BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 192 of 204

Author:  fushigidane [ Sun Jun 26, 2011 4:40 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ Sc6.12 Ed.Sc6

“นี่มันตัวบ้าอะไรกัน ทำไมแทงมันแทบไม่เข้าเลย ทั้งที่ตัวมันทำมาจากจิตมืดที่เป็นควันๆแบบนั้นเนี่ยนะ” เทาขบฟันกรอดเมื่อพยายามใช้สามง่ามของตนแทงลงไปที่หลังคอของตะกวดยักษ์ ซึ่งเป็นจุดที่น่าจะบอบบางที่สุดของก้อนกล้ามเนื้อมีชีวิตตัวนี้ แต่ไม่ว่าจะรวบรวมแรงแทงไปเท่าไร ผิวหนังกึ่งเกร็ดที่แข็งและเหนียวนี่กลับไม่สะทบสะเทือนแต่อย่างใด

“อืมมม จี้จุดได้ไม่เลวเลยนี่ รู้สึกกล้ามเนื้อแข็งๆยังไงไม่รู้ ช่วยจี้จุดให้ทุกส่วนหน่อยล่ะ” ตะกวดยักษ์พูดเสียงสบายๆออกมาและยังยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน มีเพียงแต่เทาเท่านั้นที่รุกโจมตีอย่างหนักหน่วงแต่ก็ยังไม่ป็นผลตามเดิม “จี้จุดให้รังแกสิ ฝันไปเถอะ” เทาตวาดกลับและเปลี่ยนจุดโจมตีมาเป็นช่วงอกตรงแทน แต่เพียงแค่ถีบตัวเองจากพื้นขึ้นมาถึงที่ระดับอกที่จะโจมตี มือกรงเล็บขนาดยักษ์ฟาดเข้ากลางหลังเทาเข้ากระแทกกับหน้าอกเต็มแรง และฝ่ามือยังคงกดเทาเอาไว้ไม่ให้ขยับไปในจากหน้าอกยักษ์ได้

“หึๆๆ จะนวดตรงนี้ให้หรอ ใจดีแบบนี้ข้าก็ต้องบริการให้แกนวดง่ายๆหน่อย แต่โทษทีนะที่แรงเยอะไปหน่อย นี่ข้าพยายามเบามือให้เต็มที่แล้วนะ” ตะกวดยักษ์หัวเราะโพล่งดังออกมาอย่างพอใจเป็นอันมากกับสิ่งที่ได้ทำ เพราะความสามารถที่เหนือกว่าเทาในทุกด้านโดยเฉพาะด้านกำลัง แต่ในตอนนี้กลับเป็นเหมือนลูกตะกวดบนอกแผ่นอกที่ไม่สามารถขัดขืนได้ จะออกแรงกดฝ่ามืออัดร่างให้แหลกเหลวคาอกก็ได้ หรือจะคลายออกให้กระแทกกับพื้นแล้วกระทืบให้เละก็ได้

“ไหนบอกภูมิใจนักหนาว่าเป็นตะกวดที่แข็งแกร่งที่สุดไงล่ะ ไอ้ร่างทิ้งของข้า แต่ตอนนี้แค่จะกระดิกตัวยังทำไม่เห็นจะได้เล้ย” ด้วยพละกำลังที่แตกต่างมากจนเกินไประหว่างตะกวดตัวเล็กใหญ่ แม้เทาจะเร่งเค้นพลังออกมาจากร่างมากกเท่าไรก็ไม่สามารถขยับส่วนใดๆของร่างกายได้ นอกจากแขนขวาที่มีอาวุธหอกสามง่ามอยู่ในมือ แต่เพราะการถูกอัดกระแทกเข้าถึงสามครั้ง และยังซ้ำเข้าที่จุดเดิมทุกครั้ง ทำให้ประสาททุกส่วนของร่างกายชาด้านและไร้เรี่ยวแรงที่จะควบคุมทั้งหมด ยกเว้นเพียงแต่หอกที่เป็นอาวุธประจำกายที่ยังคงอยู่ในมือ เพราะทำแบบพิเศษให้สามารถยึดติดหรือหลุดออกได้ตามใจสั่ง

“แฮ่กกกกๆ โขลกๆ ม...ไม่ไหวแล้ว ร่างกายไม่รับรู้อะไรแล้ว บัดซบที่สุด” เทาที่รู้ตัวถึงอันตรายของร่างกายยิ่งรู้สึกเลวร้ายเป็นที่สุด ร่างกายจะมีการรับรู้ความรู้สึกเพื่อเตือนภัยให้กับร่างกาย เวลาที่บาดเจ็บร่างกายก็จะสั่งอาการเจ็บเข้าร่าง เวลารู้สึกหนาวก็จะสั่งเตือนด้วยอาการสั่น แต่ระบบรับความรู้สึกเหล่านั้นได้ตายด้านไปแล้ว นั่นหมายความว่าเทาอาจจะตายได้โดยไม่รู้ตัวถ้าตะกวดกล้ามยักษ์ออกแรงกดทับร่างให้แหลก

“เดี๋ยวจะแสดงพลังที่ข้าสะสมมาให้ดู ว่าตะกวดที่แข็งแกร่งที่สุดมันต้องแบบนี้!!!” ร่างกายของตะกวดเจ้าของเสียงเริ่มค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นช้าๆแต่ไม่ใช่ส่วนสูง กลับเป็นกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายค่อยขยายโตมากขึ้น จากปรกติที่เป็นขนาดกล้ามเนื้อที่ไม่น่าจะมีเหล่าหางตัวไหนทำได้ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าปรกติ3เท่า ตอนนี้กล้ามเนื้อส่วนต่างๆไม่ว่าจะแขน ขา หรือช่วงอกเริ่มเติบโตเป็นสี่เท่า ห้าเท่า และหยุดสิ้นสุดลงที่ประมาณหากเท่าของขนาดปรกติ ท่อนแขนและขาขนาดยักษ์เสมือนปลาวาฬ2ตัวมาผูกรวมกัน อกที่ขยายออกกว้างและหนาแน่นจนเห็นร่องออกชัดเจน และหน้าท้องที่แบ่งแยกสัดส่วนอย่างชัดเจนเหมือนเกาะต่างๆ ก้อนกล้ามเนื้อขนาดยักษ์ที่มีชีวิตภายใต้ร่างของตะกวดกำลังยิ้มกริ่มกับร่างใหม่อย่างพอใจเป็นอย่างมาก

“หึๆๆ นี่ขนาดเร่งออกมาเพียงแค่ส่วนนิดเดียวยังมอบพลังให้กับข้าได้ขนาดนี้เลยรึ!” หัวของตะกวดกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ขยายขนาดตามตามหดเหลือเพียงขนาดเล็ก เมื่อเทียบกับปริมาณมวลกล้ามเนื้อทั้งหมดแล้ว ส่วนหัวนั้นแทบจะจมไปกับส่วนหัวใหล่ที่ขยายใหญ่ขึ้นเสียด้วยซ้ำ ดาเนะที่มองเห็นการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของตะกวดที่อยู่เบื้องหน้าถึงกับเข่าอ่อนลงไปนั่งในทันที

“น...นี่มันตัวอะไรกันแน่...” ดาเนะตั้งสติไม่ถูกกับภาพที่เห็น แต่เมื่อมีอที่ถือจับบางสิ่งบางอย่างที่ได้รับมาจากพี่ชายตัวเองสัมผัสถึงวัตถุ สติที่หวาดกลัวเริ่มกลับคืนมาและมองของสิ่งนั้นในมือที่กำลังสั่น “ไม่จริง...ทำไม...”


“รู้สึกได้ถึงพลังที่อยู่ภายในกล้ามเนื้อแต่ละมัดจริงๆ ไม่นึกเลยว่ายิ่งกล้ามใหญ่กลับให้ความอภิรมย์ได้มากยิ่งขึ้นไปอีก อิจฉาข้ามั้ยล่ะไอตะกวดกล้ามหด” ปีศาจกล้ามเนื้อยังคงเย้ยหยันต่อเพื่อความสะใจในอารมณ์แห่งผู้ได้เปรียบ เทานิ่งเงียบไม่ตอบเพราะไม่ใช่เพราะยิ่งรู้ว่าโต้กลับเท่าไร ฝ่ายที่ยั่วยุจะได้ใจมากยิ่งขึ้น และเป็นการเก็บแรงเพื่อแผนการบางอย่างที่ได้วางเอาไว้

“แต่ให้ตายสิ ยิ่งกล้ามใหญ่เท่าไรข้ากลับยิ่งรู้สึกหนักตัวมากขึ้นตามเท่านั้น แต่ถ้ามันทำให้ข้าได้เสพความเพลิดเพลินนี้ข้าก็ยอมหนักวะ” เสียงบ่นสบถออกมาแกมไม่พอใจเล็กน้อย ร่างกล้ามใหญ่เหงื่อเริ่มออกท่วมทุกสัดส่วนของร่างกายทั้งแขน ขา และหน้าอก เทาที่ยังคงถูกกดที่หน้าอกแน่นเปียกท่วมไปด้วยเหงื่อที่หลั่งออกมาจากผิวหนังยักษ์ที่กดตนไว้แน่น

“แหวะ เหงื่อแกนี่เหม็นยิ่งกว่าเท้าลูกน้องข้าอีก หัดไปอาบน้ำบ้างนะโว้ย ข้าฝึกร่างกายจนเหงื่อท่วมตัวยังไม่เหม็นเท่าแกเลย ไอ้คลั่งกล้ามเนื้อ” แม้จะไม่อยากสบถบ่นสักเพียงใด แต่กลิ่นเหม็นอับของเหงื่อเกินกว่าที่เทาจะอดกั้นไหว เจ้าของเหงื่อที่ได้ยินยิ่งไม่พอใจกับที่มีใครมาว่าผลิตผลจากสิ่งที่เขาปลาบปลื้ม แม้จะไม่ใช่สิ่งมอบความเย้ายวนโดยตรง แต่การได้หลั่งเหงื่อจนผิวกายท่วมเปียกไปทั้งร่างนั้นมอบความสุขให้กับเจ้าของได้อีกระดับ

“ดูเหมือนแกอยากจะตายมากสินะ ในเมื่อแกก่นว่ากล้ามเนื้อที่ข้าภูมิใจ ก็จงแหลกเหลวคาอกแน่นนี่ละกัน” ความเหลืออดของเพชรฆาตกล้ามเนื้อถึงขีดสุด แขนขวาที่กดประทับเทาอยู่เริ่มปูดเส้นเลือดถึงการเกร็งและสะสมแรง เพื่อจะออกแรงกดร่างตะกวดน้อยให้แหลกคามือ ดาเนะที่ได้ยินเสียงคำตัดสินรีบมองมายังพี่ของตนที่จมหายไปกับฝ่ามือกรงเล็บยักษ์ มีเพียงแต่หัวและแขนขวาเท่านั้นที่ปรากฎยื่นออกมาให้เห็น

“ไม่นะ อย่า----!” เสียงร้องอ้อนวอนต่อชีวิตของพี่ชายตัวเองดังก้องไปทั่วทั้งหองที่มืดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างจากภายนอก “ดาเนะหนีไป” เทาที่รู้ชะตาตัวเองว่าจะดับสิ้นลงรีบสั่งการน้องครั้งสุดท้ายก่อนที่จะไม่มีโอกาส แต่น้องชายตัวเองกลับไปยอมขยับไปไหนและน้ำตาไหลพรากจนตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

“ได้เวลาปิดฉากจริงๆแล้ว....” เสียงสิ้นดับลงแบบยังไม่จบประโยคสมบูรณ์ แขนเจ้าของร่างยักษ์ไม่ยอมขยับ มีแต่เพียงเสียงที่ขับออกมาจากช่องจมูกที่กำลังออกแรงอะไรบางอย่างจนหน้าเจ้าของร่างเริ่มออกสีแดง “ทำไม....ทำไมขยับแขนตัวเองไม่ได้...ทำไมแขนมันหนักแบบนี้...” เส้นเลือดที่แขนนั้นเริ่มปูดโปนมากขึ้นอันแสดงถึงพยายามที่จะใช้กำลังแขน แต่ไม่มีการขยับเขยื้อนจากส่วนใดๆของร่างกายทุกส่วน แม้แต่ส่วนหางที่จะเป็นส่วนกวัดแกว่งโบกไปมาได้ แต่ขนาดหางที่เหมือนท่อนซุงยักษ์ตกนิ่งและจมฝังกับพื้นตามน้ำหนัก เทาเห็นโอกาสเข้าทางตนที่คาดวางเอาไว้ หอกสามง่ามที่ปล่อยทิ้งตามน้ำหนักมือค่อยๆถูกยกสูงขึ้นช้าๆจนสุดแขน แม้จะรู้สึกปวดและชา แต่เทาก็พยายามฝืนและขืนร่างกายไว้แม้จะไร้ซึ่งความรู้สึกและปวดชาอยู่

“ดาเนะ ตอนนีล่ะ รีบจัดการไอ้คลั่งกล้ามเนื้อนี้เร็ว” เทาตะโกนสั่งน้องชายตัวเองที่อยู่เบื้องล่าง “ไม่นะ...พี่สัญญาว่าจะกลับไปด้วยกันยังไงล่ะ” ดาเนะรู้ความหมายที่แท้จริงถึงสิ่งที่พี่ชายของตนต้องการ “นี่ไม่ใช่เวลามาลังเลนะดาเนะ รีบจัดการมันเร็วเข้าสิ” เทากดดันดาเนะเพื่อให้ปฏิบัติตาม เพราะแขนที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นกำลังจะถึงขีดที่จะอดทนได้

“ไม่!!!...ถ้าทำแบบนี้...พี่เทา...” สิ่งที่อยู่ในมือของดาเนะนั้นคือเครื่องรางคุ้มกันของเทา เป็นเครื่องรางที่ดาเนะทำขึ้นมาเองกับมือตอนที่ยังเป็นเด็ก แต่เทานำไปปลุกเสริมพลังให้มีพลังป้องกันจากอันตรายที่กำหนดไว้ ซึ่งคือสายฟ้าฟาดพลังงานบริสุทธิ์ที่ดาเนะเผลอเรียกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ นั่นเป็นเหตุที่ทำให้เทาต้องบาดเจ็บสาหัสและเกือบตายไปแล้วหนึ่งหน เพราะเทาเป็นสัตว์หางที่อาศัยอยู่ในน้ำเป็นหลัก จึงโดนพลังอานุภาพของสายฟ้ารุนแรงกว่าปรกติ

“ดาเนะ พี่สัญญาแล้วใช่มั้ยว่าพี่จะต้องกลับมาดึงหางน้อง แล้วที่ผ่านๆมานั้นพี่เคยผิดสัญญามั้นดาเนะ!!!” เทาที่เห็นดาเนะเริ่มลังเลจึงพยายามเตือนสติให้กลับมาอีกครั้ง ดาเนะนิ่งเงียบก่อนและยังส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะเหตุการณ์นี้ช่างเล่นตลกเหมือนกับที่ผ่านมาในอดีต “เชื่อพี่สิดาเนะ พี่ไม่ผิดสัญญาหรอก” ดาเนะกำเครื่องรางในมือแน่นก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นยืนขึ้นมาช้าๆพร้อมกับมือขวาอยู่ระดับไหล่ซ้าย

“พี่เทา...ด...ดาเนะขอโทษ” สิ้นเสียงตะโกนแห่งความเศร้าโศก มือขวาที่ยกสูงและเข่าถูกพับลงก่อนที่ประสานกับพื้น พร้อมกับสายฟ้าฟาดสีขาวบริสุทธิ์พุ่งตรงลงมาที่ปลายหอกสามง่าม ซึ่งทำหน้าที่เหมือนสายล่อฟ้าให้แทนศรธนูที่จะต้องยิงไปปักไว้ สาเหตุที่เทาสละเครื่องรางออกจากตัวนั้น เพราะไม่อยากให้ตัวเองเป็นตัวป้องกันสายฟ้า ซึ่งอาจทำให้การโจมตีของดาเนะไร้ผล จึงจำเป็นต้องถอดเพื่อให้ตัวเองเป็นสื่อนำไฟฟ้าด้วยเช่นกัน

“อ...อ้ากกกกกกก” เสียงร้องทรมานจากการถูกไฟช็อตของตะกวดร่างยักษ์และเทา ประกอบกับร่างกายที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อท่วมไปทั้งร่างกายตั้งแต่ศรีษะจรดปลายเท้า และน้ำที่เป็นสื่อกระตุ้นกระแสไฟฟ้า ทำให้การโจมตีของดาเนะนั้นยิ่งเพิ่มประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น ซื่งรวมหมายถึงเทาที่อยู่ตรงอกของตะกวดยักษ์ที่ถูกฝ่ามือกดทับด้วย

“ไม่...เป็นไปไม่ได้...พลังกล้ามเนื้อขนาดนี้ทำไมถึงต้องมาแพ้กับไอของแบบนี้ด้วย” ตะกวดร่างยักษ์ที่เจ็บปวดจากสายฟ้าค่อยๆมีไอระเหยควันสีดำออกมาจากร่าง จิตมืดค่อยๆสลายและคืนตัวกลับเป็นสภาพแรกเริ่มของตน ร่างของเทาที่ถูกกดตรงอกนั้นร่วงหล่นลงมากระแทกกับพื้นเมื่อร่างกายของตะกวดยักษ์นั้นสลายจนถึงจุดที่เทาอยู่

“เหอะ ฝากไว้ก่อนเถอะ ไว้ข้ากลับมาร่างใหม่ที่แข็งแรงและกันไอพลังของแกได้ ข้าจะกร่อกๆๆ” เสียงของจิตมืดที่ดังมาจากข้างบนค่อยๆลอยระเหยออกไปด้านนอก แต่เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นใต้ทะเลสาป เมื่อระเหยออกไปจึงเป็นก้นทะเลสาบ ทำให้เสียงที่ดังออกมานั้นถูกน้ำเป็นตัวกลางจนฟังไม่รู้เรื่อง

“ม่ายยยย ช่วยข้าด้วย พลังของข้ากำลังสลายไปแล้ว ช่วยด้วยยยยยยย กร่อกๆๆ” เสียงโอดครวญทรมานอย่างแสนสาหัส จิตมืดค่อยๆถูกกระแสน้ำเจือจางและสลายหายไปอย่างช้าๆจนหายไปในที่สุด “...เหอะ ขนาดจะตายแกยังตายแบบงี่เง่าเลยนะ” เสียงเทาลอยมาเบาๆอย่างอิดโรย ทันทีที่ดาเนะได้ยินเสียงของพี่ชายตัวเองก็รีบสืบคลานตัวเองไปหาทันที เพราะทั้งพลังงานและเรี่ยวแรงไม่เหลือในร่างกายของกิ้งก่าตัวนี้อีกแล้ว

“พี่เทา...พี่เทา...ดาเนะขอโทษ” ดาเนะยังคงพยายามสืบคลานจนถึงพี่ชายของตนเองและจับมือของพี่ไว้แน่น “ดาเนะ พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าพี่ไม่ผิดสัญญา พี่จะต้องกลับมาดึงหางน้องให้ได้” แม้เทาจะพยายามพูดด้วยให้เหมือนปรกติ แต่เสียงหอบหายใจและกลิ่นผิวหนังไหม้ของเทาลอยเข้าจมูกของดาเนะยิ่งกลับทำให้เป็นกังวลมากกว่าเดิม “พี่เทา เจ็บมากไหม ดาเนะขอโทษ” ดาเนะเขย่าพี่ชายของตนเองไปมาด้วยความกลัว

“โอ๊ยๆๆ พี่จะเจ็บเพราะดาเนะนะ” เทาร้องออกมาเบาๆแต่กำมือของดาเนะแน่นและมองมายังน้องชายที่พร่ามัว “พี่ขอนอนพักหน่อยนะดาเนะ พี่ปวดไปทั้งตัวเลย สงสัยสายฟ้าของดาเนะจะรุนแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แต่ร่างกายพี่ก็แข็งแกร่งกว่าเห็นไหม พี่สามารถทนสายฟ้าได้โดยไม่ต้องอาศัยเครื่องรางนั่นด้วย” เทาพยายามอวดร่างกายตัวเองแต่หนังตาค่อยๆปิดลงช้าๆก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา ซึ่งดาเนะที่ถึงขีดสุดของร่างกายแล้วก็สลบลงบนอกของพี่ชายตัวเองไปแล้วเช่นกัน แต่มือของเทายังลูบหลังหัวดาเนะไปมาอย่างเอ็นดู


“ดาเนะ พี่คงไม่สามารถรักษาสัญญาที่จะอยู่ดึงหางน้องได้ เพราะถ้าพี่ไม่ใช่ร่างจริง แล้วไอ้บ้ากล้ามเนื้อนั่นสลายไป ร่างปลอมอย่างพี่ก็คงไม่สามารถอยู่ได้ล่ะมั้ง ลาก่อนนะดาเนะ...น้องชายที่พี่รักที่สุด”

จบ Scenario 6 : การกักขังและการทรมาน

สายน้ำบริสุทธิ์แห่งการชำระล้าง
Image

Author:  fushigidane [ Sun Jun 26, 2011 4:56 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

รู้สึกเลยว่าSc.6เป็นผลงานที่ให้ความรู้สึกที่ล้มเหลวมากๆ เพราะรู้สึกเหมือนเดินเรื่องที่ค่อนช้างช้า ซึ่งตั้งใจว่ามันน่าจะจบนานแล้วแต่ก็ยืดไม่ยอมจบสักที ความจริงยังมีต่อด้วยว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น และจะจบที่แท้จริงนั้นเป็นยังไง เลยกะว่าจะทำเป็นพวกเสริมตอนท้ายเฉพาะSc6นี้ แต่จะเป็นการดำเนินเรื่องแบบในฟิค และค่อยๆเฉลยว่าเหตุการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร โดยเฉพาะเหตุการณ์ของเทาที่เป็นร่างที่ทิ้งมาจากจิตมืดว่าจะเป็นยังไงต่อไปดีนี่ล่ะ

Sc7.จะกลับมาเป็นเนื้อเรื่องบนบกแล้ว และจะเป็นตอนพักให้เห็นอะไรน่ารักๆด้วย จากที่ผ่านมาจะเน้นอะไรตลกๆ แต่Sc.7นี้ตั้งใจแน่วมั่นว่าจะต้องเป็นDramatic โดยจะมีฉากวีกับมีมี่แบบหวานซึ้งด้วย ซึ่งฉากนั้นคิดไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว เชื่อว่าหลายคนน่าจะชอบและประทับใจกับฉากของวีกับมีมี่ล่ะนะ

ตอนนี้เขียนฟิคได้เพราะว่าอยู่ในสถานที่ๆไม่มีเน็ตใช้น่ะนะ เลยไม่สามารถทำงานหรือตอบคำถามต่างๆได้ เลยมีแต่Notebookเอาไว้พิมพ์งานที่ไม่มีที่ฃาร์จอีกต่างหาก...(ที่นั่นไม่มีปลั๊กเสียบ)

Author:  kuggivta [ Sun Jun 26, 2011 4:58 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

ลงได้แค่นี้ก็เยี่ยมแบ๊ตแล้วพี่ = =

นี้ลงเกินสัปดาห์ละตอนแล้วนะครับ



.. ก่าวีก็กล้ามไปแล้ว 'w'

ใหนๆซักใหนๆ แล้ว เห็นดาเนะกับพี่เทาเป็นพี่น้องกันแล้ว.. ดาเนะน่าจะมีแบบนี้มั้งน๊อ :lol:

เมื่อดาเนะอยากแข๊งแกร่ง พี่เทาก็จัดห๊าย~!


ผลออกมาก็..... .. . . .
.
.

.
.
.



Image

:oops: :oops: :oops: :oops:



/me โดนพี่ดาเนะใช้สกิลall สเลเยอร์ขั้น3 ฟาดใส่

Author:  WhiteLeo [ Sun Jun 26, 2011 8:14 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

^^

บททดสอบของเทาช่างน่ากลัวจริงๆ

Author:  moruru [ Sun Jun 26, 2011 9:03 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

มาปูเสื่อรออ่าน Sc.7ขอรับ

Author:  pitinata [ Sun Jun 26, 2011 9:17 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

fushigidane wrote:

“โอ๊ยๆๆ พี่จะเจ็บเพราะดาเนะนะ” เทาร้องออกมาเบาๆแต่กำมือของดาเนะแน่นและมิงมายังน้องชายที่พร่ามัว “พี่ขอนอนพักหน่อยนะดาเนะ พี่ปวดไปทั้งตัวเลย สงสัยสายฟ้าของดาเนะจะรุนแรงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แต่ร่างกายพี่ก็แข็งแกร่งกว่าเห็นไหม พี่สามารถทนสายฟ้าได้โดยไม่ต้องอาศัยเครื่องรางนั่นด้วย” เทาพยายามอวดร่างกายตัวเองแต่หนังตาค่อยๆปิดลงช้าๆก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา ซึ่งดาเนะที่ถึงขีดสุดของร่างกายแล้วก็สลบลงบนอกของพี่ชายตัวเองไปแล้วเช่นกัน แต่มือของเทายังลูบหลังหัวดาเนะไปมาอย่างเอ็นดู


“ดาเนะ พี่คงไม่สามารถรักษาสัญญาที่จะอยู่ถึงหางน้องได้ เพราะถ้าพี่ไม่ใช่ร่างจริง แล้วไอ้บ้ากล้ามเนื้อนั่นสลายไป ร่างปลอมอย่างพี่ก็คงไม่สามารถอยู่ได้ล่ะมั้ง ลาก่อนนะดาเนะ...น้องชายที่พี่รักที่สุด”



เศร้าที่สุดตั้งแต่มีฟิคนี้มาเลยอ่ะ :cry:

อยากรู้จัง Sc.7 จะเป็นอย่างไร

รอติดตามอยู่นะครับ

ปล.Sc.หน้า อยากให้เพิ่มตัวละครใหม่ลงไปด้วย :roll:
ไม่ก็เอาตัวละครจาก Sc.ที่แล้วๆมาวนก็ได้ครับ :lol:

Author:  SupakornNoMercy [ Sun Jun 26, 2011 9:26 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

/me T-T

//โดนตบ

Author:  fushigidane [ Sun Jul 03, 2011 11:38 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

Image

Image

Image

ร่างของตะกวดตัวใหญ่นอนอยู่บนเตียงที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเรียบง่าย แม้จะไม่สวยงามเท่ากับเตียงอันเล็กที่อยู่ใกล้ๆกัน แต่ก็ดูแข็งแรงแบบเรียบง่ายและทนทาน เทาในร่างที่ถูกพันผ้าพันแผลรอบอกใหญ่หนานอนยิ้มให้กับตนเอง จดหมายฉบับสุดท้ายที่เขียนมานั้นถูกอ่านจนจบและพับเก็บใส่ซอง ภาพฝ้าเพดานไม้ค่อยๆเลื่อนเปลี่ยนกลายเป็นกิ้งก่าสีเหลืองตัวหนึ่งที่ปล่อยผมไม่เข้าทรงในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวหม่นที่ค่อนข้างเก่า

“อ๊ะ พี่เทาฟื้นแล้วหรอ เป็นไงบ้างน่ะ” ดาเนะที่เดินถือถาดอาหารวางไว้ที่โต๊ะกลางกระท่อมและเดินเข้ามาหาพี่ชายตัวเองบนเตียงนอนทันที “ดาเนะ! ทำไมใส่!...อูยยย” เทาลุกขึ้นพรวดเพราะเห็นน้องชายของตนใส่ชุดผ้ากันเปื้อนที่ไม่เคยเห็นสวมใส่มาก่อน และดาเนะตอนเด็กไม่ชอบใส่ผ้ากันเปื้อนด้วยเวลาต้องเข้าครัวกันกับพี่ชายเวลาสอนทำอาหาร แต่เพราะร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดี โดยเฉพาะส่วนอกที่ยังคงพนผ้าพันแผลไว้มาก ทำให้อาการปวดแล่นไปทั่วร่างจนหางลุกตั้งขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ไม่ได้นะพี่ พี่ยังเจ็บขนาดนี้จะลุกพรวดแบบนี้ไม่ได้นะ” ดาเนะห้ามปรามพี่ชายตัวเองและค่อยๆประคองร่างใหญ่นั้นให้ค่อยๆนอนลงบนเตียงช้าๆ “อุ..อุ..อูย...ขอบใจนะดาเนะ แต่ทำไมน้องพี่ถึงใส่ผ้ากันเปื้อนแบบนี้ได้ล่ะ ปรกติไม่ชอบไม่ใช่เรอะ” เทาเริ่มถามน้องชายตนเองที่หลบสายตาและกันหลังให้ทันที

“ไม่มีอะไรสักหน่อย ก็เวลาเข้าครัวก็ใส่ประจำอยู่แล้วนี่” ดาเนะที่หันหลังเมินให้พี่ของตนตอบคำถามให้ แต่หางของดาเนะยังคงสั่นไม่หยุด ซึ่งแสดงถึงว่ากำลังปิดบังหรือโกหกที่เป็ลักษณะนิสัยของดาเนะ เทาที่เห็นจุดสังเกตุจึงยื่นมือคว้าหมับหางของดาเนะแน่นจนสะดุ้งโหยงขึ้นมา

“พ...พี่เทา จะทำอะไรน่ะ” ดาเนะหันกลับมาโดยทันทีและยังมีแววนัยตาที่แสดงถึงความหวาดกลัวแฝงเอาไว้ และหางนั้นกลับยิ่งสั่นรุนแรงมากยิ่งขึ้นด้วย เทาที่จ้องมองหางดาเนะยังคงจ้องมองหางอยู่ก่อนที่จะค่อยๆปิดตาลงช้าๆ “พี่ก็แค่ทวงสัญญาที่จะดึงหางน้องเล่นยังไงล่ะดาเนะเอ๋ย หึๆๆ” เทาจ้องมองและแสยะยิ้มด้วยความเจ้าเล่จนดาเนะตัวซีดเผือดไปทั้งตัวในทันที

“พ...พี่เทา...ย...อย่าดึงแรงละกัน...มันเจ็บนะ...” ดาเนะหันหลังให้และยืนคอตกยอมรับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นกับคำสัญญาที่ให้มั่นไว้ เทาที่ได้ยินกระชับหางของดาเนะแน่นในทันทีพร้อมกับค่อยๆไล่ไถหางของดาเนะจนถึงปลายหางขดอย่างช้า ดาเนะยืนตัวสั่นสะท้านปนความหวาดเสียวไปทั้งตัว แต่หยุดลงทันทีที่สัมผัสมือของพี่ชายตัวเองไม่ได้สัมผัสหางของตน

“ดาเนะหันมาดูนี่สิ” เทาเรียกน้องชายของตนเองซึ่งหันตามมาอย่างช้าๆเพราะระแวงภัย แต่เมื่อมองสิ่งบางอย่างที่มือนั้นก็จ้องมองด้วยความตกใจ “พี่เทา นั่นมัน...” ดาเนะชี้ไปที่เครื่องรางรูปเปลือกหอยที่อยู่ในฝ่ามือใหญ่ของเทา “ใช่แล้วล่ะ เครื่องรางนำโชคที่พี่เคยทำให้ดาเนะไง จำได้ไหม?” เทาถามซึ่งดาเนะพยักหน้ารับและหันไปยังตู้ที่เก็บของเล็กๆของดาเนะ เทาหันไปตามสายตาดาเนะก็ยิ้มและถอนหายใจออกมา

“เครื่องรางน่ะ มันต้องพกติดตัวไว้สิถึงจะเรียกว่าเครื่องราง ไม่อย่างนั้นมันคงทำหน้าที่ของมันไม่ได้หรอก ที่ดาเนะหายใจในวุ้นน้ำไอบ้ากล้ามเนื้อนั่นได้ เพราะพี่แอบเอาเครื่องรางนี่ผูกไว้กับหางดาเนะน่ะ จำได้ไหม” เทาว่าเล็กๆกับน้องชายตัวเองซึ่งเจ้าตัวที่โดนว่าถึงกับร้องอุทานออกมาในทันทีที่เหมือนนึกอะไรออก

“ใช่แล้วดาเนะ ที่พี่เอามือล้วงสอดเข้าไปที่โคนหางตอนที่อยู่บนแท่นหินนั่นก็เพื่อการนั้นแหละ พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกและยังทำให้น้องกลัวอีก” เทาขอโทษให้กับดาเนะแต่ได้รับการส่ายหน้ากลับ “ถือว่าโมฆะกับที่พี่มาแอบดึงหางเล่นตอนนั้นด้วย” ดาเนะหันหลังกลับและเดินไปหยิบถาดอาหารและค่อยๆใช้ขาขยับเก้าอี้มาใกล้ๆกับเตียงของเทา

“ยังไงพี่ก็กินอะไรหน่อยละกันนะ วันนี้อุตส่าเก็บผักดีๆได้มาทำเมนูที่พี่ชอบเลยนะ” ดาเนะวางถาดอาหารที่เก้าอี้และค่อยๆตั้งตัวพี่เทาให้พร้อมสำหรับการทานอาหารบนเตียง “ดาเนะ มือพี่เจ็บอะ ช่วยป้อนให้พี่หน่อยสิ” เทาเริ่มอ้อนเหมือนเด็กบ้างซึ่งโดนดาเนะทำตาไม่พอใจใส่

“อะไรกันพี่ มือเจ็บแต่ยังมาคว้าหมับหางเค้าแน่นเลยนะ” ดาเนะเริ่มว่ากลับซึ่งได้รับเสียงหัวเราะเบาๆกลับมาจากพี่ชายของตัวเอง “งั้นวันนี้ยกให้เป็นกรณีพิเศษละกัน เอ้า อ้ำๆได้แล้ว” ดาเนะตักอาหารใส่ช้อนและป้อนอาหารเข้าปากพี่ชายตนเอง

“อร่อยยยย” เทาชมกับรสอาหารของดาเนะซึ่งได้รอยยิ้มของดาเนะกลับมา และยังค่อยๆป้อนอาหารเติมความสุขให้กับพี่น้องจนเต็มอื่มทั้งคู่ เวลาค่อยๆผ่านไปเรื่อยๆกับการได้ใช้ชีวิตอยู่ของพี่น้องจนถึงช่วงเวลานอน

“พวกวีกับเสลธจะเป็นยังไงบ้างนะ” ดาเนะพูดเปรยๆออกมาเมื่อทั้งคู่ต่างสนทนาโดยเทาเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้นต่างๆให้ฟัง “ไม่เป็นไรหรอก พี่ให้พวกลูกน้องพี่พาไปส่งแล้วนะ แล้วหมีสาวมีมี่ก็รับตัวไปรักษาดูแลต่อแล้วด้วย ตอนนี้ก็หมดห่วงได้ล่ะนะ” เทาตอบให้พร้อกับโชว์จดหมายมาแกว่งให้ดูเพื่อแสดงให้เห็นว่าเป็นความจริง ดาเนะที่ได้ยินแล้วรู้สึกโล่งอกกับคำตอบและความปลอดภัยของเพื่อนของตน

“นี่ก็ดึกแล้วเดี๋ยวนอนกันเถอะนะ พี่เริ่มง่วงแล้วด้วย” เทาพูดพลางหาวหวอดใหญ่ให้เห็นก่อนที่จะค่อยๆเอนตัวเองลงนอนบนเตียงของตัวเอง “พี่เทา...คืนนี้ขอนอนด้วยนะ” ดาเนะที่อยู่ในชุดนอนเดินมาหาพี่ชายของตัวเองที่ยังคงนอนพันผ้าพันแผลช่วงอกไว้ แต่ผ้านั้นกลับขาวสะอาดเพราะพึ่งถูกเปลี่ยนใหม่

“อะไรกันดาเนะ โตขนาดนี้ยังจะอ้อนขอนอนด้วยยังกะเด็กแบบนี้เนี่ยนะ” เทาว่ากลับทำให้ดาเนะสีหน้าจ๋อยลงในทันที “อ่า...ไม่เป็นไร แหะๆๆ” ดาเนะยิ้มหัวเราะกลบเกลื่อนแต่เดินหางตกกลับไปที่เตียงของตนที่อยู่ใกล้ๆ เทาสังเกตุเห็นหางของดาเนะก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมา

“เฮ้อ...แต่ก็นานแล้วนะดาเนะที่ไม่ได้นอนด้วยกันเนี่ย งั้นวันนี้เป็นกรณีพิเศษให้วันนึงละกัน อุตส่าทำของชอบให้พี่กินนี่” ดาเนะที่ได้ยินรีบเดินกลับและขึ้นเตียงของเทาและนอนด้วยข้างๆในทันที “แหะๆ” ดาเนะหัวเราะออกมาและเขยิบหน้าตัวเองมาซบกับโครงอกพี่ชายของตนเบาๆ โดยมีมือของพี่ชายตนยีหลังหัวที่ปล่อยผมไว้อยู่ด้านหลังเบาๆ

“เท่านี้พี่กับดาเนะก็ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วนะ” ดาเนะที่ได้ยินโอบกอดพี่ชายของตนเบาๆในทันที

“พี่เทา...อยู่กับเค้าตลอดไปนะ...จะไม่มีการแยกจากกันเหมือนที่ผ่านมานะ” ดาเนะยังคงโอบกอดและเทาก็ยังคงยีหัวน้องชายเล่นก่อนที่จะผลักหลังหัวเข้ามาซบกับโครงอกของตนให้แน่น

“แล้วพี่เคยผิดสัญญามั้ยล่ะดาเนะ”

Author:  kuggivta [ Mon Jul 04, 2011 8:34 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

แวะมาเม้นหน่อยนะแงะ'w'


โอ้ววว พี่เทานี้ถึกจริงๆ ระวังโดนพี่เทาดึงหางตอนพี่ดาเนะเผลอนะ~!

Author:  TimeZero [ Mon Jul 04, 2011 9:41 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.11 EndSc.6

เฮือก!!
อ่านตอนที่แล้วน้ำตาจะไหล ตอนใหม่นี้ทำอมยิ้มแฮะ :P

Page 192 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/