BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 73 of 204

Author:  MonkeyMage [ Sun Oct 17, 2010 9:52 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

ไม่เป็นไรฮะ... พ่อยกแม่ยกเยอะกว่ามากนัก... :mrgreen:

Author:  Shadow_Wolf [ Sun Oct 17, 2010 9:56 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

Asheji wrote:
ใครอยากได้รูป วี x ดาเนะ

เสนอชื่อมาสิ ด้วยผมจัดหนัก *โดนตร่อยย

อ๊าคค เค้าไม่ได้คิดคนเดียวใช่มั้ยยย


=_= สรุป ตอนนี้ไม่จิ้นใครจะดีสุด เริ่มซีซั่น 2 ละ

/แอบหลบในมุมมืด คอยติดตามความคืบหน้า

Author:  Underdog [ Sun Oct 17, 2010 9:57 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

MonkeyMage wrote:
ไม่เป็นไรฮะ... พ่อยกแม่ยกเยอะกว่ามากนัก... :mrgreen:


นัทลิงชอบเสพของพวกนี้สินะ :twisted:

Author:  MonkeyMage [ Sun Oct 17, 2010 10:00 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

ไม่หรอกคร้าบ~ ผมชอบเสพพวกภาพทั่วๆไปมากกว่า

แต่ภาพที่รีเควสไปนี่เป็นข้อยกเว้นพิเศษ... :lol:

Asheji wrote:
ใครอยากได้รูป วี x ดาเนะ

เสนอชื่อมาสิ ด้วยผมจัดหนัก *โดนตร่อยย

อ๊าคค เค้าไม่ได้คิดคนเดียวใช่มั้ยยย


ถ้าผมบอกว่าอยากได้รูป โดรุ x อากุ จะจัดให้ผมได้มิ :twisted:

/me วิ่งสี่เท้า โกยโลด...

Author:  pitinata [ Sun Oct 17, 2010 10:05 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

Asheji wrote:
ใครอยากได้รูป วี x ดาเนะ

เสนอชื่อมาสิ ด้วยผมจัดหนัก *โดนตร่อยย

อ๊าคค เค้าไม่ได้คิดคนเดียวใช่มั้ยยย


อยากรู้จังว่า จะวาดออกมาเป็นแบบไหน :lol:
/me โดนรุมกระทืบ

GuilMon wrote:
มานั่งมอง แอบอายๆ . . .

กุ้งทอง 4 ตัวนะครับ ไม่ใช่ 3 . . .

:oops: :oops: :oops:


อีกตัวนึง ลาพักร้อน :lol:
แอร๊ย ไม่ใช่และ

Author:  fushigidane [ Mon Oct 18, 2010 5:52 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

MonkeyMage wrote:
fushigidane wrote:
“ด้วยแรงแห่งรักและห่วงหาอาธรณ์หรอวี ขนาดยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องกิ้งก่าดาเนะจนตัวเองได้รับบาดเจ็บปางตาย อร๊ายยย แค่...” แพนด้าน้อยยังไม่ทันได้พูดเสร็จก็โดนเหล่าหางต่างๆรุมกระทืบด้วยสารพัดท่าเท่าที่จะมี โดยแมวโจ้และเทล หมาป่าโดรุและอากุร่วมใจกันรุมกระทืบ เพนกวินเจ็ทก็เรียกอุกกาบาตเล็กๆให้ตกลงมาใส่ โดยเฉพาะวาฬกิลที่เรียกทหารกุ้งออกมา3ตัวให้เอาหอกเล็กๆมาจิ้มแทงจนแพนด้าน้อยนอนสลบเหมือดยิ้มร่าไม่ได้สติไปแล้ว จากนั้นเพนกวิ้นนัทก็ร่ายเวทพายุหมุนแนวตั้งให้อุ้มร่างของเหยื่อขึ้นมาลอยกลางอากาศ และไบสันนนปิดท้ายโดยการขวิดเป้าหมายกระเด็นพุ่งออกนอกหน้าต่าง ซึ่งเขาของนนนั้นมีขนาดที่ใหญ่ขึ้นมากเพราะผลจากท่าพิเศษของสายไบสัน โดยมีแกะบายะและลิงนัทเฝ้ามองห่างๆเพราะไม่รู้จะทำหน้าที่อะไร


กลับมาอ่านอีกที สะดุดใจเล็กน้อย...

ผมไปอยู่ในนั้นได้ยังง้ายยยย~

หรือท่านดาเนะจะแค้นจัดจนเบลอพิมพ์ชื่อผมมาให้โดนกระทืบร่วมกับเจ๊แพนด้ารึเปล่าเนี่ย!!

อ๊ะ โทษทีลิงนัท ความจริงต้องลิงแบงค์นี่นา ที่โดยกีบแกะทรงพลังของบายะซัด ย้อนกลับไปอ่า่นก็...เอ้อ ผิดตัวนี่หว่า เดี๋ยวไปแก้ในเนื้อเรื่องด้วย

ส่วนภาพ วีXดาเนะ... ใจจริงก็อยากเห็น อีกใจจริงก็ไม่อยากดู...

Image <<< หน้าของวีตอนโดนท่านอาร์มขึ้นคร่อม

Author:  polpanu1 [ Mon Oct 18, 2010 11:47 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

fushigidane wrote:
Image <<< หน้าของวีตอนโดนท่านอาร์มขึ้นคร่อม


Image <<< หน้าของดาเนะตอนอยู่กับวีสองคนในกองฟาง

Author:  pitinata [ Mon Oct 18, 2010 11:49 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1

fushigidane wrote:
MonkeyMage wrote:
fushigidane wrote:
“ด้วยแรงแห่งรักและห่วงหาอาธรณ์หรอวี ขนาดยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องกิ้งก่าดาเนะจนตัวเองได้รับบาดเจ็บปางตาย อร๊ายยย แค่...” แพนด้าน้อยยังไม่ทันได้พูดเสร็จก็โดนเหล่าหางต่างๆรุมกระทืบด้วยสารพัดท่าเท่าที่จะมี โดยแมวโจ้และเทล หมาป่าโดรุและอากุร่วมใจกันรุมกระทืบ เพนกวินเจ็ทก็เรียกอุกกาบาตเล็กๆให้ตกลงมาใส่ โดยเฉพาะวาฬกิลที่เรียกทหารกุ้งออกมา3ตัวให้เอาหอกเล็กๆมาจิ้มแทงจนแพนด้าน้อยนอนสลบเหมือดยิ้มร่าไม่ได้สติไปแล้ว จากนั้นเพนกวิ้นนัทก็ร่ายเวทพายุหมุนแนวตั้งให้อุ้มร่างของเหยื่อขึ้นมาลอยกลางอากาศ และไบสันนนปิดท้ายโดยการขวิดเป้าหมายกระเด็นพุ่งออกนอกหน้าต่าง ซึ่งเขาของนนนั้นมีขนาดที่ใหญ่ขึ้นมากเพราะผลจากท่าพิเศษของสายไบสัน โดยมีแกะบายะและลิงนัทเฝ้ามองห่างๆเพราะไม่รู้จะทำหน้าที่อะไร


กลับมาอ่านอีกที สะดุดใจเล็กน้อย...

ผมไปอยู่ในนั้นได้ยังง้ายยยย~

หรือท่านดาเนะจะแค้นจัดจนเบลอพิมพ์ชื่อผมมาให้โดนกระทืบร่วมกับเจ๊แพนด้ารึเปล่าเนี่ย!!

อ๊ะ โทษทีลิงนัท ความจริงต้องลิงแบงค์นี่นา ที่โดยกีบแกะทรงพลังของบายะซัด ย้อนกลับไปอ่า่นก็...เอ้อ ผิดตัวนี่หว่า เดี๋ยวไปแก้ในเนื้อเรื่องด้วย

ส่วนภาพ วีXดาเนะ... ใจจริงก็อยากเห็น อีกใจจริงก็ไม่อยากดู...

Image <<< หน้าของวีตอนโดนท่านอาร์มขึ้นคร่อม


มิน่าล่ะ ผมถึงรู้สึกแปลกๆ ว่า เอ๊ะ ลิงนัท มาจากไหนน้อ :lol:

ส่วน ภาพ วีXดาเนะ วาดเสร็จเมื่อไหร่ PM มาด้วยนะครับ ท่านโดรุ ท่านอากุ :mrgreen:
(ถึงจะทำตัวซืน แต่ใจจริงก็อยากเห็น :lol: )

ล้อเล่นนะกั๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ :lol: อย่าโมโหผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเ.......

ฉึกๆๆๆๆๆ

อ้าก หนีก่อนนะ

/me โดนวีกับดาเนะ ไล่แตร่ด :shock:

Author:  fushigidane [ Mon Oct 18, 2010 1:08 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน2

วีหันไปมองหน้ากิลทันทีด้วยสายตาที่ตกใจ “กิล นี่มันหมายความว่าไงน่ะ” วีถามกิลเพราะไม่พอใจกับคำสั่งที่ได้รับมา แม้จะเป็นคำสั่งจากเพื่อนและดูไม่มีอะไรก็ตาม

“วี พวกเราทุกตัวเข้าใจนะว่าวีเป็นห่วงดาเนะ แต่วีที่อยู่ในสภาพนี้น่ะ มันไม่ต่างอะไรจากกิ้งก่าที่ไม่มีคันธนูไว้ป้องกันตัวหรอกนะ และเราที่เป็นหัวหน้าหน่วยอัลฟ่า เราไม่อยากเสียลูกทีมมือดีไปนะ” กิลพยายามพูดในฐานะที่เป็นหัวหน้าหน่วยอัลฟ่าเพราะมันจะทำให้มีน้ำหนักมากกว่า ถ้าใช้ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนเป็นตัวออกคำสั่งจะทำให้คำสั่งนั้นดูไม่มีน้ำหนัก และถ้าภายนอกได้ยินก็จะทำให้คำสั่งนั้นไร้ผลในทันที

“กิล ทำไมทำอย่างนี้ล่ะ กิลก็รู้นี่ว่าคู่ต่อสู้คือสเลธนะ แล้วยิ่งดาเนะที่ไม่มีความสามารถต่อสู้เลย แล้วยิ่งดาเนะออกไปลุยตัวเดียวแบบนั้นคิดว่าดาเนะจะรอดกลับมาหรอกิล กิลอยากให้ดาเนะไปตายขนาดนั้นเลยหรอกิล” วีเข้าไปเขย่าร่างของกิลจนตัวโยกไปมาทั้งที่กิลใส่ชุดเกราะและมีน้ำหนักมาก เสียงของวีโกรธเกรี้ยวเหมือนกิ้งก่าที่คลุ้มคลั่งขาดสติเพราะคำสั่งที่ออกมานั้น เปรียบเสมือนคำพิพากษาตัดสินประหารดาเนะ ซึ่งวีไม่อยากให้ดาเนะเป็นอะไรไป โดยเฉพาะความตายที่วีไม่อยากให้เกิดมากที่สุด

“ตอบมาสิกิลว่าไม่น่ะ ให้ข้าพเจ้าออกไปเถอะกิล ขอร้องล่ะ...ข้าพเจ้าไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับดาเนะนะ กิล ได้โปรด...” วีค่อยๆลดการเขย่าตัวลงและทรุดลงไปนั่งเพราะเริ่มกลัวในสิ่งที่คิดเรื่องความตายของดาเนะเป็นจริง เสียงของวีอ่อนแรงและเศร้าหมองในทันที เหล่าหางอัลฟ่าที่หนึ่งทุกตัวต่างนิ่งเงียบเพราะไม่เคยเห็นวีเป็นอย่างนี้มาก่อน ไม่เคยเห็นวีที่คลุ้มคลั่งขาดสติเพราะใครตัวใดตัวหนึ่งมาก่อน กิลที่เห็นเพื่อนตัวเองเป็นอย่างนี้จึงเดินเข้าไปตบไหล่ ซึ่งตอนนี้วีนั้นอยู่ที่ริมขอบเตียงและอยู่ในระดับความสูงที่พอดีกับมือพอดี

“วี สงบสติอารมณ์หน่อย ไว้วีรักษาตัวให้หายดีก่อน เดี๋ยวพวกเราจะจัดหน่วยออกไปช่วยเหลือดาเนะด้วย ตอนนี้เราไม่รู้สถานที่เป้าหมายด้วยซ้ำว่าอยู่ที่ไหนอย่างไร เราทำได้แค่รอข้อมูลจากหน่วยที่ส่งไปสำรวจเท่านั้น แต่ตอนนี้อยากให้วีพักรักษาตัวก่อน พวกเราก็ไม่อยากให้วีเป็นอะไร เหมือนกับที่วีเป็นห่วงดาเนะเหมือนกัน อย่าลืมว่ายังมีพวกเราที่เป็นห่วงด้วยนะ” กิลเข้ามาปลอบและพูดแทนจากใจเหล่าอัลฟ่าที่หนึ่งทุกตัว เพราะทุกตัวนั้นก็เป็นห่วงวีไม่น้อยไปกว่ากิลด้วยเช่นกัน วีที่ได้ยินปากคำจากกิลออกมาจึงเริ่มสงบสติอารมณ์ลง

“กิล...ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ” วีไม่รู้จะพูดอะไรต่อนอกจากคำกล่าวขอบคุณ ในใจของวีนั้นมีความหวังที่จะได้พบดาเนะอีกครั้ง และรู้สึกใจชื้นขึ้นทันที “ตอนนี้วีก็รีบพักรักษาตัวซะนะ แล้วจะได้เริ่มออกเดินทางตามหาดาเนะด้วย ส่วนเรื่องการฝึกหน่วยอัลฟ่าที่สองก็ไม่ต้องฝืนร่างกายล่ะ ถ้าไม่ไหวก็พักผ่อนไปซะ เดี๋ยวให้ตัวอื่นๆช่วยดูแลก็ได้” กิลพูดเสร็จเหล่าหางต่างๆก็เดินออกจากห้องโดยเหลือกิลไว้เพียงตัวเดียวเท่านั้นให้อยู่กับวีเพียงสองตัว

“วี...พอจะบอกเหตุผลได้ไหมว่าทำไมถึงได้เป็นห่วงดาเนะขนาดนั้น ถึงขนาดที่แทบจะเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก ถึงขนาดที่ไม่สนร่างกายของตัวเองเลย ทั้งที่ดาเนะเป็นกิ้งก่าที่พึ่งเข้ามาใหม่และยังรู้จักไม่กี่วันด้วย” กิลถามด้วยเสียงที่จริงจัง แม้กิลกับวีจะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่กิลไม่เข้าใจถึงการกระทำของวีที่มีต่อดาเนะ ทำให้วีที่ได้ยินคำถามแล้วนิ่งเงียบและเบือนหน้าหลบ เพราะเป็นคำถามที่ไม่อยากตอบด้วยเช่นกัน “อันนี้ถามในฐานะเพื่อนไม่ใช่ฐานะหัวหน้าหน่วย เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลหรอกนะ” วียังคงนิ่งเงียบและลงไปนอนโดยพลิกตัวหันหลบกิล ซึ่งกิลรู้ว่าวีไม่อยากตอบคำถามนั้นจึงเดินไปที่ประตูเพื่อจะออกจากห้องบ้าง

“ไม่เป็นไรวี แต่ละตัวย่อมมีเรื่องที่อยากเล่าหรือไม่อยากเล่า แต่ในฐานะเพื่อน เราก็เป็นห่วงเพื่อนกิ้งก่าตัวนี้เหมือนกัน เกรงว่าจะมีเรื่องที่ไม่สบายใจแต่ไม่มีที่ระบาย เพราะจริงๆแล้วพวกเรากลุ่มDRก็อยากขอโทษวีเหมือนกัน ที่เราไม่ค่อยสนใจให้กับวีพอสมควร ไม่ค่อยได้พูดคุยหรือทำอะไรร่วมกันเลย แต่รู้สึกว่าเพื่อนวาฬตัวนี้คงจะเข้าใจผิดไป แล้วก็ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนและยุ่งเรื่องส่วนตัวนะ” กิลกล่าวออกมาด้วยเสียงที่รู้สึกผิดเหมือนกัน เพราะในบรรดากลุ่มDRนี้แล้ว วีแทบจะโดนทอดทิ้งให้อยู่ตัวเดียว แม้มีปัญหาอะไรต่างๆวีก็แทบไม่เคยมาปรึกษาหรือขอความช่วยเหลืออะไรเลย แต่ทันทีที่กิลบิดลูกบิดประตู วีก็เอ่ยเสียงขึ้นมา

“กิล...” กิลหยุดการบิดและปิดประตูทันที “คงเป็นเพราะคำว่าเพื่อนมั้ง ที่ทำให้ข้าพเจ้าทำอะไรอย่างนั้นลงไปน่ะ” วีพูดเสร็จก็นอนนิ่งเงียบทันทีไม่พูดอะไรต่อ “เข้าใจล่ะวี ขอบคุณนะที่ให้คำตอบ และขอบคุณที่วียังยอมรับเราเป็นเพื่อนอยู่นะ และเพื่อนกลุ่มDRนี้จะช่วยเหลือวีอย่างเต็มความสามารถเอง” กิลรู้สึกขอบคุณที่วีนั้นยังไม่หักความสัมพันธ์ของเพื่อนกับกลุ่มDR กิลที่ตอบเสร็จก็เนออกจากห้องนอนของวีให้วีพักผ่อนตามสบาย ปล่อยให้วีอยู่เพียงตามลำพังในห้อง


Quote:
“กิลดูสิ พวกเราเข้าหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งกันได้แล้วนะ แถมเข้าได้พร้อมกันทั้งหมดเลยด้วยล่ะ โชคดีจริงๆ” กิ้งก่าวีในชุดคลุมใหล่ลายเพลิงไฟกับกางเกงสีน้ำตาลวิ่งเข้ามาหากลุ่มของพวกกิล โดยที่มือถือกระดาษหลายใบโบกไปมาระหว่างทาง แต่พวกของกิลนั้นกลับไม่ได้ใส่ใจกับเสียงของวีเพราะมัวแต่ดีใจกับกลุ่มของตัวเองจนไม่ได้ยินเสียงของวี วีหยุดยืนนิ่งอยู่ด้านหลังกลุ่มของพวกกิลไม่ห่างนักก่อนที่จะเดินออกจากกลุ่มไป...

Quote:
“เจ็ท แบงค์ เทล ดูสิ...ข้าพเจ้าสามารถฝึกการยิงศรต่อเนื่อง10ดอกได้แล้วนะ” วีเรียกเพื่อนๆทุกตัวที่ต่างตัวต่างฝึกท่าของตนเองต่างๆอย่างขมักเขม้น แต่ทุกตัวเหมือนจะไม่ได้ยินเพราะวุ่นแต่การฝึกอยู่ “กิล อาร์ม โจ้ ทุกตัว ข้าพเจ้าฝึกท่ายิงศร10ดอกต่อเนื่องได้แล้วนะ” วีหันไปทางอีกกลุ่มซึ่งกำลังนั่งพักเพราะเหนื่อยจากการฝึกซ้อม วีหวังว่าจะมีใครสนใจบ้าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงตวาดกลับของไบสันนน “น่ารำคาญ เขาจะนอนกัน ไปที่อื่นไป” วีที่ได้ยินเสียงตวาดของนนถึงกับผงะและหันกลับไปฝึกเองต่อ

Quote:
“ทุกตัว ว่างมั้ยน่ะ ข้าพเจ้ามีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย” วีที่ตอนนี้อยู่ในชุดระดับTricksterแล้วได้เดินตรงไปยังโต๊ะโซฟากลางห้องที่เพื่อนๆนั่งกันอยู่ “มีอะไรหรอวี” อาร์มถามขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์ “คือ...” วีกำลังจะเริ่มเล่าอะไรบางอย่างแต่ก็มีเสียงนึงเข้ามาขัดซึ่งเป็นเสียงจากลิงแบงค์ “โอ้ยอาร์ม ไม่ต้องสนใจหรอก เจ้าวีมันแค่อยากถามเรื่องไร้สาระน่ะแหละ แค่จะถามว่าจะเปลี่ยนแว่นเป็นของสายTricksterดีมั้ยเท่านั้นเอง” แบงค์บอกอย่างเซ็งอารมณ์เพราะโดนถามมาก่อนแล้วเหมือนกัน อาร์มได้ฟังก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรแต่ยังคงถามวีต่อ “มีอะไรหรอวี” “ไม่มีอะไรหรอก เรื่องไร้สาระน่ะ ขอบคุณนะอาร์ม” วีเกาหลังหัวแล้วเดินขึ้นบันได้เพื่อเข้าห้องนอนตัวเอง

Quote:
“คุณมิมิครับ คุณมิมิทำงานอยู่ตัวเดียวแบบนี้เหงาบ้างมั้ยครับ” วีที่ออกมาทานอาหารเช้าที่ร้านของมิมิเพราะเบื่อและเซ็งชวนคุย “ไม่ค่อยหรอกค่า เพราะแค่ทำงานนี่ก็เพลินๆแล้วแหละค่า” หมีมิมิยังคงวุ่นวายกับการเสริฟอาหารต่างๆให้กับโต๊ะอื่นๆจนกระทั่งมาถึงโต๊ะของวี “อุ๊ย เป็นกิ้งก่าระดับTricksterระดับ30ขึ้นแล้วทำไมอย่างใส่แว่นGoggleอยู่ล่ะคะเนี่ย” มิมิถามเพราะไม่เคยเห็นกิ้งก่าตัวไหนใส่อุปกรณ์ระดับต่ำเมื่อตนเองอยู่ระดับสูงแล้ว “อ๋อ ข้าพเจ้าชอบแว่นอันนีน่ะครับ ข้าพเจ้าว่ามันเข้ากันดีนะ ไม่ค่อยชอบแว่นของTricksterด้วยล่ะครับ ใส่แล้วไม่ค่อยเข้ากัน” วีตอบให้กับมิมิที่กำลังเสริฟขนมปังปิ้งให้กับวี “มิมิว่าก็เข้ากับหน้าคุณดีนะคะ” “เรียกข้าพเจ้าว่าวีก็ได้นะครับ” วีบอกชื่อตัวเองให้มิมิรู้เพราะเห็นยังใช้สรรพนามว่าคุณอยู่ “ค่ะคุณวี แล้วทานให้อร่อยนะคะ” วียิ้มให้ก่อนที่จะเดินไปทำหน้าที่ต่อ

Quote:
“วี ขอบคุณนะ...ที่ยอมรับเราเป็นเพื่อนน่ะ ทั้งที่เราเป็นอย่างนี้แต่วีก็ยังไม่รังเกียจเรา แต่กลับช่วยเหลือเราทั้งที่วีต้องลำบาก เราดีใจนะ และรู้สึกขอบคุณ...ที่มีวีเป็นเพื่อนเราจริงๆ” ดาเนะตอบความในใจที่มีต่อวีในขณะที่วีไปหยิบชุดคลุมมาเปลี่ยนให้กับดาเนะ วีหยุดชะงักกึกหนึ่งก่อนที่จะเดินมาหาดาเนะ วีถอดชุดเก่าของดาเนะออกและเปลี่ยนเป็นชุดคลุมเพื่อให้ดาเนะสบายเนื้อตัวขึ้น

“ไม่เป็นไรดาเนะ เพราะเราเป็นเพื่อนกัน” วีตอบให้กับดาเนะด้วยน้ำเสียงที่มาจากใจจริง


วีสะดุ้งที่เข้าสู่ภวังแห่งอดีตของตนเองโดยที่ไม่รู้ตัว อดีตที่เคยอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเห็นความสำคัญ ไม่เคยเห็นวีอยู่ในสายตา จนกระทั่งมาพบกับหมีมิมิและดาเนะที่เห็นวีในสายตา ทำให้ตัวตนของวีนั้นมีอยู่จริง ทำให้วีสนใจและใส่ใจให้กับมิมิและดาเนะ โดยเฉพาะดาเนะที่ขอเป็นเพื่อนกับวีที่ซึ่งวีก็ต้องการเหมือนกัน เพราะตั้งแต่ได้เป็นหน่วยอัลฟ่ามานั้น วีไม่สามารถพูดคุยเล่น ให้คำปรึกษา ไม่สามารถจะทำอะไรหรือปฏิสัมพันธ์กับใครได้ โดยเฉพาะเพื่อนร่วมเผ่าเหมือนกัน เพราะวีเป็นเพียงกิ้งก่าเพียงแค่ตัวเดียวในหน่วยอัลฟ่าเท่านั้น แต่เมื่อการปรากฏตัวของดาเนะขึ้นมานั้น วีรู้สึกเห็นคุณค่าของตัวเองเมื่อแรกเริ่มที่ดาเนะบอกว่าชื่นชอบและประทับใจกับก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่า และยิ่งวีรู้จักกับดาเนะมากขึ้นเท่าไร ความผูกพันธ์ของวีก็ยิ่งมากขึ้น จากกิ้งก่าวีทิ่ยู่ตัวเดียวมาตลอด ตอนนี้มีดาเนะเป็นเพื่อนร่วมเผ่าอีกตัว ความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้องจึงเกิดขึ้น วีพยายามเต็มที่ทุกอย่างเพื่อให้ดาเนะยอมรับ และไม่อยากกลับไปมีอดีตที่ต้องโดดเดียวอีกครั้ง วีอยากมีเพื่อนที่เขาสามารถพูดคุยปรึกษาเรื่องต่างๆได้ วีอยากได้เพื่อนเผ่ากิ้งก่าเป็นคู่หู และวีอยากได้เพื่อนที่จะเป็นเพื่อนกันตลอดไปจริงๆ วีที่คิดได้จึงยันตัวลงจากเตียงและเปลี่ยนเป็นชุดTricksterปลอกแขนสีฟ้าอีกครั้ง แต่คราวนี้ใส่ที่แขนซ้ายตามเดิมแล้ว เพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังแล้วว่าเขาเป็นกิ้งก่าแห่งหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งอีกต่อไป

“ดาเนะ อดทนรอหน่อยนะ ไว้ข้าพเจ้าฟื้นตัวดีแล้วจะไปช่วยดาเนะอย่างแน่นอน ได้โปรดอย่าเป็นอะไรไปนะดาเนะ” วีพูดให้กับตัวเองที่มองไปนอกหน้าต่างเหมือนกับจะส่งข้อความนั้นๆไปให้ถึงดาเนะ จากนั้นวีจึงเปิดประตูออกไปที่ห้องโถงกลางที่มีเพื่อนๆร่วมหน่วยรออยู่“กิล...ทุกตัว ข้าพเจ้าขอโทษที่ช้านะ” วีกล่าวขอโทษที่ปล่อยให้ทุกตัวรอเขาอยู่ตัวเดียว

“พูดอะไรน่ะวี เพื่อนกันก็ต้องรอกันดิ แล้วนี่ก็ไม่ได้รอนานอะไรด้วยนะ” ทุกตัวต่างตอบเป็นลักษณะของตัวเองฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็จับใจความได้ประมาณนั้น วีที่ได้ยินก็เดินยิ้มลงมาและก้มหน้าส่ายหัวไปมา

“ทำไมข้าพเจ้าถึงลืมเพื่อนที่ใกล้ตัวกลุ่มนี้ไปได้นะ” วีบ่นกับตัวเองเบาๆ “เป็นอะไรหรอวี ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ” แกะบายะถามเพราะเห็นเดินก้มหน้าและส่ายหัวไปมาและยังเอามือกุมหน้าตัวเองด้วย ซึ่งดูเหมือนอาการปวดหัว “ข้าพเจ้าไม่เป็นไรมากหรอกบายะ เดี๋ยวไปหาพวกหน่วยอัลฟ่าที่สองกัน” วีตอบให้กับบายะ ทุกตัวที่เห็นวีกลับมาเป็นปรกติแล้วก็สบายใจและดินออกที่ประตูหน้าที่ซ่อมเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยมีเหล่าหางต่างๆยืนรออยู่โดยแบ่งเป็นกลุ่มประจำเผ่าเรียบร้อยแล้ว

“ต่อไปนี้จะขอแนะนำรุ่นพี่หน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งให้รุ่นน้องรุ่นที่สองรู้จักกันนะครับ”

Author:  blackhole [ Mon Oct 18, 2010 1:21 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน2

จะเอาหน่วยอัลฟ่า2ไปสู้กับเสลธรึเปล่าน้า ชักลุ้น :D

Page 73 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/