Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 3:13 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Mon Nov 22, 2010 8:04 pm 
หมาป่า
User avatar

Joined: Mon Jun 28, 2010 9:22 am
Posts: 77
Location: บ้านกิ้งก่า
ทะเลสำรอก....

น่ากลัวพิลึกแฮะ=A="

_________________
Image
Gallery <<Click!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Mon Nov 22, 2010 8:24 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
งุงิ พึ่งจะบ่นไปไม่นาน ตอนใหม่ออกมาจริงๆแฮะ

ลองเขียนเล่นเรื่องการแต่งฟิคของดาเนะดูดีกว่า

Quote:
ข้อสันนิษฐาน: ผมต้องโพสอย่างน้อย 1 ครั้ง(ที่ไหนก็ได้ใน Fic Room)ท่านดาเนะ ถึงจะปล่อยตอนใหม่

ข้อมูลหลักฐาน: ท่านดาเนะติดสถานะ TireBurn [ยางรถไหม้ หลอมละลาย ไม่สามารถ drift ได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง] จึงหันไปวาดก่าดาเนะคลายสมองระหว่างรอ Cooldown ผลของ TireBurn

ข้อสรุป: ไม่สามารถสรุปได้ ข้อมูลไม่เพียงพอ ข้อสันนิษฐานอาจผิดเพี้ยนจากความเป็นจริง

ข้อเสนอแนะ:
1.ไปนั่งอ่านฟิค วนใหม่อีกรอบ(ถ้ายังไม่เบื่อ)
2.ไปวาดรูปเล่นระหว่างรอตอนใหม่
3.หากไม่สามารถทำข้อ 1 และ 2 ได้ก็ทำใจแล้วไปนอนซะ


ผมทำข้อ 2 ดีกว่า กะลังดำเนินการรูปพี่ก่า งานใหญ่นะเนี่ย =w=

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Mon Nov 22, 2010 9:22 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
agi wrote:
ทะเลสำรอก....

น่ากลัวพิลึกแฮะ=A="


ผมว่า ถ้าผมอยู่ในเหตุการณ์นะ ผมว่ามันคงเหม็นเปรี้ยวน่าดูเลยแหละ :lol:

fushigidane wrote:
เมื่อเช้าตี2มั้ง มาระบายกับหมาแดงโดรุและก่าวีถึงเรื่องการแต่งไม่ออก กลัวที่จะตัน กลัวที่จะเลี่ยน เลยแต่งออกมาอีกแบบนึงเลย แม้ว่าจะผิดจากที่วางแผนเอาไว้ แต่ก็ต่้องทำเพราะมันถึงจุดของเรื่องแล้ว ตอนนี้ก็ชวนจิ้นอีกหนึ่งตอนนะ แถมเห็นภาพชัดแจ๋วเลยด้วย :o :twisted:

คำผิดเดี๋ยวค่อยแก้ละกัน ขี้เกียจๆๆๆๆๆๆ


ไม่เป็นไรครับ เพราะว่า
ขนาดการ์ตูน ญี่ปุ่นที่เขาทำกัน ยังออกมาเป็นอาทิตย์ต่ออาทิตย์เลยนะครับ

บางทีผมว่า ท่านดาเนะอาจใช้เวลาน้อยไปนิดนึง ในการแต่งฟิค

ผมว่า 3-5 วัน เพิ่ม 1 ตอนน่าจะไปได้ดีกว่า เพิ่มทีละตอนทุกวันนะครับ
เพราะมันมีเวลาให้คิดมากกว่า แล้วก็ไม่ต้อง กระเบียดกระเสียน เวลาที่มีอยู่ด้วยครับ ^^

แล้วก็ไม่ต้องซีเรียสนะครับ ใช้เวลานานหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ
พวกเรารอได้เสมอครับ ^^

ยังไงก็จะรออ่านตอนต่อไปนะครับ

ปล.ส่วนเรื่องคำผิด ถ้าเป็นผม ผมก็ขี้เกียจนะครับ
ไม่รู้ทำไม ตอนแต่งนะทำได้ แต่พอมาไล่แก้จะรู้สึกขี้เกียจ :lol:
มีใครเป็นเหมือนผมมั้ยเนี่ย :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน6
PostPosted: Mon Nov 22, 2010 9:58 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
fushigidane wrote:
เมื่อเช้าตี2มั้ง มาระบายกับหมาแดงโดรุและก่าวีถึงเรื่องการแต่งไม่ออก กลัวที่จะตัน กลัวที่จะเลี่ยน เลยแต่งออกมาอีกแบบนึงเลย แม้ว่าจะผิดจากที่วางแผนเอาไว้ แต่ก็ต่้องทำเพราะมันถึงจุดของเรื่องแล้ว ตอนนี้ก็ชวนจิ้นอีกหนึ่งตอนนะ แถมเห็นภาพชัดแจ๋วเลยด้วย :o :twisted:

คำผิดเดี๋ยวค่อยแก้ละกัน ขี้เกียจๆๆๆๆๆๆ


อืม... เห็นภาพจริงๆด้วยฮะ... มันออกมาเป็นภาพเลยอ่ะ ทะเลสำรอกของท่านดาเนะ... :|

รู้สึกเหมือนไม่กล้ากินอาหารประเภทซุปไปอีกหลายวันเลยทีเดียว :lol:

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน9
PostPosted: Wed Nov 24, 2010 8:39 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ในห้องนอนของวีนั้น กิ้งก่าทั้งสองตัวกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยกันใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน “วี...”ดาเนะถามขึ้นมาทั้งหลับตา แต่ความจริงแล้วยังไม่ได้หลับ ซึ่งวีก็เป็นเช่นเดียวกัน “ไม่เป็นไรแน่จริงๆหรอ ที่ปล่อยเรื่องนั้นไว้แบบนั้นน่ะ” ดาเนะรู้สึกไม่สบายใจที่ค้างคาบางอย่างในจิตใจ ซึ่งเหมือนมีแต่เพียงกิ้งก่าทั้งสองตัวนั้นรู้เรื่อง

“อ่อ ไม่เป็นไรหรอกดาเนะ ปล่อยให้เป็นแบบนั้นแหละ แค่คิดข้าพเจ้าก็สยองแล้ว...ข้างล่างนั่น...” วีตอบออกมาด้วยอารมณ์โกรธเล็กน้อยเพราะทั้งที่ตัวเองกับดาเนะพึ่งจะจัดการซากสำรอกเสร็จ เหล่าหางต่างๆที่พึ่งมาถึงก็ขย้อนของในท้องออกมาทิ้งที่พื้นต่อมาในทันที ซึ่งวีนั้นไม่อยากทำความสะอาดอีกแล้ว ถ้าเพียงแค่เล็กน้อยวียังพอจะยินยอมที่จะช่วย แต่ซากนั้นมันคือทะเลสำรอกที่เอ่อนองทั้งพื้น และค่อยๆไหลกินพื้นที่บริเวณมาทางที่กิ้งก่าสองตัวอยู่ ซึ่งระยะห่างของทั้งสองกลุ่มนั้นพอสมควรเพราะความใหญ่ของเคหะสถานแห่งนี้ และการจะทำความสะอาดนั้นหมายถึงต้องเหยียบย่ำทะเลซากอาหารจากอดีตกระเพาะเหล่าห่างทั้งหมด

“ดาเนะจะช่วยก็...สู้ๆนะ ข้าพเจ้าไม่ขอเอาดีกว่า” วีนึกสภาพตนเองหลังสู้เพดานหน้าสู้ทะเลสำรอกแล้วอยากจะออกมาอีกชุดหนึ่งเช่นกัน ดาเนะไร้การตอบกลับเพราะกำลังพะอืดพะอมกับจินตนาการกับตนเองกำลังทำความสะอาดสำรอกเหล่าเพื่อนๆของวี “งั้นปล่อยไว้แบบนี้ละกัน” ดาเนะยังคงยืนยันความคิดเดิมที่จะทำท่าที่ไม่รู้เรื่องซึ่งปล่อยไปตามมีตามเกิด

“วี...แล้วเรื่องนั้นล่ะ...” ดาเนะถามอีกคำถามที่เต็มไปด้วยเสียงแห่งความกังวลและไม่สบายใจ วีเหมือนจะอ่านใจของดาเนะได้ขาดว่าความหมายนั้นคืออะไรจึงสามารถตอบได้ตรงประเด็น “ก็คงต้องดำเนินตามวิถีแห่งชะตากรรมน่ะดาเนะ ข้าพเจ้าก็อยากที่จะบอกให้พวกนั้นรู้ตอนนี้เหมือนกัน แต่ไม่ต้องห่วงนะดาเนะ ยังไงเร็ววันนี้ก็ต้องรู้อยู่ดี” วีพยายามปลอบประโลมดาเนะที่ไม่สบายใจที่อยู่ข้างๆตน ดาเนะไม่ตอบกลับแต่อย่างใด เพียงแต่นิ่งเงียบและครุ่นคิดอยู่ตัวเดียว

“ไม่เป็นไรนะดาเนะ ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกสิ่งจะต้องเป็นไปด้วยดีอย่างแน่นอน” วีพลิกตัวมาทางดาเนะซึ่งนอนหันเข้ากับกำแพงอยู่ “ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆ” ดาเนะเอ่ยคำขึ้นมาก่อนที่ทั้งคู่จะนอนหลับพักผ่อนให้ผ่านพ้นวันคืนแห่งความสยดสยองที่อยู่ด้านล่างของอาคารหลังนี้


รุ่งเช้าวันหยุดของโลกแห่ง12หาง เหล่าหางหน่วยอัลฟ่านั้นก็ได้รับวันหยุดเฉกเช่นเดียวกัน เพียงแต่ถ้ามีเหตุการณ์หรือสถานการณ์ฉุกเฉินนั้นจะต้องทำงานในทันทีโดยไม่มีข้อแม้ แต่โดยส่วนใหญ่แล้วจะไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นมากมายนัก เพราะเหล่าหางชาวเมืองต่างๆก็ต้องการให้วันหยุดของตนนั้นเป็นวันพักผ่อนด้วยเช่นกัน แต่เหตุการณ์ที่เลวร้ายนั้นกำลังย่างกรายกิ้งก่าทั้งสองเข้ามาเรื่อยๆ และได้หยุดลงที่หน้าประตูห้องนอนของวีแล้วเรียบร้อย

“วี~~~” เสียงตะโกนเรียกออดอ้อนของหมาฟ้าอากุดังขึ้นมาจากอีกด้านของประตู “อากุมีเรื่องอยากให้วีช่วยหน่อยนะวี” อากุยังคงออดอ้อนอยู่แต่ไร้ซึ่งการตอบรับใดๆกลับมา “ทำตัวให้กลมกลืนกับสิ่งที่อยู่รอบตัว แล้วเราจะคือส่วนหนึ่งของสิ่งนั้นๆ” วีพูดอย่างจริงจังเบาๆให้กับดาเนะฟังซึ่งดาเนะก็พยักหน้ารับทั้งคู่ สายตาของกิ้งก่าทั้งสองมองอย่างจริงจังไปทางประตูห้องนอนของวี ภายในตู้เสื้อผ้าขนาดกลางนั้นมีกิ้งก่าสีเหลืองอยู่ข้างในซึ่งกำลังยืนกอดกันแทบจะแนบชิดกัน เพราะขนาดของตู้เสื้อผ้านั้นไม่ใหญ่พอที่จะบรรจุกิ้งก่าที่โตเต็มวัยได้ถึงสองตัว แต่ได้เพียงแค่ตัวครึ่งเท่านั้น

“วี...ซ่อนในนี้จะไม่เป็นอะไรแน่ๆหรอ” ดาเนะถามขึ้นมาเบาๆ “ดาเนะ ที่นี่คือที่ๆปลอดภัยที่สุดแล้ว ถ้าไปซ่อนใต้เตียง เพราะเตียงเป็นแบบยกขา เพียงแค่ก้มลงไปก็เจอแน่นอน” วีอธิบายให้กับดาเนะเบาๆเพราะหน้าของทั้งคู่นั้นแทบจะแนบชิดติดกันแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปสักพักจนเสียงอีกฟากของประตูเงียบลงซึ่งทั้งคู่คิดว่าอากุนั้นคงจะไปแล้วแน่นอน

“พวกเราชนะแล้วดาเนะ เอาชนะเจ้าอากุได้แล้ว” วีพูดออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกแห่งชัยชนะ เพราะถ้าตอบรับคำช่วยเหลือของอากุนั้นต้องหมายถึงการลงไปผจญทะเลสำรอกอย่างแน่นอน “วี ออกได้หรือยังน่ะ ในนี้ทั้งร้อนทั้งอึดอัดมากเลยอะ” ดาเนะร้องถามเพราะในตู้เล็กนั้นไม่มีอากาศถ่ายเท

“ออกได้แล้วล่ะดาเนะ พวกเราปลอดภัยแล...” วีและดาเนะพยายามถอนมือจากการกอดแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะขนาดที่เล็กของตู้นั้นทำให้ไม่มีพื้นที่เพียงพอที่จะขยับส่วนต่างๆของร่างกายได้อีกแล้ว “วี ทำไงดี แกะไม่ออกอะ ดันประตูตู้ออกไปเลยดีมั้ย” ดาเนะร้อนรนกับวิกฤติที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้แต่กลับเกิดขึ้นมาแล้ว

“ไม่ได้นะดาเนะ ถ้าพวกเราเปิดออก ร่างของพวกเราจะกระแทกกับพื้น เจ้าอากุมันได้ยินแน่ๆ” วีรีบห้ามแผนการของดาเนะทันที “แต่พื้นพรมไม่น่ามีเสียงมากนะวี” ดาเนะยังคงพยายามรั้นแผนการเดิมพลางพยายามออกแรงแกะมือออกมาให้ได้ ซึ่งวีก็พยายามออกแรงเหมือนกันจนตู้เสื้อผ้านั้นสั่นไปมา

“ไม่ได้นะดาเนะ ขืนผลักออกไปดาเนะจะเจ็บนะ ดาเนะหันเอาตัวออกที่หน้าประตูแบบนั้น” วียังคงเป็นห่วงดาเนะอยู่ซึ่งเหมือนดาเนะจะไม่สนใจเรื่องความปลอดภัยแล้ว แต่ต้องการออกไปจากตู้นี่ให้ไวที่สุด “วี ไม่ต้องห่วงแล้ว ขืนอยู่นานแบบนี้ต่อไปพวกเราทั้งสองจะแย่นะ หายใจไม่ออกแล้วด้วย” ดาเนะบอกออกมาเพราะอากาศในตู้ที่ทั้งคู่พยายามประหยัดนั้นหมดลงไปสักพักแล้ว และผู้ที่สามารถเปิดประตูตู้ได้นั้นมีเพียงแต่วีเพราะหันหน้าออก และมือยังอยู่ที่ล็อคตู้เสื้อผ้าด้านในด้วย เพราะตอนเข้ามานั้นวีเข้าไปยืนก่อนและให้ดาเนะตามเข้ามาโดยให้ดาเนะปิดประตูตาม แต่ให้วีลงกลอนล็อคเอาไว้เพื่อไม่ให้ฝาตู้เปิดออกขณะเบียดกันอยู่ข้างใน

“งั้นข้าพเจ้าเปิดล่ะนะ ดาเนะระวังด้วย” วีค่อยๆเลื่อนกลอนล็อคตู้ออกจนประตูตู้สามารถเปิดออกได้แล้ว ร่างของทั้งคู่ก็โผล่ออกมารับอิสระอีกครั้งและลงมากองกับพื้นพรมโดยที่ดาเนะเป็นฝ่ายรับน้ำหนักร่างของวีที่ถาโถมลงมา แต่เพราะเป็นพื้นพรมนั้นทำให้ดาเนะไม่ได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกที่หลังมากนัก

“ดาเนะ ไม่เป็นอะไรนะ” วีถามขึ้นมาซึ่งสีหน้าของดาเนะยังคงปรกติดีอยู่ “ไม่เป็นไร ไม่เปะ” ดาเนะตอบกลับแต่ไม่จบประโยคเพราะดาเนะแหงนหน้าเห็นหน้าของอากุที่ยืนยิ้มอย่างเจ้าเล่อยู่

“แหม แอบมีอะไรกุ๊กกิ๊กกันในตู้เสื้อผ้าแบบนี้นี่ ร้ายไม่เบานะนี่ ถึงขนาดตู้สั่นเลยนี่รุนแรงเหมือนกันนะ อุโฮะ” วีเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงกวนๆที่กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่มาให้ สีหน้าของดาเนะและวีเปลี่ยนสีทันทีพร้อมกับเสียงร้องว้ากดังกึกก้องไปทั่วเคหะสถานที่แห่งนี้จนบ้านสั่นสะเทือนได้


“อะ อากุ ทำไมถึงอยู่ห้องข้าพเจ้าได้” วีรีบลุกออกจากร่างของดาเนะที่เป็นเบาะรองให้วีอยู่ “ก็ห้องไม่ได้ล็อคนี่นา แต่วีนี่ช่างกล้าจริงๆนะที่ทำกับดาเนะอย่างนี้เนี่ย อุโฮะ” หมาฟ้าอากุยิ้มเจ้าเล่อารมณ์ดีให้กับกิ้งก่าทั้งสองตัว “เอ ถ้าไปบอกกับพวกเราว่ากิ้งก่าวีแอบมีอะไรกุ๊กกิ๊กกับดาเนะในตู้เสื้อผ้าจะเป็นยังไงน้า” อากุลากเสียงยาวขณะหันหลังกลับเพื่อจะเดินออกจากห้อง “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ” ดาเนะรีบค้านขึ้นมาในทันทีเพราะไม่อยากให้ถูกเข้าใจผิด

“โฮ่ งั้นอะไรล่ะถึงเข้าไปทำอะไรในตู้เสื้อผ้าจนตู้สั่นแบบนั้นล่ะ” อากุย้อนถามมาจนทำให้ทั้งคู่ไม่กล้าตอบกลับ เพราะที่ทำลงไปนั้นเพื่อจะหลบหนีการทำความสะอาดทะเลสำรอกที่ทิ้งไว้ค้างคืน ซึ่งถ้าตอบไปแบบนั้นก็จะโดนเล่นงานอย่างแน่นอน “เงียบอย่างนี้แปลว่าต้องมีอะไรกันแน่ๆ อุโฮะ ข่าวใหญ่” อากุพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีที่มีเรื่องจะเล่าให้เพื่อนๆฟัง จนวีและดาเนะร้องห้ามพร้อมกันขึ้นมา

“อย่านะอากุ แล้วมันไม่ใช่อย่างที่คิดจริงๆด้วย” วียังคงยืนยันซึ่งอากุหยุดเดินลงและหันกลับมาทางกิ้งก่าสองตัวที่ลุกขึ้นยืนห่างๆกันแล้ว “ถ้างั้น ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” อากุคิดที่จะยื่นข้อเสนออันชั่วร้ายให้กับคู่กิ้งก่าโดยให้ลงไปทำความสะอาดทะเลสำรอกซึ่งดูเหมือนทั้งคู่จะไร้ทางต่อต้านอย่างแน่นอน

“’งั้นทั้งคู่ลงไปทำ...ผลัก” จู่ๆร่างของอากุก็ล้มทรุดลงไปกองในทันทีด้วยความเร็วสูงและปรากฏร่างของวาฬกิลในชุดอยู่บ้านธรรมดาๆ หอกจำลองที่ทำมาจากโลหะเบานั้นบิ่นและมีรอยยุบเล็กๆอยู่ “หนอย เจ้าอากุ แอบมาอยู่นี่นี่เอง” วาฬกิลพูดออกมาอย่างฉุนเฉียวปล่อยให้กิ้งก่าทั้งสองยืนงงอยู่

“กิล มีอะไรหรอ” วีถามด้วยความงุนงงกับเหตการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกินกว่าสมองจะประเมินได้ทัน “อ้อวี ดาเนะอยู่ด้วยหรอ” กิลหันไปทักดาเนะที่กำลังมองกับสถานการณ์อย่างงงๆอยู่

"คือพวกเราลงโทษเจ้าอากุให้ทำความสะอาดซากเมื่อคืน เพราะเจ้านี่มันผสมเครื่องดื่มที่ทำให้พวกเรามึนเมาน่ะสิ และยังทำให้โดรุเปลี่ยนเป็นร่างกล้ามโตอีกต่างหาก โชคดีที่ฤทธิ์หมดแล้วแต่นอนเจ็บระบบกล้ามเนื้อไปทั้งตัว เพราะกล้ามเนื้อที่ขยายขนาดนั้นทำให้กล้ามเนื้อฉีกขาดหมดเลย” ซึ่งในห้องนอนของโดรุนั้น โดรุกำลังนอนร้องให้อย่างทรมานเพราะเจ็บปวดระบมไปทั่วร่างกายเหมือนตอนที่เปลี่ยนเป็นร่างดำเพื่อพาวีแบบเดียวกัน และยังเมาค้างอีกด้วยเลยทรมานมากกว่าเดิม ซึ่งเหล่าหางทุกตัวต่างนอนสลบเหมือดในห้องของตนเองเพราะเมาค้างด้วยกันทั้งหมด แม้แต่วาฬกิลก็ยังเมาค้างด้วยเพราะสีหน้าดูแทบไม่ได้เลย ต่างจากกิ้งก่าทั้งสองตัวที่สีหน้าเป็นปรกติเพราะดื่มไปไม่มากและพักผ่อนเยอะ

“เดี๋ยวขอลากเจ้าอากุไปลงโทษก่อนนะ” วาฬกิลูดเสร็จก็ลากร่างที่นอนสลบเหมือดเพราะโดนฟาดที่หลังหัวอย่างเต็มแรง แต่เพราะอากุเป็นหมาป่าที่เลือกสายพาลาดิน จึงมีความทนทานของร่างกายที่ค่อนข้างสูง “วี ชวนดาเนะออกไปเดินเล่นชมเมืองข้างนอกเถอะนะ ข้างในนี้ไม่น่าอยู่นักหรอก เดี๋ยวพวกเราก็จะย้ายออกไปพักผ่อนตามแต่สะดวกด้วยเช่นกัน ปล่อยให้อากุอยู่เฝ้าบ้านไปตัวเดียวก็พอ” กิลพูดเสร็จก็ปิดประตูห้องนอนของวีให้อยู่กันต่อ

“ดาเนะๆ” วีเรียกดาเนะอย่างตื่นเต้น หางของวีกระดิกไปมาซึ่งแสดงถึงอารมณ์ที่ดีด้วย “วันนี้ไปบ้านดาเนะนะ ข้าพเจ้าอยากลงงแช่บ่อน้ำอุ่นบ้านดาเนะน่ะ นะๆ” วีออดอ้อนดาเนะซึ่งดาเนะก็ไม่ปฏิเสธ วีนั้นดีใจอย่างมากเมื่อรู้ว่าจะได้ไปแช่บ่อน้ำอุ่นที่อยากไปแล้วจึงดึงดาเนะมาที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อที่จะจัดเตรียมสิ่งต่างๆเพื่อไปอาบน้ำอุ่นจนเสร็จ

“วี พวกเราจะลงไปยังไงล่ะ ข้างล่างนั้น...” ดาเนะเปิดประตูห้องนอนของวีออกไปเพื่อมองลงไปยังชั้นล่าง ซึ่งหมาป่าฟ้าอากุกำลังก้มทำความสะอาดทะเลสำรอกที่เกือบจะปกคลุมทั่วชั้นล่างจนเกือบหมดทั้งชั้น แม้จะเคลือบผิวพื้นบางๆ แต่เพราะเป็นซากสำรอกที่ค้างคืนด้วยแล้ว ชั้นล่างของเคหสถานแห่งนี้จึงเป็นนรกดีๆนี่เอง นรกที่มีทั้งกลิ่น รูปร่าง สี และความรู้สึกที่สยดสยอง

“ไม่เป็นไรดาเนะ ที่พักแห่งนี้มีทางออกทั้งชั้นบนชั้นล่างเลยล่ะ ดูสิ” วีชี้ไปทางประตูอีกฟากหนึ่ง ซึ่งมีเหล่าหางหลายตัวนำของส่วนตัวเยอะบ้างน้อยบ้างไปด้วยเพื่อจะใช้เวลาข้างนอกทั้งวัน ประตูบานนี้เป็นทางออกฉุกเฉินที่เผือไว้สำหรับเกิดเหตการณ์บางอย่างทีไม่สามารถใช้ประตูหน้าได้ ซึ่งปรกตินั้นไม่เคยถูกใช้เลยแต่ตอนนี้ได้ใช้งานประตูนี้แล้ว ทั้งคู่จึงเดินไปที่ทางออกแห่งนั้นโดยปล่อยให้อากุทำความสะอาดทะเลสำรอกเพียงลำพังอยู่ตัวเดียว

“ใจร้าย ใจร้ายที่สุด ทุกตัวช่วยกันขับมันออกมาแต่ทำไมมีแต่อากุตัวเดียวที่ต้องทำ...แอะ แฉะ” เพนกวินนัทเสกก้อนน้ำแข็งทรงสี่เหลี่ยมให้ตกกระแทกหัวอากุจนล้มลงไปแช่กับซากสำรอก “เพราะใครตัวไหนล่ะที่ผสมอะไรแปลกๆลงไปถึงต้องมาเป็นแบบนี้ฮะ” หมาแดงโดรุที่อยู่บนหลังวาฬกิลตะโกนว่าเพื่อนหมาฟ้าของตนก่อนที่จะทิ้งให้หมาฟ้าอากุอยู่เพียงลำพังท่ามกลางซากสำรอกที่ตัวเองนอนกองอยู่


ณ บ่อน้ำอุ่นที่กระท่อมกลางป่าของดาเนะนั้น กิ้งก่าสองตัวกำลังแช่น้ำอย่างสบายใจและมีความสุข ซึ่งที่ใบหน้าของทั้งสองนั้นมีรอยแดงอยู่ตรงแก้มและใบหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับความสบายของน้ำอุ่นได้ที่ บรรยากาศที่เงียบสลบของป่า กลิ่นของใบไม้ธรรมชาติ และเสียงของธารเบาๆประกอบ

“อา~~~” วีร้องครางออกมาอย่างปลดปล่อยเพราะมีความสุขและสบายตัวที่ได้แช่บ่อน้ำอุ่นของดาเนะ ซึ่งดาเนะนั้นนอนหลับตาเอาหัวพิงก้อนหินเล็กเอาไว้ “ดาเนะ ข้าพเจ้าชอบที่นี่จังเลย ไม่อยากออกจากบ่อนี้เลย ไม่คิดเลยว่าการได้แช่น้ำแบบนี้มันจะให้ความรู้สึกสุดยอดได้แบบนี้มาก่อน ถ้าข้าพเจ้าเป็นดาเนะข้าพเจ้าคงไม่ออกไปไหนทั้งสิ้นแน่ๆ” วีเริ่มหาก้อนหินเล็กๆเพื่อจะเอนตัวนอนข้างๆดาเนะ เพราะเป็นพื้นที่ตื้นเพื่อสำหรับนอนแช่อย่างที่ดาเนะทำอยู่ เมื่อหาได้แล้ววีจึงนอนแช่น้ำร้อนข้างๆดาเนะเช่นกัน ทั้งคู่ต่างนอนแช่น้ำอุ่นอย่างมีความสุข แต่หารู้ไม่ว่าได้มีบางสิ่งบางอย่างเคลื่นไหวอยู่ทางด้านหลังกระท่อมของดาเนะโดยที่ผ่านเลยไป โดยที่ต่างฝ่ายต่างยังไม่รู้ตัวกันด้วยซ้ำ


Last edited by fushigidane on Tue Nov 30, 2010 4:10 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Wed Nov 24, 2010 9:17 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 28, 2009 7:37 am
Posts: 1765
Location: TaleTails~
ห... หนทางให้จิ้นเปิดกว้างมาก... ทั้งเตียงเดียวกัน ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน...

ทั้งในตู้แคบๆแทบกอดกัน... อืม... =,.=

_________________
“Life is a big canvas and you should throw all the paint you can on it.”


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Wed Nov 24, 2010 9:31 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
MonkeyMage wrote:
ห... หนทางให้จิ้นเปิดกว้างมาก... ทั้งเตียงเดียวกัน ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน...

ทั้งในตู้แคบๆแทบกอดกัน... อืม... =,.=

ทำไมรู้สึกเหนื่อยที่จะเถียงจังเลย หรือว่าสีม่วงที่แอบทามันจะเริ่มออกฤทธิ์ไม่นะ

ไม่ใช่โว้ยยยย ขี้เกียจเถียง ไว้ไปทำอารมณ์ก่อน เหนื่อยๆๆๆ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Thu Nov 25, 2010 1:58 pm 
FirstWhale!
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 10:33 pm
Posts: 3631
Location: >> ไดโนเสาร์ บ๊อง ต๊อง รั่ว <<
[ เดินเข้ามาในกระทู้เงียบ ๆ ]

อุโฮ๊ะ . . . . !!

[ แล้วเดินจากไป . . . ]

_________________
ImageImageImage
Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Thu Nov 25, 2010 4:14 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ฮากกกก ท่านกิลก็กับเค้าด้วยเรอะ ทำไมๆเวลาแต่งฟิคต้องมีคนชวนจิ้นด้วย อุตส่าอิงหลักความจริงแล้วนะ

นอนเตียงเดียวกันเพราะเตียงมันใหญ่พอที่จะนอน2ตัวสบายนะ แล้วคงไม่ให้ไปนอนที่ฟูกเหมือนอย่างตอนเมาแล้วล่ะ มันนอนไม่สบายเท่าหรอก แต่คิดดูว่ากลิ้นเหล้าอะ จะให้นอนข้างๆหรอ

ผ้าห่มผืนเดียว...ห้องนอนคนเดียวมันก็ต้องมีผืนเดียวสิ ส่วนที่มีฟูกสองอันเพราะมันดันเผลอเขียนลงไปแล้วว่ามีสำรอง แต่ก็ยังพอเป็นไปได้ เพราะที่ห้องยังมีผ้าห่มที่หนามากพอเป็นฟูกแบนๆได้

ส่วนเรื่องตู้นี่อธิบรายในเนื้อเรื่องแล้ว อุตส่าลงทุนเข้าตู้เสื้อผ้าเพื่อจะเขียนให้ออกเลยนะเฮ้ย ทุกอย่างดาเนะต้องพิสูจน์แล้วว่ามันน่าจะเขียนได้(ในบางเรื่องที่น่าจะเป็นจริง)

ดิ้นๆๆ ไม่มีใครเข้าใจดาเนะเลย อุตส่าแต่งสมจริงจะได้สนุกๆ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc3. ตอน8
PostPosted: Thu Nov 25, 2010 6:11 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
ไม่รู้อะ =w= ยังไงก็จะอ่านต่อ ไม่ว่าจะจิ้นหรือไม่ก็ตาม
(พอดีเป็นพวกบ้าเนื้อเรื่องหลักมากกว่าออกนอกเรื่อง)
จิ้น ไม่จิ้น มันก็สนุกทั้งนั้นแหละครับ

/me ไปวาดรูป FanArt 12หาง ต่อ

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki