BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 193 of 204

Author:  pitinata [ Sat Jul 09, 2011 12:57 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

น่ารักจริงๆ สำหรับตอนสุดท้าย
คิดถึงตอนที่ดาเนะทำสีหน้าดีใจที่จะได้นอนกับเทาแล้ว
คิดว่าน่ารักดีแฮะ :oops:

รอติดตาม Sc.7 ครับผม ;)

Author:  Liener [ Sat Jul 09, 2011 4:15 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

คำประจำใจของเหล่าตัวร้าย.....

เฮ้ย!? นี่มันอะไรกัน!!!??

ส่วนเหล่าตัวดี......

ม ม .... ไม่น่าเชื่อ !!!

Author:  JJmall [ Sat Jul 09, 2011 7:44 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

ตายละ ตอนนี้ซึ้งมาก เอาชนะด้วยเครื่องราง เป็นอะไรที่ เมพมาก =w=

Author:  blackhole [ Sat Jul 16, 2011 10:23 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

อ...อ่านไม่ไหว "OTL

Author:  pitinata [ Sat Jul 16, 2011 1:10 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

ว่าแต่ตอนต่อไปจะมาเมื่อไหร่หรอครับ อยากรู้จังเลย

อยากอ่าน ><

อยากให้ตอนต่อไปเปลี่ยนจากแนวจิ้นๆ อะไรแบบนี้ เป็นบทน่ารักๆแทนนะครับ :lol:

Author:  JJmall [ Sat Jul 16, 2011 1:58 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

^
^
จิ้นหนักกว่าเดิม :oops:

Author:  fushigidane [ Mon Jul 18, 2011 9:12 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

ชักแหง่กๆคางาน อีกหน่อยนำลายจะฟูมปาก กร่อกๆๆๆๆ

Author:  moruru [ Mon Jul 18, 2011 10:17 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

หา!พี่ดาเนะอย่าพึ่งตายนะมาแต่งฟิคให้จบก่อน
/meโดนถีบ

Author:  kuggivta [ Tue Jul 19, 2011 7:34 am ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE เนื้อเรื่องท้ายSc.6

เป็นกิ้งก่าต้องอดทน!



สู้ต่อไป ดาเนะคุง~!


ปล. บอร์ดตูนเค้าเงียบม๊ากT T

Author:  fushigidane [ Sun Jul 24, 2011 2:32 pm ]
Post subject:  Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc7

“งั้นขอตัวก่อนนะครับ คุณมีมี่” เสียงของทหารเสือดำสองตัวกล่าวลาที่ขั้นบันไดชั้นบนสุดของบาร์ยามกลางดึก ซึ่งเสร็จจากการช่วยมีมี่อุ้มร่างของกิ้งก่าเหลืองและดำเข้าห้องที่พักพิเศษ ซึ่งเป็นห้องเดียวกันกับที่วีเคยพาดาเนะขึ้นมาพักและรักษาอาการท้องเป่งเนื่องมาจากการกินมากเกินไป ด้วยขนาดของเตียงที่ใหญ่สำหรับให้หางขนาดใหญ่นอนได้สองตัว แม้วีและเสลธจะขึ้นไปนอนแล้ว ก็ยังเหลอพื้นที่อีกมากพอจับหางร่างบางๆลงไปนอนได้อีกประมาณตัวครึ่งโดยไม่อึดอัด ซึ่งต่างจากตอนของดาเนะที่นอนเพียงตัวเดียว เพราะขนาดของกระเพราะที่ขยายใหญ่กว้างแทบเท่าเอาปลาวาฬอัดเข้าไปในท้อง

“จ๊ะ ขอบคุณสำหรับช่วยเหลือนะ ดื่มอะไรแก้เหนื่อยดีมั้ย” มีมี่ค่อยๆปิดประตูเสียงเบามาถามเหล่าทหารเสือดำที่มาช่วยเธอ “ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้นิดหน่อยเอง แล้วยังได้เจอเพื่อนทหารตะกวดวารีอีกด้วย เท่านี้ก็คุ้มค่าแล้วครับ” ทหารเสือดำตอบด้วยเสียงอารมณ์ดีที่ได้เจอเพื่อนต่างเผ่าอย่างคาดไม่ถึง แม้ว่าจะต่างเผ่าพันธุ์และพบเห็นปรากฎตัวได้ค่อนข้างยาก แต่เหล่าทหารทั้งหมดต่างคือเพื่อนพ้องพี่น้องร่วมกัน แม้จะพบเจอน้อยครั้งแต่ก็ยังคงถือว่าเป็นเพื่อนกันอยู่

“เฮ้ย ไม่รีบลงมาเดี๋ยวพวกนั้นก็แห้งน้ำตายพอดี เจ้านั่นยังติดค่าเบียร์วุ้นอยู่ด้วย” เพื่อนทหารเสือดำอีกตัวตะโกนขึ้นมาเมื่อวิ่งลงไปถึงชั้นล่างสุดแล้ว ทหารเสือดำที่ได้ยินโบกมือลาให้มีมี่โดยไม่ทำวามเคารพแบบทหาร เพราะอยู่เหนือเวลางานแล้วจึงรีบวิ่งตามเพื่อนลงไปในทันที ที่พักแห่งนี้จึงเหลือเพียงเข้าของอย่างมีมี่และแขกผู้มาพักผ่อนสองตัว ซึ่งคือวีและเสลธที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่นุ่มในห้องพิเศษทีมีมี่เลือกให้

“ไปดูอาการของคุณวีแล้วก็...เอ่อ...” มีมี่พยายามนึกชื่อเพื่อนกิ้งก่าจากความทรงจำที่ทหารเสือดำเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่พูดออกมาโทนทุ้ม “...เสลด(สะ-เหลด)...หรอ ทำไมชื่อประหลาดแล้วก็ดูไม่น่าฟังจัง...” มีมี่นึกชื่อออกซึ่งเดินมาถึงขอบเตียงฝั่งทีวีนอนหลับสนิทอยู่ “หน้าตาก็ไม่ได้เลวร้ายเลย แต่ทำไมถึงได้มีชื่อแบบนั้นได้นะ” มีมี่ยังคงติดใจกับชื่อมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของเสลธที่นอนหลับสนิทเหมือนวีเช่นกัน

“อ๊ะ พวกคุณเสือดำบอกว่าต้องให้ร่างกายอบอุ่นนี่นา” มีมี่ๆนึกขึ้นออกกับสิ่งที่ทหารเสือดำกำชับเมื่อเห็นร่างทั้งสองนอนบนเตียงไร้ซึ่งผ้าห่ม จึงเดินลงไปที่ชั้นล่างสุดที่ห้องข้างกับก้องของเอง ซึ่งเป็นห้องสำหรับเก็บสิ่งของต่างๆสำหรับห้องพัก “งั้นเอาแบบหนาพิเศษละกัน คืนนี้อากาศเย็นตัวด้วย” ผ้าห่มผืนหนานุ่มพิเศษถูกถึงออกมาจากชั้นวางมาอยู่ใต้แขนที่รองรับ แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่จึงต้องเปลี่ยนจากการยกเป็นการแบกพาดไหล่แทน ซึ่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับมีมี่ที่มีร่างบอบบางนักเพราะเคยชินกับการงานทุกอย่างหมดแล้ว หลังจากที่เดินมาจนถึงที่หน้าห้องพักชั้นบนสุด มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ใช้งานแบกผ้าห่มค่อยๆบิดลูกบิดและเปิดประตูเบาๆ

“ต...ตายแล้ว” มีมี่อุทานร้องออกมาเมื่อเห็นวีกำลังนอนจับหางของเสลธอย่างมีความสุข แต่ตัวเสลธเองกลับกลิ้งไปอีกทางจนตกจากเตียงไปกระแทกกับพื้น เนื่องด้วยมือของสถานะตอนหลับนั้นจะอ่อนแรง จึงทำให้มือของวีคลายออกจากหางของเสลธตอนตกลงไปกระแทกกับพื้น

“อ...อ...อูย” เสลธตื่นขึ้นมาจากนิทราทันทีที่หน้าลงไปฟาดกับพื้น “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ คุณเสลด” มีมี่วิ่งตรงไปหาเสลธทันทีทั้งที่ยังแบกผ้าห่มบนบ่าและยังเรียกชื่อเสลธผิดอีกด้วย “ใครน่ะ” เสลธตื่นตัวตกใจกับการมาด้วยความเป็นห่วงของมีมี่ แต่ภาพที่เสลธเห็นและจินตนาการภายในห้องมืดๆนั้น เป็นภาพของหมีที่กำลังแบกอะไรสักอย่างที่ยใหญ่และยรวบเหี่ยวบนบ่าได้เข้ามาหา

“เจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ” มีมี่นั่งย่อตัวลงถามทำให้เสลธเห็นหน้ามีมี่ชัดเจน “อ้า...เอ้อ ไม่เป็นไร แค่นี้นิดหน่อย” เสลธแม้จะไม่เคยเห็นไปบ้าของมีมี่มาก่อน แต่ระหว่างทางที่ตามไปลอบติดตามดาเนะตอนไปหาเทานั้น วีได้เคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับมีมี่ให้ฟังว่าเป็นหมีที่อ่อนโยนและใจดี เสลธที่ได้รับความรู้สึกนั้นจากหมีที่อยู่หน้าตน จึงรู้ได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นหมีมีมี่อย่างที่วีเคยเล่าเป็นแน่ แต่เนื่องด้วยเป็นการพบกันเป็นครั้งแรก ทำให้เสลธยังทำตัวอะไรไม่ถูก ประกอบกับสติยังไม่เต็มเพราะตื่นขึ้นมาจากการลงไปหน้าหาดกับพื้นด้วย

“เห็นคุณเสลดกลิ้งตกมาจากเตียงน่ะค่ะ ไม่เป็นอะไรนะคะ” มีมี่ยังคงถามและเรียกชื่อเสลธผิดตามเดิม แต่เสลธก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะการรับฟังและสตินั้นยังคงมึนงงอยู่ “ไม่เป็นไรๆ ว่าแต่ที่นี่ที่ไหนน่ะ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เสลธเริ่มพยายามนึกความทรงจำแต่ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออก รู้แต่เพียงว่าได้ติดตามดาเนะมาตลอดทางกับวีจนถึงทะเลสาบใหญ่ที่สวยงาม แล้วก็มาปรากฎที่นี่อีกครั้งหลังจากที่ได้สติ

“เอ่อ...ดูเหมือนพวกคุณวีและคุณเสลดจะล้มลงกลางทางริมทะเลสาบในป่าน่ะค่ะ” มีมี่ตอบคำถามให้กับเสลธตามที่ได้คุยตกลงไว้กับตะกวดที่พามาส่ง เพราะได้ทำการลบความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพื่อปกปิดการมีอยู่ของอาณาจักรตะกวด

“แล้วไอ้หน้าตะกวดนั่นล่ะ!!!” เสลธนึกถึงเทาในทันที เพราะความทรงจำส่วนนั้นยังไม่ได้ถูกลบเลือนไป เนื่องจากเทาจำเป็นต้องรับผิดชอบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย ทำให้เทานั้นยังคงมีอยู่ในความทรงจำของเสลธ เพราะเทาถูกเนรเทศให้ต้องมามีชีวิตบนบกไปตลอด

“น่าจะหมายถึงคุณเทาล่ะมั้งคะ ไว้เดี๋ยวจะอธิบายให้ทีหลังนะ แต่ตอนนี้ร่างกายของคุณเสลดยังต้องการการพักผ่อนอยู่นะคะ” มีมี่พยายามตัดบทให้จบเพราะยังไม่พร้อมกับการตอบคำถามนี้นัก ซึ่งเสลธนั่งอยู่นิ่งๆมองหน้ามีมี่เหม่อลอยและตัวฌซไปมาเหมือนประคองตัวเองไม่อยู่ มีมี่ที่เห็นจึงค่อยๆประคองเสลธให้เกาะบ่าแล้วพยุงเดินไปช้าๆ

“งั้นเดี๋ยวจะพาไปห้องข้างๆนะคะ จะได้นอนสบายๆ อาจจะไม่สวยหรูเท่าห้องนี้ต้องขออภัยด้วยค่ะ” มีมี่พูดอย่างนอบน้อมขณะพาเดินไปจนถึงที่ห้องนอนข้างๆ ซึ่งแทบไม่มีความแตกต่างจากห้องที่วีนอนอยู่มากนัก มีเพียงแต่เตียงที่กว้างไม่เท่ากัน แต่ก็ใหญ่เพียงพอสำหรับให้กิ้งก่านอนได้สบายๆ และยังมีที่ให้กลิ้งอีกมากพอด้วย

“ขอบคุณนะที่พามา” เสลธกล่าวขอบคุณเบาๆเมื่อก้นของตนลงสัมผัสกับเตียงนุ่มของห้อง “ไม่เป็นไรค่ะ งั้นพักผ่อนให้เต็มที่นะคะ อาหารเช้าจะยกมาเสริฟให้นะ แล้วค่อยคุยเรื่องเมื่อกี้ต่อตอนนั้นละกันนะคะ” เสลธพยักหน้าตกลงรับให้แล้วขยับมือมาจับที่ท้องเบาๆ ซึ่งยังคงปวดอยู่จากการโดนเทาตุ๊ยท้องให้สลบเพื่อพาหนีออกมา

“ทำไมถึงรู้สึกเจ็บช่วงท้อ(ง) อุฟ” เสลธที่กำลังคิดในใจอยู่ถูกผ้าห่มที่แบกบนบ่ามีมี่หวดใส่เข้าที่หน้าจากการหมุนตัวกลัวของมีมี่ ซึ่งมีมี่ยังไม่รู้ตัวว่าได้หวดซ้ำหน้าเสลธล้มน็อคลงไปนอนคาเตียงแล้ว

“คุณเสลดนี่น่ารักเหมือนเด็กจริงๆ หัวถึงเตียงหลับสนิทเลยนะเนี่ย” มีมี่หันมายิ้มให้และวางผ้าห่มนั้นลงที่พื้น เพื่อที่จะจัดร่างของเสลธให้นอนบนเตียงดีๆและห่มผ้าให้เรียบร้อย “ฝันดีนะคะคุณเสลด” มีมี่หันมากล่าวลาพร้อมกับผ้าห่มที่นำมาแบกบนบ่าอีกครั้งและเดินออกจากห้องไป ทันทีที่เสียงประตูปิดห้องดังขึ้นเบาๆ เลือดกำเดาก็ไหลออกมาจากรูจมูกของเสลธข้างหนึ่งจากผลผ้าห่มฟาดหน้านั่นเอง


“อย่างงี้ผ้าห่มผืนนี้ก็ใหญ่เกินไปสำหรับคุณวีสินะ เพราะว่าตอนเพียงตัวเอง” เสียงบ่นจากหมีเจ้าของที่พักดังอุบอิบขึ้นมาซึ่งถึงหน้าประตูห้องและกำลังจะเปิดประตู ห้องของเสลธและวีอยู่ติดกันจึงใช้เวลาเดินไม่มากก็ถึงอีกห้อง จากนั้นมีมี่จึงเปิดประตูห้องและเดินตรงไปยังเตียงที่มีร่างกิ้งก่าสีเหลืองนอนหลับสนิทและอมยิ้มอย่างมีความสุข

“สงสัยคุณวีน่าจะฝันดีอยู่ล่ะมั้ง” มีมี่เพียงแค่เห็นใบหน้ายิ้มกริ่มยามนอนของวี มุมปากของเธอก็ยิ้มออกมาโดยทันที เพียงแค่รอยยิ้มของหางที่เธอรักก็สามารถมอบความสุขให้กับเธอได้ ซึ่งก็คือวีแห่งหน่วยอัลฟ่านั่นเอง แต่เพราะระดับและหน้าที่การงานที่แตกต่างนั้น และถึงแม้จะเคยบอกความรู้สึกในใจให้หางที่เธอรักได้รับรู้แล้ว แต่ความรู้และสัมผัสนั้นเป็นสิ่งที่เธอถวิลหามาจากวีมาตลอด อยากได้รับความรู้สึกที่อบอุ่นที่ตะคงอยู่ตลอดไป ไม่ใช่ความรู้สึกอบอุ่นแห่งครั้งสุดท้ายที่มอบให้ตอนก่อนออกเดินทางตามหาดาเนะ ซึ่งเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่เศร้าสร้อยและหวาดกลัวสำหรับมีมี่

มีมี่ที่กำลังอยู่ในภวังค์ตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อภาพของวีที่กำลังเดินหันหลังให้ค่อยเล็กลงเรื่อยๆหลังสัมผัสกอดนั้น แม้จะรู้สึกถวิลหา แต่เพียงแค่ได้มองในหน้าที่มีความสุขของวีนั้น สำหรับเธอถือว่าเป็นความสุขที่ดีที่สุดที่เธอสามารถขอรับจากวีได้ เพราะถึงแม้วีจะเป็นหางที่ไม่ค่อยแสดงออกเรื่องความทุกข์ หรือเรื่องราวต่างๆที่รบเร้าในชีวิต ซึ่งวีจะเก็บมันไว้ภายในเพียงตัวเดียวโดยไม่ให้ใครอื่นได้รับรู้

แต่สำหรับมีมี่ที่ทำงานบริการและต้องพบปะผู้คนมากมายนั้น ทำให้เธอสามารถอ่านความรู้สึกอารมณ์ผ่านทางแววตาที่ไม่สามารถโกหกได้ ซึ่งมีมี่แทบจะไม่เห็นแววตาแห่งความสุขจริงภายในแววตาของวี มีเพียงแต่รอยยิ้มที่กลบซ่อนไว้ใต้แววตาที่ขุ่นมัวหรือสีปรกติ ซึ่งแววตาที่เป็นประกายความสุขนั้นมีมี่ยังไม่เคยได้พบเห็นจริง แต่การยิ้มออกมาจากการนอนของวีในตอนนี้ เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความสุขจากตัววีที่ไม่ได้มีการเสแสร้งหรือบิดเบือน แม้ดวงตาทั้งสองข้างจะปิดสนิทก็ตาม แต่มุมปากและรอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ที่มาจากใจ และที่แก้มของวียังขึ้นสีแดงเรื่ออ่อนๆ หลังงจากที่มีมี่ได้เสพความสุขจากรอยยิ้มบริสุทธิ์จากหางที่เธอรักเต็มอิ่มแล้ว ผ้าห่มหนานุ่มที่พาดบ่าอยู่นั้นถูกยกลงมาและคลี่ออก แล้วค่อยๆบรรจงปูห่มลงบันตัววีเบาๆเพื่อให้ความอบอุ่น

“นอนหลับให้สบายนะคะคุณวี ว้ายย” ขณะที่ค่อยๆก้มตัวเพื่อที่จะห่มผ้าห่มให้ถึงช่วงอก หลังของมีมี่ถูกกดด้วยสัมผัสอุ่นอะไรบางอย่างแม้จะไม่แรง แต่เพราะอยู่ในท่าที่ไม่สามารถทรงตัวได้ดีเพราะต้องเอื้มตัวไปห่มตัววีที่ขยับมานอนเกือบตรงกลางเตียง ร่างของมีมี่ล้มลงบนเตียงที่อ่อนนุ่มโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ส่วนหัวของเธอกลับสัมผัสอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่เตียงที่อ่อนนุ่ม เป็นสัมผัสที่อุ่นและนุ่มเหมือนเนื้อที่แน่นนิดหน่อย

แต่เมื่อได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากแผ่นเนื้อแน่นนั้นกลับทำให้มีมี่ตกใจสุดขีดในทันที เสียงชีพจรเต้นเบาๆดังผ่านแผ่นอกของวีที่แม้จะไม่บึกบีนเป็นรูปร่องเหมือนอย่างเทาหรือเหล่าทหารต่างๆ แต่เพราะการฝึกสภาพร่างกายให้เตรียมพร้อมตลอดผ่านการออกกำลังกาย ทำให้อกของวีนั้นสมส่วนและเข้ารูปไม่ออกให้เห็นจนมากเกินไป

“ค...คุณวี...จ...จ...” มีมี่พูดจาไม่เป็นศัพท์และไม่เป็นประโยคเมื่อโดนการจู่โจมของวีหรือหางที่เธอรักนั้นแบบฉับพลัน แต่ด้วยตามมารยาทที่ไม่ควรขัดขืนต่อต้านต่อแขกที่ถูกปลูกฝังในตัวมีมี่มาตลอด ทำให้เธอไม่กล้าทำอะไรรุนแรงออกไป โดยเฉพาะหางที่เธอให้ความสำคัญที่สุดอย่างวี

“หางฟลาเดรมั่นคราวนี้นิ่มจางงงงง เมื่อกี้ยังแข็งเป๊กอยู่เลยนี่นา” วีร้องละเมอออกมาจนทำให้เธอรู้ถึงสาเหตุการกระทำของวี “ว้าย...คุณวี นี่มีมี่นะคะ ไม่ใช่หางฟลาเดร!!!” เสียงของมีมี่เริ่มอ่อนแรงลงเมื่อวีเริ่มออกแรงกอดมีมี่มากขึ้น แต่กลับเป็นสัมผัสกอดที่อบอุ่นและกระชับแน่นกำลังดีสำหรับมีมี่จนอ่อนแรง และรู้สึกเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสนี้บนหน้าอกที่หนาแน่นของวีพร้อมกับเสียงชีพจรเต้นเบาๆอยู่ภายในอก ดวงตาและร่างกายของมีมี่เริ่มสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นความรู้สึกสุขจากสัมผัสกอดจากหางที่เธอรักที่ถวิลหา และไม่เหมือนกับครั้งอดีตกาลที่เป็นสัมผัสกอดแห่งการลาจาก แม้จะเป็นสัมผัสกอดขจากการนอนละเมอด้วยความไม่ตั้งใจของวี แต่มันเป็นสัมผัสอบอุ่นที่มีความหมาย แม้ว่าจุดประสงค์การกอดของวีนั้นไม่ใช่ที่ตัวมีมี่ก็ตาม

“ส...สัมผัสกอดนี้...ไม่ใช่สัมผัสแห่งการลาจากเหมือนครั้งก่อน ถึงแม้จะไม่ได้กอดเพราะตัวเรา แต่ความรู้สึกนี้มันช่างอบอุ่นจริงๆ” ความปรารถนาของเธอแม้จะไม้สมหวังบริบูรณ์ แต่เพียงแค่ครึ่งเดียวที่เธอได้รับนั้นเธอรู้สึกขอบคุณสำหรับโชคชะตาที่เธอได้รับในคืนนี้ “คุณวี...ขอบคุณค่ะ ขอบคุณสำหรับสัมผัสโอบกอดนี้” มีมี่ผ่อนน้ำหนักที่หน้าตัวเองลงซบบนอกแน่นของวีและค่อยหลับตาอย่างมีความสุข แต่เพียงแค่สูดกลิ่นกายจากหางที่เธอรักได้เพียงไม่นานนัก ปฏฏิกิริยาตอบสนองของมีมี่เริ่มทำงานขึ้นมาเอง


“ค...คุณวี” ใบหน้าของมีมี่ขึ้นสีแดงระเรื่อภายใต้ดวงตาที่อ่อนล้าราโรย สองมือของมีมี่ค่อยๆขยับมาวางบนอกของวีเบาๆและสั่นเทาไปมา

Page 193 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/