BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 47 of 204

Author:  pitinata [ Mon Oct 04, 2010 8:16 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

งั้นใครจิ้นเดี๋ยวผมจัดการให้เอามั้ยครับ

ท่านวี ท่านดาเนะ

พอดีผมยังไม่ได้ ผสมโรง ลงในเรื่อง
ยังพอมีโอกาสโต้กลับบ้าง :twisted:

ไม่เป็นไร แค่นี้ จัดห้าย :lol:

Author:  Underdog [ Mon Oct 04, 2010 10:25 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

MonkeyMage wrote:
ยันเดเระเป็นจำพวกคล้ายๆสเลธฮะ

ออกแนวว่าหึงโหด ทำทุกวิธีการที่จะได้คนที่รักมาครอบครอง สามารถหาตัวอย่างดูได้ในอนิเมะเรื่อง School Day ครับผม

ส่วนเมะ มาจากคำว่า seme อันแปลว่า ฝ่ายรุก ฮะ
ในขณะที่คำว่าเคะ มาจาก uke อันแปลว่า ฝ่ายรับ ฮะ

แต่ผมก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ซะด้วยสิ ข้อมูลบางอย่างอาจผิดพลาดบ้างก็ได้นะฮะ



ขอผู้เชี่ยวชาญแปลคำว่า "ฝ่ายรุก ฝ่ายรับ" ด้วยครับ ><!!!

อะไรเนี่ย Seme Uke ผู้ที่หน้าใตใสซื่อบริสุทธิ์อย่างโดรุ ไม่เข้าใจ อ้ากก มันแปลว่าอะไรคร้าบบ ><!!!

Author:  JJmall [ Mon Oct 04, 2010 1:20 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

ไม่น่าแซวมากไปหน่อยเลย TwT

กรรมตามสนอง วันนี้ไปกินโออิชิมา

จุกแทบลุกไม่ขึ้น เป็นแบบดาเนะเลยTwT

Author:  pitinata [ Mon Oct 04, 2010 1:38 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

JJmall wrote:
ไม่น่าแซวมากไปหน่อยเลย TwT

กรรมตามสนอง วันนี้ไปกินโออิชิมา

จุกแทบลุกไม่ขึ้น เป็นแบบดาเนะเลยTwT


เดี๋ยวผมไปเรียกลุงจามอนมาให้นะครับ

ผม : ลุงจามอนครับ ช่วยรักษาคนหน่อยครับ อาการท้องป่องที่ลุงเชี่ยวชาญไงครับ
ลุงจามอน : โฮ้ๆๆๆๆ ไม่ต้องห่วง เพื่อนหนูอยู่ไหนล่ะ
ผม : นั่นไงครับ (ชี้ไปทาง คุณ JJmall)
ลุงจามอน : งั้นลุงไปรักษาให้เดี๋ยวนี้แหละ (ลุงจามอนวิ่งไปทาง JJmall)

จากนั้น ก็ได้ยินเสียง

"จามอนจั้มพ์" :mrgreen:

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Mon Oct 04, 2010 1:54 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

Underdog wrote:
MonkeyMage wrote:
ยันเดเระเป็นจำพวกคล้ายๆสเลธฮะ

ออกแนวว่าหึงโหด ทำทุกวิธีการที่จะได้คนที่รักมาครอบครอง สามารถหาตัวอย่างดูได้ในอนิเมะเรื่อง School Day ครับผม

ส่วนเมะ มาจากคำว่า seme อันแปลว่า ฝ่ายรุก ฮะ
ในขณะที่คำว่าเคะ มาจาก uke อันแปลว่า ฝ่ายรับ ฮะ

แต่ผมก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ซะด้วยสิ ข้อมูลบางอย่างอาจผิดพลาดบ้างก็ได้นะฮะ



ขอผู้เชี่ยวชาญแปลคำว่า "ฝ่ายรุก ฝ่ายรับ" ด้วยครับ ><!!!

อะไรเนี่ย Seme Uke ผู้ที่หน้าใตใสซื่อบริสุทธิ์อย่างโดรุ ไม่เข้าใจ อ้ากก มันแปลว่าอะไรคร้าบบ ><!!!


โดรุอย่าซึนสิจ้ะ :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:
บอร์ดนี้เคะซึนเยอะจัง ไหนจะก่าวีและหมาแดง....

เหล่าเคะซึนทั้งหลายเอ๋ย....
พวกหล่อนไม่รอดแน่ !! :twisted:

Author:  MonkeyMage [ Mon Oct 04, 2010 1:57 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

โดรุเขาเป็นเมะซึนฮะ ท่านแพนด้า :lol:

Author:  fushigidane [ Mon Oct 04, 2010 2:04 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

ไม่ขอทำอะไร ใช้ที่ทำงาน

“เดี๋ยวผมจะไปหยุดเจ้านั่นก่อนที่คิดจะทำอะไรบ้าๆขึ้นมา แต่ผมขอคุณมิมิอย่างนึงนะครับ อย่านำเรื่องนี้ไปบอกพวกเพื่อนผมเด็ดขาดเลย ผมขอร้องล่ะ ถ้าผมกลับมาไม่ทันรุ่งสางจึงไปบอกนะครับ” วีพูดเสร็จก็ก้มโค้งตัวให้กับมิมิแล้วรีบวิ่งออกไปทางประตูเมืองโดยไม่รอคำตอบของมิมิ

“คุณวี...” มิมิเอ่ยเสียงด้วยความเป็นห่วง “ขอให้โชคดีและปลอดภัยนะคะ...” มิมิพูดให้กับวีแม้จะไม่มีร่างของกิ้งก่าให้เห็นในสายตาของมิมิแล้วก็ตาม ในใจของเธอยังคงเป็นห่วงและรู้สึกกังวลมากอยู่ดี แม้วีจะเป็นกิ้งก่าแห่งหน่วยอัลฟ่า แต่ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเกิดขึ้นได้ มิมิเดินมานั่งเก้าอี้สำหรับลูกค้า ซึ่งตอนนี้แป็นเวลาที่พลบค่ำแล้วจึงไม่มีลูกค้ามาใช้บริการ สีหน้าตอนนี้นั้นไม่สู้ดีเพราะความเป็นห่วง จังหวะการเต้นของหัวใจก็ระส่ำระส่าย

“ทำไมเรารู้สึกไม่ดีเลย ทำไมเรารู้สึกเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างกับวีขึ้นนะ” มิมิยิ่งคิดหนักจึงเดินไปที่โต๊ะปรุงเครื่องดื่มเพื่อทำเครื่องดื่มอุ่นๆสักแก้วมาดื่มเพื่อให้อารมณ์เย็นลง มิมิที่เดินจิบนมอุ่นๆอยู่นั้นก็มองไปตรงจุดที่ดาเนะเขียนข้อความให้กับมิมิ เธอจึงเดินไปที่โต๊ะจุดนั้นแล้วฉีกกระดาษมาวาดเป็นแผนที่ๆดาเนะได้เคยวาดเอาไว้ มิมิมีความสามารถในการจำที่ค่อนข้างดีเพราะเธอเป็นเจ้าของที่พักและร้านอาหารด้วย ทำให้เธอต้องจำรายละเอียดสิ่งต่างๆตลอดเวลาจนเป็นความสามารถพิเศษ มิมิค่อยๆวาดแผนที่ๆจำมาจากหลังกระดาษตอนที่วีอ่านข้อความของดาเนะจนเสร็จ มิมิฉีกกระดาษนั้นออกมาและพับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อของเธอ

“เท่านี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องวีไปไหนแล้ว” มิมิเดินเข้าห้องของเธอซึ่งอยู่ห้องแรกที่สุดของที่พักแห่งนี้ ภายในห้องนั้นไม่มีการตกแต่งใดๆ มีเพียงแต่โต๊ะทำงาน ตู้เส้อผ้า เตียง และก็ตุ๊กตาตัวน้อยๆบนเตียง มิมิเดินไปตู้เสื้อผ้าและเปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนสีชมพูอ่อนลายหมี จากนั้นเดินไปที่เตียงและเอนตัวลงนอนลงบนเตียงที่นุ่มของเธอและมองไปที่ตุ๊กตาแล้วรับมากอดแน่นๆที่หน้าอกของเธอ ขนาดตุ๊กตาไม่เล็กแต่ไม่ใหญ่มากนัก เป็นขนาดประมาณหนังสือสี่เล่มมาวางต่อกัน มิมินอนกอดตุ๊กตานั้นแน่นและซบลงบนหัวของตุ๊กตาตัวนั้น

“คุณวี...มิมิเป็นห่วงคุณวีนะคะ ขอให้ปลอดภัยกลับมาและพาดาเนะกลับมาได้ด้วยนะคะ” มิมิพลิกตัวไปอีกด้านหนึ่งแต่ยังกอดตุ๊กตาตัวนั้นเอาไว้แน่นอยู่ “คุณวี...อย่าเป็นอะไรนะคะ ถ้าคุณวีเป็นอะไรไป แล้วมิมิจะทำยังไงดี...” มิมิหลับตาลงเพราะความง่วงและความกังวลเข้าคุกคามทำให้เผลอผล็อยหลับไปพร้อมกับตุ๊กตาตัวนั้น ซึ่งเป็นตุ๊กตาทำมือเป็นรูปกิ้งก่าสีเหลืองตัวเล็กๆป้อมๆน่ารักที่มีแว่นกันลมGoggleสีฟ้าคาดบนหัว


กิ้งก่าสีดำตัวหนึ่งง้างคันศรเล็งมาที่กิ้งก่าสีเหลืองที่ยืนหอบโรยราและได้รับบาดเจ็บไปทั้งตัว กิ้งก่าสีเหลืองไม่ท่าทางหวาดหลัวหรือหนีอย่างใด แต่พยายามง้างคันศรตัวเองใส่กิ้งก่าสีดำที่อยุ่ข้างหน้า แม้ทั้งแขนและข้าจะสั่นเพราะความล้าไปทั้งตัว

“ตายซะเถอะ” กิ้งก่าสีดำพูดด้วยเสียงกับดวงตาที่เย็นชาเหมือนดั่งน้ำแข็ง และยิงศรออกไปเสียบทะลุร่างของกิ้งก่าสีเหลืองตัวนั้นล้มลงไปทันที ดวงตาสีเขียวอ่อนนั้นจากที่มีประกายเปลี่ยนเป็นสีเขียวขุ่นสนิทกับร่างที่ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ

“ม่ายนะ” มิมิลุกพรวดจากเตียงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้ง2ข้าง หอบหายใจและเหงื่อตก ใจสั่นระรัวไม่เป็นจังหวะ มิมิมองหาตุ๊กตากิ้งก่าของเธอที่นอนกอดก่อนนอนซึ่งมันไม่ได้อยู่บนเตียง แต่มันตกจากเตียงไปนอนอยู่ที่พื้น มิมิยิ่งกัลวลหนักยิ่งกว่าเก่าเพราะมิมิเป็นหมีที่นอนไม่ดิ้นและนิ่งมาก เธอมองไปที่ตุ๊กตากิ้งก่าตัวนั้นและเห็นภาพที่เธอฝันทับซ้อนขึ้นมา

“ความฝันหรอ แต่ทำไมความฝันนี้มันน่ากลัวและทำให้เรารู้สึกไม่ดีตามไปด้วยล่ะ” มิมิคิดและเริ่มกลัวว่าสิ่งที่ฝันนั้นจะเป็นจริง จึงลุกจากเตียงก้มไปหยิบตุ๊กตากิ้งก่ามาวางไว้ข้างๆหมอนบนเตียงและมองด้วยสายตาที่กังวลและเป็นห่วง เสร็จแล้วเดินไปหยิบกระดาษที่วาดไว้เป็นแผนที่ถือเอาไว้และไปหยิบตะเกียงที่วางไว้ข้างๆกัน มิมิจุดไฟใส่ตะเกียงแล้วเดินออกจากห้องไป ก่อนที่เธอจะปิดประตูเธอมองไปที่ตุ๊กตากิ้งก่าตัวนั้นอีกครั้งและพูดเบาๆ

“คุณวี มิมิขอโทษที่ไม่อาจรักษาสัญญาไว้ให้ได้นะคะ” แล้วมิมิก็เดินจากไปออกสู่นอกที่พัก

มิมิรีบวิ่งตรงไปยังเรือนรับรองของหน่วยอัลฟ่า แม้เวลาตอนนี้จะเป็นเวลากลางคืนที่มืดสนิท ภายในเมืองนั้นเงียบสงัดและมีเพียงแสงไฟจากเสาไฟสลัวๆเท่านั้น แต่มิมิก็ไม่ได้กลัวความอ้างว้างวังเวงจากความมืดของรรมชาติ แต่กลัวความปลอดภัยของบุคคลที่เธอรัก เมื่อถึงประตูแล้วมิมิก็เคาะประตูเสียงดังและตะโกนเรียกเหล่าหางอัลฟ่า

“คุณกิล คุณเทล คุณโดรุ...ใครก็ได้ค่ะเปิดประตูที” มิมิพยายามเคาะประตูเพื่อเรียกให้ใครสักตัวมาเปิดประตูให้แต่เนื่องด้วยเวลานี้เป็นเวลากลางคืนที่เหล่าหางทั้งหมดจะนอนหลับสนิทกันหมดแล้ว แต่มีแมวตัวหนึ่งที่กำลังนอนอยู่หูกระดิกไปมาๆเพราะได้ยินเสียงเคาะประตูดัง แมวตัวนั้นตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเพราะถูกปลุกขึ้นมา และเดินสโลสเลออกนอกห้องไปเพื่อจะไปดูหน้าของใครที่มาเคาะประตูยามดึก แต่เสียงนั้นก็เงียบทันทีที่แมวตัวนั้นเดินลงมาถึงที่พักบันไดตรงกลางที่พัก

“ใครมันมาเคาะประตูเวลานี้เนี่ย แมวเทลจะหลับจะนอนสักหน่อย เดี๋ยวต้อง...กรี๊ดดดดดดด” แมวเทลกรีดร้องนั่งลงไปเข่าอ่อนตัวสั่นตาสว่างทันที เพราะประตูหน้าบ้านนั้นลอยมาปักกำแพงผ่าตรงหน้าเธอพอดี เหล่าหางตัวอื่นๆตื่นขึ้นมาพร้อมกับถืออาวุธต่างๆออกมาในชุดนอนอย่างตื่นตระหนก

“เทลเกิดอะไรขึ้...เฮ้ย” เสียงของหมาป่าอากุร้องตกใจที่เห็นประตูปักกับผนังตรงหน้าเทลพอดี “เทล เป็นอะไรรึเปล่า” แมวโจ้รีบวิ่งไปดูอาการของเพื่อนร่วมห้องนอนที่ตกใจกลัวตั่วสั่นงนงกไปหมดแล้ว “มีผู้บุกรุก ระวังตัวกันด้วยนะทุกตัว” กิลสั่งทันทีที่เห็นสภาพการณ์นี้ ทุกตัวต่างกระโดดลงมาจากระเบียงชั้นที่สองลงมาโถงกลางชั้นที่หนึ่งและตั้งท่าเตรียมต่อสู้ ตรงหน้าประตู้นั้นมีเพียงเงาของสิ่งมีชีวิตชาวหางเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น และเงานั้นก็วิ่งเข้ามาหาเหล่าหน่วยอัลฟ่าทันที ทุกตัวตั้งท่าเตรียมต่อสู้อย่างจริงจังกับศัตรูที่กล้าหาญ แต่ต้องเปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เงาของศัตรูตัวนั้นคือมิมิในชุดนอนสีชมพูอ่อน


มิมิเล่าเรื่องและรายละเอียดต่างๆให้กับเหล่าหางหน่วยอัลฟ่าฟัง มีแต่แมวโจ้กับแมวเทลที่นั่งอยู่บนโซฟาห่างๆและยังตัวสั่นทั้งคู่อีกด้วย “มิมิ ที่ว่านี่เป็นเรื่องจริงหรอ ที่วีมันหุนหันออกไปแบบนั้นน่ะ” มิมิพยักหน้ารับให้กับกิลที่เป็นหัวหน้าหน่วยอัลฟ่า

“มิมิรู้สึกไม่ดีเลยค่ะคุณกิล แล้วมิมิยังฝันอีกด้วยว่าคุณวี...” มิมินิ่งเงียบไม่กล้าพูดต่อเพราะกลัวสิ่งที่เธอพูดนั้นจะเป็นจริงแต่ก็จำใจพูดออกมา

“คุณวี...ตาย...ค่ะ” หยดน้ำตาคลอบนเบ้าตาของมิมิและเอ่อล้นขึ้นมา มิมิเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตาของตัวเองและพูดต่อด้วยความกลัวและเป็นห่วง “มิมิรู้สึกไม่ดีเลย มิมิกลัวว่าสิ่งที่มิมิเห็นนั้นจะเป็นจริงขึ้นมา เลยต้องมารบกวนพวกคุณน่ะค่ะ มิมิขอโทษนะคะ” มิมิพยายามกลั้นน้ำตาแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ค้างคาวอาร์มจึงสวมกอดมิมิและลูบหัวมิมิเบาๆ

“ไม่เป็นไรนะคะคุณมิมิ วีเป็นกิ้งก่าที่เก่งตัวหนึ่งของหน่วยอัลฟ่าของเรา อาร์มรับรองว่าวีเค้าไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” อาร์มพูดอย่างอ่อนโยนและลูบหัวมิมิเบาๆเพื่อให้อารมณ์ของมิมิสงบลง “แล้วมิมิพอจะรู้ไหมว่าวีเค้าไปไหนน่ะ” กิลถามมิมิซึ่งมิมิก็พยักหน้ารับและส่งกระดาษแผนที่ไปให้กับกิล กิลรับมาดูและเหล่าหางทุกตัวก็มาดูด้วย

“อืมมม ค่อนข้างไกลเอาเรื่องเลยนะเนี่ย ถ้าด้วยความเร็วของวีวิ่งแล้ว ถ้าให้ไม่หยุดเลยก็ใช้เวลาเกือบ1ชั่วโมงเลยนะ” กิลที่ดูแผนที่ออกจึงสามารถคำนวนระยะเวลาและระยะทางได้ทันที “ขนาดความเร็วของวีที่วิ่งแล้วยังตั้ง1ชม. แล้วพวกเราจะนี่ไม่ถึง2ชม.เลยหรอ” เสียงของเพนกวินเจ็ทร้องออกมา

“ถ้าใช้เวลา2ชม.เดินทางนี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับวีนี่ไม่ทันการแน่...อ๊ะ...” ลิงแบงค์เอ่ยขึ้นมาแบบลืมตัวว่ามีมิมิอยู่ด้วยจนโดนแกะบายะ แมวเทลกับโจ้กระทืบ เพนกวินเจ็ทและนัทเอาไม้เท้าฟาดลิงแบงค์จนลงไปนอน มิมิหน้าเสียและทรุดลงทันทีจนค้างคาวอาร์มแทบกางปีกประคองแทบไม่ทัน อาร์มค่อยๆประคองมิมิให้ไปนั่งที่โซฟาและกิลก็สั่งให้ทุกตัวไปเปลี่ยนชุดสำหรับออกเดินทางทันที ทุกตัวต่างรีบเข้าห้องของตัวเองเพื่อไปเปลี่ยนชุดโดยแกะบายะก็ลากร่างลิงแบงค์ไปด้วย ตอนนี้ทุกตัวที่อยู่ในชุดพร้อมออกเดินทางต่างมารวมกันที่โถงกลางที่มิมินั่งรออีกครั้ง

“คุณมิมิครับ คืนนี้พระจันท์เต็มดวงหรือเปล่าครับ” โดรุเดินมามิมิ “อาจจะไม่เต็มดวงสักเท่าไรแต่ก็ค่อนข้างมากเลยล่ะค่ะ” มิมิตอบให้กับโดรุที่พยักหน้าพร้อมกับเสียงของกิล “โดรุ รู้ว่าเป็นห่วงวีมัน แต่เวลากลางคืนอย่างนี้การไปไหนตัวเดียวมันอันตรายนะ” กิลเตือนทันทีเพราะรู้ว่าโดรุจะทำอะไรแต่โดรุยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์กลับ

“แหมกิล ขอบคุณที่เป็นห่วงนะเพราะโดรุน่ะมีเพื่อนไปอยู่แล้วแน่นอน” ยังไม่ทันแทบจะสิ้นคำโดรุก็คว้าหมับที่ข้อมือของอากุที่กำลังแอบหนีให้พ้นจากโดรุแต่ไม่พ้น อากุค่อยๆหันกลับมาทางโดรุที่ยิ้มให้อย่างแจ่มใส “อากุ ขอบใจนะที่จะไปเป็นเพื่อนกับเรา ช่างเป็นเพื่อนที่รู้ใจเราจริงๆ” อากุหน้าเบ้ส่ายหน้าไปมาให้กับโดรุแต่ข้อมือยังโดนคว้าไว้แน่นอยู่

“เดี๋ยวผมกับอากุจะล่วงหน้าไปก่อนนะ ยิ่งคืนพระจันทร์เต็มดวงอย่างนี้ด้วยแล้วฮึดคึกเต็มที่ล่ะ” โดรุมองออกไปทางหน้าต่างเพื่อมองพระจันท์ “โดรุ เค้าปวดท้องน่ะ ดะ เดินไม่ไหวนะ” อากุพยายามพูดกับโดรุที่ตอนนี้หมาป่าแดงมีออร่าสีดำขึ้นมารอบตัว

“ไม่เป็นไรอากุ งานนี้อากุไม่ต้องเดินเลยล่ะ สบายหายห่วง รับรองไม่เหนื่อยด้วยนะ” โดรุตอบกลับขณะที่ขนของโดรุจากสีแดงค่อยๆถูกน้อมเป็นสีดำเรื่อยๆเกือบทั้งตัว “ด โดรุจะเอาจริงๆหรอ...เค้ากลัวนะ” อากุเสียงสั่นแถมน้ำตาเริ่มไหลพรากแล้ว “เอาจริงสิอากุ อย่างโดรุเนี่ยเคยล้อเล่นด้วยหรอ” ตอนนี้ขนของโดรุทั้งตัวถูกยอมเป็นสีดำทั้งหมดแล้วและแผ่ออร่าสีดำจางๆออก

“โดรุ เค้ากลัวเจ็บนะ ปล่อยเค้าเถอะ” อากุพยายามอ้อนโดรุ โดรุส่ายหน้าไปมา “เจ็บนิดเดียวเท่านั้นเองอากุ เดี๋ยวอากุก็จะชินและชอบมันเองล่ะ ว่ามันสุดยอดเลย” โดรุมองหน้าอากุและยิ้มให้ “พร้อมมั้ยอากุ ระวังจะกัดลิ้นตัวเองนะ” โดรุหันกลับตอนนี้อากุน้ำตาไหลพรากรับชะตากรรมแล้ว

“เค้าไม่พร้อม เค้ากลั๊ววววววววววววววววว” อากุยังไม่ทันจะตอบเสร็จก็โดนโดรุร่างดำลากตัวปลิวด้วยความเร็วสูงไปแล้ว เหลือไว้แต่เสียงร้องหลงจนเงียบหายไป เหล่าหางทุกตัวต่างโบกผ้าเช็ดหน้าสีขาวให้กับคู่หมาป่าทั้ง2ตัว “ขอให้มีความสุขนะ แหม...ไปกันสองต่อสองด้วย แถมเข้าป่าเวลากลางคืนอีกต่างหาก อร๊ายยย แพนด้าคิดแล้วเขินแทน”

ท่ามกลางป่าริมลำธารนั้นมีเงาของหมาป่าตัวหนึ่งที่วิ่งด้วยความเร็วสูงไปตามทางริมลำธาร โดยหมาป่าสำดำตัวนี้ได้จับข้อมือหมาป่าฟ้าที่ปลิวไปกับแรงลมที่หมาป่าแดงวิ่งฝ่าจนตัวปลิว หน้าของหมาป่าดำนั้น ดวงตาเข้มสุขุมยากแก่การคาดเดาจิตใจแต่หมาป่าฟ้าที่ตัวปลิวนั้นยิ้มน้ำตาไหลพรากเพราะช็อคหมดสติไปกับความเร็วเกินขีดจำกัดที่จะรับได้ และมีดวงวิญญาณที่ปลิวไปตามแรงลมกำลังร้องให้ลอยออกมานอกปากแต่ส่วนหางของดวงวิญญาณนั้นผูกกับปากเอาไว้ หมาป่าดำโดรุยังคงความเร็วไว้อย่างต่อเนื่องจนมาถึงกระท่อมริมน้ำที่คิดว่าน่าจะเป็นจุดหมายของพวกเขา โดรุหยุดกึกทำให้ร่างของอากุปลิวลอยข้ามหัวโดรุไปตกแปะตรงเนินหญ้าอ่อนนุ่ม อากุนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหวจนโดรุต้องก้มหน้าไปใกล้ๆหูของอากุแล้วพูดเบาๆใส่

“ถ้าแกไม่ตื่นเดี๋ยวจะจับลากรอบเมืองเลยนะแก” ได้ผลเกินคาดเพราะอากุสะดุ้งตื่นลุกขื้นยืนพรวดในทันที เมื่ออากุตื่นขึ้นมาก็พบตัวเองอยู่ในป่าริมลำธารที่มีกระท่อมอยู่ใกล้ๆ “น่าจะที่นี่ล่ะที่เขียนในแผนที่” โดรุที่ยืนอยู่ข้างๆอากุบอกให้รู้แต่ยังมองไปที่กระท่อม อากุลุกขึ้นยืนมาและมองหน้าโดรุ ทั้งคู่ต่างพยักหน้าให้กันแล้วดึงดาบคู่ออกมาวิ่งเข้าไปที่กระท่อม ทั้งคู่ตกใจกับสภาพที่เห็นซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ กิ้งก่าวีที่นอนแน่นิ่งและยังมีธนูปักค้างไว้ที่แขนด้านขวา โดรุรีบไปรับร่างของวีทันที

“เฮ้ย...วี...ตื่นดิเฮ้ย” ส่วนอากุก็รื้อของในบ้านแห่งนี่เพื่อจะหายาที่จะใช้บรรเทาอาการบาดเจ็บของเพื่อนอย่างรีบร้อน “โด...รุ...” เสียงของวีแผ่วเบาออกมาด้วยดวงตาที่อ่อนล้าและแขนของวีก็ทิ้งลงไป

Author:  MonkeyMage [ Mon Oct 04, 2010 2:14 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

ประโยคชวนจิ้นได้ใจมากท่านดาเนะ - -+

อุคส่าห์เว้นบรรทัดให้เห็นชัดๆเลยนะฮะท่าน



fushigidane wrote:
“โดรุ เค้ากลัวเจ็บนะ ปล่อยเค้าเถอะ” อากุพยายามอ้อนโดรุ โดรุส่ายหน้าไปมา “เจ็บนิดเดียวเท่านั้นเองอากุ เดี๋ยวอากุก็จะชินและชอบมันเองล่ะ ว่ามันสุดยอดเลย” โดรุมองหน้าอากุและยิ้มให้ “พร้อมมั้ยอากุ ระวังจะกัดลิ้นตัวเองนะ” โดรุหันกลับตอนนี้อากุน้ำตาไหลพรากรับชะตากรรมแล้ว


บอกแล้วฮะท่านแพนด้า โดรุเป็นเมะแน่ๆ :twisted:

ส่วนมิมินี่ยังคงสมกับเป็นหมีเหมือนเดิมเลยนะฮะเนี่ย แรงเยอะดีจริงๆ :lol:


ป.ล. ท่านดาเนะจะจับคู่ก่าวีกะหมีมิมิแทนเหรอฮะ ต่างสปีชีส์แบบนี้ไม่ดีมั้งคร้าบ กิ้งก่าต้องคู่กับกิ้งก่าสิท่าน :twisted: :twisted: :twisted:

Author:  JJmall [ Mon Oct 04, 2010 2:42 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

แอร๊ยยย อากุเป็นเคะหรือนี่=[]=

ประโยคที่นัทเน้นให้สุดยอดเรย ดาเนะคิดอะไรน้า หึหึ

โดรุXอากุ

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Mon Oct 04, 2010 2:50 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8

MonkeyMage wrote:
ประโยคชวนจิ้นได้ใจมากท่านดาเนะ - -+

อุคส่าห์เว้นบรรทัดให้เห็นชัดๆเลยนะฮะท่าน



fushigidane wrote:
“โดรุ เค้ากลัวเจ็บนะ ปล่อยเค้าเถอะ” อากุพยายามอ้อนโดรุ โดรุส่ายหน้าไปมา “เจ็บนิดเดียวเท่านั้นเองอากุ เดี๋ยวอากุก็จะชินและชอบมันเองล่ะ ว่ามันสุดยอดเลย” โดรุมองหน้าอากุและยิ้มให้ “พร้อมมั้ยอากุ ระวังจะกัดลิ้นตัวเองนะ” โดรุหันกลับตอนนี้อากุน้ำตาไหลพรากรับชะตากรรมแล้ว


บอกแล้วฮะท่านแพนด้า โดรุเป็นเมะแน่ๆ :twisted:

ส่วนมิมินี่ยังคงสมกับเป็นหมีเหมือนเดิมเลยนะฮะเนี่ย แรงเยอะดีจริงๆ :lol:


ป.ล. ท่านดาเนะจะจับคู่ก่าวีกะหมีมิมิแทนเหรอฮะ ต่างสปีชีส์แบบนี้ไม่ดีมั้งคร้าบ กิ้งก่าต้องคู่กับกิ้งก่าสิท่าน :twisted: :twisted: :twisted:


อร๊ายยยยยยยยยยยยย พออ่านปั๊บ อ้าวววววว โดรุนี่ไม่ใช่เล่นๆ .... :twisted: :twisted:
เป็นเมะซาดิสม์ซะด้วย สงสารอากุจัง ต้องเป็นเคะน้อยๆ ผู้น่ารักและบอบบางคอยโดนแกล้งอยู่เรื่อย

ว้า อากุคุง แพนด้าต้องบอกเหมือนที่บอกวีคุงแล้วละ

ไม่รอด !!

ไม่รอด !!

ไม่รอดแน่ๆ อากุคุง !!

โดรุXอากุ !!

Page 47 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/