BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 92 of 204

Author:  bestreturn [ Mon Oct 25, 2010 10:33 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

โห พระเจ้า หน้าที่ 91 :shock: :shock: :shock:

ทำไม มันเยอะโคตรๆ คุยอะไรกันบ้างเนี่ย !

Author:  คนรัก digi [ Mon Oct 25, 2010 10:39 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

bestreturn wrote:
โห พระเจ้า หน้าที่ 91 :shock: :shock: :shock:

ทำไม มันเยอะโคตรๆ จิ้นอะไรกันบ้างเนี่ย !


ต้องแบบนี้ครับ ถึงจะถูก =w=b

ตอนนี้ เท่าที่ตามอ่านกันมา เดี๋ยวก็คงจะได้คู่อื่นๆเพิ่มอีกละ นอกจากคู่ก่ากับคู่หมา

Author:  MonkeyMage [ Mon Oct 25, 2010 10:42 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

เจี๊ยก!! Revenge of Dane เอาคืนได้อย่างเจ็บแสบมากฮับ > <

ผมไม่สนตัวเมียนะฮะ ผมสนแต่ตัวผู้!! เอ๊ย!!! ไม่ใช่ละ หลุดปากๆ

/me เผ่นหายไปด้วยความเร็วแสง

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Mon Oct 25, 2010 11:12 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

MonkeyMage wrote:
ผมไม่สนตัวเมียนะฮะ ผมสนแต่ตัวผู้!! เอ๊ย!!! ไม่ใช่ละ หลุดปากๆ


ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว !!! :twisted: :twisted: :twisted:

Author:  JJmall [ Tue Oct 26, 2010 3:15 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

~LittlE_PanDa~ wrote:
MonkeyMage wrote:
ผมไม่สนตัวเมียนะฮะ ผมสนแต่ตัวผู้!! เอ๊ย!!! ไม่ใช่ละ หลุดปากๆ


ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว !!! :twisted: :twisted: :twisted:


ใครที่นึกภาพไม่ออกให้ไปดูที่กระทู้รวมรูปตอนไปงานหนังสือของแพนด้านะคะ มีอยู่รูปนึง แล้วจะมาพูดว่านึกไม่ออกไม่ได้ :lol:

Author:  GuilMon [ Tue Oct 26, 2010 7:35 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

ผะ . . . . ผะ . . ผม ญ นะฮะ ไม่ช่าย ช ??

อร๊างงงงงง !!??

เห้ยไม่ใช่แล้ว !! . . . .

ปล.ติดฟิค ดาเนะไว้ 2 ตอน มิมีเวลาอ่านเวยยยยย ทางนี้ก็จะแย่เอาแล้ววววว

Author:  pitinata [ Tue Oct 26, 2010 5:53 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

MonkeyMage wrote:

ผมไม่สนตัวเมียนะฮะ ผมสนแต่ตัวผู้!! เอ๊ย!!! ไม่ใช่ละ หลุดปากๆ


สะกิดนัทลิง

"ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะ :lol: "

Author:  fushigidane [ Tue Oct 26, 2010 7:43 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.4

อูวววว อยากบอกว่า แต่งตอนนี้แล้วขนลุกและกลัวมากๆ

“อา...น่าเบื่อจริงๆ” เสียงของแมวโจ้ลอยออกมาแบบเซ็งๆ นั่นสิโจ้ “ทำไมมันถึงได้ว่างอย่างงี้นะ ไม่อยากจะเชื่อเลย” แมวเทลบ่นและกลิ้งตัวไปมาบนโซฟาของห้องโถงกลาง “นั่นสิพี่เทล พี่โจ้ ยิ่งหนูด้วยแล้วยิ่งเซ็งกว่าอีก” เสียงของกระต่ายน้อยตัวหนึ่งพูดออกมาซึ่งกำลังนั่งผสมยาเล่นอยู่ตัวเดียว

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าหน่วยอัลฟ่าที่สองนี้ไม่มีแมวสักตัวมาสมัครเลย” แมวโจ้ลุกขึ้นมาจากด้านหลังโซฟาเพราะลงไปนอนกลิ้งเล่นกับพื้นพรมนิ่มๆ “อ้าวโจ้ ไม่ดีหรอ พวกเราก็ไม่ต้องเหนื่อยไง แล้วน้องใหม่ที่เป็นกระต่ายก็คือพยาบาลที่มาดูแลรักษาวีตอนนั้นด้วย มีประสบการณ์และความสามารถแทบเทียบเท่ากับรุ่นพี่หน่วยอัลฟ่าแบบนี้พวกเราก็คงสอนอะไรให้ไม่ได้ด้วยล่ะ” แมวเทลนอนอธิบายแบบขี้เกียจและเริ่มขดตัวเตรียมนอน

“แหมพี่เทลก็ พูดเกินความจริงไปแล้ว หนูเทียบเท่ากับรุ่นพี่เค้าไม่ได้หรอกนะ” กระต่ายรุ่นน้องออกมาแก้ต่างให้กับตัวเอง “ว่าแต่เลซ(กระต่ายLazyboy)ไปเรียนรู้เรื่องศาสตร์ของกระต่ายที่ไหนมาหรอ” แมวเทลถามเลซซึ่งตอนนี้กำลังทดลองหยดยาสีแดงลงในขวดทดลองยาสีเหลือง

“อ๋อ ที่บ้านหนูจ้างครูกระต่ายพิเศษมาสอนให้น่ะค่ะ เพราะหนูร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงและเหนื่อยง่าย เลยต้องเรียนอยู่ที่บ้านน่ะค่ะ” เลซตอบคำถามแต่ยังคงค่อยๆหยดยาลงในขวดทดลองอย่างเบามือ เมื่อแมวรุ่นพี่ทั้งสองได้ยินคำตอบของรุ่นน้องกระต่ายแล้วต้องแปลกใจ เพราะว่าการเข้าสมัครหน่วยอัลฟ่านั้นจะต้องมีภาระกิจบางชนิดที่จะต้องออกเดินทาง แม้จะเป็นหน่วยสนับสนุนหรือกองหลังอย่างแกะหรือกระต่ายก็ตาม

“เลซ เลซรู้หรือเปล่าว่าการเป็นหน่วยอัลฟ่าน่ะ อาจต้องทำภารกิจที่เสี่ยงอันตราย และต้องออกเดินทางด้วยนะ เลซคิดดีแล้วหรอว่าจะเป็นหน่วยอัลฟ่าน่ะ” แม้แมวเทลจะอธิบายถึงความจริงที่งานนี้ไม่ได้สวยหรู แต่กระต่ายเลซยังก้มหน้าก้มตาผสมยาอยู่อย่างขมักเขม่น

“ตรงจุดนี้หนูรู้แล้วล่ะพี่ แต่หนูเลือกที่จะเข้ามาเอง ทางบ้านก็ไม่สนับสนุนสักเท่าไรนักหรอก แต่เพราะอยากจะช่วยเหลือเหล่าหางระหว่างที่ปฏิบัติภารกิจกัน ครูต่ายเค้าบอกว่ากระต่ายที่เก่งๆสามารถใช้อาวุธปืนของตนเองยิงกระสุนยาไปรักษา และช่วยเหลือจากระยะห่างได้ และยังสามารถโจมตีสนับสนุนจากระยะห่างได้ยอดเยี่ยมอีกด้วย” กระต่ายเลซที่ตอนนี้หยุดผสมยาแล้วกำลังมองผลงานของตัวเองอย่างชื่นชม ในมือของเลซกำลังถือขวดยาสีส้มที่ได้จากการผสมยาสีแดงและยาสีเหลืองลงไป กระต่ายน้อยเขย่าขวดยาเบาๆ ของเหลวสีส้มในขวดนั้นไหวไปตามแรงเขย่าจนเกิดฟองปุดๆขึ้นมา เลซขยับขวดนั้นเข้ามาใกล้ๆหน้าเพื่อจะสังเกตุลักษณะของยา เลซเขย่าขวดเบาๆอีกครั้งซึ่งทำให้เกิดฟองปุดๆขึ้นมามากยิ่งขึ้นและระเบิดใส่หน้าของเลซดังตูมทันที สองแมวที่กำลังนั่งเล่นนอนเล่นสะดุ้งโหยงและรีบหันไปทางต้นเสียงทันที

“เลซ” ทั้งคู่ตะโกนถามอย่างตระหนกเพราะเกิดควันสีส้มคลุ้งรอบๆที่เลซนั่งไปจนหมด มีแต่เพียงเสียงจามแค่กๆออกมา แมวโจ้กับเทลเอาหมอนหนุนมาพัดโบกไปมาเพื่อไล่ควันให้จางออกไป กระต่ายเลซยังคงค้างที่ท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มีแต่เพียงขวดทดลองที่บรรจุของเหลวสีส้มเท่านั้นที่หายไป

“แค่กๆ ตกใจแทบแย่แน่ะ” เลซเอ่ยคำออกมาซึ่งดูน้ำเสียงเป็นปรกติมาก ไม่มีวี่แว่วแห่งความตกใจให้พบเห็น “เลซเป็นอะไรรึป...” แมวทั้งสองหยุดพูดและมองไปที่เลซอย่างตื่นตระหนก “ไม่เป็นอะไรค่ะพี่ แค่รู้สึกมึนๆหัวเล็กน้อยเอง สงสัยเพราะระเบิดใส่หน้าแบบระยะประชิดล่ะมั้ง” เลซตอบอย่างระรื่นเป็นปรกตี แต่บนหัวของเลซนั้นมีเศษแก้วจากขวดทดลองปักกลางหัว และมีเลือดไหลเป็นทางลงมา เลซเอามือปาดหน้าของตัวเองจนสัมผัสกับของเหลวบนหน้าผากของตน จึงนำหลังมือที่เปียกนั้นมาดู

“ตายจริง น้ำยากระเด็นเลอะหน้าหมดเลย ว่าแต่ทำไมมันออกสีแดงๆได้หว่า หรือว่าเราจะผสมยาสีเหลืองน้อยไป” แมวโจ้กับแมวเทลกำลังอธิบายแบบตะกุกตะกักเพราะความตกใจ ซึ่งทั้งคู่กอดตัวกลมกันแล้ว

“เลซ ละ ละ เลือด” “เลื่อนหรอคะพี่ แหมขอบคุณมากเลยพี่ ตอนนี้หนูก็สึกไม่ค่อยดี สงสัยร่างกายหนูมันกำเริบอีกแล้ว แย่จริงๆที่เหนื่อยง่ายและอ่อนแอแบบนี้” เลซถอนหายใจและเก็บของใส่กระเป๋าตนเอง

“หะ หะ หัว หัวเลซ หัวเลซ…” แมวทั้งคู่ยังคงพยายามบอกให้รุ่นน้องกระต่ายรู้ตัวแต่เหมือนจะไม่เป็นผล “อ้อ หัวหนูไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะพี่ แค่เวียนหัวกับมึนๆนิดหน่อยเท่านั้นเอง มันเป็นอาการปรกติของหนูอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่นำยานี่มันติดแน่นดีจัง เช็ดเท่าไรก็ไม่ยอมหมดสักที ผ้าเช็ดหน้าหนูเปียกหมดแล้ว” เลซโชว์ผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ให้ดูซึ่งตอนนี้ถูกย้อมไปด้วยสีแดงทั้งผืนแล้ว แมวทั้งสองขนลุกซู่กอดกันกลมและปากพะงาบๆ แม้ตัวเองอยากจะกรีดร้องออกมาก็ไม่มีเสียงที่จะร้องออกมาได้

“งั้นหนูไปก่อนนะคะพี่ แล้วเดี๋ยวมาคุยเล่นกันใหม่นะคะพี่เทล พี่โจ้” กระต่ายเลซโบกมือลาและสะพายเป้สัมภาระที่กลางหลังและเดินออกไปแบบโซซัดโซเซออกจากที่พักหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่ง “สงสัยเพราะแรงระเบิดกับผลของยาแน่เลย รู้สึกโลกมันหมุนๆไปหมดเลย อย่างงี้ทำเป็นะเบิดStunดีมั้ยนะ” กระต่ายเลซพูดกับตนเองขณะเดดินกลับบ้าน ซึ่งเหล่าหางต่างๆที่เห็นเลซที่มีเศษแก้วปักหัวเดินกลางถนนต่างยืนตกใจ บางตัวถึงกับช็อคหมดสติไป เพราะที่หัวของเลซตอนนี้โลหิตสีแดงกำลังพุ่งปรี๊ดเหมือนปลาวาฬพ่นน้ำเหนือหัว


ทางด้านของค้างค้าวอาร์มนั้นกำลังสอนสมาชิกน้องใหม่ที่ชื่อว่าดาอยู่ ซึ่งเนื้อหาที่อาร์มสอนนั้นไม่ใช่เนื้อหาของศาสตร์เวทมนต์ของค้างคาว แต่กลับเป็นเรื่องทั่วๆไปเท่านั้น

“ค้างคาวอย่างพวกเราเนี่ยมีร่างกายที่อ่อนแอและบอบบาง จึงต้องระวังตัวให้มากๆรู้มั้ยจ๊ะ และยิ่งเป็นกุลสตรีแบบนี้ด้วยแล้วยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษเลย เพราะผิวที่ขาวสวยไร้รอยแผลเป็น ก็เป็นเสน่ห์สำหรับค้างคาวได้เหมือนกัน” อาร์มหมุนตัวโชว์เรือนร่างของตนที่ขาวสวยเหมือนดั่งน้ำนม รูปร่างที่เพรียมงามดั่งนางแบบ ผมเขียวผมฟ้าที่ยาวสลวยที่พริ้วไปกับแรงเหวี่ยงหมุนตัว

“พี่อาร์มสุดยอดเลย หนูอยากสวยได้อย่างพี่อาร์มจัง แต่ดูตัวหนูสิคะ สูงก็ไม่สูง สีผิวก็ไม่สวย แถมหน้าตาก็ยังไม่สวยเท่าพี่อาร์มเลย” ค้างคาวรุ่นน้องน้อยใจกับตัวเอง อาร์มได้ยินก็เดินมากอดจากด้านหลังและซบหลังห้วของดา “ใครว่าล่ะดา ดาก็สวยในแบบของดาอยู่แล้วนะ และอาร์มก็ชอบดาที่เป็นอย่างนี้ด้วยนะ” อาร์มลูบเส้นผมของกาอย่างเบามือโดยลูบลงเป็นทางเดียว “ผมของดาทั้งสวย ทั้งนุ่ม และหอมอย่างมีเสน่ แม้แต่พี่ พี่ยังชอบเลยนะ” อาร์มพูดด้วยเสียงที่เย้ายวนข้างๆหูของดา ดาที่ได้ยินนั้นหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆทันที

“พ พี่อาร์ม” ดาพูดด้วยเสียงสั่นๆ หัวใจของดาเต็นระรัว มือไม้เริ่มอ่อนแรง แต่อาร์มยังคงโอบกอดเบาๆกับดา “ผิวที่อ่อนนุ่มเหมือนผิวเด็กนี้อีก ใครว่าดาไม่สวยล่ะ ผิวที่อ่อนนุ่มเหมือนเด็กอ่อนอย่างนี้เนี่ยล่ะที่เป็นเสน่ที่ชวนหลงไหลเลยนะ พี่น่ะยังอิจฉากับสิ้งที่ดามีซะอีก” อาร์มค่อยๆลูบไล้จากหัวไล่ดาลงไปที่ต้นแขนอย่างเบามือ

“พ พี่อาร์ม หนูเขินนะ” ดาเริ่มอ่อนไหวเหมือนเรี่ยวแรงกำลังถูกค้าวคาวอาร์มดูดกลืนจากทางการสัมผัส “เดี๋ยวพี่จะสอนวิธีเพิ่มเสน่ให้กับดาเองนะ” อาร์มโอบกอดโดยมือทั้งสองข้างนั้นประสอนตรงใต้หน้าอกของดา

“พ พี่อาร์ม” ดาหันมามองอาร์มด้วยสีหน้าสีแดงระเรื่อและดวงตาที่คล้อยเคลิ้ม


“เบื่อๆๆๆๆ ทำไมมันว่างอย่างงี้นะ” แมวเทลบ่นออกมาด้วยเสียงที่ซังกะตาย “เทล เล่นโยนลูกบอลไล่จับกันไหม” แมวโจ้เดินมาพร้อมกับโยนลูกบอลขนาดใหญ่ขึ้นลงไปมา ซึ่งขนาดใหญ่จนต้องใช้สองมืออุ้ม แต่เนื่องด้วยเป็นบอลยางอัดลมจึงไม่หนัก

“จะบ้าเรอะโจ้ เทลเป็นแมวนะ ไม่ใช่หมา” แมวเทลว่าโจ้กลับแต่ตานั้นเป็นตาแมวโต ปากยิ้มเข้ารูปหน้าแมว สายตาจับตามองลูกบอลขึ้นลงไปมาแบบไม่กระพริบ “งั้นโจ้เริ่มก่อนละกันนะ เอ้า” โจ้โยนลูกบอลไปซึ่งแมวเทลก็ออกตัววิ่งตามไปเก็บทันที แต่ทันทีที่ถึงลูกบอลนั้น แมวเทลจะตะปบลูกบอนนั้นเล่นบ้าง เอาตัวกลิ้งไปกับลูกบอล ซึ่งโจ้ที่ยืนรออยู่ก็ทนไม่ไหวจึงวิ่งไปเล่นลูกบอลกับเทลด้วย ทั้งคู่ต่างสนุกกับการเล่นลูกบอลไปมาจนกระทั่งบอลนั้นกระเด้งไปหยุดหน้าห้องนอนของค้างคาวอาร์ม ทั้งคู่รีบวิ่งหวังจะไปตะปบลูกบอลเล่นแต่ต้องหูผึ่งและหยุดการเล่นทันที ทั้งคู่ค่อยๆย่องเบาๆไปที่ประตูหน้าห้องนอนของอาร์มและพยายามเงี่ยหูฟัง

“พ พี่อาร์ม หนูกลัว หนูไม่เคยลองอะไรแบบนี้มาก่อนเลย” เสียงของค้างคาวดาร้องออกมาด้วยความสั่นกลัว “ไม่ต้องกลัวนะดา ครั้งแรกเหมือนจะน่ากลัว แต่ถ้าผ่านพ้นครั้งแรกไปแล้วก็จะชินเองล่ะนะ” อาร์มพูดปลอบดาที่เสียงดูหวาดกลัว “เทล ได้ยินรึเปล่า” แมวโจ้กระซิปข้างๆหูเทล “ได้ยินเต็มสองหูเลย ตายแล้ว อาร์มครั้งนี้เอาจริงหรอเนี่ย” เทลตอบให้กับโจ้และไม่อยากเชื่อกับเพื่อนของตัวเองที่กล้าลงมือทำกับรุ่นน้องที่พึ่งจะเข้ามาใหม่ๆ

“อ๊ อ๊า--- พ พี่อาร์ม หนูเจ็บนะ” ค้างคาวดาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “อยู่เฉยๆสินะดา พี่เล็งไม่ถูกนะดา” เสียงของอาร์มพูดออกมาด้วยเสียงที่หอบเบาๆ “ว้ายตายแล้วโจ้ ของจริงแน่ๆเลย” แมวเทลหน้าแดงเป็นสีระเรื่อซึ่งไม่ต่างจากโจ้มากนัก และหางของทั้งคู่ยังตั้งพองเหมือนหมอนข้างด้ว

“อดทนหน่อยสิดา” เสียงของอาร์มหอบหนักยิ่งขึ้น “น หนูทนไม่ไหวแล้ว...” ดาร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรมานและก็เกิดเสียงดังปังขึ้นมา เสียงเปิดประฟาดกับผนังดังขึ้นพร้อมกับร่างของแมวสองตัวล้มลงมากองกับพื้น ภายในห้องของอาร์มนั้นดากำลังอยู่ที่เก้าอี้หลังตรง ใบหน้าเชิดให้กับอาร์มที่ยืนก้มตัวมาที่หน้าของดา มือซ้ายนั้นยันที่พนักเก้าอี้ของดาที่นั่งอยู่ ส่วนมือขวานั้นกำลังคีบวัตถุสีดำเป็นเส้นๆอยู่

“ทำอะไรของพวกเธอน่ะ” อาร์มหันมามองค้างกับแมวสองตัวที่บุกเข้ามาที่ห้องของตนและถามด้วยเสียงที่งงๆ “อาร์มนั่นแหละกำลังทำอะไรอยู่ รู้มั้ยว่าทำอะไรลงไป” แมวเทลชี้หน้าอาร์มและวิ่งเข้าไปปัดมืออาร์มออกจากพนักเก้าอี้แล้วยืนป้องดาเอาไว้ “ว้าย” อาร์มร้องออกมาเพราะแมวโจ้พุ่งเข้าไปผลักร่างของอาร์มจนกระเด็นล้มไปนอนบนเตียง “ว้าย พี่อาร์ม” ค้างคาวดาร้องออกมาด้วยความตกใจ แมวเทลรีบเข้าไปสวมกอดและและลูบหัวของดาซึ่งอยู่บริเวณหน้าอกของเธอ

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว พวกเรามาช่วยเธอแล้วนะ คราวนี้ก็หลุดพ้นจากฝันร้ายสักทีแล้วนะ” เทลลูบหัวของดาและตามด้วยเสียงตวาดของโจ้ที่ว่าค้างคาวอาร์ม “เธอ ถึงแม้ว่าเธอจะชอบแกล้งแต่ทำไมต้องทำรุนแรงกับรุ่นน้องแบบนี้ด้วย ถ้ารุ่นน้องเป็นอะไรไปเธอจะรับผิดชอบไหม เธอจะขดใข้ความบริสุทธิ์ของรุ่นน้องยังไง” แมวโจ้ตวาดใส่ไม่ยั้งจนดาต้องร้องปรามออกมา

“ว้าย ตายแล้ว พวกพี่เข้าใจผิดแล้วนะคะ” ค้างคาวดาค่อยๆแกะมือที่กอดอยู่ของเทลออกและวิ่งไปที่รุ่นพี่อาร์มทันที “พี่อาร์มเค้าจะติดขนตาให้กับหนูเท่านั้นเอง แต่หนูกลัวจนเผลอกระดุกกระดิก แล้วพี่อาร์มก็เล็งลำบากมันเลยแทงตาหนู แล้วหนูหลับตาให้พี่เค้าทำหนูก็ยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีกเพราะหนูมองอะไรไม่เห็นเลย” ดาอธิบายให้เหล่าแมวทั้งสองฟังซึ่งแมวเทลก็สังเกตุเห็นอุปกรณ์ติดขนตาตกอยู่บริเวณที่อาร์มเคยยืนอยู่ ซึ่งอยู่ใกล้ๆกับเก้าอี้ที่ดานั่ง เมื่อแมวสาวทั้งคู่เห็นหลักฐานและพยานยืนยันว่าค้างคาวอาร์มนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์ ทั้งคู่ถึงกับเหงื่อแตกท่วม ตัวซีดเผือดไปทั้งตัวและสั่นระลิกไปหมด

“อะ เอ่อ นึกขึ้นได้ว่ามีธุระกับก่าวีหน่อยนะ แหะๆ โทษทีนะอาร์มที่มารบกวน” แมวโจ้พูดตะกุกตะกักและเสียงสั่นซึ่งแมวเทลก็พยัคหน้ารับหงึกๆให้กับสิ่งที่โจ้พูด ทั้งคู่รีบวิ่งพรวดไปที่ประตูจนจะออกจากประตูแล้วแต่จู่ๆประตูก็ปิดดังปัง หน้าต่างทุกบานร่นผ้าม่านปิดแสงเข้าทั้งหมดทันที

“นี่มาแอบดักฟังห้องตัวอื่นกันเลยเรอะโจ้ เทล เสียมารยาท” เสียงของอาร์มโกรธจัดจนทำให้แมวทั้งคู่เข่าอ่อนลงไปนั่งกับพื้นทันที อาร์มค่อยๆยันร่างตัวเองขึ้นจากเตียงช้าๆแต่ยังหันหลังให้อยู่ “ผ เผอิญพวกโจ้ ผ ผ่านมาเพราะเล่นขว้าง บ บอลกันอยู่ ก กับเทลน่ะ” โจ้กอดเทลแน่นและน้ำตาไหลเป็นทางซึ่งไม่ต่างจากเทลมากนักแถมตัวสันเทาทั้งคู่ด้วย

“แล้วยังคิดว่าชั้นเป็นพวกแบบนั้นด้วยเรอะโจ้ เทล” อาร์มหันหน้ามาแต่สีหน้านั้นไม่ได้ฉายแววโกรธแต่เป็นสีหน้ายิ้มจางๆ แต่รอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วนรังสีแห่งความโกรธและอาฆาตแค้น “จ โจ้ ข เข้าใจผิด ป ไปน่ะอาร์ม...ย ยกโทษห ให้ด้วย น นะ” แมวเทลพยักหน้าหงึกๆและยิ่งกอดโจ้แน้นขึ้น

“ใครๆก็เข้าใจผิดกันได้ อาร์มไม่โกรธหรอก” อาร์มหันหลังกลับและมองไปที่ดา ดาที่เห็นโจมองมาทางตนจึงลุกจากเตียงผ่านแมวคู่และเดินออกจากห้องออกไปจนเสียงปิดประตูดังขึ้น “งั้นมาอยู่เล่นกับอาร์มก่อนละกันนะ” สิ้นเสียงอาร์ม ห้องทั้งห้องก็มืดลงเป็นสีดำสนิทและเกิดเสียงหัวเราะขึ้นมาภายใต้เสียงกรีดร้องแห่งความหวาดกลัวของแมวสาวคู่ ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและเกิดเสียงโครมครามดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะของอาร์ม

“โอ๊---- โฮะๆๆๆ เรียกชั้นว่าราชินีสิจ๊ะ”

Author:  blackhole [ Tue Oct 26, 2010 7:46 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.3

Quote:
“อ๋อ ที่บ้านหนูจ้างครูกระต่ายพิเศษมาสอนให้น่ะค่ะ เพราะหนูร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงและเหนื่อยง่าย เลยต้องเรียนอยู่ที่ย้านน่ะค่ะ” เลซตอบ

แก้คำผิดนิดนึง :shock:

ปล.ใครทำแผ่นดินไหว :shock:

Author:  pitinata [ Tue Oct 26, 2010 8:00 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.4

เมื่อไหร่ บทของกิ้งก่าจะมาน้อ :lol:

อยากรู้จังตอนนี้ก่าวีจะทำอะไรอยู่ :mrgreen:

นั่งรออ่านตอนต่อไปอยู่ครับผม :mrgreen:

Page 92 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/