BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

[Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ 12/04 เส้นทางของเสลธ
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6909
Page 95 of 204

Author:  fushigidane [ Wed Oct 27, 2010 6:11 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.4

เข้ามายืนยันความบริสุทธิ์ เค้าปล่าวน้าาา มุขนี้ได้มาจากหนังสือเรื่อOrionตังหาก เค้าไม่ได้เข้าสู่ด้านมืดเลยสักนิดนึง เค้าเหมือนวีที่อยู่กับสายม่อนตังหาก กุปริ๊งๆ

วาจะแต่งกระต่ายให้ดูบื้อๆสักหน่อย ขนาดเลือกโชกขนาดนั้นยังเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะยาเปรอะหน้า แต่สงสัยโหดไปสินะ...ได้มาจากมุขของกินทามะ

"เอะทำไมเวียนๆหัว สงสัยดวดยันเช้าล่ะมั้ง ฮะๆ"
"เอะ ทำไมเปียกๆ แถมเป็นสีแดงด้วย สงสัยกินนำมะเขือเทศมากไปเลยเปลี่ยนสีเลย"
"เฮ้ย อะไรมันจะจะคิดPositveขนาดนั้น"

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Wed Oct 27, 2010 10:03 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.4

fushigidane wrote:
เข้ามายืนยันความบริสุทธิ์ เค้าปล่าวน้าาา มุขนี้ได้มาจากหนังสือเรื่อOrionตังหาก เค้าไม่ได้เข้าสู่ด้านมืดเลยสักนิดนึง เค้าเหมือนวีที่อยู่กับสายม่อนตังหาก กุปริ๊งๆ

วาจะแต่งกระต่ายให้ดูบื้อๆสักหน่อย ขนาดเลือกโชกขนาดนั้นยังเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะยาเปรอะหน้า แต่สงสัยโหดไปสินะ...ได้มาจากมุขของกินทามะ

"เอะทำไมเวียนๆหัว สงสัยดวดยันเช้าล่ะมั้ง ฮะๆ"
"เอะ ทำไมเปียกๆ แถมเป็นสีแดงด้วย สงสัยกินนำมะเขือเทศมากไปเลยเปลี่ยนสีเลย"
"เฮ้ย อะไรมันจะจะคิดPositveขนาดนั้น"



มุกโอไรออน ไม่ไหวจะเคลียร์อ่ะ นายแสงแอบแต่งติดเรท จนแพนด้ารับไม่ได้ เลิกอ่าน
(เสียตังซื้อไปแล้วเล่มนึง...) TTvTT

Author:  fushigidane [ Wed Oct 27, 2010 11:38 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

“ฟุ่บๆๆๆๆๆ...ฉึกๆๆๆๆ” เสียงพุ่งแหวกอากาศของศรธนูจำนวนมากตรงไปปักยังต้นไม้แต่ละต้น ณ ชายป่าชานเมือง เหล่ากิ้งก่าร่วม12ตัวต่างฝึกซ้อมการยิงธนูร่วมกัน โดยแต่ละตัวจะยืนประจำต้นไม้ตนเองแต่ละต้นและฝึกยิงให้เข้าเป้า “ดีมากๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่เป็นวันแรกที่พวกเราได้เริ่มการฝึกกันนะ แต่สามารถยิงได้ดีหมดทุกตัวเลย” กิ้งก่าวีในชุดTricksterที่มีปลอกแขนสีฟ้าปรบมือให้กับเหล่ารุ่นน้องของตนเอง

“เดี๋ยวขอไล่ชื่อกิ้งก่าแต่ละตัวหน่อยนะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าครั้งนี้จะมีกิ้งก่าจำนวนมากขนาดนี้นะเนี่ย เดี๋ยวจำผิดแล้วจะแย่นะ เอ่อ...” วีกำลังนึกชื่อกิ้งก่าตัวแรกที่อยู่แถวหน้าสุด ถ้าเรียงลำดับแถวกิ้งก่าที่ฝึกซ้อมกับเป้าต้นไม้

“หลบหลีกคุงครับ” “หลุมดำครับ” “ชามะนาว” กิ้งก่าแต่ละตัวค่อยๆขานชื่อของตัวเองเรียงลำดับโดยไม่รอให้วีเอ่ยเรียกทีละตัว แต่กิ้งก่าตัวที่สามตอบแบบห้วนๆด้วยเสียงที่ไม่สบอารมณ์ ซึ่งวีก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เมื่อวีเดินไปถึงตัวที่สี่ก็เริ่มเอ่ยชื่อเรียงตามลำดับไปเรื่อยๆเมื่อวีเดินมาถึง”

“ราคุโอครับ” “เติร์กครับ” “ราเฟซครับ” “ก่าเอจิครับ” “ก่าเมอร์ซี่ครับ” “025859934dครับ” เหล่ากิ้งก่าทุกตัวต่างชะงักทันทีที่ได้ยินชื่อประหลาดของกิ้งก่าสีเหลืองตัวนี้ “เอ่อ นี่ชื่อจริงๆหรือว่าอะไรน่ะ ทำไมมันมาเป็นหมายเลขงี้เนี่ย” วีถามแบบงงๆเพราะเกิดมาพึ่งจะเคยได้ยินชื่อแบบนี้เป็นครั้งแรก “ชื่อจริงครับ” กิ้งก่าชื่อหมายเลขตอบแบบปรกติแบบไม่เคอะเขินแต่อย่างใด

“งั้นขอให้เพื่อนๆและเราเรียกว่า “โค้ด” ได้ไหม ชื่อยาวๆอย่างนั้นเรียกยากจัง” วีเสนอชื่อใหม่ให้กับกิ้งก่าหมายเลขซึ่งดูเหมือนจะพอใจและชอบใจกับชื่อใหม่นี้ด้วย “เอาครับๆ เท่กว่าชื่อเดิมผมอีก” ก่าโค้ดยิ้มและพยักหน้าให้กับวีพร้อมรับชื่อใหม่ไปใช้ทันที “ดีแล้วๆ ตอนแรกกลัวจะไม่ชอบใจที่ต้องเปลี่ยนชื่อเรียกซะอีกนะ” วีขยี้หน้าผากก่าโค้ดเบาๆก่อนที่จะเดินไปหากิ้งก่าตัวอื่น

“ก่าเฮฟครับ” “ก่าลินครับ” “ก่าตั๊นครับ(THUN)” “ก่าโคจิครับ” “ก่าราเซ็พครับ” เมื่อวีเดินครบหมดทุกตัวแล้วจึงเดินมาที่กลางๆแถวของกิ้งก่า “เอาล่ะ เดี๋ยวเราพักกันหน่อยละกันนะ ฝึกซ้อมกันมาก็นานแล้วคงจะเมื่อยบ้างล่ะ พักตามอัธยาศัยเลยนะ” วีพูดจบเหล่ากิ้งก่าต่างร้องเฮและแยกย้ายกันไปพัก บ้างก็ไปริมแม่น้ำเพื่อไปเล่นน้ำ บางกลุ่มก็วิ่งเล่นกันบ้าง และมีบางส่วนที่เข้ามานั่งคุยกับรุ่นพี่ของตน เหลือเพียงแต่กิ้งก่าชามะนาวเท่านั้นที่เก็บคันธนูและกระบอกของตนมาสะพายและเดินออกจากป่าไปทางเมือง

“ชามะนาวไปไหนน่ะ พี่วีเค้ายังไม่ได้บอกให้เลิกเลยนะ” กิ้งก่าโค้ดทักขณะวิ่งเล่นกับเพื่อนอีกสองตัว “น่าเบื่อ ให้ทำอะไรก็ไม่รู้ ฝึกแต่ยิงเดิมๆ ที่จริงไม่เก่งล่ะสิเลยไม่กล้าสอน” ชามะนาวแขวะกิ้งก่าวีที่ไม่ยอมสอนอะไรให้ กิ้งก่าทั้งหมดที่ได้ยินต่างอารมณ์ขึ้นทันทีที่ว่ารุ่นพี่ “พูดงี้ได้ยังไงน่ะชามะนาว ถ้าเราไม่ฝึกแต่แรกเริ่มแล้วจะไปต่อได้หรอ แล้วพี่กิลก็บอกด้วยว่าพี่วีเค้ายังร่างกายไม่ค่อยฟื้นตัวย” ก่าหลุมดำหยุดวิ่งเล่นกับเพื่อนและเดินมาว่าเพื่อนใหม่

“เหอะ แค่ยิงธรรมดาๆแค่นี้เราทำได้หมดแล้ว ก็แกมันอ่อนซ้อมเองนี่นา” ก่ามะนาวผลักไหล่ก่าหลุมดำที่เดินเข้ามาใกล้จนเซถอยไป “ส่วนนั่นก็ข้ออ้างที่ไม่อยากแสดงให้ดูสินะพี่วี ใจจริงคงไม่กล้ามากกว่า” ชามะนาวยังไม่วายที่จะแว้งไปแขวะรุ่นพี่ของตน “เป็นอะไรของนายน่ะ แขวะคนอื่นไปทั่วแล้วมีปัญญาไต่ระดับไปถึงแบบพี่วีเปล่าเถอะ” ก่าเฮฟฟเริ่มอารมณ์ฉุนขาดที่กับสิ่งที่กิ้งก่าปากเสียพูดขึ้นมา “จะเอาเรอะ” กิ้งก่าปากเสียทิ้งคันธนูและตั้งท่าจะชกใส่ก่าเฮฟ

“พอได้แล้ว ตรงนั้นน่ะ” วีตะโกนห้ามปรามและลุกขึ้นเดินไปยังกลุ่มกิ้งก่าที่ทะเลาะกัน โดยมีกิ้งก่าทั้งหมดเดินตามรุ่นพี่ของตนไปด้วย “ข้าพเจ้าไม่ว่าอะไรนะที่คิดว่าไม่เก่งหรืออ่อนหัดอย่างที่ชามะนาวว่า แต่การไม่สนใจกับคันธนูด้วยนี่ข้าพเจ้าว่ามันไม่ดีเลยนะ” วีเดินเข้ามาเตือนและเก็บคันธนูที่กิ้งก่าตัวนั้นขว้างทิ้งลงไปและยื่นคืนให้ “และการที่จะไปรุนแรงกับเพื่อนและยังไม่ให้เกียรติด้วยนี่มันดีแล้วหรอชามะนาว” กิ้งก่าอันธพาลคว้าคันธนูของตนอย่างไม่แยแส

“เฮอะ งั้นรุ่นพี่ช่วยแสดงฝีมือให้ผมชมหน่อยสิ ไอท่าการยิงศร10ดอกที่เป็นท่าประจำตัวของพี่น่ะ” ชามะนาวไล่ต้อนก่ารุ่นพี่ เพราะรู้ว่าร่างกายของก่าวีนั้นยังไม่ฟื้นตัวเหมือนอย่างที่วาฬกิลเคยกล่าวเอาไว้ และท่าประจำตัวของวีนั้นก็เป็นท่าที่ยากด้วย ถ้าสภาพร่างกายไม่พร้อมจริงไม่สามารถทำได้แน่ “ชามะนาวเลิกทีได้มั้ย รู้ทั้งรู้ว่าพี่วีเค้ายังไม่ค่อยฟื้นตัวและจะให้พี่เค้าฝืนทำอีก” ก่าเมอร์ซี่และเหล่ากิ้งก่ารุ่นน้องช่วยกันแย้งกับสิ่งที่ชามะนาวได้ว่าไป

“ถ้าข้าพเจ้าทำได้ ชามะนาวจะต้องขอโทษเพื่อนและคันธนูกับสิ่งที่ได้ทำลงไป ตกลงมั้ย” วียื่นข้อเสนอให้กับชามะนาวซึ่งยิ้มให้กับตัวเองว่าติดกับแล้ว “ถ้ารุ่นพี่ทำไม่ได้ ผมจะไม่เชื่อฟังและจะทำตามใจผม และจะประกาศให้ชาวเมืองรู้ว่าพี่มีดีแต่ท่า” ชามะนาวยื่นข้อเสนอกลับซึ่งยิ่งทำให้เหล่ากิ้งก่านั้นไม่พอใจมากยิ่งขึ้น

“ตกลง ข้าพเจ้ารับข้อเสนอ” วียื่นมือไปขอยืมคันธนูจากก่าชามะนาวและรับมาพร้อมกับศรสิบดอก จากนั้นวีเดินไปยังจุดที่เหล่ากิ้งก่ารุ่นน้องได้ซ้อมยิงธนูกันและตั้งท่าพร้อมจะยิงธนู กิ้งก่ารุ่นน้องทุกตัวต่างให้ความสนใจกับวีแม้แต่ชามะนาว แต่กลับมีรอยยิ้มแห่งชัยชนะเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่อยู่ภายใน วีเริ่มยิงศรออกจากคันธนูอย่างรวดเร็วทันทีทีละดอกๆ แต่เมื่อถึงดอกที่เก้านั้น ศรนั้นยิงเบี้ยวและและร่อนตกลงมาเหมือนขึ้นธนูแล้วยิงออกมาแบบไม่ได้ง้าง วีทิ้งมือทั้งสองข้างลงมาข้างๆตัวพร้อมกับเสียงที่เย้ยหยันของกิ้งก่ารุ่นน้อง

“สุดท้ายพี่วีก็เก่งแต่ท่าจริงๆ คันธนูนั้นพี่เก็บไปเถอะ ผมไม่อยากได้จากกิ้งก่าที่ดีแต่ท่าอย่างพี่” ชามะนาวพูดเสร็จก็เดินออกจากป่าไปทางเมืองทันที เหล่ารุ่นน้องของวีพากันกรูเข้าไปหารุ่นพี่ของตนเพราะเป็นห่วง


“พี่วีไม่เป็นอะไรมากจริงๆนะ” กิ้งก่าหลบหลีกคุงถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรมากหรอก แค่รู้สึกปวดแขนนิดหน่อยเองตอนที่ยิงตอนนั้นน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก” วีจับแขนขวาและค่อยๆนวดเบาๆเพื่อลดความปวดลง “ผมล่ะหมั่นใส้เจ้าชามะนาวจริงๆ เก่งมาจากไหนถึงได้มาพูดแบบนี้” “ใช่เลยตั๊น ฟังแล้วอยากตั๊นหน้าให้หงายไปเลยด้วยซ้ำ”

“เดี๋ยวเก่งเมื่อไหร่จะจับลากPVPให้เสียความมั่นใจเลย” ก่าตั๊น ก่าลิน และก่าราเฟซต่างพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวซึ่งกิ้งก่ารุ่นน้องก็เห็นด้วยพลางพยักหน้าหงึกๆให้ “อืมมม แต่ข้าพเจ้าก็ยิงอย่างที่เค้าท้าไม่ได้จริงๆน่ะแหละนะ” ก่าวีพูดลอยๆออกมา เมื่อเหล่ารุ่นน้องได้ยินก็ห้ามปรามพี่วีทันที

“พี่วีพูดงี้ก็ไม่ถูกนะ ถ้าพี่วีร่างกายพร้อมนะ เจ้าชามะนาวได้อ้าปากค้างแหงๆ” ก่าโคจิพูดสนับสนุนซึ่งตามด้วยเสียงเฮฮาของเหล่ากิ้งก่า “หึหึ แต่อย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะนะ ถึงแม้ข้าพเจ้าจะยิงได้ก็จริง แต่ถ้าเค้ายังอยู่ซ้อมกับพวกเรา อะไรที่แย่ๆก็คงจะเกิดขึ้นเรื่อยๆน่ะแหละ หรือว่าอยากให้เกิดอย่างนั้นฮึ” วีถามขึ้นมาซึ่งรุ่นน้องต่างส่ายหน้าขวับๆปฏิเสธทันที

“แต่ข้าพเจ้าดีใจนะที่มีกิ้งก่ารุ่นน้องน่ารักๆอย่างนี้ร่วมสิบตัวแน่ะ” วียิ้มภูมิใจซึ่งรุ่นน้องฟังแล้วต่างพากันเคอะเขินขึ้นมา “พี่ก็ พูดอะไรน่ะ ก็พวกผมชอบและนับถือรุ่นพี่วีมากเลยนะ” ก่าโค้ดพูดขึ้นมาซึ่งต่างตัวก็ตอบใช่ๆสนับสนุนเพื่อแก้เขินของตัวเอง “พี่ดูสิ พี่ได้ลงหนังสืออย่างนี้เลยนะแล้วจะไม่ให้พวกผมประทับใจได้ยังไงล่ะ” ก่าเติร์กหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาโชว์ ซึ่งหน้านั้นเป็นรูปของกิ้งก่าวีกำลังลอยตัวลงกลางอากาศหลังจากที่กระโดดขึ้นไปยิงชุดศรลงพื้น

“อ๊ะเติร์กมีภาพนี้ด้วยหรอเนี่ย หายากมากๆเลยนะ” หลบหลีกคุงทักขึ้นมาเพราะไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อน “ใช่มั้ยล่าๆ เท่แบบนี้ใครๆก็อยากมีกันทั้งนั้นใช่มั้ยล่า” เสียงเติร์กเริ่มพูดยียวนแกล้งเพื่อนที่มีภาพนี้เก็บไว้ “โห่เติร์ก แค่ภาพ อย่าลืมดินี่พี่วีตัวเป็นๆอยู่ตรงนี้นะ จะดูจะเห็นเมื่อไรก็ได้ทุกเวลาอยู่แล้วววว” หลังจากที่ก่าราคุโอพูดเสร็จก็เกิดเสียงเฮขึ้นมาทันที

“พี่วีๆ โชว์ท่านี้ให้ดูหน่อยนะพี่นะ น้า” ก่าลินสะกิดไหล่และมองด้วยสายตาที่ออดอ้อน ซึ่งตอนนี้ทุกตัวต่างมองด้วยสายตาที่ออดอ้อนพร้อมใจกัน วีเหงื่อตกกับภาพที่เห็นเพราะช่างเหมือนกับเด็กที่ออดอ้อนขอของเล่นใหม่ และของเล่นชิ้นนี้ก็ไม่พร้อมเสียด้วย

“เอ้อ...ไว้ข้าพเจ้าหายดีก่อนแล้วจะแสดงให้ดูนะ” วีตอบออกมาซึ่งตามด้วยเสียงเฮดังขึ้นมา “สัญญานะพี่ ห้ามลืมนะ” เหล่ารุ่นน้องต่างแย่งกันพูด “ข้าพเจ้าว่าข้าพเจ้าน่าจะลืมแน่ๆ ยังไงๆก็ช่วยเตือนหน่อยละกันนะถ้าข้าพเจ้าหายดีแล้ว” วีให้สัญญากับรุ่นน้องซึ่งต่างพากันดีใจกันถ้วนหน้า วีพ่นลมหายใจออกมาและยิ้มออกมาเพราะเห็นรุ่นน้องของตัวเองเหมือนเด็กก็ไม่ผิด “เอาล่ะๆ พอเรื่องนี้ก่อนละกันนะ” วีลุกขึ้นยืนและยกมือห้ามให้เหล่ารุ่นน้องสงบลงซึ่งทำตามโดยทันที

“ไหนๆก็เข้าหน่วยอัลฟ่ากันแล้ว แล้วอยากเป็นกิ้งก่าสายไหนกันล่ะ” วีลงไปนั่งพิงต้นไม้อีกครั้ง “เอ๊ะพี่วี มีสายแยกอีกด้วยหรอพี่วี” กิ้งก่าหลบหลีกคุงถามขึ้นด้วยความสงสัย “อืมมม มีสิ ความจริงแล้วกิ้งก่ามีทั้งหมดสองสายนะ คือสายTricksterซึ่งเป็นสายที่พี่เป็นอยู่ กับอีกสายนึงเรียกว่าSlayerนะ....” วีค้างเพราะทำให้ความคิดนั้นแว่บนึกถึงกิ้งก่าดาเนะในทันที “แล้วสายSlayerเป็นยังไงหรอพี่ ไม่เห็นเคยได้ยินเลย” กิ้งก่าเอจิเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เงียบไปนาน

“อืมมม ความสามารถของSlayerนั้นจะเป็นการยิงศรพลังงานซึ่งกลั่นมาจากพลังงานของตนเอง และศรพลงงานนั้นจะทะลุทะลวงสิ่งกีดขวางทุกชนิดและไม่สามารถหลบได้ด้วย เรียกได้ว่าช้าแต่ชัว แต่Tricksterจะรวดเร็วและว่องไวเข้าแลกน่ะ” วีอธิบายแบบคล่าวๆให้รุ่นน้องฟัง

“โห ฟังแล้วเท่ดีแหะ แล้วพี่วีสอนได้รึเปล่าครับ” ก่าราเซ็พถามขึ้นมาด้วยความสนใจ ซึ่งหลุมดำกับราเซ็พก็สนใจด้วยเหมือนกัน “ถ้าเป็นแรกเริ่มต้นล่ะก็ข้าพเจ้าพอสอนให้ได้ แต่ถ้าถึงตรงท่าศรพลังงานแล้วข้าพเจ้าคงไม่สามารถสอนได้แล้วล่ะนะ” วีพูดอย่างเสียดายและยิ่งทำให้นึกถึงดาเนะเข้าไปอีก “อะ ใครอยากเป็นกิ้งก่าTricksterบ้างยกมือขึ้น” วีถามขึ้นมาพร้อมกับการยกมือของกิ้งก่ารุ่นน้องจำนวนมาก

“โห เยอะเหมือนกันนะเนี่ย เหลือแค่หลุมดำ ราเซ็พ และก็ลินสินะที่เลือกสายSlayer” วีหันไปมองกิ้งก่าทั้งสามตัวที่ไม่ได้ยกมือในตอนแรก “เอาล่ะ งานวันนี้พอแค่นี้ก่อนละกันนะ แล้วค่อยเจอกันใหม่ในวันพรุ่งนี้ที่นี่เวลาเดิมนะ” วีกล่าวลาซึ่งเหล่ารุ่นน้องก็ต่างวิ่งไปเก็บคันธนูกับกระบอกใส่ศรของตนเกาะกลุ่มกันเดินกับก่าวีด้วย

“เป็นอะไรไปหรอหลุมดำ เห็นนิ่งเงียบตั้งแต่เรื่องSlayerแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ข้าพเจ้าจะพยายามสอนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เอง” วีเอามือขยี้ผมของหลุมดำเบาๆ “พี่วี พี่วีบอกว่าSlayerเป็นผู้ใช้ศรพลังงานใช่มั้ยครับ” หลุมดำถามกับวีซึ่งวีก็พยักหน้าให้

“ผมเจอกิ้งก่าตัวหนึ่งตอนเช้ากลางป่า ตอนนั้นผมปืนต้นไม้เพื่อจะสังเกตุทิศทางมาเมืองแห่งนี้ แต่ตอนลงมาผมลืมเอาอุปกรณ์ของผมลงมาด้วย แล้วมีกิ้งก่าตัวหนึ่งเดินเข้ามาถามผมว่าลืมไว้ตรงไหน ผมก็ชี้ไปแล้วเขาก็ยิงเหมือนศรพลังงานสีเขียวตรงไปที่กิ้งไม้นั้น แล้วของๆผมก็ตกลงมา” วีได้ยินถึงกับหยุดเดินและจับไหล่หลุมดำถามด้วยเสียงที่จริงจัง

“หลุมดำเจอที่ไหนนะ แล้วลักษณะกิ้งก่าตัวนั้นเป็นยังไงบ้าง” วีร้อนรนถามเพราะอาจจะเป็นเพื่อนดาเนะของตนที่กำลังเป็นหวงและตามหา “ผมเจอเขาในป่าที่พวกเราฝึกซ้อมกันน่ะครับ แต่ผมเจอตรงใกล้กับที่จะออกไปเมืองแห่งแสงแล้วด้วย ซึ่งอยู่ห่างไม่มากจากที่เราฝึกซ้อมกันน่ะครับ” หลุมดำค่อยๆตอบให้กับวี

“แล้วลักษณะล่ะ ลักษณะของกิ้งก่าตัวนั้นล่ะ” วียังคงร้อนรนถามทำให้เหล่ากิ้งก่ารุ่นน้องเริ่มสงสัยในตัวพี่วี “เป็นกิ้งก่าสีเหลืองเหมือนพี่วีเลย สวมผ้าคลุมไหล่คอสูงสีน้ำตาล และกางเกงสีขาวครีมที่เป็นเครื่องแบบของกิ้งก่านักธนูระดับต้นพี่ แต่คันธนูกลับเป็นธนูไม้เหมือนของพวกผมเลย” คำตอบทั้งหมดออกมาจากปากของหลุมดำทำให้วีใจชื้นขึ้นมาว่าเพื่อนดาเนะยังมีชีวิตปลอดภัยอยู่

“หลุมดำ ขอบใจมากนะ แล้วข้าพเจ้าสัญญาว่าจะให้หลุมดำกับกิ้งก่าที่อยากเรียนสายSlayerได้สามารถยิงศรพลังงานได้แน่นอน เพราะเพื่อนของข้าพเจ้าสามารถยิงศรพลังงานได้และเป็นตัวเดียวกับที่หลุมดำได้พูดออกมาด้วย” เหล่ารุ่นน้องกิ้งก่าที่อยากเป็นSlayerต่างเฮร้องด้วยความดีใจที่จะมีผู้สอนให้กับตน

“ดาเนะ...” วีมองไปที่ป่าทางหน้าเมืองก่อนที่จะโบกมือลากับรุ่นน้องที่หน้าเมืองและรีบวิ่งกลับไปที่ฐานของกลุ่มDR อันเป็นที่พักของหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่ง ส่วนเหล่ารุ่นน้องนั้นยังไม่เข้าเมืองแต่เดินไปที่ต้นไม้หน้าเมืองที่มีกลุ่มหางบางส่วนไปรุมล้อม ซึ่งวาฬกิล ไบสันนนท์ เพนกวิ้นเจ็ทและนัทยืนอยู่ตรงนั้นด้วย


ท่ามกลางป่ายามเย็น บรรยากาศรอบด้านเริ่มมืดลง ความเงียบแห่งป่าที่สงัดจนไม่ได้ยินเสียงอะไร มีเพียงแต่เสียงกรอบแกรบที่เหยียบกิ่งไม้และใบไม้แห้งเท่านั้น กรงเล็บเท้าของกิ้งก่าสีเหลืองตัวหนึ่งกำลังย่างก้าวกลางป่าอย่างช้าๆ ข้อเท้าถูกพันด้วยผ้าสูงไปจนถึงส่วนที่ปลายกางเกงลงมาปิด กางเกงสีขาวครีมแต่มีรอยสกปรกจากการเดินทางในป่า ชุดคลุมใหล่สีน้ำตาลเข้มตัดลายด้วยสีน้ำตาลอ่อน มือซ้ายถือคันธนูที่ทำจากไม้มาดัดเป็นทรงโค้งแล้วขึงด้วยเส้นเอ็นธรรมขาติ กิ้งก่าตัวนั้นค่อยๆเดินตาทางในป่าไปเรื่อยๆจนกระทั่งแสงแดดยามเย็นสีส้มสาดส่องที่ชายป่า จึงยกมือขวาที่มีปลอกแขนโลหะอ่อนมาบังต่อเพราะปรับสายตาไม่ทัน เมื่อปรับสายตาได้แล้วจึงลดระดับมือลงมา ดวงตาสีเขียวอ่อนใบไม้กระทบกับแสงแดดยามเช้าก่อให้เกิดประกายที่สวยงาม แต่ในดวงตานั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่โศกเศร้า แต่ภายใตดวงตาที่โศกเศร้านั้นก็แฝงไปด้วยแววตาแห่งความแค้นอยู่ภายใน มือของกิ้งก่านั้นกำแน่นและสั่นด้วยความแค้นที่ถาถมเข้ามา

“สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเรา ต้องมลายหายไปทั้งหมด และยังใช้มาทำร้ายเราอีก...” เสียงสบถไม่พอใจออกมาจากปากกิ้งก่าตัวนั้น “อภัยให้ไม่ได้ อภัยให้ไม่ได้.... อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด ไอ้พวกธาตุแห่งความชั่วร้าย Shade...” ดาเนะระบายความแค้นในใจออกมา แม้จะอยู่เพียงลำพังเพียงแค่ตัวเดียว็ตาม

“ทั้งวี ทั้งเสลธ กิ้งก่าตัวสำคัญสำหรับเรา ทุกตัวต้องมาจากเราไปเพราะแก ชั้นจะต้องฆ่าแกให้ได้ เพื่อวีและเสลธ...เพื่อนที่สำคัญของเรา” กิ้งก่าตัวนั้นลั่นคำมั่นออกมาเพื่อเพื่อนที่สูญเสียไปทั้ง2 สายตาทั้ง2ข้างมองลงมาที่มือของตนเองและเกิดพลังงานสีม่วงบนมือของกิ้งก่าเจ้าของคำมั่น

“สเลธ ชั้นจะปลดปล่อยนนายจากความทรมานและฝันร้ายเอง” จากนั้นจึงสะบัดมือเพื่อสลายคลื่นพลังงานและเดินทางออกชายป่า ซึ่งข้างหน้าเป็นที่ราบโล่งที่เต็มไปด้วยแต่ทุ่งหญ้า และไกลไม่มากออกไปก็มีหมู่บ้านเล็กๆอยู่ซึ่งเป็นจุดหมายที่กิ้งก่าตัวนี้จะเดินทางไป

“คาเลียนก้า...สถานที่ๆขับไล่เราออกมา...และเราก็ต้องกลับไปอีกครั้งหรือนี่” เสียงถอนหายใจดังขึ้นมาหลังสิ้นประโยค แล้วเท้าก็เริ่มก้าวออกไปเพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านแห่งนั้น

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Wed Oct 27, 2010 11:42 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

เจิมๆๆๆ

ฟิคตอนใหม่มีวายนิ๊ดดดดดดเดียวเอง :oops:

Author:  MonkeyMage [ Wed Oct 27, 2010 11:43 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

สมาชิกกิ้งก่า... เยอะมากสุดๆ

เอาสมาชิกจากทีมอื่นมารวมกันจะได้เท่ากับก่ามั้ยนี่ :lol:

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Wed Oct 27, 2010 11:45 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

MonkeyMage wrote:
สมาชิกกิ้งก่า... เยอะมากสุดๆ

เอาสมาชิกจากทีมอื่นมารวมกันจะได้เท่ากับก่ามั้ยนี่ :lol:


อัตราส่่่วน 1/2 เลยละมั้งน่ะ :lol:
กิ้งก่าเยอะสุดๆ แต่กิ้งก่าก็เป็นตัวเด่นของเรื่องนี่นะ ทำไงได้ :oops:

Author:  blackhole [ Wed Oct 27, 2010 11:59 am ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

เฮ มีบทแล้ว :D ส่วนนิสัยนั้นขี้ลืมเหมือนตัวจริงเป๊ะ :shock:

Author:  CooLWaTer [ Wed Oct 27, 2010 12:12 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

:o กด ctrl+f คำว่า ก่าเยอะทั้งหมด 121 คำ

Author:  JJmall [ Wed Oct 27, 2010 1:17 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

CooLWaTer wrote:
:o กด ctrl+f คำว่า ก่าเยอะทั้งหมด 121 คำ


shock~!! :o

หักมุมมากมาย ตอนแรกนึกว่าดาเนะจะกลับมาตามหาวีแล้วมาเจอตอนนี้เข้าพอดี นึกว่าจะฝึกท่าศรล่องหนได้

แล้วช่วยยิงให้ขึ้นแบบตอนที่ 1 ของ Sc1 แบบอารมณ์ประมาณว่า..

อร๊างงงง วี เรากลับมาช่วยวีแล้วนะ เดินคนเดียวในป่าขาดเธอว์ไปไม่ได้.. ม่ายยยยยนะ~ ลางสังหรผิด :cry:


ชามะนาวเหมือนจะเย็นชากว่าเสล(ด)ธอีกนะนี่ ไม่แน่ๆ อาจจะเป็นตัวร้ายที่โดน shade ตอนหลัง

ประมาณว่า MuHaHaHaHaHa ข้าได้มีพลังความมืดมากกว่าเซร่าและเก่งที่สุด เก่งกว่ารุ่นพี่วีอีก ฮ่าๆๆๆ- -

ไม่สิ คงเป็นไปไม่ได้หรอก- -

แอร๊ยย รอตอนต่อไป ว่าจะ Y ได้อีกแค่ไหน >w<~

Author:  rafaz [ Wed Oct 27, 2010 3:48 pm ]
Post subject:  Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน3.5

และแล้วผมก็ได้ออกโรงซะที อิอิ

จิงๆๆอยากให้มีฉากที่ท่านวีกะท่านโจ้สู้กันด้วยนะ เป็นตำนานเลยนะนั่น

Page 95 of 204 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/