Last visit was: It is currently Wed Nov 20, 2019 4:44 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Thu Oct 07, 2010 7:26 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
ก็ว่าคุ้นๆ หลังจากแปะเสร็จคงมัซอมบี้วิ่งไล่สินะ :twisted:

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Tue Oct 12, 2010 1:06 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
blackhole wrote:
ก็ว่าคุ้นๆ หลังจากแปะเสร็จคงมัซอมบี้วิ่งไล่สินะ :twisted:


อ๊ะแน่ะ ตรงประเด็น
หลังโหลดฉากเสร็จแล้วก็จะมี ก่าดาเนะอยู่ในห้อง

ก่าดาเนะก็จะเลือกอาวุธแล้วก็วิ่งเข้าไปตะลุยซอมบี้
part สุดท้ายก็เจอ เสลธ ดักรอตรงลานจอด ฮอ :lol:

เฮ้ย ไม่ใช่แล้ว :mrgreen:

คือ ผมเห็นว่ามันสวยดีนะครับ ผมชอบ Poster ของ L4D ก็เลยลองเอามาทำดู
ปรากฏว่าลงตัวครับ :lol:

=======================================================

thekiller01 wrote:
ก็นั้นโบริ่งไม่ใช่เรอะ :o

พูดถึง แรค สนใจเซิฟเถื่อนกันไหม เปิด 15ตุลานี้

http://********


ผมไปสมัครแล้วนะครับ :lol:
คนชวนอย่าลืมไปเล่นล่ะ :shock:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Tue Oct 12, 2010 3:57 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
:shock: สงสัยจะไม่ได้ไปเล่นด้วย กำลังเล่น Seal Online เซิฟอินเตอร์อยู่เลย

เห็นแพทตัวเกมใหม่น่าลอง เลยไปเล่นดู

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc2. ตอน1
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:20 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ดาเนะ ได้โปรดกลับมาเถอะ ข้าพเจ้าไม่อยากสูญเสียเพื่อนอย่างดาเนะไป” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกแห่งความเป็นห่วง ดวงตาทั้ง2ฉายแววแห่งความกังวลออกมา ร่างกายของกิ้งก่าตัวหนึ่งในชุดคลุมหลวมๆกำลังนอนอยู่บนเตียง หน้าหันไปมองหน้าต่างที่ค่ำมืด ภายนอกมีแต่เพียงแสงไฟจากเสาไฟเพียงแค่เท่าน้ัน ทุกอย่างเงียบสงัดลงตามความมืดของเวลา กิ้งก่าตัวนั้นตัวสั่นขึ้นมาทันทีจนต้องนำมือทั้ง2ข้างมาจับแขนตนเอง ความกลัวที่ได้รับจากการต่อสู้จากกิ้งก่าสีดำในคืนที่ผ่านมาเกาะกินจิตใจกำลังฉายเล่นบนความนึกคิด มันไม่ใช่ความกลัวที่มาจากการต่อสู้นั้น แต่เป็นผลที่ได้รับจากการต่อสู้ นั่นคือพลังแห่งจิตด้านมืดที่ได้รับมาจากบาดแผลที่แขนขวานั่นเอง วีมองไปที่แขนซึ่งมีผ้าพันแผลพันเอาไว้อยู่รอบแขนพร้อมกับนึกคิดสิ่งที่ตัวเองได้รับจากบาดแผลนั้น

“มันคืออะไรกันความรู้สึกนั้น ความฝัน...หรือความจริง... หลังจากที่เราเข้าไปผลักดาเนะและหมดสติลงไปเพราะโดนคลื่นพลังงานนั่น ทำไมมันรู้สึกเหมือนกับความมืดมันครอบคลุมไปทั่วทุกทิศทาง ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่น่ากลัวเหมือนกับน้ำแข็งเกาะกินจิตใจ ความเจ็บปวดทรมานที่ร่างกายได้รับ เสียงที่โหยหาอะไรบางอย่างทำให้เรารู้สึกแน่นหน้าอกจนเจ็บปวดไปหมด ร่างกายก็ขยับไปไหนไม่ได้ แม้แต่จะพูดยังไม่มีแรงที่จะพูดออกมาเลย เหมือนเรี่ยวแรงนั้นกำลังถูกดูดกลืนออกไป” วียังคงตัวสั่นเมื่อนึกถึงความรู้สึกนั้น แม้จะนำผ้าห่มมาห่มก็ไม่สามารถบันเทาอาการสั่นที่ไม่ได้เกิดจากการหนาวได้ วีพลิกตัวไปอีกข้างและยังคงครุ่นคิดถึงความปลอดภัยของเพื่อนดาเนะของเขาจนผล็อยหลับไป


เสียงเปิดประตูห้องนอนของวีเบาๆพร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆแง้มออกมา หมีมิมิค่อยๆเดินเข้ามาเบาๆและยกเก้าอี้มาวางและนั่งลงข้างๆเตียงของวี ในตอนนี้วีหลับสนิทแล้วเพราะทั้งจากอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี ความเหนื่อยล้าและความเสียใจ มิมินั่งมองร่างของวีและไล่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆจนถึงหลังหัวของวีที่นอนตะแคงหันหลังให้มิมิ

“คุณวี...มิมิดีใจจริงๆที่คุณวีปลอดภัย” มิมิพูดออกมาเบาๆพลางยิ้มให้กับวีที่หลับอยู่ “คุณวี มิมิเป็นห่วงคุณวีมากเลยนะคะ มิมิกลัวว่าคุณวีจะเป็นอะไรไป และยิ่งเห็นตอนที่คุณโดรุอุ้มคุณวีมา” น้ำตาของมิมิเอ่อคลอเบ้าตาทั้ง2ข้าง และเสียงที่พูดก็แปรเปลี่ยนพร้อมทั้งน้ำตา

“คุณวีที่อยู่ในสภาพแบบนั้นแล้ว ภาพที่มิมิเห็นนั้นทำให้หัวใจมิมิแทบแตกสลาย และยิ่งตอนที่รู้ว่าคุณวีกำลังจะตายเพราะไม่สามารถรักษาได้ มิมิเหมือนตายทั้งเป็นไปแล้ว มิมิทั้งกลัวทั้งเสียใจจนไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว ถ้าคุณวีเป็นอะไรไป...แล้วมิมิจะอยู่ได้อย่างไร เพราะคุณวีเป็นดวงใจของมิมิตัวนี้นะคะ มิมิรักคุณวี และรักคุณวีที่สุดด้วย” มิมิปล่อยโฮออกมาพร้อมกับระบายความอัดอั้นและความในใจที่มีต่อวีให้ฟัง แต่กิ้งก่าที่นอนหันหลังนอนไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ เพียงแต่นอนหันหลังให้นิ่งๆเท่านั้น

“โชคดีที่ท่านอเคเซียเข้ามาช่วยรักษาให้คุณวีกลับมาปลอดภัยอีกครั้ง มิมิพอรู้ว่าคุณวีปลอดภัยแล้วมิมิรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก มิมิอยากเข้าไปโอบกอดคุณวี อยากให้คุณวีรู้ว่ามิมิตัวนี้เป็นห่วงคุณวี มิมิตัวนี้ดีใจที่คุณวีกลับมาปลอดภัย และอยากบอกให้รู้ว่ามิมิรักคุณวี” มิมิหยุดพูดและเกิดอาการหน้าแดงขึ้นมา

“แต่มิมิก็ไม่กล้า เห็นคุณวีที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บ มิมิกลัวสัมผัสกอดของมิมิจะทำร้ายคุณวี มิมิเขินและอายที่จะกอดคุณวีด้วย มิมิไม่อยากให้ใครรู้ว่ามิมิรักคุณวี” มิมิลงไปนอนบนเตียงข้างหลังวี แขนขวาของมิมิค่อยๆสอดเข้าไปหว่างแขนของวี หน้าของมิมิค่อยๆซบลงบนแผ่นไหล่ด้านขวาด้านหลังของวีอย่างเบาๆ “คุณวี...มิมิขอโทษนะคะที่แอบมาทำอะไรกับคุณวีแบบนี้ แต่มิมิอยากให้คุณวีรู้จริงๆ ว่ามิมิรักและเป็นห่วงคุณวีจริงๆ เพราะนี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวและโอกาสสุดท้าย..ที่มิมิจะมอบให้กับคุณวีได้” มิมิยังคบซบหลังใหล่ของวีอีกสักระยะ

“มิมิอยากหยุดช่วงเวลานี้ไว้ตลอดไป มิมิรู้สึกมีความสุขที่สุด สัมผัสของคุณวีช่างอบอุ่นเหลือเกิน ในตอนก่อนมิมิไม่เคยเข้าใจว่าทำไมคุณดาเนะถึงได้อยากพบกับคุณวีตอนที่มอบข้อความทิ้งไว้ให้ แต่ในตอนนี้มิมิเข้าใจแล้ว คุณวีเป็นกิ้งก่าที่อบอุ่น ใส่ใจและดูแลเพื่อนฝูงด้วยความจริงใจ แม้แต่การพูดคุยกับคุณวี มิมิยังรู้สึกสบายใจและอบอุ่น ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคุณวีด้วยแล้ว มิมิยิ่งรู้สึกรักและประทับใจคุณวีมากขึ้นไปอีก...มิมิรู้สึกอิจฉาคุณดาเนะจัง ที่ได้ใกล้ชิดกับวี ได้รู้จักกับคุณวี ได้รับและสัมผัสความอบอุ่นของคุณวี” มิมิยังคงซบใหล่และกอดวีอีกสักพัก จากนั้นจึงค่อยๆดึงแขนของตัวเองออกมาและค่อยๆลุกออกจากเตียงไปที่หน้าบานประตู แต่ก่อนที่จะเดินออกไปก็หันมามองที่วีซึ่งยังคงนอนในท่าเดิมอยู่

“ขอบคุณนะคะคุณวี ที่มอบสัมผัสที่อบอุ่นให้กับมิมิ” จากนั้นมิมิจึงค่อยๆเปิดประตูเบาๆแล้วปิดลงเพื่ออย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนการนอน ห้องนอนของวีจึงกลับมามืดสนิทและเงียบสงัดอีกครั้ง ดวงตาของวีนั้นแม้จะหลับอยู่ แต่น้ำตานั้นไหลเป็นสายทางจากดวงตาทั้ง2ข้าง ระหว่างที่มิมิกำลังโอบกอดวีนั้น ในตอนนั้นวีรู้สึกตัวและตื่นแล้ว แต่เพราะเรี่ยวแรงที่ไม่มีเพราะผลจากพลังของจิตด้านมืดที่สูบกลืนวีจนหมด วีจึงทำได้แต่นอนนิ่งๆ แม้แต่จะหันตัวไปโอบกอดก็ไม่สามารถทำได้ และยังเขินอายกับสิ่งที่ได้รับจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

“คุณมิมิ...ขอบคุณ...ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่มอบให้กับผม...ทั้งความรู้สึก ความในใจ และสัมผัสที่อ่อนโยนของคุณมิมิ ผมก็อยากโอบกอดคุณ และอยากบอกคุณมิมิด้วยว่าผมก็ชอบคุณมิมิ แต่เพราะผมอยู่หน่วยอัลฟ่า ถ้าผมโอบกอดแบบนั้น คุณมิมิก็จะโดนมองภาพไม่ดี ผมไม่อยากให้คุณมิมิที่ผมชอบนั้นต้องมาด่างพล้อยเพราะผม ผมอยากให้คุณมิมิเป็นหมีที่เป็นที่ชื่นชอบของทุกตัว อยากให้เป็นหมีที่ดูสง่าและดูดี เป็นหมีที่มอบความอ่อนโยนให้กับทุกตัว และอยากให้คุณมิมิเป็นหมีที่อยู่ในใจผมด้วย” วีรำพันกับตัวเองใส่อากาศ เพราะความรู้สึกนี้ความจริงวีก็อยากจะบอกให้มิมิได้รับรู้เช่นกัน ทั้งที่บรรยากาศและโอกาสก็เอื้ออำนวยให้อย่างมากที่สุดที่สามารถอยู่ได้สองต่อสองในสถานที่ส่วนตัว แต่เพราะร่างกายที่อ่อนแอจึงทำให้วีเสียโอกาสที่จะบอกความในใจออกไป

“คุณมิมิ...แต่ผมขอโทษ...ที่ไม่อาจรักษาความต้องการของคุณมิมิได้ ผมอาจจะต้องบาดเจ็บกลับมาอีกครั้ง ผมก็มีใครตัวหนึ่งที่ผมไม่อยากให้เขาเป็นอะไร และยิ่งผมได้รับสัมผัสพลังนั้นมาแล้ว ผมยิ่งไม่อยากให้เค้าต้องมาเป็นอะไรเหมือนอย่างผม คุณมิมิได้โปรด...ยกโทษและเข้าใจกับกิ้งก่าตัวนี้ด้วย” เสียงของวีนั้นเศร้าและเสียใจที่เขาไม่สามารถรักษาความรู้สึกของมิมิกับวีที่มีใจให้แก่กัน แต่เพราะชีวิตหนึ่งชีวิตที่กำลังเผชิญหน้ากับอันตรายที่สามารถนำพาซึ่งความตายมาสู่เพื่อนของวีได้ และเพื่อนที่วีหมายถึงก็คือดาเนะที่แทบไม่มีความสามารถในการต่อสู้เพื่อการอยู่รอดได้ แม้แต่วีที่เป็นกิ้งก่าแห่งหน่วยอัลฟ่ายังพลาดท่าให้กับสเลธ ที่เป็นเป้าหมายของดาเนะที่จะไปเจอ ในตอนนี้วียิ่งเจ็บแค้นตัวเองที่ไม่สามารถช่วยเพื่อนของตัวเองได้ในตอนนี้ ใจจริงแล้วอยากออกจากที่นี่แล้วเดินทางออกไปช่วยเสียด้วยซ้ำ แต่วีก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้แต่เพียงครุ่นคิดท่ามกลางความมืดที่เงียบสงัดจนเผลอหลับไปอีกครั้งเพราะความอ่อนเพลียและล้าของร่างกาย


รุ่งเช้าถัดมาหลังจากที่นอนครุ่นคิดและได้พักเต็มอิ่ม ในตอนนี้วีเริ่มมีเรียวแรงพอที่จะพลิกตัวขยับไปมาได้แล้ว จึงพยายามพลิกตัวเองเพื่อลงจากเตียงแต่เพียงแค่พลิกตัวได้หนึ่งครั้ง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา วีขานรับอนุญาตวาฬกิลและเพื่อนๆเหล่าอัลฟ่าที่หนึ่งต่างเข้ามาแวะเยี่ยมก่าวี ทุกตัวต่างถามอาการและความรู้สึกของวีด้วยความเป็นห่วง แต่ไปๆมาๆก็ถามมากจนวีเริ่มรู้สึกรำคาญเหมือนกันเพราะจะเริ่มมีคำถามนอกประเด็นออกมาชวนแขวะด้วย

“ด้วยแรงแห่งรักและห่วงหาอาธรณ์หรอวี ขนาดยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องกิ้งก่าดาเนะจนตัวเองได้รับบาดเจ็บปางตาย อร๊ายยย แค่...” แพนด้าน้อยยังไม่ทันได้พูดเสร็จก็โดนเหล่าหางต่างๆรุมกระทืบด้วยสารพัดท่าเท่าที่จะมี โดยแมวโจ้และเทล หมาป่าโดรุและอากุร่วมใจกันรุมกระทืบ เพนกวินเจ็ทก็เรียกอุกกาบาตเล็กๆให้ตกลงมาใส่ โดยเฉพาะวาฬกิลที่เรียกทหารกุ้งออกมา4ตัวให้เอาหอกเล็กๆมาจิ้มแทงจนแพนด้าน้อยนอนสลบเหมือดยิ้มร่าไม่ได้สติไปแล้ว จากนั้นเพนกวิ้นนัทก็ร่ายเวทพายุหมุนแนวตั้งให้อุ้มร่างของเหยื่อขึ้นมาลอยกลางอากาศ และไบสันนนปิดท้ายโดยการขวิดเป้าหมายกระเด็นพุ่งออกนอกหน้าต่าง ซึ่งเขาของนนนั้นมีขนาดที่ใหญ่ขึ้นมากเพราะผลจากท่าพิเศษของสายไบสัน โดยมีแกะบายะและลิงแบงค์เฝ้ามองห่างๆเพราะไม่รู้จะทำหน้าที่อะไร

“กิล ปรกติไม้ตายชุดของกิลจะต้องเป็นอมแล้วถุยใส่ฉลามเมก้าไม่ใช่หรอ ทำไมคราวนี้มาเป็นทหารกุ้งแล้วล่ะ” วีถามด้วยความสงสัยที่ท่าสังหารของกิลนั้นเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมาก หลังจากที่กิลขอบคุณเหล่าทหารกุ้งแล้ว เหล่าทหารกุ้งก็สลายเป็นน้ำระเหยไปในอากาศ “เจ้าเมก้ามันยกเลิกสัญญาเป็นพันธมิตรอย่างถาวรแล้ว...” กิลยื่นกระดาศที่ข้อความข้างในเขียนด้วยอักษรบางอย่างที่อ่านไม่ออก แต่ตรงลายเซ็นต์มีคำที่เขียนด้วยคำว่า “ฉลามเมก้า” กำกับไว้อยู่ด้วย

“เจ้านั่นมันบอกว่ามันรับไม่ได้ที่ต้องมาคาบเหยื่อต่อจากปากเรา มันหาว่าสกปรกเดี๋ยวจะติดเชื้อ...ไอเจ้าเมก้า เจอคราวหน้าชั้นจะเสียบแกเป็นปลาเผาเลยแก” กิลเว้นช่วงและระบายออกมาอย่างหงุดหงิด “นี่สินะที่เป็นสาเหตุให้กิลลงอารมณ์กับแพนด้าเป็นพิเ...” จากนั้นค้างคาวอาร์มก็ลงไปนอนกอดฟัดเหวี่ยงกับวียังพูดไม่จบอย่างเพลิดเพลิน ทำให้วีไร้เรี่ยวและตอนนี้นอนหางลุกและตัวซัดเผือดไปทั้งตัวแล้ว

“อุ๊ย แย่แล้ว วีตัวซีดเผือดไปทั้งตัวเลย แถมตัวก็เย็นเฉียบแต่กลับมีเหงื่อออกมากมายขนาดนี้ สงสัยอาการหนักมาก เดี๋ยวอาร์มจะรักษาให้นะ” วีที่ได้ยินสิ่งที่อาร์มพูดนั้นเหมือนกับคำพิพากษาจากฟากฟ้า และยิ่งอาร์มที่ลากผ้าห่มเตรียมคลุมโปงวีกับอาร์มบนเตียงด้วยแล้ว วีรีบหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนเหล่าหาง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมานั้นกลับเป็นความว่างเปล่า เพราะทุกตัวนั้นไม่อยู่ในห้องของวีแล้ว

“เรามามีความสุขกันนะวี...” วีค่อยๆคลุมผ้าห่มให้คลุมร่างทั้ง2ตัว วึ่งตอนนี้วีน้ำตาไหลพรากและมองหน้าค้างคามอาร์มด้วยสายตาขอความเมตตา “...” อาร์มหยุดมองสีหน้าของวีและส่งยิ้มอย่างยั่วยวนให้ “ล้อเล่นจ้าวี...แต่แหม หน้าตาตอนนี้ของวีก็น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนกันนะเนี่ย” อาร์มพูดอย่างอารมณ์ดีที่ได้แกล้งกิ้งก่าที่เธอชอบแกล้ง จากนั้นอาร์มก็ค่อยๆยันตัวขึ้นหลังจากที่โน้มตัวไปนอนข้างๆร่างกายของวี อาร์มที่นั่งอยู่ตรงหน้าท้องของวีก็หยุดมองหน้าวีซึ่งยังคงมองด้วยสายตาขอความเมตตาอยู่ เพราะตอนนี้วีช็อคค้างไม่ได้สติเรียบร้อยไปแล้ว

“น่ารักเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ” อาร์มยิ้มให้กับวีเพราะเธอชอบวีที่จุดนี้ จากนั้นอาร์มก็ค่อยๆลงมาจากเตียงพร้อมกับเหล่าหางที่ทยอยกันเดินเข้ามาในห้อง หลังจากที่อาร์มออกไปเรียก


ตอนนี้วีมี่ได้สติกลับคืนมาแล้วนอนสั่นตัวงันงกอยู่ริมเตียงด้านติดกำแพงเพราะกลัวกับสิ่งที่อาร์ม(แกล้ง)ทำกับตน อาร์มนั่งยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ห่างๆที่ได้แกล้งวีสำเร็จ กิลเดินเข้าหาวีและเอาด้ามหอกไปยื่นไปจิ้มวีเบาๆ เพราะกิลตัวใหญ่ อ้วนกลม และแขนสั้น จึงไม่สามารถยื่นมือไปสะกิดที่ตัวของวีได้ วีค่อยๆหันมาอย่างช้าๆด้วยสายตาที่หวาดกลัวและจะร้องให้มาทางกิล เหล่าหางทุกตัวที่เห็นหน้าวีในตอนนี้ต่างรู้สึกอย่างเดียวกันว่าวีนั้นช่างน่ารักเหมือนเด็ก หน้าตาที่มีน้ำตาคลอเบาที่ชวนกอด จนพอจะรู้คำตอบแล้วว่าทำไมอาร์มถึงชอบแกล้งวีเป็นประจำ

“แหมวี ไม่ต้องกลัวหรอก อาร์มไม่ได้ทำอะไรวีสักหน่อย รับรองว่าวียังบริสุทธิ์แน่นอนจ๊ะ” อาร์มพูดเสียงเย้ายวนซึ่งทำให้ไม่น่าชวนเชื่ออย่างรุนแรง แต่เหล่าอัลฟ่าทุกตัวรู้อยู่แล้วว่าอาร์มชอบแกล้ง แต่การแกล้งแต่ละครั้งจะค่อนข้างรุนแรง น่ากลัว และสมจริงจนเกินไป

“วี ตอนนี้ขอเข้าเรื่องก่อนละกันนะ กิลรู้ว่าวียังกลัวอยู่แต่ไม่ต้องห่วงนะ อาร์มเค้าแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง” กิลหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากชุดและมอบให้กับวี วียื่นมือมารับและเปิดอ่านดูอย่างช้า “เอาล่ะวี ตอนนี้มีคำสั่งให้วีเป็นหัวหน้าหน่วยฝึกสมาชิกกิ้งก่าเหล่าอัลฟ่าที่2นะ โดยมีรายชื่อที่วีถืออ่านเนี่ยล่ะ” วีค่อยๆอ่านไปเรื่อยๆซึ่งมีจำนวนสมาชิกที่มากพอสมควร

“และนี่เป็นคำสั่งจากหัวหน้าหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่ง ห้ามกิ้งก่าวีแห่งหน่วยอัลฟ่าที่หนึ่งออกนอกเมืองเป็นอันขาดไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น” กิลประกาศมั่นทำให้วีค้างทันทีหลังสิ้นคำประกาศ


Last edited by fushigidane on Mon Oct 18, 2010 5:55 am, edited 3 times in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:26 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
Sc2มาแล้ว แต่หัวเรื่องยังไม่ได้แก้ครับ
-/อ่านก่อนโดนถีบ

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:38 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
การโต้คืนพ่อยกแม่ยกของท่านดาเนะเริ่มแว้ว...

เจ๊แพนด้าหัวหน้าแม่ยกโดนรุมลงแขกซะเละเลย :lol:

แต่ท่านดาเนะฮะ... พี่กิลล์เขาก็เป็นพ่อยกแบบเงียบๆเหมือนกันนา :twisted:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:40 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
ป๊าววว ป่าวววว เลยยยย !!


:lol: :lol: :lol:

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:43 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
ปฏิเสธไม่ได้แน่ฮะท่านกิลล์ ผมมีคลิปท่านโบกธงเชียร์อยู่เงียบๆในหลืบนะท่าน

:twisted: :twisted: :twisted: :twisted: :twisted:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:52 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
MonkeyMage wrote:
ปฏิเสธไม่ได้แน่ฮะท่านกิลล์ ผมมีคลิปท่านโบกธงเชียร์อยู่เงียบๆในหลืบนะท่าน

:twisted: :twisted: :twisted: :twisted: :twisted:




ว้ากกกก ไม่ใช่แล้ววววว !! วาฬผิดตัวแล้วววว

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ ตอน8.3(End Scenario1)
PostPosted: Sun Oct 17, 2010 6:53 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
ตายละ... เริ่มอ่านมาก็แบบว่า... :oops:

ท่านดาเนะบังอาจแต่งเลิฟซีนด้วยเรอะ!!

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 0 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki