BigBugStudio Forum
http://www.bigbugstudio.com/forum/

Fan-Fic12tails Sheer prince of shadowตอนที่ 22
http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=8402
Page 1 of 5

Author:  moruru [ Sun May 08, 2011 11:16 am ]
Post subject:  Fan-Fic12tails Sheer prince of shadowตอนที่ 22

บทนำเรื่องราวที่เล่าขาน
หลังจากเทพทั้งหกได้ถือกำเนิดขึ้นพลังงานส่วนเหลือนั้นได้ถูกกักเก็บไว้ในกุญแจทั้งสี่ดอกนานนับพันปีและกุญแจทั้ง 4ดอกนั้นมีพลังในการเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้
ได้แก่ ดอกที่ 1กุญแจแห่งทุกสิ่ง ดอกที่ 2กุญแจแห่งเงา ดอกที่ 3 กุญแจแห่งแสงสว่าง ดอกทีี 4 กุญแจแห่งยมทูต
Firsttailสัตว์หางตัวแรกที่ได้รับสติปัญญามาจากเทพแสงได้ใช้พลังสุดท้ายของตนในการสะกดกุญแจทั้งสี่ดอกเพื่อป้องกันการที่มันจะถูกนำไปใช้เอาไว้ก่อนจะหายตัวไป
ภายหลังผนึกได้อ่อนแอลงกุญแจทั้งสี่ได้เริ่มที่จะทำลายผนึกของFirsttailเหล่าเทพทั้ง6จึงหาทางหยุดการทำลายผนึกของกุญแจทั้ง 4แต่ไม่อาจทำได้เพราะพลังของกุญแจนั้นแข็งเกร่งมาก
เหล่าเทพจึงได้ใช้พลังของตนสร้างผนึกทับซ้อนขึ้นเพื่อป้องกันการกระจายของพลังเท่านั้นแต่ก็ไม่สามารถต้านไว้ได้หมดจึทำให้สัตว์หางบางตัวได้รับพลังพิเศษแล้วในที่สุดกุญแจก็ทำลายผนึกแล้วกระจายออกไป
หลังจากนั้น 10 ปีได้มีพวกเหล่าหางนอกรีตได้รวบรวมกุญแจได้สามดอกได้แก่ เงา แสงและกุญแจแห่งยมทูติแล้วทดลองมาเปลี่ยนให้กลายเป็นสัตว์หางและสร้างสัตว์หางพลังพิเศษจากอารยธรรมโบราณและเวทมนต์ของปิศาจแต่การทดลองนั้นถูกทำลายโดยเทพงเาเซ่ราแต่ว่าเพราะความผิดพลาดในการโจมตีจึงทำให้กุญแจดอกแห่งยมทูติหายไปเทพเงาได้รับสัตว์หางที่ถูกทดลองเหล่านั้นมาเลี้ยงดูในวิหารเงาโดยได้ให้สัตว์หางที่เกิดจากกุญแจทั้งสองเป็นเจ้าชายแห่งวิหารเงาหรือบุตรบุญธรรมนั่นเองหลังจากนั้นเรื่องกุญแจที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ก็เป็นเพียงเรื่องเล่าแต่ไม่มีใครรู้ว่ากุญแจทั้งหมดรอเวลาที่จะสำแดงอำนาจของมันออกมาโดยผ่านทางอาวุธประจำกุญแจทั้งสี่ได้แก่
1.ธนูแห่งการสรรค์สร้าง(Bow of the Create.)
2.เครมอร์สีเลือด(Crimson Claymore)
3.ถุงมือแห่งความอาทร(Gloves of Concern)
4.เคียวยมทูต(Scythe of the Reaper)
Firsttailได้ทำนายไว้ว่ากุญแจจะตื่นขึ้นพร้อมกับเหตุการณ์ผิดปกติทั่วทั้งโลกแห่งเหล่าหางและได้สั่งให้ทายาทของตนนั้นคอยติดตามและตามหากุญแจทั้งสี่ให้พบและหาทางผนึกพลังของกุญแจทั้งสี่เอาไว้



สารบัญ
ตอนที่ 1-5อยู่หน้านี้แหล่ะ
ตอนที่ 6-10 http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=8402&start=10
ตอนที่ 11-18.4 http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=8402&start=20
ตอนที่ 21http://www.bigbugstudio.com/forum/viewtopic.php?f=19&t=8402&start=40

Author:  moruru [ Sun May 08, 2011 11:18 am ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tailsภาคพิเศษตอนที่ 1

ตอนที่ 1LeokungandSheer
15 ปีหลังเหตุการณ์โจมตีของเทพเงา
“เฮ้ย!ไอ้บ้าลีโอเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย”ในชนบทใกล้ๆกับฟาร์มมูโป้ปรากฏร่างหมาป่าขนสีแดงอายุประมาณ 15ปี
กำลังเคาะ(ทุบ)ประตูของบ้านหลังหนึ่งอย่างแรงพลางด่าไปด้วย
“ไอ้บ้านี่เปิดสิฟะ”หมาป่าหนุ่มกล่าวพลางเตะประตูอย่างบ้าคลั่ง
“โอเคไม่เปิดใช่มั้ยได้”หมาป่าหนุ่มพูดหลังถีบประตูมาได้สักพักพลางชักดาบ2เล่มออกมาพร้อมกับตวัดดาบอย่างรวดเร็ว
Air Slasher(คมดาบตัดอากาศ)
โครม!
ประตูไม้ปลิวเข้าไปในบ้านหลังนั้นทันที
“ไอ้คุณเชียร์บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพังประตู ค่าซ่อมประตูมันแพงนะเฟ้ย ”เสียงของคนที่ถูกเรียกว่าลีโอดังขึ้นพร้อมโวยไปอีกรอบว่า
”แล้วอีกอย่างชั้นบอกให้นายเรียกชั้นว่าลีโอคุงไงฟะ”
“ข้าจะเรียกนายว่ายังไงมันก็เรื่องของข้า รีบออกไปทำภารกิจกับข้าได้แล้ว ไอ้กิ่งก่าติงต๊อง”หมาป่าหนุ่มนามเชียร์กล่าวพลางเดินเข้าไปลากตัวแต่ก็ลื่นล้มเมื่อเท้าไปเหยียบบางอย่าง
โครม!
“ไอ้ลีโอช่วยเก็บของให้เป็นที่เป็นทางหน่อยสิฟะถามจริงเมื่อไหร่แกจะจัดของในบ้านให้มันเรียบร้อยฟะ”เชียร์พูดพลางยันตัวขึ้นมาจากพื้นที่เต็มไปด้วยขวดนมใช่ขวดนมขวดนมของแท้เลย
“อือๆ ถ้าว่างๆจะลองจัดดูไปกันเถอะ”ลีโอคุงพูดพลางหยิบธนูพร้อมกระบอกเดินออกมาโดยไม่เหยียบขวดนมซักขวด
“อืม"เชียร์พูดพลางเดินออกจากบ้านของลีโอไปโดยนำซากของประตูวางแบบลวกๆพอปิดได้ไป


ณ สำนักงานของกิลด์แถวชานเมือง
“อ้าวคุณเชียร์มาอีกแล้วเหรอครับ รอสักครู่นะครับจะนำเอกสารงานที่น่าสนใจมาให้นะครับ”เสียงของแพนด้าแดงสุดน่ารักที่สุดแถมรอยยิ้มยังปล่อยรังสีโชตะออกมาอีกต่างหากทำให้เหล่าสัตว์หางสาวๆละลายไปเป็นแถบ
“อืมให้ไวล่ะ”เชียร์พูดหน้าตายด้วยน้ำเสียงเรียบๆพลางลากลีโอคุงมานั่งที่โซฟาในสำนักงาน
“ได้แล้วครับ”แพนด้าแดงพูดพลางยื่นเอกสารงานมาให้ถึงโซฟา
“อืม”เชียร์รับเอกสารมาพร้อมกับหันไปหาลีโอคุงพร้อมกับยื่นเอกสารครึ่งหนึ่งไปให้พร้อมพูดว่า
“เอ้าลองช่วยกันดู เพื่อจะมีภารกิจที่เข้าตานายและข้า”เชียร์กล่าวพลางดูเอกสารในมือตนอย่างตั้งใจ
“อือ”ลีโอคุงรับคำส่งๆพลางเปิดเอกสารดูทีละหน้า
“นี่ๆไอ้ลีโอมาดูนี่”เชียร์เรียกลีโอหลังจากดูเอกสารมาประมาณ 5 นาที
“เจอแล้วเหรอถึงเรียกน่ะ”ลีโอคุงตอบพลางละสายตาจากเอกสารตรงหน้ามามองเอกสารที่เชียร์ชูขึ้น
“นี่มันงานกวาดล้างพวกสติงบั๊ก(sting bug)เหรอ”ลีโอคุงพูดพลางมองเอกสารในมือ
“อือไปดีมั้ยมันน่าสนุกดี”เชียร์พูดพลางจ้องลีโอคุงแบบเอาเรื่องสื่อความหมายว่า“แกไม่ไปแกตายแน่”
“เออๆ”ลีโอคุงรับคำส่งๆพลางหันไปมองร่างในชุดคลุมสีน้ำตาลยาวลากพื้นที่เดินอาดๆเข้ามาในสำนักงาน
“งั้นเดี๋ยวนายไปรอที่ทางออกเมืองก่อนนะ เดี๋ยวข้าไปเอาของแปป”เชียร์พูดพลางวิ่งหายไปในทันที
“เฮ้อ”ลีโอคุงถอนหายใจก่อนจะคว้าธนูพร้อมกระบอกใส่ลูกธนูก่อนเดินออกไป
หลังจากพวกเชียร์ออกไปสักพัก
ร่างในชุดคลุมค่อยๆเดินมาหาแพนด้าแดงที่โต๊ะพร้อมกับถามว่า
“รู้จักกลุ่มที่ผ่านการทดสอบของโบลดาสเพียงกลุ่มเดียวไหม”
“รู้จักครับเดี๋ยวนะครับ”แพนด้าแดงพูดพลางเปิดลิ้นชักค้นเอกสารบางอย่าง
“อ่ะนี่ครับชื่อของสมาชิกในกลุ่มครับ”แพนด้าแดงพูดพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ร่างในชุดคลุมพลางสำรวจร่างนั้นอย่างละเอียด
ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีน้ำตาลขาดนิดหน่อยมีหางสีน้ำตาลอยู่ด้านหลังแถมถือคทาที่แพนด้าแดงรู้สึกเหมือนเคยเห็นมาก่อน
“อืมขอบใจมาก”ร่างนั้นตอบเสียงเรียบก่อนจะเดินออกไปจากสำนักงาน
“เฮ้อได้พักสักที”แพนด้าแดงบ่นพลางนั่งพักพลันตาเหลือบไปมองรูปภาพFirstailภาพของคทามันซ้อนทับกับร่างในชุดคลุมพอดี
“หรือว่า”แพนด้าแดงอุทานพร้อมหันไปมองทางประตูที่ร่างในชุดคลุมอีกครั้งปรากฏว่าไม่พบใครเลย
“สงสัยจะตาฟาดไป”แพนด้าแดงพึมพำกับตนเอง
ในถนนสายหลักใกล้ๆสำนักงานปรากฏร่างในชุดคลุมสีน้ำตาลขาดๆพร้อมกับกระดาษในมือเขียนว่า

รายชื่อผู้ผ่านการทดสอบผู้กล้า
1. chame leo
2. Sheer Flamefear
ขอขอบคุณ คุณkuggivta สำหรับตัวละครนะคับ

Author:  kuggivta [ Sun May 08, 2011 5:07 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 1รับสมัครตัวละครครับ

= w= แวะมาเยี่ยม

Author:  dreamsks16 [ Sun May 08, 2011 5:19 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 1รับสมัครตัวละครครับ

ชื่อคุ้นๆแฮะ

Author:  moruru [ Sun May 08, 2011 10:16 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 2รับสมัครตัวละครครับ

ตอนที่ 2 สายเลือดแห่งFirsttailกับหมาน้อยขนน้ำตาล
ระหว่างทางการไปทำภารกิจของทั้ง 2 คน(ตัว)
“นี่ๆลีโอนายจำได้ไหมตอนที่เราผ่านการทดสอบผู้กล้าด้วยกันน่ะ”เชียร์พูดขณะกำลังเดินอยู่ในป่านอกเมือง
“อือจำได้แม่นเลยละ”ลีโอพูดยิ้มๆ

ย้อนไปเมื่อ 2 เดือนก่อน
“โฮ่ๆผู้ที่ต้องการเป็นผู้กล้าก้าวออกมาเลย”เสียงหนึ่งกล่าวขึ้น
“เออได้เลยลุง”อีกเสียงหนึ่งพูดด้วยความมั่นใจมาก
“จะดีเหรอเอ่อคือว่าเราลืมลูกธนูอะ”อีกร่างหนึ่งพูดเสียงอ่อย
“เอ้า”ร่างนั้นโยนดาบมาให้
“นายจะใช้แผนนั้นจริงๆเหรอเชียร์”ร่างนั้นถามด้วยความกลัว
“อืมลีโอนายลองนึกสกิลธนูให้ออกใช้ดาบข้าแทนลูกดอกข้าจะถ่วงเวลาให้โอกาสมีแค่ครั้งเดียวย้ากกก”ร่างที่ถูกเรียกว่าเชียร์พูดพร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาโบลดาสทันที
โบลดาสยกไม้นวดแป้งหวดใส่ทันทีด้วยความเร็วสูงมากแต่เชียร์กลับยิ้มละไม
“Art Cancel”เชียร์ตวาดเบาๆก่อนจะพุ่งตัวไปหาโบลดาสพร้อมใช้ดาบฟันไปที่ท้องของโบลดาสด้วยความเร็วที่เหนือกว่า
“เคร้งงงงง”เสียงของดาบเหล็กปะทะกับไม้นวดแป้งเสียงดังสนั่นจนร่างของโบลดาสทรุดลงทันที
“ฮึๆไม่เบาเลย”โบลดาสพูดพลางคิดในใจ”ความเร็วนี่มันอะไรกันขนาดแม่ทัพหมาป่าแห่งเมืองแสง
ซาเมอร์ยังไม่สามารถใช่ท่านี้ได้เร็วขนาดนี้เลยเด็กนี่เป็นใครกันแน่”
“พร้อมยังลุง”เชียร์เกล่าพลางนำดาบเล่มเดียวในมือควงไปมาอยู่ในท่าพร้อมรบ
“ฮ่าๆเจ้านี่น่าสนใจจริงๆเลยเข้ามาเจ้าหนู”โบลดาสพูดก่อนที่จะควงไม้นวดแป้งพร้อมหวดอีกครั้ง
“Millionslash” เชียร์ตวาดดังลั่นก่อนจะกัดฟันกรอดเพราะท่าประจำตัวนี้ใช้พลังงานมหาศาลมากก่อนจะตวัดดาบด้วยความเร็วที่มองไม่ทันจนเป็นเงาสีเงินจำนวนมหาศาลราวกับการฟันล้านครั้ง
“เคร้งๆๆๆๆๆๆๆเปรี้ยง”เสียงของไม้นวดแป้งกระทบกับเงาสีเงินก่อนจะหักสะบั้นในการรับเงาดาบครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างสูงของโบลดาสจะทรุดลงเป็นครั้งที่ 2
“ตอนนี้แหละลีโอ”เชียร์พูดก่อนจะล้มลงทันทีเนื่องจากใช้พลังไปหมดแล้ว
“ย้ากกกกกก”ลีโอยิงดาบออกไปด้วยความคิดว่าการเสียสละของเชียร์น่ะต้องไม่สูญเปล่าเค้าเชื่อใจเราๆจะให้เค้าผิดหวังไม่ได้
ฉึกดาบเล่มนั้นปักเข้าที่ไหล่ของโบลดาสทันทีทำเอาร่างนั้นทรุดลงด้วยอาการบาดเจ็บทหารสือดำรีบเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วงทันที
“ข้าไม่เป็นไรมากไปดูเจ้าหนูนั่นก่อน”โบลดาสพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะใช้แรงมากในการปะทะเงาดาบทั้งหมด

ภาพในความทรงจำจบลงแค่นี้
“หลังจากนั้นเราก็ได้เข้าเป็นหน่วยชาโดว์ไนท์ที่ทำหน้าที่ตรวจสอบและช่วยงานกิลเป็นหลักแถมยังเป็นหน่วยที่สูงกว่าหหน่วยอัลฟาและเบต้าซะอีกนะรู้มั้ยแต่เราจำไม่ค่อยได้แล้วว่าที่จริงมันต้องมีเอกสารรับรองจากวิหารเทพเงารึเปล่านี่สินายจำได้มั้ย”ลีโอพูดต่อจากเหตุการณ์ในอดีตพลางหันมาถามกับเชียร์
“อะ..เอ่อไม่ใช้หรอก”เชียร์ตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยราวกับพยายามจะปิดบังบางอย่าง
“งั้นเหรอชั้นว่าไปนั่งพักกันดีกว่าตรงข้างลำธารนั่นน่ะ”ลีโอกลับนึกว่าที่เชียร์ตะกุกตะกักเพราะจำไม่ได้ซะงั้น
หลังจากที่ลีโอวิ่งไปที่ข้างธารน้ำในจุดที่มีรมเงาของไม้บังให้อย่างแสนสบายแล้วส่วนเชียร์ยังยืนอยู่เฉยๆราวกับคิดอะไรอยู่

“ดีนะที่นายเป็นคนแบบนี้”เชียร์พึมพำคนเดียวด้วยร้อยยิ้มเศร้าก็เขานั่นแหละที่เซ็นใบรับรองของวิหารเงาในฐานะเจ้าชายแห่งวิหารเงาตอนนี้เขากลัวๆว่าถ้าลีโอรู้ว่าเขาเป็นใครจะทิ้งเขาไปเขากลัวการสูญเสียเขากลัวการถูกทิ้งเขากลัวการไม่มีเพื่อน ตอนนี้ร่างนั้นสั่นเทาด้วยความกลัวจนเริ่มมีน้ำตาคลอที่เบ้าตาก่อนจะไหลมาอาบแก้ม
“นายเป็นอะไรรึเปล่า(เชียร์)”ลีโอพูดพร้อมกับก่อนจะเอามือมาวางบนบ่าของเชียร์ภาพทับซ้อนกันในอดีตเมื่อ10 ปีก่อนตอนที่ถูกทิ้งไว้ในเมืองคนเดียวในเมืองซึ่งตอนนั้นอยู่ในตอนกลางคืนที่มืดมิดในซอยแห่งหนึ่งคนเดียวคนที่เข้ามาวางมือบนบ่าและจูงมือออกไปจากที่นั่นพร้อมช่วยให้เขากลับบ้านมาได้อย่างปลอดภัย(ที่วงเล็บนั่นคือคำพูดในปัจจุบันนะ)
“เอ่อฝุ่นเข้าตาน่ะไม่มีอะไรหรอก”หมาป่าหนุ่มพูดพลางเช็ดน้ำตาก่อนจะวิ่งไปกับลีโอที่จุดนั่งพัก
“นี่ๆอะไรลอยน้ำอยู่น่ะ”เชียร์พูดพลางจ้องไปยังลำธารที่นิ่งสงบตรงหน้าก่อนจะพูดว่า
“นั่นเด็กนี่นา”ทั้งสองตัวอุทานพร้อมกันก่อนที่เชียร์จะถอดเสื้อตัวนอกออกวางลงที่พื้นหญ้าก่อนจะกระโดดลงไปช่วยทันที

“แฮ่กๆ”เชียร์หอบหนักหลังจากว่ายน้ำไปช่วยเด็กตัวน้อยถ้าพูดให้ถูกคือหมาตัวน้อยขนสีน้ำตาลหน้าตาน่ารักตัวหนึ่ง
“มาอยู่ที่นี่เองเหรอเนี่ยคนที่ผ่านการทดสอบผู้กล้าที่ว่าจะมีน้อยที่สุดในรอบปี”เสียงหนึ่งดังขึ้นพอทั้งสองตัวหันมามองทันทีปรากฎว่าพบกับร่างในชุดคลุมที่เจอที่สำนักงานถือไม้เท้าประหลาดๆ
“(แต่เดี๋ยวทำไมไม้เท้ามันคุ้นๆตา)หรือว่านายคือ”ทั้งสองตัวพูดออกไปด้วยสีหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
“ครับผมคือสายเลือดแห่งFirsttailชือไวซ์เทล(Wise tail)ยินดีที่ได้รู้จักครับ”ร่างนั้นดึงฮู้ดสีน้ำตาลออกจึงเห็นใบหน้าที่มีลักษณะเหมือนFirsttailราวกับแกะอายุประมาณ 13ปี
“ข้าชื่อเชียร์ส่วนไอ้นี่ชื่อลีโอ”เชียร์แนะนำตัวให้กับกิ้งก่าที่ยังช็อคไม่เลิกพลางมองท้องฟ้าที่กลายเป็นสีแดงส้มแล้ว
“งั้นเราคงต้องกลับก่อนดีกว่าจะมืดแล้วนะเดินทางตอนกลางคืนไม่ดีแน่เรากลับไปนอนบ้านนายก่อนละกันใกล้ที่สุดแล้ว”
เชียร์พูดกับลีโอพลางหันไปอุ้มหมาตัวน้อยขึ้นหลังพร้อมหันไปส่งสายตาถามว่าจะไปกับพวกเราไหมโดยได้รับคำตอบทางสายตาว่า “ครับ”
“หมายความว่าไงที่ไปบ้านของชั้นน่ะหา”ลีโอที่ได้สติเริ่มตวาดใส่เชียร์ทันที
“แล้วนายจะปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆตัวหนึ่งนอนอยู่ในป่าที่อันตรายและหนาวเหน็บเหรอ”เชียร์เถียงกลับด้วยใบหน้าตายด้าน
“กะ.....ก็ได้”ลีโอพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะเขารู้ว่าเชียร์เวลาโกรธจะทำหน้าตายเป็นประจำแน่นอนถ้าเขาไม่รับคำรับรองตายแน่ๆ

หลังจากมาถึงบ้านของลีโอได้สักพัก
“ข้าจะนอนกับไวซ์ที่พื้นนะ”เชียร์พูดพลางเปิดกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่มากของตัวเองก่อนจะหยิบฟูกและผ้าห่มขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับนอน 2 คนออกมาปูที่พื้นที่ตอนนี้ไม่มีขวดนมของลีโออีกก่อนจะกล่าวสำทับขึ้นมาอีกว่า
“ส่วนนายกับเด็กตัวนั้นนอนข้างบนเตียงละกัน”เชียร์พูดพลางหันไปมองร่างของไวซ์ที่กำลังหลับสบายด้วยความคิดว่า “หลับเร็วมากเลยแฮะคงจะเหนื่อยละสิ”เชียร์คิดพลางล้มตัวนอนบนฟูกที่ตัวเองมักพกติดตัวตอนไปทำภารกิจอยู่ตลอดเวลา
“อืม”ลีโอรับคำพลางล้มตัวนอนบนเตียงอย่างเป็นสุข

Author:  kuggivta [ Sun May 08, 2011 11:54 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 1รับสมัครตัวละครครับ

dreamsks16 wrote:
ชื่อคุ้นๆแฮะ



ก็คนจากชมรมเมเปิ้ลการืตูนแหละ= w=

Author:  moruru [ Mon May 09, 2011 1:53 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 3รับสมัครตัวละครครับ

ตอนที่ 3กิ้งก่าซอรัสกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนของเชียร์
“หาวววว”ลีโอตื่นขึ้นมาแต่เขารู้สึกเหมือนมีอะไรจับเขาอยู่
“ตื่นแล้วเหรอลีโอ”เสียงของเชียร์ที่กำลังยกอาหารเช้าเข้ามาที่โต๊ะกินข้าวซึ่งมีไวซ์นั่งอยู่ก่อนแล้ว
ก่อนจะกล่าวสำทับขึ้นมาว่า
“อาหารเช้าเสร็จแล้วเอ่อแล้วปลุกเจ้าหนูนั่นที”เชียร์พูดก่อนจะชี้ไปยังร่างของหมาน้อยที่กำลังกอดลีโอคุงเหมือนหมอนข้าง
“เอ๋”ลีโอทำหน้างงพลางพลิกตัวไปก็พบกับหน้าของเด็กน้อยตัวหนึ่งที่หลับสนิท
“แย้กกกกกกกกกกก”ลีโอร้องลั่นตกใจจนกลิ้งตกเตียงไปทันทีด้วยใบหน้าที่แดงซ่านเหงื่อแตกเต็มตัวเสียงร้องนั่นทำเอาเด็กน้อยน่ารักตื่นในทันที
“ทำไมเจ้าถึงมากอดข้าล่ะเนี่ย”ลีโอพูดขณะที่ยังหน้าแดงไม่หาย
“แล้วทำไมพี่ถึงหน้าแดงอ่า”เด็กน้อยถามด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
“กะ.....ก็”ลีโอพูดตะกุกตะกักใบหน้าแดงซ่านพลางหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง
“คิดอะไรเกินเลยรึเปล่าลีโอหน้าแดงเชียว”เชียร์เริ่มใส่ไฟพลางยิ้มมุมปาก
“ยิ้มแบบนี้อย่ายิ้มเลยดีกว่า”ลีโอคิดในใจก่อนจะเถียงกลับไปว่า
“ข้าไม่ใช่เคะหรือชายชอบชายเฟ้ยตะ....แต่”
“แต่อะไรเหรอพ่อกิ้งก่าโชตะค่อน”เชียร์เริ่มแกล้งต่ออย่างนึกสนุกจนลีโอเริ่มหน้าแดงมากขึ้น
“ฉึก”เสียงของคำพูดใสไฟของเชียร์แทงใจเล่นเอาลีโอหัวว่างเปล่าคิดหาทางแก้ตัวไม่ออกแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตนไปกินอาหารเช้าที่โรงแรมของหมีมิมิทุกวันจึงไม่มีโต๊ะกินข้าวแล้วมันมาจากไหน
“นี่นายเอาโต๊ะกินข้าวมาจากไหน”ลีโอรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนที่ไอ้เชียร์มันจะพาเตลิดไปไกล
“ก็ซื้อมาสิบ้านนายมันไม่ค่อยมีอะไรเลยชั้นน่ะตื่นตั้งแต่เช้ามืดและก็เลยไปซื้อของหลายอย่างเลยน่ะเพราะข้าคงต้องอยู่บ้านนายอีกนานน่ะ”เชียร์ตอบซึ่งตอนนี้เชียร์สวมชุดนอนสีข้าวไร้ลวดลายปลดกระดุมคอสองเม็ดกางเกงสีขาว
“ดะ...เดี๋ยวก่อนที่ว่าอยู่อีกนานนี่หมายความว่าไงหาไอ้เชียร์”ลีโอเริ่มโวยวายทันที
“พอดีพวกตุ่นมันทดลองแล้วเกิดระเบิดขึ้นนะสิแถมห้องของข้าเลยพังเพราะแรงระเบิดน่ะสิเลยมาขอพักบ้านนายก่อน”
เชียร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางผายมือเชิญเด็กน้อยกับลีโอมากินข้าวเช้า
“ชิ”ลีโอสบถพลางเดินไปกินข้าว
“พวกพี่ชื่ออะไรเหรอครับเด็กน้อยถามยิ้มๆ
“พี่ชื่อเชียร์ส่วนกิ้งก่าโชตะค่อนนี่ชื่อลีโอส่วนกระรอกนั่นชื่อไวซ์แล้วเจ้าล่ะชื่ออะไร”เชียร์ตอบยิ้มๆก่อนจะหลบขวดนมที่
ลีโอปามาไปด้วย
“ช่วยเรียกผมว่าคิโน๊ะแล้วกันนะครับ”เด็กน้อยพูดพลางเริ่มลงมือจัดการอาหารตรงหน้าซึ่งก็คือนมหนึ่งขวดซุปหนึ่งถ้วยและ
น้ำเปล่าอีกหนึ่งแก้ว
“นายทำเองเหรอซุปถ้วยนี้น่ะ”ลีโอถามพลางลงมือชิมซุป
“อร่อย”ทั้งสามตัวอุทานพร้อมกัน
“เอออร่อยก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”เชียร์พูดด้วยสีหน้าขึ้นสีน้อยก่อนจะกล่าวสำทับว่า
“ลีโอถ้ากินข้าวเสร็จแล้วไปหาข้าที่หลังบ้านที่นะ”สิ้นคำพูดเชียร์ก็เดินออกจากประตูบ้านไป
“อะไรของเค้าน้า”ลีโอพูดพลางซดน้ำซุปทีเดียวหมดถ้วยก่อนจะดื่มน้ำไปอีกหนึ่งอึกแล้วเดินออกไปขณะที่คิโน๊ะไวซ์กำลังดื่มนมด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

“นายเรียกชั้นมาทำไมเหรอเชียร์...เฮ้ย!”ลีโอต้องอุทานออกมาเพราะว่าด้านหลังบ้านมีบ่อน้ำร้อนโพล่มาเมื่อไหร่ก็มิอาจทราบได้
“ตกใจอะไรนักหนาข้าแค่ขุดบ่อน้ำใต้ดินแล้วใช้ผลึกเฟลมแฟร์ทำให้มันกลายเป็นน้ำร้อนแค่นั้นเอง”เชียร์พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“สุดยอดเลย”ลีโอพูดพลางจ้องไปยังบ่อน้ำร้อนตรงหน้า
“แล้วนายเอาเวลาที่ไหนมาสร้างเนี่ย”ลีโอถามต่อ
“ก็เมื่อคืนข้านอนไม่หลับน่ะแล้วอากาศแถวนี้ค่อนข้างเย็นก็เลยคิดว่ามันน่าจะมีบ่อน้ำร้อนไว้ผ่อนคลายบ้างก็แค่นั้นเอง”
เชียร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“พวกนายมาอยู่ที่นี่เองให้หาตั้งนาน”เสียงหนึ่งดังขึ้นเล่นเอาทั้งสองตัวหันไปมอง
“ซอรัสนี่เองมาที่นี่มีธุระอะไรเหรอ”เชียร์หันมาถามด้วยสีหน้าปกติ
“แหมๆก็มันว่างนี่นาก็เลยอยากมาเยี่ยมชาวกิ้งก่าด้วยกันแค่นั้นเอง”ซอรัสเป็นกิ้งก่าสีแดงดำ(แดงเลือด)สวมชุดสเลย์เยอร์ขั้นสูงตัวสูงกว่าลีโอนิดหน่อย
“เอาเถอะเข้ามาในบ้านก่อนสิ”เชียร์พูดพลางผายมือชวนกิ้งก่าหนุ่มเข้าบ้านไป

หลังจากกิ้งก่าสองตัวเข้าไปได้ไม่นานเชียร์ก็เดินเซๆจนเกือบจะล้มลงถ้าจับประตูไว้ไม่ทัน
“คงเป็นเพราะไม่ได้นอนละมั้งเนี่ย”เชียร์บ่นพึมพำก่อนจะตามเข้าไปก่อนจะต้องตกตะลึงเพราะภาพที่เห็นคือ
ภาพของเด็กน้อยตัวหนึ่งกำลังอ้อนกิ้งก่าตัวหนึ่งที่ตอนนี้หน้าแดงกว่ามะเขือเทศอีกแถมยังเหงื่อแตกว่า
“สอนธนูให้ผมหน่อยสิครับ”คิโน๊ะพูดอ้อนพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“กะ....ก็ได้แต่ออกไปก่อนดิ”ลีโอพูดด้วยใบหน้าขึ้นสีจัด
“เอ่อขอโทษที่รบกวน”ทั้งสามตัวได้แก่ไวซ์ ซอรัสและเชียร์พูดพลางจะเดินออกจากห้องไป
“นะ.....นี่มันไม่ใช่อย่างที่พวกนายคิดนะ”ลีโอรีบแก้ตัวทันที
“อ๊ะๆถ้าไม่ใช่แบบที่ข้าคิดแล้วมันเป็นแบบไหนล่ะ”เชียร์เริ่มใส่ไฟพร้อมร้อยยิ้มมุมปาก
“ลีโอXคิโน๊ะ คิโน๊ะXลีโอแน่นอนฮ่าๆๆ”ซอรัสรับมุกต่อทันทีแถมยังชวนให้เข้าใจผิดได้อย่างไร้ที่ติ
“พวกนายตายซะเถอะธนู30Hit”ลีโอยิ่งหน้าแดงแถมยังจำสกิลได้กระทันหันแถมเป้าหมายคือสองสหายของเขานั่นเอง
“จ้ากกกกกกกกกกก”ทั้งสองร้องลั่นพลางหลบลูกธนูอย่างกระหืดกระหอบ
“ฉึกๆๆๆๆๆๆ”เสียงธนูปักลงบนซากประตูที่เชียร์เคยพังมาเป็นโล่ทันที
“งั้นข้าให้ของขวัญเจ้าอยู่อย่างนึงละกันคิโน๊ะเพราะเจ้าทำให้ข้าพอใจตามมานี่สิ”เชียร์พูดพลางจูงมือคิโน๊ะออกไปที่ลานหินข้างนอกท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของกิ้งก่าทั้งสองตัวและกระรอกอีกหนึ่งตัว
จึงใช่วิชาล่องหนสกดรอยดูอย่างลับๆภาพที่เห็นที่ลานหินยิ่งทำให้อ้าปากค้างเข้าไปใหญ่

เป็นภาพของเชียร์ที่ส่งหนังสติ๊กให้คิโน๊ะด้วยรอยยิ้มและแววตาที่อ่อนโยน
ลีโอกับซอรัสแทบไม่เคยเห็นร้อยยิ้มและแววตาที่อ่อนโยนจากเชียร์ตั้งแต่คบกันมา
“ขอบคุณครับพี่เชียร์”คิโน๊ะพูดพลางกระโดดกอดเชียร์ทันที
“ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง”เชียร์ตอบยิ้มๆก่อนถามว่า
“ง่วงแล้วเหรอ”
“ครับหาวววว”คิโน๊ะตอบพลางหาวก่อนจะซบลงไปที่ตักของเชียร์
“งั้นพี่จะร้องเพลงกล่อมให้ฟังนะ”เชียร์พูด
ยิ่งทำให้ผู้สังเกตุการณ์อ้าปากค้างอีกรอบ
“เชียร์กล่อมเด็กเป็นด้วยเหรอ”สายตาของสองกิ้งก่าส่งให้กันเป็นเชิงคำถามทั้งคู่
Image
เซอร์วิสพิเศษสำหรับแม่ยกของคู่คิดโน๊ะกับลีโอรูปโดยkuggivta
/meโดนลีโอคุงกระทืบและฆ่าทิ้ง

Author:  kuggivta [ Mon May 09, 2011 3:41 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 3รับสมัครตัวละครครับ

แย๊กกกกกกกกกกกกก เราไม่ใช่เคะนะโว๊ยยยยยยยยย~!!!!!!!!

Author:  moruru [ Mon May 09, 2011 4:24 pm ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 4รับสมัครตัวละครครับ

ตอนที่ 4เชียร์ป่วย!
“งั้นพี่จะร้องเพลงกล่อมให้ฟังนะ”เชียร์พูดก่อนจะเริ่มร้องเพลงด้วยเสียงอันไพเราะดั่งระฆังเงิน
“When I just cann’t find my way you were always there for me”
กิ้งก่าสองตัวเริ่มเห็นภาพประหลาดเป็นภาพของหมาป่าสีแดงเลือดตัวเล็กๆอายุประมาณ 4-5ขวบกำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานก่อนจะวิ่งกลับไปหาเงาร่างๆหนึ่งหมาป่าน้อยเรียกเงาร่างนั้นว่าแม่พร้อมขอให้อุ้มโดยที่เงาร่างนั้นก็อุ้มหมาป่าน้อยขึ้นพร้อมกอดเบาๆ
“When I am out of my way you were always there for me”
ภาพเปลี่ยนไปเป็นภาพที่หมาป่าตัวน้อยกำลังหลงทางแล้วก็วิ่งกลับไปที่ๆแห่งซึ่งทั้งสองมองไม่ชัดแต่มีเงาร่างเดิมอุ้มหมาป่าขึ้นไปกอดและปลอบประโลม
“When I just cann’t find my way you were always there for me”
ภาพลักษณะการที่หมาป่าน้อยได้รับความรักจากเงาร่างปริศนายังปรากฎให้ทั้งสองเห็นเป็นระยะแถมทุกครั้งที่เห็น เงาที่บดบังร่างนั้นยิ่งจางลงไปเรื่อยๆ
“หมาป่าตัวนั้นคือเชียร์ตอนเด็กแน่เลย”ทั้งสองคิดในใจพร้อมกัน
“When I am out of my way you were always there for me”
“Like a bird in the sky you set me free and give me one heart”
“Like a star in my night you always be a part of me”
“When I just cann’t find my way ”
“ you were always there ”
“ you were always there ”
เงาที่ร่างนั้นจางลงมากจนเห็นมือสีดำและค่อยๆชัดขึ้นๆ
“For me”
“เทพเงา!”สองกิ้งก่าอุทานอย่างลืมตัวเงาที่อุ้มเชียร์ตอนเด็กๆเป็นเทพเงาแต่เห็นเพียงแว๊บเดียวเท่านั้นยังไม่แน่ใจเท่าไหร่

“อ้าวพวกนายมาพอดีเลยข้ากำลังจะพาเด็กคนนี้ไปนอนที่เตียงพอดีเลย”เชียร์พูดพลางอุ้มคิโน๊ะเดินเซ
นิดหน่อยไปที่บ้านของลีโอ
“เอาล่ะเรียบร้อย....”เชียร์พูดหลังจากพาคิโน๊ะมานอนบนเตียงแล้วๆก็ล้มลงไปทันที
“เชียร์!”กิ้งก่าทั้งสองตัวรับเข้าไปดูอาการของเพื่อนทันที
“ลีโอนายไปเรียกหมอมาเร็วส่วนข้าจะดูอาการเชียร์เอง”ซอรัสสั่งอย่างเฉียบขาด
“อืม”ลีโอรับคำก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไป

หลังจากหมอมาถึงบ้านหมอวาฬเสล็อตก็มาถึงบ้านหลังจากตรวจอาการป่วยแล้ว
“คน(?)ไข้ป่วยเป็นโรคไข้กังวลสาเหตุมาจากการที่มีความกังวลและกดดันอยู่ในจิตใจมากและการพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้มีไข้ตัวร้อนหมอให้ยาไปเดี๋ยวก็หายเองโดยคนไข้จะมีอาการเพ้อเพราะพิษไข้อยู่เป็นระยะๆนะครับ”
หมอวาฬเฒ่าพูดก่อนจะเดินออกไป
“เฮ้อทำให้เป็นห่วงแทบแย่”ซอรัสพูดด้วยใบหน้าโล่งอก
“แต่หมอนั่นกังวลอะไรตอนอยู่ต่อหน้าเราไม่แสดงออกเลย”ลีโอพูดพลางครุ่นคิด
“นายก็น่าจะรู้ว่าไอ้เชียร์น่ะมันซึนแค่ไหน”ซอรัสพูดติดตลกถึงนิสัยของไอ้ตัวที่นอนอยู่ที่เตียงที่สองที่ลีโอคิดว่าผู้ที่ซื้อมาน่าจะคือตัวเชียร์จึงให้นอนบนเตียงนี้ไปเลย
“ข้าขออยู่เฟ้าไข้ไอ้หมอนี่ได้มั้ย”ซอรัสถามลีโอในตอนนี้ดึกมากๆแล้วไวซ์กับคิโน๊ะหลับไปแล้ว
“อืมได้อยู่แล้ว”ลีโอตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ
“ละ...ลีโอๆ”เชียร์พูดด้วยเสียงสั่นๆราวกับเพ้ออยู่
“อย่าไปไหนนะอย่าทิ้งเชียร์ไว้คนเดียวเชียร์กลัว”เชียร์เพ้อใบหน้ามีน้ำตาไหลอาบแก้มสรรพนามเรียกตัวเองที่เปลี่ยนไป

ตอนเด็กเชียร์เรียกตัวเองว่าเชียร์แบบสนิทสนมกับสองตัวนี้แต่พอโตขึ้นจึงใช้คำว่าข้าแทนเพื่อความเป็นผู้ใหญ่
“เชียร์ไม่อยากอยู่คนเดียวเชียร์กลัวอยู่กับเชียร์นะลีโอซอรัสอยู่กับเชียร์นะ”เชียร์ยังระสับกระส่ายเพ้อต่อไป
“ลีโอไม่ไปไหนหรอกลีโอจะอยู่กับเชียร์”ลีโอพูดพลางจับมือที่สั่นของเชียร์เขารู้ว่าตอนนี้เพื่อนของเขากำลังกลัวมากๆเพราะเพื่อนคนนี้เป็นคนเข้มแข็งมากออกแนวเย็นชาซะด้วยซ้ำถ้าเขาแสดงความรู้สึกแบบนี้แปลว่าเขากำลังกลัว
“ซอรัสไม่ไปไหนหรอกน่า”กิ้งก่าตัวที่สองจับมือของเชียร์
“ขอบคุณนะลีโอซอรัส”เชียร์เริ่มหยุดเพ้อแล้วหลับไป
“เดี๋ยวตรงเตียงมีอะไรเก็บอยู่น่ะ”ซอรัสเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆกิ้งก่าหนุ่มหยิบมาคลี่ดูทันทีซึ่งมันเขียนว่า
“ไข้กังวลเกินจากความกังวลวิธีแก้ง่ายๆคือคลายความกังวลซะก็พอแล้วความกังวลผู้ป่วยจะเพ้อออกมาเอง”
“นี่เรารักษาเชียร์โดยไม่รู้ตัวเลยเหรอเนี่ย”ลีโอพูดด้วยใบหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

ณ ร้านหมอวาฬเสล็อตพบร่างของวาฬเฒ่า 2 ตัวตัวหนึ่งยืนอยู่อีกตัวนอนอย่ในสภาพถูกอะไรบางอย่างทำร้ายจนสลบ
ร่างของหมอวาฬที่ยืนค่อยปรากฏรอยขาดตามแนวตั้งๆแต่หัวจรดเท้า
คราบของผู้ปลอมตัวกลายเป็นสีดำพร้อมสลายแสงจันทร์ส่องเข้ามาทำให้เห็นผู้ปลอมตัวได้ชัดเจนขึ้น
ปรากฏร่างของเทพเงาเทพที่ปกติจะอยู่ที่วิหารเงาตลอดก่อนร่างนั้นจมหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

Author:  moruru [ Tue May 10, 2011 9:28 am ]
Post subject:  Re: Fan-Fiction12tails ภาคพิเศษตอนที่ 5

แงๆไม่ค่อยมีเม้นเลยอะหมดกำลังใจเล็กๆนะเนี่ย
ตอนที่ 5 สัญลักษณ์ที่เชียร์ปิดบังกับความรักของเชียร์
เช้าวันรุ่งขึ้น
เชียร์ที่ตื่นก่อนหันไปมองสองกิ้งก่าที่สละเตียงให้พวกเด็กๆส่วนตัวเองนอนที่ฟูกข้างๆเตียงของเขาด้วยร้อยยิ้มก่อนจะพูดว่า
“ขอบคุณนะลีโอ ซอรัส”
เชียร์ค่อยๆเดินออกมาจากบ้านไปที่ลานหินหลังบ้านโดยไม่ปลุกทั้ง 4 ตัวที่หลับอยู่

พอเดินไปถึงหินที่มีเงาของต้นไม้บังอยู่ชายหนุ่มก็ค่อยนั่งลงก่อนจะเอากรงเล็บแตะที่ตาสีฟ้าครามก่อนจะดึงออกมาติดที่เล็บเหมือนกับคอนแทคเลนส์สีฟ้า
ภาพในปัจจุบันต่อให้เทพที่สุดยังต้องตกใจคือ
เชียร์มีตาสองสีข้างซ้ายเป็นสีทองอำพันส่วนตาข้างขวาเป็นสีแดงราวกับโลหิตแววตานั้นเศร้าสร้อยคู่กับรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองเพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของเจ้าชายแห่งวิหารเงา
“เฮ้อ”เชียร์ถอนหายใจพลางคิดว่าจะให้พวกนั้นรู้ไม่ได้เด็ดขาดก่อนจะเอาขลุ่ยไม้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อชุดนอนของตนเอง
ก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงแห่งสรรพสัตว์
บทเพลงอันไพเราะที่ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวที่ได้ยินเสียงเพลงจะเติบโตและฟื้นฟูสภาพอย่างรวดเร็วมาก

เสียงขลุ่ยคลอไปกับเสียงธารน้ำไหลพร้อมเหล่าพฤกษาเติบโตดอกไม้ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่ว
พริบตาเดียวลานหินที่ดูธรรมดากลายเป็นลานหินที่สวยงามมากในทันทีด้วยดอกไม้และพฤกษานานาพันธ์โดยเฉพาะต้นซากุระที่โตขึ้นกลางสวนผลิดอกบานสะพรั่งอยู่งดงามยิ่งนัก
เชียร์หยุดเป่าขลุ่ยและนำคอนแทคเลนส์กลับไปไว้ที่ตาเหมือนเดิม

“เอาล่ะไปทำอาหารเช้าให้พวกนั้นดีกว่า”เชียร์พูดพลางเดินเข้าไปแต่ทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก
“แต่ก่อนอื่นต้องดูก่อนว่าหลังจากที่เราวูบไปเกิดอะไรขึ้น”เขารีบวิ่งไปในห้องนอนทันทีก่อนจะหยิบสร้อยคอสีดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อและเริ่มท่องคถา
“ผลึกแห่งเงาจงสะท้อนอดีตให้ข้าได้เห็นข้าขอสั่งในนามผู้เป็นนายแห่งเงา”
ภาพทุกภาพค่อยฉายให้ดูตั้งแต่เขาล้มลงไปยิ่งดูใบหน้าของเชียร์ยิ่งมีน้ำตาแห่งความตื้นตันไหลเต็มหน้าของหมาป่าหนุ่มก่อนจะกล่าวว่า
“ขอบคุณนะเชียร์ขอบคุณพวกนายจริงๆลีโอ ซอรัส”ก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันทีก่อนจะทิ้งโน้ตไว้ว่า”จะกลับช้านะข้าวเช้าเตรียมไว้ให้แล้ว”

เมืองแสง
“เอาล่ะวันนี้ขอเที่ยวให้เต็มที่เลยละกัน”เชียร์พูดกับตัวเองก่อนจะเดินเที่ยวเมืองแสงอย่างสบายใจ
“อ้าวเชียร์”กิ้งก่าสีดำตัวหนึ่งกวักมือเรียกเชียร์
“อ้าววิส”เชียร์เดินตามไปนั่งที่ร้านของมิมิ
“นายมานานยังวิส”เชียร์พูดอย่างเป็นมิตรเพราะวิสก็เป็นทั้งเพื่อนและองครักษ์ของเขาแต่เขารู้จักวิสตอนอายุสิบขวบพอดี
“เชียร์น่ะสิเล่นทิ้งจดหมายไว้ที่ห้องของชั้นและหนีมาเมืองแสงนี้เลยเล่นเอาวิสเป็นห่วงแทบแย่”วิสตอบที่จริงองครักษ์ห้ามพูดตีตนเสมอผู้เป็นนายแต่เชียร์สั่งยังไงคำสั่งนายต้องมาก่อนกฎเสมอจนทำให้ทั้ง 2 สนิทกันโดยไม่รู้ตัว
“เอาน่ายังไงเราก็ปลอดภัยนะ”เชียร์พูดพลางมองการแต่ตัวของเพื่อนสนิท
วิสเป็นกิ้งก่าสีดำสวมชุดคลุมที่เชียร์นั่งถักให้สวมตั้งแต่ตอนสิบขวบสวมกางเกงผ้าสีแดงสามส่วนตรงน้ามีผ้าปิดตาข้างซ้ายอยู่
“เอ่อแล้วนายใช่กิ้งก่านักแม่นธนูแห่งเงาวิสรึเปล่า”เชียร์ถาม
“อืมใช่วิสเองแหละ”วิสตอบยิ้มๆแน่นอนเจ้าตัวซื่อจนไม่รู้ว่าตนเป็นที่อยากพบอยากเจอมากในหมู่กิ้งก่าด้วยกัน
“งั้นนายไปรอที่บ้านหลังหนึ่งก่อนนะให้นายจงอย่าบอกว่าตัวเองคือวิสนะ”เชียร์พูดพลางยื่นแผนที่ทางไปบ้านลีโอให้ก่อนจะวิ่งหายไปทันที

โครม!ด้วยความที่เชียร์รีบวิ่งมากไปหน่อยจึงไปชนกับตัวอื่นเข้า
“ขอโทษนะครับไม่เป็นอะไรรึเปล่าครับ”เชียร์รีบเกล่าขอโทษทันที
“ไม่เป็นไรคะ”ร่างนั้นเงยหน้าขึ้นให้เชียร์เห็นชัดๆเป็นเสือสาวน้อยน่ารักตัวหนึ่งอายุเท่าๆกับเขา
“อะ...เอ่อ...คะ...คือว่า”เชียร์เลิ่กลั่กด้วยใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อย
“เออนายน่ะพอจะช่วยชั้นหาของให้หน่อยได้มั้ย”เสือสาวน้อยถามก่อนจะยื่นรายการของสิ่งที่ต้องไปหาให้เชียร์เห็นชัดๆ
“อ้าวนี่มันงานเอกสารสั่งซื้ออาวุธของตาลุงแม่ทัพโบลดาสใช่มั้ยงั้นตามมานี่สิจะพาไปจัดการให้”เชียร์พูดพลางรีบหันหน้าไปทางอื่นเพราะใบหน้านั้นขึ้นสีจัดด้วยความรู้สึกประหลาดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้นะไม่เข้าใจเลยจริงๆ
“อืมขอบใจนะชั้นชื่อรีสนายชื่ออะไร”เสือสาวน้อยพูดยิ้มๆยิ่งทำให้หมาป่าหนุ่มหน้าแดงยิ่งกว่าเดิมอีก
“ขะ.....ข้าชะ....ชื่อเชียร์”เชียร์พูดด้วยใบหน้าที่ยังแดงอยู่พลางเริ่มเดินนำไปร้านอาวุธในเมือง

สำหรับคนที่ไม่รู้ความจริงจะต้องคิดว่านี่เป็นเดตแน่นอนคนที่เห็นทั้งสองคนคิดแบบนั้นจริงๆ
“นี่ถึงแล้วล่ะ”เชียร์พูดก่อนจะชี้ไปที่ร้านอาวุธ
“งั้นเหรอขอบใจนะ”รีสเดินเข้าไปในร้านอาวุธสักพักก่อนจะออกมาแล้วพูดว่า
“นายช่วยอยู่เป็นเพื่อนชั้นหน่อยได้ไหมเชียร์”รีสถามยิ้ม
“ดะ....ได้อยู่แล้ว”เชียร์พูดก่อนจะถูกรีสลากไปทางสวนของเมืองแสง
“นี่สวนนี่สวยจังเลยเน๊าะชั้นพึ่งมาครั้งแรกน่ะถ้ามีดนตรีที่ไพเราะจะดีแค่ไหนนะ”รีสพูด
“ถะ...ถ้าเธออยากฟังงั้นผมจะบรรเลงให้ฟังนะ”เชียร์พูดก่อนที่จะหยิบขลุ่ยไม้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วเริ่มเป่าขลุ่ยทันที
“เพราะจังเลยฟังแล้วรู้สึกสบายหูดีด้วยขอบใจนะ”รีสพูดด้วยใบหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
ทั้งสองไม่รู้ว่าสวนแสงที่ได้รับพลังแห่งการเติบโตและฟื้นฟูกำลังเปลี่ยนไป
แท่นพลังงานในสวนกำลังได้รับพลังเพิ่มต้นไม้กำลังเติบโตดอกไม้เริ่มบานจนกลายเป็นสวนที่สวยงามที่สุดในโลก
ทุกคนที่เห็นภาพอันอัศจรรย์นี้ถึงกับตกตะลึงภาพที่ทั้งสองนั่งอยู่เหมือนกับเจ้าหญิงกับเจ้าชายในเทพนิยาย
“ขอบคุณนะเชียร์ชั้นต้องกลับแล้วล่ะ”รีสพูดหลังจากฟังเชียร์บรรเลงเพลงมาได้สักพัก
“อืมแล้วเจอกันใหม่นะพรุ่งนี้ที่เดิมนะ”เชียร์พูดพลางชี้มาที่ๆตนนั่งอยู่
“อืม”รีสรับคำยิ้มๆซึ่งทำให้เชียร์หน้าแดงอีกครั้ง
หลังจากรีสเดินออกไปแล้ว
“ความรู้สึกนี้มันอะไรกันทำไมเราอยากเจอเธอเราอยากทำให้เธอมีความสุขความรู้สึกนี่มันอะไรกัน”เชียร์บ่นพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าแดงซ่าน
เชียร์นั้นไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ตกหลุมรักรีสอย่างไม่รู้ตัวซะแล้ว

Page 1 of 5 All times are UTC + 7 hours
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/