Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 10:04 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 2:46 am 
แมว

Joined: Wed Jul 14, 2010 9:32 am
Posts: 158
เสริมจากท่านอาร์ม อิกนิสฮ๊ะ

เราไม่ควรอัด ๆ ๆๆ ตัวอักษรให้เยอะๆ แน่นๆเน๊อ อ แหล้วยิ่ง หลุมดำ ใช้ ตัวอักษรสีดำ มันจะยิ่งดูทึบไปใหญ่เลย
ทั้งนี้ทั้งนั้นการเลือกใช้สี มันก้ะขึ้นอยู่กับ สีของ BG ด้วยหนะคร๊าบบ




ผมก้ะเคยทำงาน(ส่งอาจารย์= =)บน BG กระดาษเก่าๆอยุ่บ้าง ก้ะประมาณนี้อ้ะคั้บ
** เอ๊อๆผมว่่าหลุมดำน่าจะลองหา BG Old paper อันใหม่นาา อันที่ใช้ดูมันไม่ค่อยชัดหนะ

Image

ปล. ... เป็นแค่ ความคิดเห็นส่วนตัวของผมน๊ะคร๊าบบ ^^


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 5:03 am 
Yaranaika?
User avatar

Joined: Wed Sep 02, 2009 7:30 pm
Posts: 4499
Location: Photoshop~*
ดราก้อนเนสปิดเซิฟ เลยได้วาดมาแปะอีกแล้ว =w= หน้าที่ 2

Image

_________________
Image
Image

My Youtube Channel


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 6:34 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
สงสัยได้มีแต่งตอนให้วีโดยเฉพาะ การเอาคืนของวี วันนี้อาจจะเจอการ์ตูน4ช่องพิเศษ แต่ตัวละครคงเป็นพวกวงกลม สามเหลี่ยม สี่เหลี่ยมนะ วาดเม้าหนูทรมานจิตใจ วาดใช้ดินสอก็ไม่เป็น แลมองเห็นทีไรแล้วอยากบ้า โอ้นี่ภาพที่เราวาดออกมาเรอะ ม่ายยยยยยยยย

ขอขอบคุณเสียงสนับสนุนทุกด้านมากคร้าบบบบ อยากสารภาพว่า จริงๆแล้วน่ะ อย่างที่บอกไปตั้งใจจะทำแค่ตอนเดียวเท่านั้น แต่พอเห็นFeedbackกลับมา มันเหมือนแรงผลักดันที่จะให้ทำต่อ(แม้จะชวนจิ้น ม่วง หรืออะไรก็ตามเถอะ :oops: ) แม้มันจะทำให้เราเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์อย่างมาก คือทั้งคิดทั้งพิมพ์ต่อตอนเนี่ย ประมาณ4ชั่วโมงขั้นต่ำ แต่มันเหมือนพลังอะไรสักอย่างที่ไปกระตุ้นให้ร่างกายและจิตใจมีแรงที่อยากจะทำ มันไม่ใช่แรงที่มาจากการฝืนบังคับให้ทำ แต่มันเป็นแรงที่อยากให้เราทำ อยากเห็นทุกคนเข้ามาอ่านแล้วมาตอบกระทู้กัน เข้ามาพูดคุย แนะนำ ติชม แขวะเล่นกัน เวลาผมเสพสิ่งเหล่านี้(เหมือนพวกบ้ายอเนอะ)แล้วผมมีความสุขจริงๆนะ แล้วยิ่งเห็นมีคนมาช่วยตรวจสอบจุดต่างๆ ทั้งที่ผมไม่มีอะไรจะให้ ทำได้แต่เพียงขอบคุณ ที่เพียงแค่พิมพ์ๆลงไป อาจจะไม่ได้มาจากใจหรือผมอาจจะหลอกใช้ แต่ก็ยังมีกลุ่มให้ความช่วยเหลือตรงจุดนี้ และยังมีกลุ่มที่ทำพวกSpecial Editionเพิ่มอีก รู้ไหม...ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า สิ่งที่ผมทำลงไปเนี่ยไม่คิดว่าทุกคนจะตอบรับ ยอมรับ และชื่นชอบกับมันจริงๆ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ผมคงทำได้แต่เพียง...ขอบคุณ และผมจะพยายามทำงานออกมาให้ดีที่สุด

(ความจริงผมมีโครงการลับหนึ่งอย่าง คือการฝึกเขียนเกมอยู่ แต่เริ่มจาก0เลย ถ้าทำออกมาเป็นรูปเป็นร่าง คงต้องขอรบกวนทุกคนมาช่วยกันเล่นหน่อยนะครับ ไม่ใช่เกมอะไรใหญ่โตมาก อาจจะไม่เทียบเท่ากับเกมFR(NES)หรือFlashงามๆ แต่ผมก็จะทำมันออกมาให้ดีที่สุดครับ)


Last edited by fushigidane on Wed Sep 29, 2010 4:56 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 10:19 am 
เทพดิน
User avatar

Joined: Mon Nov 02, 2009 6:12 am
Posts: 643
Location: >::TaiL-Za::<
ผมชอบนะฟิคของดาเนะ เวลาผมอ่าน ผมจะนึกเป็นการ์ตูนเลยล่ะ แล้วเคยคิดว่าถ้าว่างจริงๆจะลองเอามาวาดเป็นการ์ตูนช่องดูบ้าง แต่เนื่องด้วยเวลาไม่เอื้ออำนวย มีเวลาไม่มากพอน่ะนะ(สั้นๆ..อดครับ = =")

ก็นั่นแหละ พวกเราก็คอยร่วมแรงร่วมใจคอยให้กำลังใจกับดาเนะอยู่ เพื่อที่จะได้ใานั่งรออ่านกันครับ [ โดนดาเนะไล่หวดยิงใส่ ]

_________________
Image
::~ TailMon ~::


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 12:53 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
fushigidane wrote:
สงสัยได้มีแต่งตอนให้วีโดยเฉพาะ การเอาคืนของวี วันนี้อาจจะเจอการ์ตูน4ช่องพิเศษ แต่ตัวละครคงเป็นพวกวงกลม สามเหลี่ยม สี่เหลี่ยมนะ วาดเม้าหนูทรมานจิตใจ วาดใช้ดินสอก็ไม่เป็น แลมองเห็นทีไรแล้วอยากบ้า โอ้นี่ภาพที่เราวาดออกมาเรอะ ม่ายยยยยยยยย

ขอขอบคุณเสียงสนับสนุนทุกด้านมากคร้าบบบบ อยากสารภาพว่า จริงๆแล้วน่ะ อย่างที่บอกไปตั้งใจจะทำแค่ตอนเดียวเท่านั้น แต่พอเห็นFeedbackกลับมา มันเหมือนแรงผลักดันที่จะให้ทำต่อ(แม้จะชวนจิ้น ม่วง หรืออะไรก็ตามเถอะ :oops: ) แม้มันจะทำให้เราเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์อย่างมาก คือทั้งคิดทั้งพิมพ์ต่อตอนเนี่ย ประมาณ4ชั่วโมงขั้นต่ำ แต่มันเหมือนพลังอะไรสักอย่างที่ไปกระตุ้นให้ร่างกายและจิตใจมีแรงที่อยากจะทำ มันไม่ใช่แรงที่มาจากการฝืนบังคับให้ทำ แต่มันเป็นแรงที่อยากให้เราทำ อยากเห็นทุกคนเข้ามาอ่านแล้วมาตอบกระทู้กัน เข้ามาพูดคุย แนะนำ ติชม แขวะเล่นกัน เวลาผมเสพสิ่งเหล่านี้(เหมือนพวกบ้ายอเนอะ)แล้วผมมีความสุขจริงๆนะ แล้วยิ่งเห็นมีคนมาช่วยตรวจสอบจุดต่างๆ ทั้งที่ผมไม่มีอะไรจะให้ ทำได้แต่เพียงขอบคุณ ที่เพียงแค่พิมพ์ๆลงไป อาจจะไม่ได้มาจากใจหรือผมอาจจะหลอกใช้ แต่ก็ยังมีกลุ่มให้ความช่วยเหลือตรงจุดนี้ และยังมีกลุ่มที่ทำพวกSpecial Editionเพิ่มอีก รู้ไหม...ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า สิ่งที่ผมทำลงไปเนี่ยไม่คิดว่าทุกคนจะตอบรับ ยอมรับ และชื่นชอบกับมันจริงๆ แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ผมคงทำได้แต่เพียง...ชอบคุณ และผมจะพยายามทำงานออกมาให้ดีที่สุด

(ความจริงผมมีโครงการลับหนึ่งอย่าง คือการฝึกเขียนเกมอยู่ แต่เริ่มจาก0เลย ถ้าทำออกมาเป็นรูปเป็นร่าง คงต้องขอรบกวนทุกคนมาช่วยกันเล่นหน่อยนะครับ ไม่ใช่เกมอะไรใหญ่โตมาก อาจจะไม่เทียบเท่ากับเกมFR(NES)หรือFlashงามๆ แต่ผมก็จะทำมันออกมาให้ดีที่สุดครับ)


ซึ้งมาก :shock:

แต่นิดนึงนะคะ ตรงสีม่วง มันชวนจิ้นอะ=w=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 4:50 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
รุ่งเช้าวันถัดไปอากาศแจ่มใส แสงแดดอ่อนๆทอแสงลงมาจากฟ้า เมื่อกระทบกับหน้าต่างบานใหญ่ของห้องพักแห่งนี้แล้ว ก่อให้เกิดสเมือนผลึกคริสตัลแสงส่องลง ภายในห้องมีกิ้งก่าสีเหลืองตัวหนึ่งนอนอยู่บนเตียงสีขาวที่นุ่มมาก ตัวของกิ้งก่าตัวนั้นจมลงบนเตียงไม่มากตามน้ำหนักที่เบาของเผ่ากิ้งก่า ส่วนกิ้งก่าอีกตัวนอนอยู่บนโซฟายาวตัวใหญ่ ที่อยู่ด้านตรงข้ามกับเตียงนอน กิ้งก่าวีที่กำลังนอนอยู่ที่โซฟาตื่นขึ้นเมื่อแสงแดดจากหน้าต่างส่องกระทบมาโดนที่ใบหน้าของเขา วียืดแขนยืดขาสุดตัวเพื่อบิดขี้เกียจก่อนที่จะลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาที่แล้วมองไปที่เพื่อนของเขาที่ชื่อว่าดาเนะนอนหลับอยู่ ตอนนี้ดาเนะอยู่ในสภาพที่ปรกติสมบูรณ์แล้ว ท้องไม่เป่งนูนเหมือนเมื่อคืน ตอนนี้ดาเนะมีท้องที่แบนราบเรียบเหมือนอย่างกิ้งก่าทั่วไป แต่สีหน้าวีกลับไม่แสดงถึงความดีใจที่เพื่อนของเขากลับมาปรกติ แต่กลับมีสีหน้าที่ซีดเผือดเมื่อเขามองไปที่ดาเนะที่กำลังหลับอย่างสบาย

“เมื่อคืนนี้ดาเนะคงเจ็บปวดและทรมานมากเลยสินะ ถึงได้นอนหลับสนิทเป็นตายขนาดนี้” วียังคงมองที่ดาเนะที่ดูเหมือนหลับสนิทและลึกมาก แล้ววีก็เดินออกจากห้องพักนี้และปิดประตูเบาๆเพื่อไม่ให้เสียงไปรบกวรการนอนของดาเนะ


วีเดินลงมาที่ลานด้านล่างของที่พักซึ่งเป็นลานโต๊ะเก้าอี้ในที่ร่มสำหรับรับประทานอาหารและเครื่องดื่มของที่พัก โดยมีหมีมิมิเป็นเจ้าของที่พักแห่งนี้

“คุณวี อรุณสวัสดิ์ค่ะ เช้านี้อากาศดีมากกว่าปรกติทุกครั้งเลยนะคะ” หมีมิมิทุกให้กับวีด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสขณะเดินไปเสิร์ฟแพนเค้กราดน้ำผึ้งให้กับวัวน้ำเงินไบสันตัวหนึ่ง

“อรุณสวัสดิ์ครับ เช้านี้อากาศดีจริงๆด้วยครับ” วีทักให้กับหมีมิมิด้วยเสียงที่ปรกติและมองหาเก้าอี้นั่งลง หมีมิมิเดินเอาเมนูส่งให้วี แต่เมื่อเห็นสีหน้าของวีที่ไม่ค่อยดีนักเลยถามวีด้วยอาการเป็นห่วง

“เพื่อนยังไม่หายดีหรอคะ ให้เรียกพยาบาลแกะกับกระต่ายไหมคะ” มิมิยังคงกังวลเกี่ยวกับเพื่อนของวีที่เห็นสภาพที่แย่มากๆช่วงเย็นๆที่วีอุ้มมา วีส่ายหน้าให้หมีมิมิ “ไม่เป็นไรครับ เพื่อนผมหายเป็นปรกติแล้วล่ะครับ ขอบคุณครับคุณมิมิ” วียิ้มให้เป็นการขอบคุณ แต่รอยยิ้มของวีก็อย่างดูไม่สู้ดีนัก

“แล้วคุณวีเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ สีหน้าดูไม่ดีเลยล่ะค่ะ” มิมิเอาหลังอุ้งมือที่เรียวสวยไปอังที่หน้าผากของวีเพื่อที่จะวัดไข้ “ผมไม่เป็นอะไรครับมิมิ แค่ฝันร้ายนิดหน่อยเท่านั้นเอง แถมฝันนั้นมันช่างสมจริงด้วย ผมเลยยังกลัวๆอยู่น่ะครับ” วีตอบให้กับมิมิแล้วมิมิก็เข้ามาโอบกอดวีโดยที่ใบหน้าของวีนั้นอยู่ตรงช่วงหน้าอกของมิมิพอดี

“โอ๋ๆ กิ้งก่าวีไม่เป็นอะไรนะคะ แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง เดี๋ยวมิมิจะปัดเป่าฝันร้ายนั้นให้ออกไปจากคุณวีให้นะคะ” มิมิพูดจบก็กอดวีด้วยสัมผัสที่อบอุ่นและประทับริมฝีปากเบาๆลงบนหน้าผากของวี วีตกใจกับการจู่โจมของหมีมิมิแบบที่ไม่ทันให้เข้าได้ตั้งตัว ม่านตาของวีขยายเพิ่มแต่ก็ค่อยๆหดตัวลง วีปล่อยให้มิมิโอบกอดเขาด้วยสัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลอย่างเคลิบเคลิ้มของหมีมิมิจนมิมิถอนมือออกมา

“รู้สึกดีขึ้นมั้ยคะคุณวี เวลามิมิตอนเด็กๆ พ่อและแม่ของมิมิก็จะทำแบบนี้ให้ประจำล่ะค่ะ มิมิจะรู้สึกดีมากๆเลยเอามาลองใช้กับคุณวีดู” “ขอบคุณครับมิมิ ผมรู้สึกดีขึ้นมากๆเลย” วีขอบคุณให้มิมิพร้อมกับเส้นสีแดงจางๆบนใบหน้าของวี

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเดี๋ยวเอาอาหารเช้ามาเสริฟให้นะคะ เอาอะไรดี” “งั้นขอชุดAนะครับ อีกชุดรบกวนทำไว้ทานบนห้องหน่อยนะครับ” วีสั่งให้ตัวเองโดยไม่ลืมที่จะสั่งให้ดาเนะด้วย “รอสักครู่นะคะคุณวี” มิมิรับรายการอาหารเสร็จก็เดินไปที่เค้าเตอร์เพื่อเตรียมอาหารให้ สายตาเหล่าหางอื่นๆต่างมองมาทางวีด้วยความอิจฉาซึ่งรวมทั้งไบสันน้ำเงินตัวนั้นด้วย โดยที่วียังเคลิ้มกับสัมผัสนั้นอย่างไม่รู้ตัว


หมาแดงโดรุเดินมาทักทายวีที่กำลังทานขนมปังกับสลัดเป็นอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย “ไงวี เมื่อคืนไม่กลับมา เป็นยังไงบ้าง” โดรุลากเก้าออกมานั่งตรงโต๊ะตัวเดียวกับวีพร้อมกับสั่งอาหารเช้าเหมือนกัน

“ก็ไม่มีอะไรนะโดรุ ว่าแต่ซื้อชุดใหม่มาหรอโดรุ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” ชุดของโดรุนั้นไม่ใช่ชุดเกราะของหมาป่าเหมือนตัวอื่นๆ แต่กลับเป็นเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีน3ส่วน มีผ้าคาดหัวสีชมพูและพัดวงกลม2อัน “ใช่มะล่า เนี่ย ชุดใหม่ล่าสุดพึ่งออกมาเลยน้า” โดรุยืนอวดหมุนตัวให้วีก่อนที่จะน้อมมือไปรับขนมปังปิ้งกับกาแฟจากมิมิอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณครับคุณมิมิ” โดรุพูดด้วยน้ำเสียงที่หล่อเหลาเป็นพิเศษ “แหมคุณโดรุนี่ก็ ขี้เล่นไม่เปลี่ยนเลยนะคะเนี่ย” มิมิเอานิ้วไปดันจมูกเล็กๆของโดรุเบาๆก่อนที่จะเดินไปอย่างอารมณ์ดีแล้วโดรุก็นั่งคุยกับวีต่อ

“ว่าแต่เรื่องเอกสารเนี่ย จัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงล่ะ” โดรุพูดกับวีเบาๆเพื่อป้องกันการรั่วไหลของข้อมูล “อือ ขอบคุณมาก โดรุ” วีตักสลัดผักขึ้นมากินต่อ

“ว่าแต่ แก เจ้าวี ทำไมถึงได้ติดใจกิ้งก่าตัวนี้นักหนาเนี่ย” โดรุเข้าประเด็นถามแทนเหล่าอัลฟ่าที่1ทั้งหลาย เพราะต่างสงสัยกันทั้งหมดเหมือนกัน “ก็ไม่มีอะไรนี่ ข้าพเจ้าจะได้มีเพื่อนคุยด้วยเท่านั้นแหละ” วีตอบเฉยๆไม่มีอะไรขณะที่ยังคงกินสลัดผักอยู่

“เหรอออ หรือว่าแกมีอะไรมากกว่านั้นว้า” โดรุเริ่มแซวแต่วียังคงปรกติเฉยๆเพราะไม่มีอะไรในกอไผ่และยังคงกินสลัดผักต่อจนหมด “ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรจริงๆ แค่จะได้มีกิ้งก่ามาคุยเล่นเพิ่มเท่านั้นเอง” โดรุหมดมุกที่จะแกล้งวีถึงกับนั่งเท้าคางทำหน้าเซ็ง

“เฮ้อ ไม่สนุกเลยแหะ สงสัยจะเป็นจริงอย่างที่วีว่าแฮะ” โดรุหยิบกาแฟขึ้นมาจิบอย่างเซ็งๆ “นี่เห็นข้าพเจ้าเป็นกิ้งก่ายังไงเนี่ย โดรุ “วีถามกลับพลางเอาส้อมที่จิ้มผักชี้ไปที่หน้าของโดรุ” “เปล๊า ไม่มีอะไร แค่อยากแกล้งสนุกๆ ว่าแต่วี สีหน้าไม่ดีเลยนะ นอนไม่พอหรอ ดูซีดเซียวเชียว” โดรุสังเกตุหน้าตาของวีซึ่งเป็นจริงอย่างที่โดรุกล่าว “อือ ข้าพเจ้าฝันร้ายน่ะ แถมฝันนั้นดันเหมือนจริงด้วยนี่สิ แต่ก็จะลืมๆมันล่ะ แค่ความฝันเท่านั้นเอง” วีตอบโดรุขณะหยิบแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาดื่ม

“หรือว่าแกทำการบ้านหนักเมื่อคืน” “พรวดดดดด” เสียงวีพ่นน้ำผลไม้ใส่หน้าโดรุเต็มหน้าและจำแค่กๆเพราะสำลัก วีมองหน้ามองหน้าโดรุด้วยสายตาที่เคืองทั้งทีมีเล็ดน้ำตาอยู่ “เฮ้ย ไม่ได้พูดๆ จริงๆ” โดรุส่ายหน้าโบกมือขวับๆเพราะเขาโดนใส่ความ

“แหม ร้อนตัวด้วย สงสัยท่าจะเป็นของจริงสินะ อุโฮะ” โดรุหันหลังมองไปที่ด้านหลังเก้าอี้ของตนซึ่งเป็นแหล่งที่มาของเสียงก็พบกับหมาป่าฟ้าอากุที่นั่งยองๆหลบหลังเก้าอี้โดรุ “เฮ้ย อากุ แอบมานี่ตั้งแต่เมื่อไร” โดรุถามแต่เหมือนอากุจะไม่ได้สนใจแต่ยังคงแซวต่อ

“อูววว กิ้งก่าวีXดาเนะแหงๆ อูววว โอววว” วีตอนนี้ยืนตรงหน้าก้มตัวสั่นกึกๆ โดรุเห็นท่าไม่ดีจึงสะกิดให้อากุรีบๆชิ่งหนีจากที่นี่โดยไว แต่ยังไม่ทันที่โดรุจะพูดอะไรสักคำ วีก็ง้างธนูพร้อมกับศรกว่า10ดอกขึ้นคันธนูพร้อมปล่อย โดยเล็งไปที่หมาป่า2สีที่อยู่ข้างหน้า

“เมื่อไรจะเลิกเข้าใจข้าพเจ้าผิดสักทีหา ข้าพเจ้าไม่ได้เป็นอย่างที่คิดนะ(ว้อยยยย)” สิ้นเสียงวีก็ปลอยศรทั้ง10ดอกพร้อมกัน หมาป่าทั้ง2ตัวเห็นศรลอยมาถึงกับขนตั้งไปจนถึงหางและหันหลังเผ่นแน่บด้วยความเร็ว “เฮ้ย ไหงเจ้าวีมันเอาจริงฟระคราวนี้ แหย่เล่นนิดเดียวเอง” อากุพูด “วี เค้าไม่รู่เรื่องงงงงง” โดรุร้องเสียงหลงขณะขณะทั้งคู่วิ่งหลบศรธนูที่วียิงมาจนหายไปซึ่งเกินกว่าที่วีจะเล็งศรได้ วีหอบหายใจแฮ่กๆและลดธนูลงเมื่อทั้งคู่พ้นจากขอบเขตการยิง วีนั่งลงแปะพักเหนื่อยพลางบ่นตัวเดียว

“เดี๋ยวเถอะเจ้าอากุ กลับไปจะ แตร่ดดด ให้สำเร็จโทษเลย” วีบ่นเสร็จก็ไปรับสำรับอาหารของดาเนะจากมิมิและเดินขึ้นไปที่ห้องพักของเขา


วีวางสำรับอาหารไว้ที่โต๊ะข้างๆโซฟาและหยิบคันธนูของตนมาขึงให้ตึงรอดาเนะที่กำลังหลับอยู่ ดาเนะบิดตัวไปมาและลุกขึ้นจากเตียงช้าๆด้วยสีหน้าที่สดชื่นเพราะได้นอนเต็มอิ่ม

“ตื่นแล้วหรอดาเนะ รู้สึกดีขึ้นมั้ย” วีที่กำลังขึงคันธนูนั้นหันมายิ้มให้ดาเนะ “อือ รู้สึกดีขึ้นมากเลยล่ะ สงสัยได้นอนหลับเต็มอิ่ม...อะ ท้องเรากลับมาเป็นปรกติแล้ว” ดาเนะเอามือของตัวเองลูบท้องขึ้นลงไปมาเพื่อพิสูจน์ความจริง

“อือ ตอนเราตื่นมาก็เห็นท้องดาเนะแบนราบอย่างนี้อยู่แล้วล่ะ ดีใจด้วยนะ” วียิ้มให้ดาเนะก่อนที่จะเป็นสีหน้าที่ซีดกลับมาอีกครั้ง “วีเป็นอะไรน่ะ สีหน้าไม่ดีเลย” ดาเนะถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่มีอะไรหรอก แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง” วีตอบให้กับดาเนะพลางหัวเราะแหะๆ

“ฝันร้ายหรอวี เราก็ฝันร้ายเหมือนกัน ฝันน่ากลัวมากเลยล่ะวี” ดาเนะหน้าซีดตามเหมือนกันพลางมองไปทีท้องของตนเอง “ฝันว่าอะไรน่ะดาเนะ” วีถามดาเนะ

“จำไม่ค่อยนักน่ะวี แต่ประมาณว่าลุงจามอนกระโดดลงมาทับที่ท้องของเรา แล้วเราท้องก็แตกดังโผละเลยอะวี แถมมันเหมือนจริงมากเลยอะวี” ดาเนะเล่าไปพลางหน้าซีดจนแทบจะเป็นสีขาวแล้ว วีที่ได้ยินดาเนะเล่าก็หน้าซีดตาม “ฝันร้ายจริงๆด้วยแหะ” วีหัวเรอะเหอะๆให้กับดาเนะ

“ทานอะไรตอนเช้าก่อนละกันนะดาเนะ เราสั่งอาหารเช้ามาให้แล้วน่ะ เห็นยังไม่ตื่น” วีลุกไปยกเอาสำรับมาเสริฟให้ดาเนะที่อยู่บนเตียง “ไม่เป็นไรวี เดี๋ยวเราลุกไปกินเองดีกว่า” ดาเนะดันตัวออกมาจากเตียงแล้วค่อยๆเดินไปที่โซฟาที่วีนั่ง ดาเนะเปิดสำรับมาก็เจอกับสลัดสีสวยกับขนมปังปิ้ง

“น่ากินจังเลย สลัดดูสดมากเลยล่ะวี” ดาเนะจิ้มสลัดผักขึ้นมาทาน “โห กรอบ เย็นสดชื่น แล้วก็อร่อยมากเลยวี” ดาเนะชื่นชมกับสลัดและกินอย่างเอร็ดอร่อย “ดีแล้วดาเนะ กินเยอะๆจะได้สดชื่น” วีพูดให้กับดาเนะที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินอาหารเช้า สีหน้าของดาเนะดูมีความสุขมากกับการกิน แววตาเป็นประกายและยังมีรอยแก้มแดงนิดๆด้วย

“วี ขนมปังนี่ก็หอมดีจัง กัดเข้าไปก็กรอบนุ่มสุดยอดเลย ที่ทาบนขนมปังนี่ก็หวานอร่อยอมเปรี้ยวนิดๆดีจัง อร่อยมากเลยอะวี” ดาเนะยังคงชื่นชมกับอาหารเช้าและทานต่ออย่างมีความสุข โดยที่กิ้งก่าอีกตัวก็กำลังดูเพื่อนของเขาทานอาหารอย่างมีความสุขด้วยเช่นกัน


ดาเนะ วันนี้เตรียมตัวให้พร้อมนะ เพราะวันนี้จะมีการสัมภาษณ์เข้าหน่วยอัลฟ่าแล้วล่ะ “ดาเนะที่กำลังดื่มน้ำผลไม้อยู่นั้นวางแก้วลงทันที “ทำไมมันเร็วนักล่ะวี พึ่งจะสมัครเมื่อวานเองไม่ใช่หรอ” ดาเนะถามด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่ามันจะไวขนาดนี้

“อือ เราไปดูป้ายประกาศเมื่อเช้าแล้วน่ะ เค้าเปิดให้เข้าสัมภาษณ์แล้วนะ แต่ไม่ระบุเวลาและลำดับ คือจะไปเมื่อไรก็ได้เลย” วีอธิบายให้ดาเนะฟังพลางจัดเก็บของต่างๆเพื่อการเดินทาง “เดี๋ยวดาเนะเปลี่ยนชุดเดิมละกันนะ คุณมิมิเค้าซักให้เรียบร้อยแล้วล่ะ” วียืนชุดเก่าที่เป็นชุดผ้าสีน้ำตาลเสือแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นให้ ดาเนะรับและเดินไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำ วีจัดเก็บของทุกอย่างเข้าที่เรียบร้อยซึ่งตรงกับดาเนะที่เปลี่ยนชุดเสร็จพอดี ดาเนะเดินออกมาหน้าซีดตัวสั่นนิดๆทำให้วีตกใจเลยรีบไปถามดาเนะด้วยความเป็นห่วง

“ดาเนะ เป็นอะไรน่ะ ทำไมจู่ๆหน้าซีดงี้ล่ะ” ดาเนะส่ายหน้า “ไม่มีอะไรวี คือเราตกใจนิดหน่อยน่ะ เราเห็นห้องน้ำแล้วนึกถึงที่เราฝันร้ายเลยล่ะ หะหะ” ดาเนะหัวเราะแห้งๆซึ่งวีได้ยินก็เหงื่อแตกทันที “น่า ดาเนะ มันแค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง อย่าไปคิดมากสิ เดี๋ยวเรารีบไปที่สัมภาษณ์กันดีกว่านะ เดี๋ยวคนจะเยอะแล้วจะแย่” วีพูดเสร็จพร้อมกับรีบยื่นสัมภาระของดาเนะและดันหลังออกจากห้องพักโดยไว ‘ขืนรู้ความจริงเรื่องเมื่อคืนเข้า ดาเนะมีหวังรับไม่ได้แน่ๆ’ วีคิดในใจขณะที่ยังคงผลักหลังดาเนะอยู่


ระหว่างทางที่เดินไปยังสถานที่สัมภาษณ์นั้น ดาเนะกับวีก็คุยเรื่องเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ จนเดินมาถึงร้านของลุงจามอนที่เป็นวาฬสีเขียวในชุดเชฟ

“ว่าไง กิ้งก่าหนุ่มตัวนั้นน่ะ หายดีแล้วหรอ” จามอนทักทำให้ดาเนะสะดุ้งเฮือกหางตั้งทันที “ก ก็ หายดีแล้วครับ ขอบคุณสำหรับยานะครับ” ดาเนะพูดตะกุกตะกักกับลุงจามอนพลางเหงื่อออกท่วมตัว “ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรๆ แล้วเดี๋ยวมากินอีกนะ เดี๋ยวลุงจะทำให้น้อยกว่าเดิม จะได้ไม่ท้องเป่งอย่างเทื่อวาน” จามอนหัวเราะชอบใจก่อนที่จะผัดอาหารต่ออย่างอารมณ์ดี วีหันไปมองดาเนะที่หน้าไร้สีแถมเหงื่อท่วมตัวและขาไม่ขยับก้าวอีกด้วย วีจึงโอบใหล่ดาเนะแล้วเดินไปด้วยกันแล้วชวนดาเนะคุย

“น่าดาเนะ มันแค่ฝันร้ายน่า มันแค่ฝันเท่านั้นเอง อย่าคิดมากๆ” วีเดินพาดาเนะไปซึ่งก็เหงื่อแตกท่วมไม่ต่างจากดาเนะเหมือนกัน เมื่อกิ้งก่าทั้ง2พ้นร้านไป อโคล่าที่เป็นพนักงานของลุงจามอนก็ถาม “เชฟคะ ทำไมทั้งคู่ดูประหลาดจังเลยล่ะคะ เหมือนกับกลัวเชฟอย่างงั้นแหละ” อโคล่าถามจาม่อนซึ่งกหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

“ไม่มีอะไรหรอกอโคล่า เชฟแค่รักษาเพื่อนของเขาเท่านั้นเอง” จามอนพูดเสร็จก็สะบัดอาหารที่อยู่ในกระทะให้ลอยบนอากาศแล้วรับมาผัดต่อ “อ๋อ” อโคล่ารู้ถึงสาเหตุที่ทั้งคู่ตัวสั่นงนงกเมื่อผ่านที่แห่งนี้แล้ว


“ที่นี่หละดาเนะ สถานที่สัมภาษณ์ที่เราพูดถึง” ข้างหน้าของกิ้งก่าทั้ง2ตั้วนั้นเป็นสวนหญ้าสีเขียวชอุ่มที่ให้ความรู้สึกสดชื่น ความเขียวของสีที่สม่ำเสมอแสดงถึงการดูแลเอาใจใส่ที่ดี ทางเดินปูด้วยอิฐน้ำตาลแดงที่เข้ากับสีของหญ้าอย่างกลมกลืนเหมือนกับดิน ต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นกระจายทั่วทุกแห่งหน และยังมีทะเลสาปที่อยู่ตรงกลาง สีฟ้าใสสะอาดทอประกายกับแสงแดดยามกลางวันก่อให้เกิดประกายของน้ำทั่วทะเลสาป และยังมีทางเดินเหนือทะเลสาปที่กลั่นจากละอองน้ำที่ระเหย เหมือนดั่งสะพานรุ้งสีอ่อนพาดเหนือทะเลสาปแห่งนี้

“ที่นี่ล่ะ “สวนแห่งแสง” สถานที่สัมภาษณ์ของพวกเรา” ดาเนะแรกเห็นก็ตะลึงกับความสวยงามที่เขาไม่เตยพบมาก่อน “สวยจังเลย” ดาเนะชื่นชมพร้อมกับเดินไปตามทางเพื่มสัมผัสกับความงามของธรรมชาติแห่งนี้ วีเดินตามดาเนะห่างๆเพราะไม่อยากไปรบกวนเพื่อนที่กำลังเพลิดเพลินกับความสวยงามของสวนแห่งนี้

“ดาเนะ เดี๋ยวพวกเรานั่งรออยู่ตรงนี้กันนะ เพราะเขาระบุไว้ว่าให้นั่งรอที่คริสตัลน่ะ” วีสะกิดดาเนะเมื่อทั้งคู่เดินมาจนถึงคริสตัลอันแรกที่อยู่ริมทาง กิ้งก่าทั้งสองเดินำนั่งใกล้ๆกับคริสตัลและหันหน้ามองทะเลสาปทั้งคู่ “วี ใครจะสัมภาษณ์หรอ เราจะได้เจอกับกิ้งก่าวีแหงอัลฟ่าที่1รึเปล่าน่ะ” ดาเนะส่ายหางไปมาเพราะเขาอาจจะได้เจอกิ้งก่าที่เขาชื่นชอบมานาน

“ไหนๆ โอ้ววว กิ้งก่า2ตัวเลยหรอ เจ้าวีชอบแหงๆ” เสียงหนึ่งลอยมาซึ่งเป็นของหมาป่าสีแดงที่เดินมาพร้อมกับหมาป่าสีฟ้าในชุดเกราะสีดำและดาบดำคู่สีดำที่สง่างาม

“อุ๊ยแหม กิ้งก่ารูปงามทั้ง2ตัวซะด้วยสิ ฮุฮุ น่ารักจริงๆ” ค้างคาวสาวผมสีเขียวในชุดผ่าสูงสีม่วงดำสุดเซ็กซี่ค่อยๆลอยตัวมานั่งระหว่างกิ้งก่าทั้ง2ตัว “ขอนั่งตรงกลางหน่อยนะจ๊ะๆ” ดาเนะเขยิบให้ค้างคาวสาวตัวนั้นอย่างสุภาพ “แหม มารยาทดีด้วย อย่างนี้ไม่ต้องสัมภาษณ์แล้วล่ะ อาร์มให้ผ่านเลยค่า” ส่วนวีนั่งขนลุกขนพองหน้าซีดเหงื่อแตกท่วมไปทั้งตัว “แหม ตัวนี้ก็น่ารักจัง ดูสิ ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมดแล้ว โฮะๆ” อาร์มเอามือที่เรียวสวยไปจับไหล่ซ้ายของวีถึงกับสะดุ้งเฮือก

แล้วก็มีแมวสาว2ตัวในชุดมาสค็อตแมวสีขาววิ่งมาทางที่วีกับดาเนะอยู่ โดยแมวตัวหนึ่งนั่งข้างๆวี อีกตัวนั่งติดกัน วีในตอนนี้เหงื่อแตกพลั่กหน้าไร้สี ขนาดดาเนะเอาหางไปสะกิดวีก็ยังไม่รู้สึกตัว แล้วก็มีวัวไบสันสีน้ำเงินเดินตามมานั่งหลังแมว2ตัวโดยไม่พูดจาอะไร ตามด้วยแพนด้ามี่มีผ้าพันคอสีแดงยาววิ่งมานั่งด้วย

“โอ้ มากันแล้วหรอ ผู้ที่จะมาสัมภาษณ์เข้าหน่วยอัลฟ่าที่2น่ะ” เสียงหนึ่งลอยมาจากทางเดินที่ทั้งคู่เดินกันมา ดาเนะกับวีหันไปทางทิศของเสียงก็เจอกับปลาวาฬตัวใหญ่สีฟ้าเข้มเดินมาในชุด...ห่วงยางพร้อมทั้งถือถังน้ำกับที่ขุดทรายมาด้วย

---------------------------------------------------------------------------------------------
ความลับการรักษาพุ่งเป่งของดาเนะ

Image
อ่านกันออกไหมน่ะ


Last edited by fushigidane on Wed Sep 29, 2010 10:46 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.4
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 4:56 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
พิมพ์ผิดตัวเดียว....ความหมายเปลี่ยนเลย ขอบคุณ = ชอบคุณ...

ส่วนการ์ตูน วาดได้เท่านั้นแล :oops:


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.4
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 5:01 pm 
แมลงยักษ์
User avatar

Joined: Tue Jan 27, 2009 6:35 pm
Posts: 1197
Location: ป่าแห่งความเงียบ
แวบเข้ามาอ่านจ้ารอดูตอนต่อไป =w=


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.4
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 5:35 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
ดาเนะ วันนี้ ขอ 2 ตอนได้ไหมครับบบ . . .

พรุ่งนี้อีก 2 ตอน ^^

เดี๋ยวให้ท่านอาร์มมาให้รางวัล !! :twisted:

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน4.3
PostPosted: Wed Sep 29, 2010 5:41 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
Underdog wrote:
อ่านแล้วจิ้นๆมากบางตอน~~

วี X ดาเนะ



เด็กสวนกับอากุคุงก็จิ้นเหมือนกันสินะ.....

ทำไมทั้งสองคนดูใจตรงกันเกินเหตุ......

อ้ะ รู้แล้ว !!

อากุXโดรุ หรือ โดรุXอากุ มันต้องซักสมการเนี่ยแหละ อิอิ X3


ปล.ดาเนะคุงไปอยู่ใน BST ด้วยเหอะ ทำไมบอร์ดนี้แต่งฟิคกันเก่งจัง :lol:

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki