BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

12Tails Fiction [อยากอ่านต่อแล้ว มาแต่งกันหน่อยนะเธอว์!!]
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=6949
Page 63 of 63

Author:  misuru [ Sun Dec 05, 2010 4:28 pm ]
Post subject:  Re: 12Tails Fiction [อยากอ่านต่อแล้ว มาแต่งกันหน่อยนะเธอว์!!

.:Another Side - Tale to Tell....of the Moon:. [Part 1]

"นี้ๆ เจ้าพระจันทร์ดวงโต ทำไมข้าถึงตอนอยู่คนเดียว?

ทำไมถึงไม่มีใครอยากเข้าใกล้ข้าล่ะ?

ทำไมทุกคนถึงมีพ่อแม่เดินอยู่เคียงข้างละ?

แล้วทำไมพ่อแม่ของข้าถึงทิ้งข้าไปล่ะ?

ทำไม เพราะอะไร ข้าทำอะไรผิดงั้นเหรอ?

นี้ๆ เจ้าพระจันทร์ดวงโต ช่วยบอกข้าทีสิ ว่าทำไม?"


สายๆวันหนึ่ง ณ หมู่บ้านเล็กๆ...

"เฮ้ย!!!! ไอ้เด็กเวรนี้อีกแล้ว!!!! เอาคืนมาน่ะ!!!!"

"ใครก็ได้ รีบไปจับเด็กคนนี้ที!!!!"

"จับได้นี้ต้องเล่นให้ตาย!!"

เสียงตะโกนด่าทอมากมายตามหลังข้ามา แห่งขานั้นก็ยังคงก้าววิ่งอย่างสุดชีวิตเพื่อขนมปังเพียงชิ้นเดียวที่ข้าขโมยมา ข้าวิ่งลัดเลาะไประหว่างทางเดินหินภายในหมู่บ้าน ลัดเลาะตามตรอกซอกซอยเพื่อหลบหนีเหล่าผู้คนที่ไล่ตามข้ามา จนข้าแน่ใจว่า...ข้าวิ่งหนีพ้นมาแล้ว

พอรู้สึกโล่งใจที่หนีจากพวกนั้นพ้น ข้าก็นั่งลงกัดขนมปังเปื้อนดินก้อนนั้นคำโต โดยไม่สนว่ามันจะสกปรกแค่ไหน เพราะขนมปังก้อนนี้ เป็นสิ่งที่คอยประทังความหิวของข้าไว้ ให้มีชีวิตต่อไป.....

ใช่...ข้าเป็นเด็กกำพร้า...พ่อแม่ข้าทอดทิ้งข้าไปในที่ๆแสนไกลซะแล้ว ข้าอยู่ตัวคนเดียว บรรดาญาติของข้านั้นรังเกียจข้า พวกเขานั้นหาว่าข้าเป็นตัวกาลกิณี เพราะในคืนที่ข้าเกิดมานั้นข้าเกิดมาพร้อมกับพายุฝนกรรโชกแรง ที่ว่ากันว่าแรงสุดในรอบ 30 ปีทีเดียว พอข้าคลอดออกมาจากแม่ข้า แม่ข้าก็สิ้นใจไปก่อนแล้ว เหลือแต่เพียงพ่อข้าเท่านั้น พ่อข้าไม่ได้รังเกียจข้าเหมือนกับญาติคนอื่นๆที่เห็นข้า พวกเขาเห็นที่หลังไหล่ขวาของข้า พวกเขาบอกว่ามันเป็นปานของอสูร มันจะนำความพินาศมาสู่ผู้ที่อยู่ใกล้มัน

แต่พ่อข้าก็ได้ไม่ได้สนใจมัน กลับบอกว่าชีวิตของข้านั้นเป็นสิ่งที่เทพประทานมาให้กับพวกเขา จนรักษามันไว้ให้ดีเพื่อแม่ของข้าด้วย

พ่อข้าทำงานหาเลี้ยงข้าด้วยใบหน้าที่สดใส....จนกระทั้งตอนนี้ข้าก็เริ่มไม่อาจจดจำใบหน้าที่สดใสของพ่อข้าได้แล้วล่ะ

บรรดาญาติของข้านั้นล้วนแต่โลภโมโทสันในสมบัติของพ่อข้า พวกเขาเหล่านั้นคอยหยิบฉวย และหยิบยืมเงินของพ่อข้าไป โดยไม่มีการคืนสิ่งที่เอาไป พวกเขาบอกว่่าญาติกันยังไงก็ช่วยกันบ้าง แต่ที่ข้าเห็นนั้นมันเหมือนกับการขโมยไปมากว่า

พ่อของข้าต้องทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ เพื่อหาเงินมาเลี้ยงทั้งข้าและเหล่าญาติที่โลภมาก กระทั้งล้มป่วยลง กิจการของพ่อข้าก็หยุดชะงัก บรรดาญาติๆที่เคยมาหาท่านพ่อตอนนั้นกลับหายไป ไม่มาดูแลหรือให้กำลังใจเลย

ในวาระสุดท้ายของพ่อข้านั้นบอกกับข้าว่า "จงอย่าโกรธแค้นเหล่าญาติของเจ้าเลย พวกเขาทำไปเพราะพวกเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร" หลังจากงานศพของพ่อข้านั้น เหล่าญาติที่หายไปกลับเสนอหน้าออกมาอีกครั้ง ยื้อแย่งอวดอ้างกรรมสิทธิ์ในสมบัติของพ่อของข้าอย่างหน้าไม่อาย ส่วนตัวของข้านั้นเป็นลูกชายแท้ๆของท่านกลับถูกระเห็จออกไปกลางถนน ไม่มีใครสนใจและไม่มีใครใส่ใจจนกระทั้งในคืนๆนั้นเอง.....

คืนที่ข้าต้องหนี....หนียิ่งกว่าการหนีที่ผ่านมา.....

"เอาไงดีหา ไอ้เด็กนั้นมันเป็นลูกของท่านลอร์ดเชียวนะ เราไล่มันไปหน่ะดีแล้วเหรอ?"

"ถ้าเกิดวันดีคืนดีไอ้เด็กนั้นมันกลับมาทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าบ้านล่ะ พวกเราไม่ต้องระเห็จไปอยู่บ้านโทรมๆหรอกเรอะ!?"

"อีกไม่นานทนายประจำตระกูลมันก็จะมาถึงแล้วนะ ต้องรีบทำอะไรบางอย่างก่อน..."

"งั้นถ้ามันไม่อยู่ในโลกแล้วล่ะเป็นไง?"

สุ้มเสียงสุ้มเสียงหนึ่งกระซิบผ่านกลุ่มบุคคลซึ่งกำลังนั่งประชุมกันอยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของลอร์ดที่เพิงเสียชีวิตลงไป...

"แปลว่านายจะฆ่าไอ้เด็กนั้นเรอะ?"

"จะทำเองให้เปื้อนทำไม เราก็ใช้เงินของเจ้าลอร์ดหน้าโง่ที่ตายแล้วนั้นไปจ้างพวกแอสซาซินไปจัดการเลยซิ"

"ฮ่ะ ความคิดดีเหมือนกันนิ ทุกคนเห็นด้วยใช่ไหม?"

ทั้งหมดพยักหน้าพร้อมกัน.....นั้นคิอสัญญาณแห่งการเริ่มต้น....การนองเลือดในเหตุการณ์ครั้งนั้น.....

ในคืนๆนั้น ชายสองคนใส่ฮู้ดปิดบังหน้าตาไว้ ได้เดินมาพบกัน...ก่อนที่จะยื่นถุงใส่เหรียญทองไว้แล้วกระซิบกันไปมา...

"30 เหรียญทองสำหรับการฆ่าเด็กคนหนึ่งเนี่ยน่ะ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้รับงานง่ายๆแต่ได้เงินดีแบบนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย หึหึหึ"

"อย่าพูดมากเลยน่า เจ้าจัดการมันได้แน่นอนใช่ไหม"

"แค่เด็กคนเดียว...จะยากอะไร"

ภายหลังที่ทั้งสองได้แยกกันไป....ชายที่ได้รับเงินนั้นก้พลางล้วงหาของในเสื้อคลุมของตัวเอง แล้วล้วงเอาบางสิ่งบางอย่างออกมา....

มันเป็นขวดคริสตัลใส่ ภายในบรรจุของเหลวบางอย่างสีม่วงคล้ำเอาไว้... พลางเพิ่งพินิจมองดูสิ่งที่อยู่ในขวด...แล้วยิ้มออกมา....

ในคืนนั้น....คืนที่แสงเดือนถูกบดบังด้วยเมฆสีหม่น ข้านอนคู้อยู่ตรงตรอกเล็กๆในหมู่บ้านแห่งนั้น เพื่อหลบลี้หนีสายตาจากชาวบ้านคนอื่นๆ ข้าคิดว่าคืนนี้อาจจะเป็นคืนที่เป็นเหมือนกับทุกๆคืนที่ผ่านมา แต่คืนนี้....มันไม่ใช่....

เสียงก้าวเดินอย่างเงียบเชียบ กำลังใกล้เข้ามา.....พร้อมกระชับมีดสั้นที่อาบไปด้วยของเหลวสีม่วงนั้นเองไว้ ค่อยๆเคลื่อนกายเข้าใกล้กับร่างของข้า......กระทั้ง...ยืนอยู่ ณ เบื้องหน้าของข้า....

"ถ้าจะโทษ.....ก็ไปโทษกับชะตาของแกละกันนะ ไอ้หนู" พร้อมๆกับมีดสั้นเล่มนั้นถูกจ้วงลงไป.........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
คงจะคิดว่าเด็กคนนั้นตายไปแล้วงั้นสิ...แต่เปล่าเลย...สัญชาตญาณจากการที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวละเอาตตัวรอดประทังชีวิตช่วยเขาไว้

เด็กคนนั้นแม้แต่จะนอนก็ไม่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม เพราะต้องระวังตัวอยู่ตลอดเวลาว่ามีใครจะมาจับเขาไปไหม ทำให้เด็กคนนั้นรู้อยู่แล้วว่ามีคนมา

แต่ถึงกระนั้นมีดสั้นเล่มนั้นก้ฝากรอยแผลไว้ที่ไหลของเขา เลือดสีแดงฉานค่อยซึมไหลออกมาจากบาดแผลของเด็กคนนั้น เมื่อรู้ว่าผู้ที่มาตนเองนั้นหมายจะเอาชีวิตของตัวเองไป จึงรีบออกแรงก้าวเท้าวิ่งหนีไปอย่างทุกครั้ง...

แต่ทว่าเขากลับล้มไปในชั่วเสี้ยวนาที ใบหน้าเริ่มออกสีม่วงคล้ำ บาดแผลปูดบวม เลือดที่ไหลออกมานั้นมีสีดำสนิทคล้ายหมด ส่งกลิ่นเน่าเหม็นโชยออกมาคล้ายเนื้อเน่า ร่างกายของเด็กคนนั้นดิ้นทุรนทุรายบนพื้นถนน โดยมีชายถือมีดนั้นเดินตามมาดูผลงานของตนเอง

"งานเนี่ย นายจ้างข้าให้ราคางามเป็นพิเศษเลยล่ะ เลยสมนาคุณด้วยพิษชนิดพิเศษที่หาได้ยากและมีราคาแพงสุดๆเลยล่ะ ถึงมันจะไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่นักที่ต้องเอามาใช้กับเด็ก แต่ก็อย่าว่าเลยนะ เงินตั้ง 30 เหรียญทองนี้ก็นับว่าคุ้มกับค่ายาพิษตัวนี้ดีนักแล ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

พอเห็นว่าเหยื่อของตนนั้นไม่มีแรงที่จะขัดขืนอีกจึงเดินจากไป ทิ้งร่างที่กำลังอยู่เบื้องหน้าขอบเหวนรกนอนทุรนทุรายบนพื้นหินนั้น...

ภาพคำนึงต่างๆที่เคยผ่านมาเริ่มหลั่งไหลกรอกลับไปราวกับเครื่องเล่นเทปที่วนย้อนกลับ เรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาเริ่มปรากฏไปเรื่อยๆจนกระทั้งภาพสุดท้าย......

เป็นภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังพลางลูกท้องของตนเอง...พลางร้องเพลงขับกล่อมเด็กอันแสนไพเราะออกมา เมื่อข้าพินิจมองใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้น ข้ากลับนึกภาพหน้าของหญิงสาวผู้นั้นไม่ออกเลย แต่เธอผู้นั้นต้องเป็นคนที่อ่อนโยนมากแน่ๆ และชีวิตในท้องนั้นคงจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอนเมื่อเกิดขึ้นมาและสิ่งสุดท้าย.....ที่ผุดขึ้นมาในจิตใจ....ก่อนที่จะดำดิ่งลงไปสู่ความมืดมิด....คำๆสุดท้ายที่ข้าได้พูดออกมา.......

"ท่าน......แม่......."

แล้วทุกอย่าง....ก็มืดไปหมด........

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Wed Dec 08, 2010 4:14 pm ]
Post subject:  Re: 12Tails Fiction [อยากอ่านต่อแล้ว มาแต่งกันหน่อยนะเธอว์!!

หลังจากที่วันนี้ไปรับเสด็จพระเทพฯ มา ก็กลับมานั่งคิดถึงปมฟิคที่ยังไม่ได้แก้
(ซึ่งจะเยอะไปไหน ไอ้คนคิดเนี่ยมันไม่ได้เห็นใจคนแต่งเลยรึไง :oops: )
ปรากฏว่า เหลือยังอีกเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตายละ จะรวมเล่มเป็นนิยายขายได้อยู่แล้วเนี่ย 55

ด้วยความที่อยากจะสปอยล์ให้ใครซักคนฟังเหลือเกิน แต่เดี๋ยวไม่มัน
(น่าจะมึนมากกว่ามันละมั้งเนี่ย.....)

ก็เลยอยากถามว่ามีใครยังข้องใจอะไรเกี่ยวกับฟิคมั้ย??
เผื่อเป็นประเด็นที่แพนด้ายังนึกไม่ออกด้วยอ่ะ
(<< เนี่ยแหละคือประเด็น :oops: )

Author:  Altemis [ Wed Dec 08, 2010 4:55 pm ]
Post subject:  Re: 12Tails Fiction [อยากอ่านต่อแล้ว มาแต่งกันหน่อยนะเธอว์!!

~LittlE_PanDa~ wrote:
หลังจากที่วันนี้ไปรับเสด็จพระเทพฯ มา ก็กลับมานั่งคิดถึงปมฟิคที่ยังไม่ได้แก้
(ซึ่งจะเยอะไปไหน ไอ้คนคิดเนี่ยมันไม่ได้เห็นใจคนแต่งเลยรึไง :oops: )
ปรากฏว่า เหลือยังอีกเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตายละ จะรวมเล่มเป็นนิยายขายได้อยู่แล้วเนี่ย 55

ด้วยความที่อยากจะสปอยล์ให้ใครซักคนฟังเหลือเกิน แต่เดี๋ยวไม่มัน
(น่าจะมึนมากกว่ามันละมั้งเนี่ย.....)

ก็เลยอยากถามว่ามีใครยังข้องใจอะไรเกี่ยวกับฟิคมั้ย??
เผื่อเป็นประเด็นที่แพนด้ายังนึกไม่ออกด้วยอ่ะ
(<< เนี่ยแหละคือประเด็น :oops: )


มีฮัฟ คนแต่งหายไปไหนกันหมดฮัฟ แต่งต่อม่ายล่าย T-T

Author:  ~LittlE_PanDa~ [ Thu Dec 09, 2010 3:28 pm ]
Post subject:  Re: 12Tails Fiction [อยากอ่านต่อแล้ว มาแต่งกันหน่อยนะเธอว์!!

คนแต่งเรียนกันหมดเลยฮัฟ TvT)b (ส่วนคนแต่งคนเนี้ยขี้เกียจฮัฟ)

ปล.รออะนิกิเจ็ทอยู่นะฮัฟ

Page 63 of 63 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/