Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 11:07 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 131, 132, 133, 134, 135, 136, 137 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน15
PostPosted: Wed Jan 05, 2011 7:37 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ตายซะ แล้วพลังนั่นทั้งหมด!!!...” น้ำเสียงของเสลธที่แสดงออกถึงความดีใจกับดวงตาที่เบิกโตเพราะความตื่นเต้นนั้นได้ดับลง คมศรศรพลังมืดที่พุ่งตรงที่จะเสียบเข้าร่างของเทพแห่งแสงพุ่งมาเกือบถึงส่วนเนื้อผ้าที่สวมใส่ ได้หยุดค้างลงกลางอากาศเหมือนเวลาที่หยุดลง แต่เวลานั้นยังคงเดินต่อไปอย่างช้าๆโดยที่ศรสังหารไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด เสลธเห็นศรพลังงานที่หยุดการเคลื่อนไหวจึงรีบยิงศรออกไปอีกดอกอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ศรที่สองพุ่งตรงไปยังร่างของเทพอเคเชียแต่ก็หยุดอยู่ใกล้ๆกับศรแรกเช่นเดิมอย่างที่เคยเป็น

“ท่านอเคเชีย“ เหล่าหางทุกตัวต่างเรียกชื่อของเทพที่ตนนับถือออกมาด้วยความโล่งใจที่เทพของตนนั้นปลอดภัย “ไม่...เป็นไปไม่ได้...ข้าปิดผนึกคริสตัลนั่นทั้งหมดแล้ว แล้วพวกบ้านี่ก็ขึ้นมาหมดแล้วด้วย ทำไมแกยังมีพลังเหลือแบบนี้อีก” เสลธถามขึ้นมาด้วยเสียงที่ไม่สบอารมณ์ต่อหน้าเทพอเคเชียที่ตัวเองหมายปองและระดมยิงศรกระหน่ำใส่เข้าไป แต่ผลที่ออกมาก็ยังเป็นเช่นเดิม ศรทุกดอกที่เสลธยิงออกไปนั้นต่างหยุดการพุ่งตรงก่อนที่จะสัมผัสเนื้อผ้าของเทพแห่งแสง เสลธเข่าอ่อนและเซทันทีแต่ไม่ใช่เพราะกับเหตุการณที่เห็น

แต่เพราะการอัดพลังมืดจำนวนมากในศรอย่างรวดเร็วหลายดอก เพื่อให้ศรธรรมดากลายเป็นศรมืดในทันทีเป็นการใช้พลังมืดและพลังกายภายในร่างมากกว่าปรกติหลายเท่า กรงขังเวทมนต์ขนาดใหญ่ที่ลักษณะคล้ายเหล็กโลหะสีดำโลหะ ได้โผล่ขึ้นมาจากพื้นขังเสลธไว้ภายใน วีแอบร่ายเวทนี้อย่างตั้งแต่ที่เห็นศรพลังมืดอันแรกหยุดชะงัก ทำให้วีสังเกตุว่าเทพอเคเชียน่าจะปลอดภัยจากเหตุการณ์นี้ ประกอบกับเสลธที่มัวแต่ร้อนรนไม่สนใจอะไรต่างๆ เวทที่มีระยะเวลาการร่ายที่นานนี้จึงสามารถใช้ออกมาได้อย่างปลอดภัย

“!!! ว้อย” เสลธที่ประมาทสบถกับตัวเองที่ถูกขังในกรงขังอย่างง่ายๆและหันกลับไปทางกิ้งก่าทั้งสองตัว “แก ไอ้ขี้ขลาด ขังข้าตอนที่ข้าหันหลังให้กับแกแบบนี้ แกมันไอ้ขี้ขลาด” เสลธเล็งศรและยิงออกมาเพื่อจะให้ผ่านรูห่างๆของกรงขังนี้แต่ก็กระดอนกลับออกมาทันที วีกำศรจำนวนมากและง้างขึ้นฟ้าโดยแอ่นหลังตัวเองและใช้หางช่วยประคองร่างเอาไว้

“กรงขังข้าพเจ้ามีแต่เพียงศรของข้าพเจ้าเท่านั้นที่สามารถเข้าออกได้ อย่าเล่นอะไรตุกติกเด็ดขาดนะเสลธ ไม่งั้นข้าพเจ้าเอาจริงแน่” วีไม่สนคำด่าทอของเสลธแต่พยายามควบคุมสถานการณ์ให้ตัวเองเป็นฝ่ายคุมเกมให้ได้

“เหอะ อยากยิงก็ยิงเข้ามาเลยเสะ ข้าไม่สนใจร่างเนื้อนี้อยู่แล้ว ยังไงข้ามันก็เป็นอะไรสักอย่างที่ไม่มีตัวตน การจะไปสิงร่างใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรด้วย แต่แกกล้าที่จะฆ่าเพื่อนของเพื่อนแกรึเปล่า” เสลธพูดด้วยเสียงที่ไม่มีความหวาดกลัวหรือประหม่าออกมาให้เห็น แต่กลับเป็นฝ่ายที่ใช้ความเสียเปรียบของตัวเองให้พลิกกลับมาคุมเกมอีกครั้ง วีที่ใจจริงอยากจะปล่อยศรประจุพลังที่ตัวเองกำไว้ให้พุ่งขึ้นฟ้า แล้วตกลงมาเป็นห่าฝนธนูให้ปักทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในกรงจนแทบไม่เหลือที่ว่างของพื้นให้เห็น แต่เพราะเหยื่อในกรงนั้นมีร่างและจิตของเสลธที่เป็นเพื่อนของดาเนะอยู่ข้างใน วีพยาหลับตาลงและพยายามห้ามใจให้ตัวเองสงบลงแต่ยังคงตั้งท่าเล็งศรไว้เพื่อไม่ให้ไหลไปตามเกมของเสลธ เสลธที่เริ่มทรงตัวได้กลับเข่าอ่อนลงไปอีกครั้งพร้อมกับดวงตาที่เบิกขยายด้วยความตกใจ

“แก...นี่แกสลายพลังข้าด้วยเรอะ” เสลธชี้ไปที่วีอย่างฉุนเฉียวและตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น บรรยากาศที่มืดและกดดันภายในห้องค่อยๆสลายลงอย่างช้าๆ และกลับแทนที่ด้วยแสงสว่างอันเป็นเจ้าของเดิมของที่นี่ “ไม่ ไม่นะ พื้นที่แห่งความมืดของข้า...” เสลธร้องโอดครวญออกมาซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะปรากฏให้เห็นกับเสลธได้

“กะ เกิดอะไรขึ้นน่ะ” ทางด้านกลุ่มของกิลที่ถูกแรงกดดันมหาศาลของเขตพื้นที่ของเสลธ ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าตามความเจือจางของบรรยากาศที่หายไปจนสามารถลุกขึ้นยืนได้ กรงขังขนาดใหญ่ที่ขังร่างของวีได้สลายหายไปพร้อมกับอาณาเขตของเสลธที่ไม่หลงเหลือในห้องของเทพอเคเชียอีกแล้ว ห้องที่เป็นเหมือนดั่งกระจกใสทุกด้านแม้แต่พื้นเผยให้เห็นความมืดของยามค่ำคืน และแสงประกายรุ้งที่เป็นจุดเล็กๆที่พื้นจำนวน6จุด

“มะ ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด” เสลธร้องโวยวายออกมาขณะที่ตัวเองลงไปนั่งชันเข่าโดยใช้สองมือยันพื้นไว้ แขนที่สั่นไปมาเหมือนไม่สามารถที่จะทนการรับน้ำหนักของร่างกายไม่ได้แต่ยังคงฝืนอยู่ แต่แรงที่จำกัดก็หมดลงทำให้ร่างของเสลธลงไปกระแทกกับพื้นโดยทันที

“ทำไม ทำไมแท่งคริสตัลนั่นมันกลับมาเปิดผนึกอีกครั้ง ทำไม” เสลธพยายามยันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็ไม่สามารถทำได้


“เร็วเข้าๆ เหลืออีกแค่แท่งสุดท้ายท่านอเคเชียก็จะปลอดภัยแล้ว” เหล่าหางรุ่นน้องอัลฟ่าที่สองต่างส่งแรงเชียให้กับรุ่นพี่ลิงแบงค์ของตน ที่กำลังเปิดผนึกแท่งคริสตัลแท่งสุดท้ายจนกลับมาส่องว่างสีประกายรุ้งอีกครั้ง

“เฮ--- พี่แบงค์ทำได้ ท่านอเคเชียปลอดภัยแล้ว” เหล่ารุ่นน้องและทหารเสือดำต่างเฮดีใจกับความสำเร็จที่ร่วมมือร่วมใจกันช่วยเหลือ ทั้งการกำจัดเหล่ากองทัพเฉดที่ขัดขวาง การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แม้จะไม่มีความสามารถที่เก่งกาจ แต่เพราะความสามัคคีและการช่วยซึ่งกันและกันของหางเผ่าพันธ์ต่างๆ จึงสามารถฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆได้

“โอยยยย ไม่ไหวแล้ว” ลิงแบงค์ลงไปนอนกับพื้นอย่างหมดแรงทันทีที่เปิดผนึกได้เสร็จ “รุ่นพี่ผม รุ่นพี่ผม” ลิงนัทเดินออกมาจากกลุ่มตรงไปยังรุ่นพี่ของตน และโวโอ้อวดเสียงดังถึงความสามารถของรุ่นพี่ตนอย่างนอกหน้า

“นัท ขอมือหน่อยสิ ดึงพี่ให้ลุกขึ้นหน่อย” ลิงแบงค์ยื่นมือของตนเองให้รุ่นน้องช่วยดึงร่างที่หมดแรงให้ลุกขึ้น “โหพี่ บทจะหมดเท่ก็ติดลบเลยนะพี่ แรงลุกยังไม่มีเลย” ลิงนัทยื่นมือไปจับมือรุ่นพี่ของตนเองแน่นและออกแรงดึงขึ้นมาอย่างช้าๆ

“เดี๋ยวสวยๆ เจ้านี่ ลองมาร่ายเปิดผนึกเจ็ดอันติดกันแบบไม่หยุดมั้ย” รุ่นพี่ลิงแบงค์ยิ้มอย่างกวนๆพร้อมกับเส้นเลือดที่ปรากฏบนหน้าผากอันแสดงถึงความไม่พอใจ

“ไม่เป็นไรพี่ ผมยังไม่เก่งพอ เรื่องแบบนี้ต้องให้รุ่นพี่เก่งๆอย่างพี่ทำเท่านั้นุคงจะได้” ลิงนัทที่เห็นรอยยิ้มและเส้นเลือดรีบเปลี่ยนมาเยินยอทีนทีเพื่อความปลอดภัยของตน “หึ ทีอย่างนี้ปากหวานเลยนะ” ลิงแบงค์ที่ลุกขึ้นยืนได้แล้วแต่ยังคงโซเซไปมาเพราะอ่อนแรง

“พี่ เกาะผมไปดีกว่า แต่เดินจะไม่ไหวเลยมั้งเนี่ย” ลิงแบงค์เข้าไปช่วยประคองร่างรุ่นพี่ของตนไม่ให้ล้มในทันที “เหล่าหางทุกตัว เราขอขอบใจมากนะที่ช่วยเปิดผนึกแท่งคริสตัลให้กับเรา” เสียงของเทพอเคเชียดังขึ้นมาในหัวของเหล่าหางที่อยู่ที่สวนแห่งแสงทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่เหล่าทหารเสือดำด้วย

“ตอนนี้เราปลอดภัยดี พวกเธอไม่มีอะไรต้องกังวลกับเราแล้วล่ะนะ ขอให้กลับไปพักผ่อนแล้วแต่ตามสะดวกนะ” เสียงของอคเชียกล่าวอย่างอ่อนโยนเหมือนอย่างปรกติที่ผ่านมา เหล่าหางทุกตัวที่ได้ยินแล้วต่างร้องเฮออกมาเสียงดังถึงความสำเร็จที่ได้รับมาและเดินทางกลับไปพักผ่อนตามที่เทพแห่งแสงได้แนะนำมา เหล่าทหารเสือดำที่คอยสอดส่องดูแลเหล่าหางอัลฟ่าที่สองที่ออกจากสวนหมดแล้วจึงเดินไปทางลิงแบงค์ทันที

“คุณแบงค์ ขึ้นหลังผมดีกว่านะ เดี๋ยวผมไปส่งที่พักให้” ทหารเสือดำตัวหนึ่งที่ถามกับกลุ่มลิงสองตัว “อืมมม งั้นช่วยหน่อยนะ นัท เดี๋ยวตรงนี้ให้พี่เสือดำรับต่อ...” ลิงแบงค์อ่อนแรงและล้มลงไปทันทีพร้อมกับลิงนัท เพราะที่ทั้งสองยืนอยู่นั้นเป็นเนินหญ้าที่ชันระดับหนึ่ง ลิงนัทที่ช่วยประคองรุ่นพี่ของตนโดนแรงถ่วงน้ำหนักของตัวที่ทรุดลงไปอย่างกระทันหัน ประกอบกับการช่วยประคองตัวของรุ่นพี่เองจึงรับแรงถ่วงนั้นและกลิ้งลงไปตามเนินด้วยกัน

“เอ้ย!!!” เหล่าทหารเสือดำต่างตกใจและวิ่งตามทั้งสองไปจนมาหยุดที่เชิงเนินที่ทั้งคู่หยุดด้วยกัน “อูยยย โอยยย” ลิงนัทครางออกมาเพราะระบมตัวไปทั้งตัว ในช่วงจังหวะที่ลิงนัทเสียการทรงตัวเพราะโดนแรงดึงตามน้ำหนักรุ่นพี่ แขนของลิงนัทพยายามจะยึดเกาะอะไรบางอย่างที่อยู่ใกล้ตัวตามปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายที่ตกใจ จึงเผลอไปยึดจับรุ่นพี่ของตนด้วยความตั้งใจกลายเป็นกอดรุ่นพี่ของตัวเองแทน และกลิ้งกอดลงมาจนหยุดที่เชิงเนินโดยมีรุ่นพี่ของตัวเองทับร่างอยู่

“พี่แบงค์เล่นอะไรเนี่ย” ลิงนัทว่ารุ่นพี่ของตนแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ และไม่มีการเคลื่อนไหวให้เห็นด้วย มีแต่เสียงลมหายใจที่ดังออกมาจากความเงียบของค่ำคืน “ไม่เป็นอะไรนะ” ทหารเสือดำตรงเข้ามายังคู่ลิงและค่อยๆอุ้มลิงทั้งสองขึ้นหลังละตัวและพาออกไป

“พี่เสือดำ พี่แบงค์เป็นอะไรน่ะ” ลิงนัทถามอย่างร้อนรนบนแผ่นหลังเสือดำตัวหนึ่ง “อ๋อ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ คุณแบงค์เขาใช้พลังเยอะตอนเปิดผนึกเลยเหนื่อยน่ะ ไม่เป็นอะไรหรอก นอนพักตื่นนึงก็หายแล้วล่ะ” เสือดำที่แบกลิงแบงค์ขึ้นหลังตอบให้อย่างสบายๆ ลิงนัทที่ได้ยินคำตอบจึงถอนหายใจโล่งออกมาก่อนที่จะเอนหัวไปนอนบนแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัวเพราะความเหน็ดเหนื่อยของศึก


“เสลธ ไม่สิ ไอ้จิตมืด มันจบแล้ว แก้แพ้แล้ว” ดาเนะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและดวงตาของนักฆ่าสังหารของSlayerกับร่างกิ้งก่าดำที่นอนอย่างไร้เรี่ยวแรง “แล้วแกจะทำอะไรไอ้อ่อนหัด แกคิดจะฆ่าเพื่อนที่รักของแกได้ลงคอหรอ” จิตมืดร่างเสลธพูดออกมาด้วยเสียงที่ยียวนแม้จะหมดสภาพก็ตาม

“ดาเนะ!!!” วีร้องขึ้นมาเพราะท่าทางของดาเนะที่ดูเอาจริงและอาจขาดทำลงไปเพราะขาดสติได้ แต่ไม่ทันที่จะก้าวขาออกไปก็หยุดลงทันที มือขวาของดาเนะเกิดประกายแสงสีม่วงกำลังรวมตัวเป็นศรพลังงานขนาดใหญ่

“ที่จะฆ่าน่ะ คือตัวของแกต่างหาก ไอ้จิตมืด” ดาเนะขึ้นคันศรและเล็งต่ำไปที่หัวของร่างเสลธ “ย อย่านะ แกทำอย่างนี้เท่ากับแกจะฆ่าเพื่อนของแกนะ ไอ้งี่เง่า” จิตมืดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว เพราะการจะถอดร่างออกไปนั้นจำเป็นต้องใช้ระยะเวลาที่พอสมควรถึงจะถอดออกมาได้สมบูรณ์ แต่ด้วยศรที่พร้อมที่จะยิงออกทุกเมื่อทำให้ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถถอดร่างออกมาได้ทัน

“แกคิดว่าเราจะโง่เชื่อหรอ เราก็เป็นผู้ใช้ศรพลังงานแบบเสลธ ย่อมรู้ถึงจุดสำคัญของศรพลังงานที่เมื่อโจมตีไม่ตรงกับประเภทของศร เป้าหมายนั้นจะแทบไม่ได้รับความเสียหาย นั่นหมายความว่าแกจะต้องตายด้วยศรของเรา โดยที่ศรของเรานั้นจะไม่มีวันทำอะไรรุนแรงกับเสลธ เพราะฉะนั้น...” ดาเนะเว้นคำเพื่อจะกล่าวลาและปิดฉากความโหดร้ายของความสัมพันธ์ที่ทุกข์ทรมานของกิ้งก่าคู่นี้ และปิดฉากความทรมานของเสลธที่ต้องทนทุกข์มาตลอดที่จิตมืดได้เข้ามา

“ดาเนะ!!! เสลธ!!! กิล...” เสียงของวีตะโกนเสียงดังมาจากด้านหลังขาดช่วงพร้อมกับร่างของวีที่ปลิวกระเด็นมาทางดาเนะ “วี!!!” ดาเนะโพล่งออกมาอย่างตกใจกับเพื่อนของตนที่ถูกแรงเหวี่ยงหอกของวาฬกิลฟาดใส่เต็มแรง

“เสลธ เสลธ แก...แกอย่าอยู่เลย” ด้านหลังของกิลนั้นเหล่าหางทุกตัวที่อยู่ในสังกัดต่างนอนหมดสภาพกันทั้งหมด ทหารกุ้งจำนวนสามตัวพร้อมหอกอันเล็กลอยตัวรอบวาฬกิลไปมาและติดตามนายของตน

“กิล อย่านะ” เสียงของเทพอเคเชียร้องห้ามขึ้นมาแต่วาฬกิลไม่ได้ยินเสียงนั้นแต่อย่างใด ดวงตาที่โกรธแค้นปานจะต้องการบดขยี้เป้าหมายให้เละด้วยคมอาวุธของมองมายังเสลธ และวาฬเพชรฆาตตัวนี้ก็กำลังเดินมาอย่างช้าๆหาเป้าหมายที่อยากจะจัดการทิ้ง

“กิล อย่านะ” ดาเนะรีบพุ่งเข้าไปยืนขวางกิลทันทีเพราะถ้าการโจมตีของกิลนั้นรุนแรงและเป็นการโจมตีกายภาพ นั่นหมายความว่าจะทำลายร่างเนื้อของเสลธโดยตรง ซึ่งเสลธไร้ทางต่อสู้ ไร้ทางหนี และอ่อนแรงโรยราอยู่อาจตายได้จริง แต่กิลยังไม่สนใจและตวัดหอกฟาดดาเนะออกไปจากทางของกิล

“โอ้ย...” ดาเนะร้องออกมาเพราะแรงฟาดที่หนักหน่วง แต่เพราะปลอกแขนโลหะที่ยกขึ้นมากันเพราะความตกใจนั้นลดความเสียหายลงได้มาก แต่ต้องแลกกับปลอกแขนที่ร้าวและแตกออกเพราะทานความแรงของกิลไม่ไหว กิลตอนนี้เดินมาถึงร่างของเสลธซึ่งไร้ซึ่งใครขัดขวางแล้ว เทพมีกฏว่าไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวการเปลี่ยนแปลงของชาวหางได้ จึงไม่สามารถแม้กระทั่งจะช่วยเหลือเสลธหรือหยุดกิลได้ กิลเปลี่ยนลักษณะการถือหอกเพื่อการฟาดเปลี่ยนเป็นเพื่อการแทงพร้อมกับเงาสะท้อนของหอกจำนวนมากที่ปรากฏขึ้นบนหอก

“ตายซะเถอะ” กิลพูดปิดท้ายเพื่อจบชีวิตของเสลธ ทุกสิ่งทุกอย่างเคลื่อนไหวช้าลงในทันทีในสายตาของจิตมืดที่หวาดกลัวต่อความตาย หอกของกิลหอกแรกพุ่งตรงมายังหน้าของตนอย่างช้าๆแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เสียงดังฉึกดังขึ้นมาเสียงแรก พร้อมกับความมืดและกลิ่นคาวของเลือดที่ลอยมาสัมผัสจมูก สัมผัสอุ่นบนใบหน้าของเสลธไม่ใช่ของเหลว แต่เป็นสัมผัสเนื้อของร่างกายที่มีสีขาวและสีเหลือง ร่างของดาเนะขึ้นทับร่างของเสลธที่นอนหงายรอความตายของกิลถูกคมหอกของกิลหอกแรก และยังเหลืออีก9หอกที่จะตามมา


Last edited by fushigidane on Mon Jan 10, 2011 4:11 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Wed Jan 05, 2011 7:40 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
หลังจากหายไปหลายวัน ตอนที่15ก็คลอดสักที พร้อมกับความแค้นที่ดาเนะสั่งสมมานาน ใครโดนในตอนนี้ลองอ่านดูเอาละกันImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Wed Jan 05, 2011 7:51 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
^
^
ไม่รู้แหละ ชั้นจะเล่นแค่คู่นี้ก่อน..
" ร่างของดาเนะขึ้นทับร่างของเสลธที่นอนหงาย"

//ซับๆกำเดา.. อร๊ายยยย

P.S. มีแววนะ.. แบงค์Xนัท นัทXทหารเสือดำ แล้วก็อะไรอีกไม่รู้งงๆงวยๆไปหมด =.,=

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Thu Jan 06, 2011 5:43 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
"มันยังไม่จบง่ายๆหรอก"

/me ทำการบ้านดีฟ่า =w=

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Thu Jan 06, 2011 11:32 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ว่าจะโจมตีเจ้าลิงนัท ไหงเจ๊มาที่ก่าดาเนะเนี่ย


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Fri Jan 07, 2011 5:34 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
fushigidane wrote:
ว่าจะโจมตีเจ้าลิงนัท ไหงเจ๊มาที่ก่าดาเนะเนี่ย


แต่เป็นสัมผัสเนื้อของร่างกายที่มีสีขาวและสีเหลือง ร่างของดาเนะขึ้นทับร่างของเสลธที่นอนหงาย

ขอเน้นว่าสุดยอดมาก -0- นี่ละจุดโจมตี

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Fri Jan 07, 2011 9:36 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ฮึก ว่าจะบรรยายความรู้สึกของเสลธในตอนนั้นอย่างละเอียดที่สุด เพราะมันเริ่มบรรยายตั้งแต่เวลาจะตายมักจะมองเห็นเป็นภาพช้า และก็ปิดตาด้วยความกลัว และตรงนี้เราจะไม่รู้เพราะมองไม่เห็นแล้ว เลยต้องบรรยายให้เหมือนเราหลับตาอยู่ตอนนั้น แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาดู เลยกลับกลายเป็นว่าส่งผลให้จิ้นซะอย่างงั้น...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Fri Jan 07, 2011 10:15 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
มาเม้นให้ก่อน ยังไม่ได้อ่านครับ :lol:
เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาอ่านแน่นอนครับ :mrgreen:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Fri Jan 07, 2011 10:44 pm 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
=w= ระวังติดเชื้อวายนะงับ

ฟิคนี้เชื้อแรง!!!

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน14
PostPosted: Sat Jan 08, 2011 9:11 am 
เทพน้ำ
User avatar

Joined: Mon Jun 28, 2010 1:24 pm
Posts: 452
ตายซะเถอะ !!

_________________
Image [FOA]MaC
Image


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 131, 132, 133, 134, 135, 136, 137 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 2 guests


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki