Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 5:11 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 12:57 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
จะว่าไปเรื่องนี้แทบไม่มีความแฟนตาซีหรืออย่างที่จะเป็นเลยนะ เพราะฉากสู้ก็ไม่มีตูมตามแบบนั้นสักฉาก มีแต่ฉากหมีมิมิทำโดนมิได้ตั้งใจกับกีบแกะทรงพลังเนี่ยล่ะที่ดูเกินจริงเหมากกับแฟนตาซีสุดล่ะ ดันเน้นแต่อะไรก็ไม่รู้ :oops:

มีฝ่ายหมาบางตัววาด ดาเนะ X วี's FC ให้ งั้นวีวาดกลับเล้ยยยยย(วาดรูปUglyมาก) ฝ่ายกิ้งก่าก็ต้องมีป้าย โดรุ X อากุ's FC กับเขาด้วย (โดนกิ้งก่าวีแตร่ดย้ำๆ ซ้ำด้วยโดรุกระโดดขย้ำต้นคอ ต่ออากุซัดกางเขนแสงฝังดิน...จมกองเลือด)

ดาเนะ X วี FC
Image


ซะงั้น =w=*

me : จิ้นกันมากนักใช่มั้ย เอาไปเลย Storm Gust ตามด้วย

me : Lord
ดาเนะ : เฮ้ย! อย่านะ
วี : เดี๋ยวก็ได้ม่องกันหมดหรอก
me : Of
โดรุ : แว้ก หนีไม่ทันแล้ว
อากุ : ช้าก่อน เราแค่อยากจะบอกว่า.....
me : Vermillion!!!

result : ตายกันหมด ไม่เว้นกระทั่งผู้ใช้ - -*

อากุ : ผิด....เกม.....แล้ว....เพ่.....

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 2:10 pm 
Yaranaika?
User avatar

Joined: Wed Sep 02, 2009 7:30 pm
Posts: 4499
Location: Photoshop~*
โอ้วท่านจั๊บ เหนรูปด้วยแหะ แสดงว่าอ่านตั้งแต่หน้าแรก คริคริ

_________________
Image
Image

My Youtube Channel


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 2:21 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
แปะไว้ก่อน อยู่ที่ทำงาน


ที่ห้องโถงของเรือนรับรองหน่วยอัลฟ่า เหล่าหางอัลฟ่าทุกตัวและมิมิต่างนั่งบนโซฟาภายใต้บรรยาศที่ตึงเครียด กิลลุกขึ้นยืนและเดินออกมาตรงกลางเพื่อจะบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทราบ เพราะเหล่าหางพึ่งจะได้เข้ามาเองหลังจากที่ทำการรักษาอาการของวี

“กิล อาการของวีเป็นยังไงบ้างน่ะ” โดรุถามขึ้นมาเพราะเขาเป็นคนที่รู้อาการของวีมากอีกตัวหนึ่งเช่นกัน “กิล...นิ่งเงียบเลย หรือว่าอาการของวีนั้นแย่มากน่ะ” อากุก็ถามขึ้นมาเหมือนกัน “ก่อนจะเป็นห่วงตัวอื่นลองดูสารรูปตัวเองทั้งคู่ก่อนเซะ” ลิงแบงค์ขัดขึ้นมาเพราะเห็นสภาพของหมาป่าทั้ง2ตัวแล้วนั้น เหมือนกับไปทะเลาะชกต่อยกันที่ไหนมาเพราะโดรุตอนเดินเข้ามาก็ขาขวากะเผกเข้ามา ส่วนอากุก็มีรอยฟกช้ำบนใบหน้า แต่ที่เหมือนกันทั้งคู่เลยคือชุดเสื้อผ้าที่มอมแมมและขนที่ฟูกระเจิง ซึ่งโดรุที่ขากะเผกเพราะโดนอากุนวดแรงๆที่ขาโดยไม่มีใบสมุนไพร และอาการปวดที่มากของโดรุยังมีอยู่ ส่วนโดรุที่หน้าฟกช้ำเพราะโดรุกระเด้งตัวมาเพราะความเจ็บจากการนวดของโดรุ ทำให้หัวไปกระแทกกับหน้าของอากุ

“ไม่มีอะไรๆ” ทั้งคู่ส่ายมือส่ายหน้าไปมาพร้อมกันและหัวเราะแหะๆด้วยกันอีกด้วย “...” วาฬกิลถอนหายใจสลด เขาก็ไม่อยากเล่าเหมือนกันเพราะยังทำใจไม่ได้แต่ก็ต้องเล่าให้ฟัง “กลุ่มDRของเรากำลังจะเสียสมาชิกไปตัวหนึ่ง...และการเสียไปครั้งนี้จะเป็นการเสียที่ไม่สามารถกลับคืนมาได้” กิลยังคงพยายามเลี่ยงคำพูดตรงๆ

“กิล ตอนนี้เรายังไม่อยากรู้เรื่องสมาชิกของเรานะ เราอยากรู้ว่าวีเป็นยังไงบ้าง” ครั้งนี้เพนกวินเจ็ทเป็นฝ่ายถามซึ่งเป็นการถามตรงๆและตำหนิกิลด้วย เหล่าหางทุกตัวต่างนิ่งเงียบสงัดเพราะต้องการคำตอบจากกิลจริงๆ และความเงียบนี้ก็เป็นแรงกดดันให้กิลต้องตอบคำถามที่เข้าไม่อยากจะได้ยินอีกครั้ง

“วี...กำลังจะตายในอีกไม่ช้า”


เหล่าหางทุกตัวที่ได้ยินต่างนิ่งเงียบกับคำตอบของกิลที่ออกมาจากปากของหัวหน้ากลุ่ม ทุกตัวนั้นต่างรับกับคำตอบที่ได้ฟังมาไม่ได้เหมือนกัน เหมือนกับคำตอบนั้นเป็นก้อนหินที่ก้อนใหญ่ที่หล่นลงมาบนหัว ทำให้ทุกตัวต่างมึนงงทำอะไรไม่ถูก โดยเฉพาะมิมิที่ตอนนี้น้ำตาไหลออกมามากจากดวงตาทั้ง2ข้างทันทีที่ได้ยินคำตอบ มือไม้ตัวสั่นเทาไปหมด

“เกิดอะไรขึ้นกับวีน่ะกิล วีเป็นอะไรไปน่ะกิล” ค้างคางอาร์มรีบถามขึ้นมาทันทีด้วยเสียงที่วิตก “เวทรักษาใช้ไม่ได้ด้วยหรอบายะ” เพนกวินเจ็ทหันไปถามบายะที่นั่งนิ่งเงียบอย่างกังวล เพราะเป็นนักเวทเหมือนกันจึงสามารถคาดเดาคำตอบที่เลวร้ายได้ แกะบายะพยักหน้าให้ทำให้ทุกตัวที่เห็นถึงกับจิตตกลงไปอีก

“เพราะอะไรน่ะบายะ ทำไมเวทรักษาของเธอใช้ไม่ได้ล่ะบายะ เธอสามารถรักษาทุกอาการบาดเจ็บได้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมรักษาให้วีไม่ได้ล่ะ” มิมิลุกขึ้นมาจับไหล่เขย่าร่างของบายะ บายะเบือนหน้าหนีไม่กล้าสู้หน้าเพราะเธอทำไม่ได้จริงๆ “ทำไมล่ะบายะ ทำไมๆๆ” มิมิเขย่าร่างของบายะและตะคอกใส่บายะจนต้องให้หมาป่าทั้ง2ตัวล็อคตัวมิมิออกห่างจากบายะ ในตอนนี้มิมิแทบจะเสียสติไปแล้วที่ได้ยินวีกำลังจะตาย มิมิลงเข่าอ่อนลงไปนั่งร้องให้กับพื้นและรำพันเกียวกับวีออกมา

“ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับคุณวีด้วย ทำไมคุณวีถึงต้องจากไป มิมิยังไม่ได้บอกความในใจกับคุณวีเลย ทำไมคุณวีต้องจากไปอย่างนี้” มิมิร้องอย่างเสียสติซึ่งตอนนี้เหล่าหางทุกตัวก็มีความรู้สึกเดียวกันเหมือนกับมิมิ คือกำลังจะสูญเสียเพื่อนตัวสำคัญไป

“ดูเหมือนความกังวลของเราจะถูกต้องนะ” เสียงของหญิงสาวที่ฟังแล้วอ่อนนุ่มแต่ทรงพลังลอยมาในห้องโถงของเหล่าอัลฟ่า ทุกตัวต่างหลุดออกจากภวังแห่งความเศร้าในทันทีพร้อมกับเอ้ยนามที่เป็นเจ้าของเสียงนั้น “ท่านอเคเซีย” ลำแสงทรงกระบอกสีเหลืองอ่อนประกายรุ้งค่อยๆทอขึ้นจากพึ้นขึ้นตรง ร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวกระโปรงยาว ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนอมเหลืองนั้นค่อยๆปรากฎขึ้นมา และแท่งแสงนั้นก็ค่อยๆจางหายไป เทพแห่งแสงอเคเซียปรากฏที่ประตูหน้าของเรือนรับรองแห่งนี้


“เรารู้สึกกัลวลเป็นอย่างมาก เรารู้สึกสัมผัสพลังของกิ้งก่าตึ้วหนึ่งที่กำลังค่อยๆดับลง และสัมผัสพลังของกิ้งก่าตัวนั้นที่เราจับได้ก็คือกิ้งก่าเพื่อนของพวกเจ้าสินะ” อเคเซียลอยตัวมาพร้อมกับอธิบายถึงความรู้สึกแปลกๆที่เธอจับสัมผัสได้ เหล่าหางทุกตัวต่างก้มลงคำนับท่านอเคซียแต่ท่านก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้

“เพื่อนของพวกเจ้าสำคัญกว่าการทำความเคารพกับเรา ช่วยพาเราไปหากิ้งก่าตัวนั้นทีเถอะ ก่อนที่สัมผัสนั้นจะดับลง” อเคเซียห้ามและขอให้นำพาไปซึ่งวาฬกิลกับแกะบายะก็นำทางไปที่ห้องนั้นๆ เมื่อทั้งหมดมาถึงห้องพักของวีแล้ว อเคเซียก็ลอยไปหาวีที่ตอนนี้สภาพเหมือนตายแล้วเพราะร่างกายนั้นนิ่งมาก ลมหายใจก็เบาเหมือนแทบจะไม่หายใจ ตัวที่เย็นเฉียบเหมือนกับศพ อเคเซียค่อยๆเอามือที่เรียวสวยไปทาบที่บาดแผลของวีที่แขนขวา แต่ก็เกิดประกายสีดำและออร่าสีดำนั้นก็ออกมาปกคลุมเหมือนป้องกันไม่ให้มีสิ่งแปลกปลอมเข้าไป

“นี่สินะสาเหตุที่ทำให้เพื่อนของเจ้าเป็นเช่นนี้” อเคเซียเอ่ยขึ้นแล้วหลับตาลง ที่อุ้งมือของอเคเซียที่อยู่บริเวณปากแผลของวี เกิดแสงสีเหลืองอ่อนๆขึ้นมา ออร่าสีดำนั้นไหลออกมาเหมือนดั่งน้ำที่โดนหลอดดูดออกมารวมเป็นก้อนบริเวณหลังมือของอเคเซียจนหมด จากนั้นจึงใช้มืออีกข้างลากผ่านหลังมือทำให้ก้อนดำนั้นหายไป แล้วอเคเซียก็วางมือทั้งสองข้างลงบนหน้าอกของวีเบาๆ แสงสว่างสีเหลืองอ่อนที่ออกมาจากมือทั้งสองข้างนั้นกำลังอาบร่างของวีทั้งร่างจนทั่ว เมื่อเอามือออก แสงสว่างนั้นก็สลายไปจากร่างของวี

“ตอนนี้เพื่อนของเจ้าปลอดภัยแล้วล่ะนะ” วีที่นอนอยู่นั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆและค่อยๆยันตัวขึ้นมาจากเตียงแต่ก็ล้มลงไปนอนอีกครั้ง “อย่าพึ่งฝืนร่างกายจะดีกว่านะกิ้งก่าน้อย เจ้าพึ่งจะฟื้นขึ้นมาจากการโดนกัดกินของพลังแห่งความมืดนะ” ที่ห้องโถงตรงลางนั้นเหล่าหางทุกตัวต่างนั่งกันสงบ เมื่ออเคเซียลอยตัวมาจากชั้น2มาที่พักบันได เหล่าหางทุกตัวถึงกับลุกและเฮโรโยนหมอนขึ้นอย่างดีใจที่เห็นวาฬกิลกับแกะบายะค่อยๆประคองรถเข็นที่มีวีในชุดคลุมสีขาวหลวมๆนั่งอยู่ด้วย อเคเซียลืมนึกถึงจุดนี้ว่าเหล่าหางต่างๆนั้นไม่ได้ลอยตัวเหมือนอย่างตน

“ขอโทษทีนะ เราลืมไปว่าพวกเธอไม่ได้ลอยตัวเหมือนอย่างเรา” รถเข็นของวีๆค่อยๆลงบันไดมาจนถึงชั้นล่างสุดพร้อมกับอเคเซีย โดยมีกิลกับบายะเดินตามหลัง เหล่าหางทุกตัวต่างไปรุมล้อมรอบวีเพราะดีใจที่เพื่อนของเขานั้นยังไม่ตายและยังมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะหมีมิมิที่เข้าไปสวมกอดซบหัวของวีที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยน้ำตาแห่งปิติ

“ข้าพเจ้าขอโทษนะ ที่ทำให้ทุกตัวเป็นห่วง” วีเอ่ยกล่าวคำขอโทษเมื่อพบเจอกับเพื่อนๆอีกครั้ง


เหล่าหางทุกตัวและอเคเซียต่างนั่งรวมกันที่ห้องโถงกลางโดยคราวนี้มีวีที่หายเป็นปรกติแล้ว วีเล่าเรื่องทุกอย่างทีไปปะทะกับเสลธมาอย่างละเอียด ทั้งเรื่องลักษณะของเสลธและการโจมตี แต่ไม่ได้บอกความสัมพันธ์ของเสลธกับดาเนะและที่อยู่ของดาเนะ เหล่าหางฟังทั้งหมดก็นั่งคิดเพราะไม่รู้สาเหตุอะไรต่างๆที่ทำให้วีเป็นได้ขนาดนี้

“วี เจ้าบอกว่าโดนธนูของกิ้งก่าที่ชื่อว่าเสลธยิงปักที่แขนใช่มั้ย” อเคเซียถามวีโดยการเรียกชื่อตรงๆ เพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่ากิ้งก่าตัวนี้ชื่อว่าอะไร “ครับท่าน” วีตอบพร้อมกับพยักหน้า

“เราขอดูศรอันนั้นได้มั้ย เรารู้สึกติดใจกับสิ่งที่ทำร้ายเจ้าน่ะวี” อเคเซียร้องขอ กระต่ายสีชมพูตัวนั้นจึงใส่ถุงมือและเดินไปหยิบจานที่ใส่ศรธนูของวีมามอบให้ อเคเซียลอยจานนั้นขึ้นมาซึ่งยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แต่ทันทีที่เอามือเข้าใกล้กับศร จานนั้นเกิดปฏิกิริยาเหมือนกับสายฟ้าสีดำเส็นเล็กประกายขึ้นมา เหล่าหางทุกตัวต่างสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้า แล้วอเคเซยก็ลอยจานไปวางไว้บนโต๊ะโดยไม่ผ่านมือของกระต่าย

“ขอบใจเจ้ามากนะกระต่ายน้อย เจ็บที่มือหรือเปล่า” อเคเซียถามด้วยน้ำเสียงที่อ่นโยน กระต่ายตัวนั้นส่ายหน้าเบาๆ ”ไม่เป็นไรค่ะ” พร้อมกับคำนับก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เดิม “พวกเธอคงเห็นแล้วสินะว่าเกิดอะไรขึ้นกับศรนั้น” เหล่าหางทุกตัวต่างยังคงอึ้งและยังงงอยู่

“แกะน้อย เธอคงไม่สามารถรักษาเพื่อนวีของเจ้าได้ใช่มั้ย” อเคเซียถามซึ่งแกะบายะก็ตอบทันทีพร้อมกับพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

“สาเหตุที่เธอไม่สามารถใช้เวทในการรักษาบาดแผลและอาการของเพื่อนเจ้าได้นั้น เพราะมีไอพลังแห่งความมืดออกมาต่อต้านไว้น่ะ” อเคเซียอธิบายพร้อมกับลอยจานมาอีกครั้งให้อยู่ตรงกลางโต๊ะกล่งให้ทุกตัวได้เห็น “ความจริงแล้วนั้นศรนี้ถ้าดูเผินๆก็อาจจะเหมือนกับศรธรรมดาทั่วไปใช่มั้ย” อเคเซียถามพร้อมกับหมุนศรไปรอบๆให้เหล่าห่างดู “ตอนนี้ทุกตัวถอยออกมาก่อนนะ” เหล่าหางทุกตัวกลับไปนั่งพิงพนักกันหมด จู่ๆศรนั้นก็เกิดประกายไฟฟ้าสีดำและเกิดออร่าสีดำอ่อนๆขึ้นที่ศรนั้นทันที

“แต่ถ้ามีพลังสักอย่างที่เป็นพลังที่ตรงกันข้ามกับพลังนี้” อเคเซียแสดงตัวอย่างโดยการใช้พลังแห่งแสงกับศรอันนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเปล่งออร่าสีดำที่มากขึ้นและเกิดประกายไฟฟ้าดังเปรี๊ยะๆเบาๆออกมา เหล่าหางทุกตัวโดยเฉพาะเหล่าหางที่เป็นนักเวทอย่างคางคาวอาร์ม ลิงแบงค์ เพนกวินเจ็ทกับนัท และแกะบายะนั้นให้ความสนใจอย่างมาก โดยเฉพาะกับค้างคาวอาร์ม

“ท่านคะนี่มัน...” อาร์มที่เหมือนจะเข้าใจเป็นตัวแรกถามอเคเซีย “ใช่แล้วล่ะค้างคาวน้อย มันคือพลังแห่งความมืดชนิดหนึ่ง ที่เมื่อโดนพลังแห่งแสงแล้วจะเกิดการต่อต้านกัน แต่การต่อต้านก็จะไม่มาก แต่สำหรับกรณีนี้แล้วมันไม่ใช่พลังความมืดธรรมดาทั่วไป เพราะการต่อต้านนั้นมันรุนแรงมากอย่างที่เจ้าเห็น ทำให้ไม่สามารถใช้เวทแห่งการรักษาได้” อเคเซียอธิบายรายละเอียดทุกอย่างให้ฟังซึ่งค้างคาวอาร์มก็สงสัยเลยถามเหมือนกัน เพราะเธอก็เป็นผู้ใช้เวทแห่งความมืดแต่กลับไม่เข้าใจ หรือสัมผัสพลังชนิดนี้ได้ไม่เหมือนกับเวทมืดอื่นๆ

“ท่านค่ะ ท่านพอจะทราบมั้ยคะว่ามันคือเวทแขนงไหนของสายมืดคะ อาร์มจับพลังได้แต่ไม่รู้สึกคุ้นเคยเลย” “ความจริงแล้วเราก็ไม่เข้าใจตรงนี้เหมือนกัน เราไม่เคยเจอกับพลังแห่งความมืดที่เป็นแบบนี้มาก่อนเลย”

“ดูเหมือนจะมีปัญหาและต้องการถามหาเรานะอเคเซีย” เสียงที่ราบเรียบแต่เย็นชาที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุกลอยออกมา เกิดเงาสีดำขนาดใหญ่ที่กำลังขยายตัวขึ้นบริเวณด้านหลังของชุดโซฟาที่เหล่าหางนั่งกันอยู่ ร่างหนึ่งค่อยๆออกมาจากเงามืดนั้นขึ้นมาเหมือนกับตัวตลก สวมหมวก2แฉกทีมีตุ้มห้อยลงมาเป็นรูปสมอ และชุดทั้งชุดเป็นม่วงเข้มโดยมีหน้ากากที่แสดงอารมณ์แห่งความเศร้าโศกอยู่ปิดที่ใบหน้าไว้

“ท่านเซร่ามาได้จังหวะพอดีเลยนะคะ” อเคเซียตอบให้อย่างอ่อนโยน “ก็เราได้สัมผัสแห่งความมืดที่ไม่เหมือนทั่วไปน่ะสิถึงได้ตามมาที่นี่ด้วย” เซร่าตอบและพลางลอยจานนั้นมาหาที่ตัว เซร่าเอามือไปสัมผัสศรซึ่งก็แผ่ออร่าสำดำออกมาจางๆแต่ไม่มีประกายไฟให้เห็น แต่ออร่าสีดำนั้นๆกลับยิ่งมีสีเข้มขึ้นเรื่อยๆจนย้อมศรอันนั้นเป็นสีดำสนิท และกลายเป็นศรออร่าแห่งความมืดไปแล้ว หาใช่ศรที่ทำจากเหล็กและไม้เหมือนธรรมดา อเคเซียแบมือออกจึงปรากฏก้อนกลมสีดำที่ดึงออกมาจากแผลของวีลอยส่งให้เซร่า เซร่ารับมาพินิจดูและกำมือเพื่อซึมซับพลังอันนั้นไปวิเคราะห์ในตัว

“อืมมม เยี่ยมยอดจริงๆ ช่างเป็นพลังความมืดที่เยี่ยมยอดมาก” เซร่าเอ่ยอย่างพอใจกับสิ่งที่ได้รับและได้สัมผัสจากศร “ท่านเซร่าพอจะอธิบายให้ได้ไหมคะ” อเคเซียถามซึ่งเซร่าที่ดูเหมือนอารมณ์ดีในตอนนี้จึงอธิบายให้ทุกตัวและเธอฟัง

“พลังนี้แม้จะเป็นพลังแห่งความมืดที่อยู่ในสายของเราก็จริง แต่พลังอันนี้มันเป็นพลังความมืดแอบแฝงที่ไม่ใช่ทั่วไป ซึ่งพลังความมืดทั่วไปนั้นก็จะเป็นเวทต่างๆที่ค้างคาวอย่างแม้หนูนี่ใช้” เซร่าชี้นิ้วไปทางอาร์มซึ่งเป็นค้างคาวอยู่ตัวเดียวแล้วกลับมาอธิบายต่อ “เวทสายความมืดทั่วไปจะสามารถเรียนรู้เองจากทั้งตำราและความสามารถติดตัวของแต่ละเผ่าพันธ์นั้นๆ ซึ่งแน่นอนว่าอย่างเธอที่เป็นแกะก็จะสามารถเรียนรู้ท่าต่างๆของสายแสงได้อย่างพวกเวทรักษา แต่ถ้าใครเก่งแต่เกิดก็อาจจะสามารถใช้ได้เลยโดยไม่ต้องเรียนรู้หรือที่เรียกันว่า พรสวรรค์ นั่นล่ะ” เซร่าแบมือออกมาพร้อมกับการปรากฎของศรออร่าแห่งความมืด

“แต่สำหรับกรณีของสิ่งนี้นั้นมันไม่ใช่พลังของสายแห่งความมืดทั่วไป แต่เป็นพลังที่สร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง จึงเป็นพลังแห่งความมืดที่มีพลังมากกว่าพลังแบบทั่วไปที่กล่าวมา เพราะพลังทั่วไปนั้นจะมีรูปแบบที่ตายตัวไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ อย่างการดูดพลังงานชีวิตเป้าหมายเนี่ย แม่หนูนั่นก็จะดูดได้แค่พลังชีวิตเป้าหมายเท่านั้นถ้าเป็นพลังแห่งความมืดปรกติทั่วไป” เซร่าค่อยๆลอยศรออร่านั้นไปให้อเคเซียและอเคเซียก็ร่ายเวทแห่งแสงลงไป แต่คราวนี้ศรนั้นกลับพุ่งเข้าใส่อเคเซียแต่หยุดตรงคอพอดี เหล่าหางลุกพรวดขึ้นทันทีที่ศรพุ่งเข้าหาแต่ศรนั้นก็ลอยกลับมาหาเซร่าแล้วหายเข้าไปในตัวอีกครั้ง เหล่าหางที่เห็นภาพนั้นถึงกับเข่าอ่อนลงไปนั่งอีกครั้ง

“แต่ถ้าเป็นพลังแห่งความมืดแบบพิเศษนั้น เราสามารถจะทำให้ท่าหรือพลังอะไรต่างๆนั้นมีความรุนแรงเกินกว่าขอบเขตปรกติได้ อย่างท่าดูดพลังงานชีวิตนั้น อาจจะดูดพลังเวทของคู่ต่อสู้ได้ด้วยก็ได้ และอย่างศรเมื่อกี้เป็นศรความมืดจากจิตของเรา ซึ่งเป็นศรแห่งความริศยาที่เราใส่เอง เมื่อศรนั้นสัมผัสพลังแห่งการรักษาได้ มันก็จะพุ่งไปโจมตีเจ้าของท่ารักษานั้นทันทีโดยไม่สนอะไรใดๆทั้งสิ้น” “ท่านเซร่า...งั้นหมายความว่า...” อเคเซียรู้ความหมายแล้วถึงกับเปลี่ยนสีหน้าเป็นวิตกทันที

“ใช่แล้วล่ะอเคเซีย พลังแห่งความมืดนี้เป็นพลังที่เป็นพลังเฉพาะตัว แล้วทุกตัวไม่เว้นแม้แต่เทพอย่างเราก็สามารถมีมันได้ เพราะภายในจิตใจของเราย่อมต้องมีความโกรธ เกลียด แค้น สิ้นหวัง เสียใจ เศร้าโศก ซึ่งเหล่านี้เราไม่สามารถจะหนีไปจากมันได้ และเมื่อมีมากขึ้นๆมันก็จะสะสมเป็นพลังงานแห่งความมืด และถ้ายิ่งมีพลังนี้มาก มันก็จะกลืนกินเจ้าของพลังนั้นจนไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่จิตนึกคิดต่างๆ เหมือนกับศรที่เราเอาออกมาให้ดู ที่ตอนนี้มันโดนพลังแห่งความมืดของเรากัดกินจนสูญเสียร่างเนื้อไปทั้งหมดแล้ว เหลือแต่พลังงานมืดที่คงรูปร่างเดิมของมันไว้” เซร่าแบมืออีกครั้งพร้อมกับการปรากฏของศรมืดบนมือซึ่งเป็นศรของเสลธ เหล่าหางทุกตัวต่างหลบทันทีที่เห็น แต่เซร่าก็ไม่ได้ทำอะไร

“ศรอันนี้เป็นศรที่เรารับมาจากอเคเซีย และศรอันนี้ก็อาบพลังแห่งความต้องการโหยหา ความโดดเดี่ยว ความกลัว และความแค้น และความชิงชังจากเจ้าของ โดยเฉพาะความชิงชังนั้นทำให้จากศรธรรมดาๆกลายเป็นศรพิฆาต ที่เมื่อโดนแล้วจะทำให้เป้าหมายไม่สามารถรับการรักษาได้จากความชิงชัง ที่ต้องการให้เป้าหมายนั้นตาย จะค่อยๆสูบพลังชีวิตของเป้าหมายเรื่อยๆจากความโหยหา ทำให้หมดแรงเพราะผลจากความกลัว และตายอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีใครสามารถช่วยอะไรได้”


“ ณ ห้องนอนของวี วีที่ยังคงอยู่ในชุดคลุมหลวมๆนั้นนอนมองดูหน้าต่างออกไปข้างนอก วีที่ได้รับฟังเรื่องราวจากเทพแห่งเงาเซร่านั้น ยิ่งทำให้วิตกกังวลแย่ลง เพราะรู้ถึงความน่ากลัวของเสลธที่โดนจิตด้านมืดกลืนกิน ทำให้เสลธมีพลังแห่งการสังหารที่น่ากลัว และยิ่งวีที่เคยรับพลังนั้นมาแล้วจึงเข้าใจถึงความน่ากลัวนั้นอย่างสุดซึ้ง แต่ยิ่งกว่าความกลัวนั้นคือความเป็นห่วงในตัวเพื่อนของเขาที่ต้องไปเผชิญกับเรื่องน่ากลัวนี้เพียงลำพัง โดยที่ตัววีนั้นไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยในตอนนี้ แม้แต่เบาะแสตัวของเพื่อนก็ยังไม่ทราบ “ดาเนะ ได้โปรดกลับมาเถอะ ข้าพเจ้าไม่อยากสูญเสียเพื่อนอย่างดาเนะไป”

จบ Scenario 1 : จุดเริ่มต้นแห่งการเดินทาง
Image เทพแสงImage เทพเงา


Last edited by fushigidane on Thu Oct 07, 2010 9:30 am, edited 6 times in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 2:47 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
ถ้าศรนั่นเกิดจากด้านมืดในจิตองเสลธ แต่พอเซร่าจับก็กลายเป็นศรมืดสมบูรณ์แบบ

ก็แปลว่าเซร่ามีด้านมืด 100% อ่าสิท่านดาเนะ :shock:

แต่แปลกใจตรงที่เหมือนเซร่าจะเป็นคนดีนะ :lol:


แอร๊ยย ถ้าอากุอยู่บนก็แปลว่าโดรุอยู่ล่าง สังเกตุตอนที่หัวโดรุชนหน้าอกอากุ

แปลว่าเมะตัวจริงของคู่นี้ก็คือ..!! รอมาต่อกันเองนะจ๊ะ :lol:

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 3:30 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
เทพมืดนิสัยดีแฮะ ตอนแรกนึกว่าพลังมืดนั่นมาจากเซร่านะนั่น :shock:

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 5:32 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
JJmall wrote:
ถ้าศรนั่นเกิดจากด้านมืดในจิตองเสลธ แต่พอเซร่าจับก็กลายเป็นศรมืดสมบูรณ์แบบ

ก็แปลว่าเซร่ามีด้านมืด 100% อ่าสิท่านดาเนะ :shock:

แต่แปลกใจตรงที่เหมือนเซร่าจะเป็นคนดีนะ :lol:


แอร๊ยย ถ้าอากุอยู่บนก็แปลว่าโดรุอยู่ล่าง สังเกตุตอนที่หัวโดรุชนหน้าอกอากุ

แปลว่าเมะตัวจริงของคู่นี้ก็คือ..!! รอมาต่อกันเองนะจ๊ะ :lol:


ความจริงแล้วลืมเขียนอธิบายให้ขัดเจนน่ะ ว่าศรเนี่ยมันจะดูดพลังงานของคนนั้นๆ จำได้มั้ยตรงท้ายๆที่บอกว่าจะดูดพลังเพราะความโหยหา ศรนี้เลยดูดพลังของเซร่าที่เป็นเทพ แน่นอนว่าเทพต้องมีพลังเยอะยิ่งเป็นด้านมืดอีก ก็ต้องมีพลังพวกนั้นอยู่เปี่ยมล้น แต่ศรนี้มันเป็นแค่ศร มันเลยมีขีดจำกัดที่จะรับเข้าไปได้ เมื่อรับเข้าไปมากๆก็ถูกกลืนกินจนหมดจนไม่สามารถใส่เข้าไปได้อีกแล้ว ไม่ใช่ศรพลังงานที่กลั่นออกมาโดยตรง จึงสามารถอัดเข้าไปได้เรื่อยๆ

เปรียบเทียบน้ำในขวด มันก็จะมีขีดที่จำกัด แม้จะเต็มเข้าไปให้มากๆมันก็ล้นออกมาเพราะมีทรงของมัน แต่ถ้าเป็นเมฆฝนที่กลั่นขึ้นมาจากน้ำเอง ให้มีน้ำมากแค่ไหนมันก็สามารถเป็นเมฆใหญ่ได้มากขึ้นเท่านั้น
(แถได้โล่ดีมะ :shock: )


Last edited by fushigidane on Wed Oct 06, 2010 6:03 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.2
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 5:34 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ตอนที่ 8.3 รู้สึกว่า จะเป็นตอนที่
มีสาระมากที่สุดนะครับ :lol:

อ่านไปนี่เจอแต่สาระทั้งนั้นเลย สนุกไปอีกแบบครับ ;)

[ขอขอบคุณ ท่านเทพทั้ง2 ที่ให้เกียรติ์มาให้ความรู้กับ เหล่า 12 หางครับ]

fushigidane wrote:

จบ Scenario 1 : จุดเริ่มต้นแห่งการเดินทาง



:o

ความรู้สึกผม หลังจากที่อ่านข้อความด้านบนนี้ผ่านตา

http://www.youtube.com/watch?v=OibdV9QT5LY

รู้สึกเหมือนว่า วิ่งเข้า Safe Room อะไรแบบนั้นเลย :o

ดาเนะ : "ลุยฟิคมานาน จบ Part1 ซะที :) "
ปินัท : "อย่าลืมมาแต่ง Part 2 ต่อนะ :mrgreen: "
ดาเนะ : "ลองมาแต่งดูมั่งมั้ยล่ะ :x "

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 6:15 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
แอร๊ยยย ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ!!

อัลฟ่า 2 จะมาเยือนแล้ว.. (มือพนมดอกบัวเอาผ้าปิดตา :lol: )


กรีสสส เก็บข้าวเก็บของออกจากบอร์ดดีกว่า

P.S. งั้นก็แปลว่า ถ้าเสลธสร้างศรที่ขนาดใหญ่ขึ้น แล้วให้เซร่ามาถ่ายพลังใส่ ก็จะเป็นศรที่พลังโจมตีรุนแรงสินะสินะ..

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 6:36 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
ไอหยา~ ภาค 2 จะมาแหล่ว

เล่นคนอื่นไว้เยอะซะด้วยสิ(มีชนักติดหลัง)


/me ยิ้มแหยๆแล้วโดยอ้าวววว :lol:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Wed Oct 06, 2010 6:45 pm 
Jumping Panda!
User avatar

Joined: Fri Jun 19, 2009 12:23 pm
Posts: 3964
Location: หน้าคอม
//นอนกินขนมต่อไป ของแค่นี้จิ้บๆ :mrgreen:

_________________
ImageImageImage

ไอ วอนน่า บี อะ ซุปตาร์ !!!


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 3 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki