัน ข้อมือทั้งสองข้างของเทาซ้นในทันทีจนไม่สามารถขยับได้ดังใจ “กลุ่มม่านควันที่สลายไปนั้นยังลอยเป็นกลุ่มก้อนไร้ตัวตนแต่กำลังพยายามรวมตัวกลับมาใหม่อีกครั้ง “ว้อยยย ไม่ได้กลับคืนร่างเดิมแบบนี้มานานควบคุมไม่ได้ว้อย” แม้จะไม่มีร่างตัวตนแต่ก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา ซึ่งยังคงเป็นเสียงเดิมของตะกวดวิปราศที่กำลังหมกมุ่นกับการคืนร่าง เทาที่เห็นโอกาสจึงรีบลุกขึ้นไปช่วยดาเนะที่ถูกพันธนาการกับแท่นหินในทันที

“ไม่เป็นไรนะดาเนะ พี่มาช่วยแล้ว” เทารีบพูดอย่างร้อนรนพร้อมกับหยิบใบมีดเล็กๆหมายที่จะตัดสิ่งที่พันธนาการออก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็มองไม่เห็นสิ่งที่สามารถตัดได้นอกจากม่านพลังสีดำๆที่ม้วนตัวเสมือนเชือกที่สัมผัสได้ แต่เมื่อนำวัตถุต่างๆเข้าไปจะสามารถทะลุผ่านไปได้นอกจากกายเนื้อของเทา

“ไอ้นี่มันอะไรกัน ทำไมจับต้องได้แต่กลับตัดมันไม่ได้” เพียงแค่สิ้นสุดการสบถเบาๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังกลบขึ้นมาจากม่านควันที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างสิ่งมีชีวิตเหมือนเทาอีกครั้ง “ไม่มีสิ่งใดสัมผัสได้นอกจากผิวกายเนื้อเท่านั้น แกอย่าหวังว่าจะใช้ไอ้นั่นตัดเลยดีกว่า” เสียงเย้ยหยันดังขึ้นมาซึ่งไม่ได้ทำให้เทาโกรธแต่อย่างใด แต่กลับยิ้มอย่างพอใจกับสิ่งที่ได้ยินอย่างขอบคุณ

“เฮอะ นึกว่าจะอะไรซะอีก ถ้ามันตัดไม่ได้ก็...” เทาขึ้นไปบนแท่นแห้นและนั่งคร่อมที่ปลายขอของดาเนะพร้อมกับใช้สองมือสอดเข้าไปในเชือกสีดำนั้นและกระชับแน่น “ก็ดึงให้มันยืดออกมาก็สิ้นเรื่อง...อั่ก” ด้วยมือที่ซ้นทั้งสองของและร่างกายที่บอบช้ำจากการถูกอัดจนจมกับผนัง แต่จำเป็นต้องฝืนและกลืนเก็บความเจ็บปวดไว้ภายใน เพื่อที่จะดึงเชือกเส้นนั้นให้ยืดขึ้นมาซึ่งเป็นไปตามคาดหมาย ดาเนะที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ครั้งก่อนซึ่งวีเป็นคนช่วยรีบดึงเท้าออกทันทีโดยไม่รีรอให้เสียเวลา ทุกอย่างดำเนินไปย่างรวดเร็วจนเทาสามารถถอดพันธนาการดาเนะได้ทุกส่วนของร่างกายให้ได้รับกับอิสระอีกครั้ง แม้ดาเนะจะบอบช้ำช่วงท้องสักเท่าไรแต่ก็ยังคงพยายามฝืนลุกขึ้นยืนเคียงข้างพี่ชายร่างใหญ่ของตน

“เก่งมากดาเนะ สมแล้วที่เป็นน้องของพี่” เทาคอยประคองหลังและลูบหลังหัวดาเนะเหมือนเด็กอีกครั้งเพื่อกล่าวชมกับความสามารถของน้องตัวเองที่แสดงออกมา แต่ช่วงเวลาแห่งการผ่อนใจนั้นไม่เอื้ออำนวยให้กับทั้งคู่นัก เมื่อไอม่านดำเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างอีกครั้ง เป็นตะกวดร่างยักษ์ที่สูงกว่าเทาถึงสามเท่า

“ไหนบอกว่าแกไม่ได้บ้ากล้ามไง แล้วนี่อะไร ตัวก็ใหญ่กว่าข้า แถมยังกล้ามยักษ์แบบนั้น แกไปเป็นตะกวดเพาะกายไปเลยไป ไอ้บ้ากล้ามเนื้อเพาะกาย” เทาเริ่มโต้ตวาดกลับกับภาพที่เห็น ร่างตะกวดยักษ์สูงใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตกว่าปรกติกว่าสามเท่า เสมือนกับก้อนกล้ามเนื้อที่เดินได้โดยเป็นสายพันธ์ตะกวด

“แกจะว่าอะไรก็ช่าง แต่ถ้ามันทำให้มันแรงเยอะและเอาชนะแกได้ล่ะก็ข้าก็พอใจแล้ว ไอ้บ้ากล้าม” ตะกวดคุ้มกฎร่างกล้ามเนื้อยังคงตวาดกลับขณะที่ร่างเนื้อค่อยๆกลับมามีตัวตนอีกครั้งจนสัมผัสได้ “หึๆๆ ร่างใหญ่ขนาดนี้แกจะทำอะไรข้าได้ ให้ตายสิ ข้าน่าจะใช้ร่างแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไอร่างจอมเวทนั้นไม่รู้สึกสะใจอย่างนี้เลย” อดีตตะกวดคุ้มกฎเริ่มชื่นชมกับผลงานร่างกายของตัวเองโดยไม่สนใจเหล่าหางตัวเล็กเบื้องล่างของตน

“เฮอะ แกต่างหากที่มันไอ้บ้ากล้าม รู้จักละอายในสิ่งที่ตัวเองว่าปาวๆใส่ตัวอื่นบ้างไหมฮะ ไอ้บ้ากล้ามเพาะกาย” เทาที่เห็นโอกาสที่ตะกวดยักษ์ไม่ได้สนใจพวกตนยื่นส่งอะไรบางอย่างกับดาเนะให้นับไป “ดาเนะฟังนะ พี่ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะสู้ไอ้ยักษ์นี้ได้ แต่พี่เชื่อในพลังของดาเนะที่แอบแฝงอยู่ในตอนเด็ก หวังว่ายังคงจำมันได้นะ ความสามารถที่ทำให้พี่เกือบตายได้ตอนที่ทะเลาะกันตอนเด็กๆ” ดาเนะรู้ความหมายนั้นในทันทีและหยิบรับสิ่งที่เทาส่งมาให้ไว้แน่น

“งั้นพี่สัญญาได้ไหมว่าพี่จะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามจนพี่ต้องเป็นอะไร ...แล้วหางของดาเนะจะยอมให้พี่ดึงด้วยความเต็มใจเลย” ดาเนะตอบกลับโดยไม่มีท่าทีสั่นเพราะหวาดกลัวอีกต่อไป แม้ในสิ่งที่พูดออกมานั้นจะเป็นสิ่งที่หวาดกลัวมากสุดก็ตาม “ดีมากดาเนะ พี่สัญญาและขอรับหางไว้ล่วงหน้าไว้เลย ดาเนะรู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่าพี่ไม่เคยโกหกและผิดสัญญาน้องเลยสักครั้ง” เทาพอใจกับคำตอบที่ดาเนะตอบกลับมาอย่างมากและกระชับหอกแน่นในทันที โดยเป้าหมายข้างหน้านั้นคือตะกวดยักษ์เพาะกายที่พึ่งจะชื่นชมกับกล้ามเนื้อของตัวเองเสร็จ

“พวกแกพล่ามอะไรของแก ตอนนี้รู้แต่ว่าผู้ที่แข็งแรงที่สุดเท่านั้นถึงจะเป็นผู้อยู่รอด และด้วยข้าที่มีร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุดเนี่ยล่ะที่จะเป็นคำตอบนั้น” ตะกวดเพาะกายเริ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั่วทั้งแขนขนาดใหญ่

“เหอะ ขนาดข้าชอบเห็นร่างกายลูกน้องของข้าที่ฝึกฝนจนบึกบึนแข็งแรงนะ แต่ให้มากเกินไปอย่างแกก็ไม่ไหวว่ะ เห็นแล้วอยากจะสำรอกออกมาเป็นกล้ามเนื้อให้แกเสียดายเล่นเลย” เทายังคงยั่วยุเป้าหมายเบื้องหน้าอย่างสนุกก่อนที่จะเริ่มพุ่งตัวไปต่อกรโดยตรงพร้อมกับหอกคู่ใจ โดยมีดาเนะคอยสนับสนุนอยู่ด้านหลังด้วยบางอย่างในมือที่เทามอบให้ แม้ใบหน้าของเทาจะยิ้มกริ่มกับการต่อสู้ในครั้งนี้เพื่อให้ดาเนะเห็นว่าไม่ต้องเป็นห่วงนั้น แต่ภายในจิตใจจริงๆนั้นยังคงเป็นกังวลกับพลังและร่างกายของตนที่ยังไม่พร้อม และส่วนลึกของจิตใจที่ไม่สามารถเปิดเผยให้ดาเนะได้รับรู้


“ดาเนะ พี่ขอโทษที่พี่ต้องโกหกน้อง นี่จะเป็นการโกหกเพียงครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย...ในชีวิตที่พี่เหลืออยู่ในตอนนี้”

Author:  SupakornNoMercy [ Fri Jun 24, 2011 5:19 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11

หลังจากกระแสจิ้นเบาบางลง ฟิคนี้ก็กลับมา"เข้มข้น"อีกครั้ง!!!

//โดนตบ -3-

/me อยากทำการบ้านให้เสร็จไวๆจัง =w=

Author:  JJmall [ Sat Jun 25, 2011 11:41 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11

ตายระ พูดอย่างนี้อยากจะเปิดศึกทำสงครามจิ้นกันชิมิชิมิ :twisted:

ตอนต่อไป "จัดหนัก" อุโฮะๆๆๆๆๆ

//โดนตบ


Quote:
“เหอะ ขนาดข้าชอบเห็นร่างกายลูกน้องของข้าที่ฝึกฝนจนบึกบึนแข็งแรงนะ

^
แอบมันส์ตอนใกล้จบ :oops: ^
^

แต่พอเห็นประโยคนี้ก็มันส์กว่่าเยอะ โฮะๆๆๆๆๆ :mrgreen: ^

Author:  WhiteLeo [ Sat Jun 25, 2011 7:19 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11

อภิมหานันทนาการรูปภาพ โดยผมอีกแรงนะครับ :lol:/\



Image


ดาเนะ : "นัมเบลอีกข้างก็มี ทำไมพี่เทาไม่ยกมันดีกว่าละครับ!?"

เทา : "มันน่าเบื่ออะ ยกหางของดาเนะสนุกกว่ากันตั้งเยอะ!!"


-/แปะเสร็จ ก็ กลิ้งหายไป

สู้ๆนะครับพี่ดาเนะ ตบเกรียนผู้คุ้มกฏให้ได้นะครับ

Author:  TimeZero [ Sat Jun 25, 2011 7:57 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11

รูปด้านบนมันชวนจิ้นหรืออย่างใดไม่ทราบแฮะ -w-*

Author:  kuggivta [ Sat Jun 25, 2011 10:44 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11

หุหุ :P

Author:  คนรัก digi [ Sun Jun 26, 2011 2:10 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11

ก่าวีต้องรอดการดึงหางเพื่อแง่ดในวันต่อๆไป =w=+

*/เผ่น

Page 191 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/