Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 3:38 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน18 : End Sc4.
PostPosted: Sat Jan 22, 2011 7:35 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
คนรัก digi wrote:
ท่านดาเนะจะเล่นคู่ใหม่ ระวังคู่เก่าทวนกระแสมานะครับ =w="

พูดเหมือนกลั่นแกล้งวี แต่ในฟิคนี้วีกับเสลธร่วมมือกระทำอะไรบางอย่างแหละ และแน่นอนว่าไม่พ้นเหล่าพ่อแม่ยกแน่ๆ... แต่นั่นก็เป็นตัวหลักที่จำเป็นต้อง2ก่านี่เท่านั้นอีกแล้ว


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Tue Jan 25, 2011 3:25 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ดาเนะที่นั่งรองรับร่างของเสลธร่างจริงที่นอนหลับอยู่นั้นค่อยๆวางร่างของเสลธลงกับพื้นอย่างเบามือ “ยังไม่ตาย เสลธยังไม่ตาย” ดาเนะพึมพำกับตัวเอง สัมผัสอุ่นของร่างกายเสลธที่ดาเนะค่อยๆวางลงนั้นเป็นหลักฐานบ่งบอกถึงการมีชีวิตอยู่

“ดาเนะ เสลธเป็นยังไงบ้าง” วีนั่งลงข้างๆดาเนะและถามในสิ่งที่ดาเนะอยากรู้คำตอบด้วยเช่นกัน เสลธที่เป็นวิญญาณร่วมกับดาเนะลงมานั่งข้างๆด้วยเช่นกัน มือกรงเล็บขวาของเสลธวางทาบไปบนอกของเสลธร่างจริงอย่างเบามือ แสงสีดำอ่อนส่องสว่างบนมือของเสลธทำให้ดาเนะและวีต่างตกใจ

“ไม่เป็นไร ผิวกายข้าเป็นสีดำเลยทำให้พลังของข้าเป็นสีดำไปด้วยมั้ง” เสลธตอบให้ทั้งคู่หายความกังวลใจพร้อมกับแสงสว่างนั้นจางหายไปจากมือ “ข้าคิดว่าข้าที่เป็นส่วนหนึ่งของข้าที่นอนอยู่ บางทีร่างกายข้าอาจจะร้องเรียกต่อกันเลยกลายเป็นแบบนี้ขึ้นมา” เสลธพยายามสันนิษฐานเท่าที่ตัวเองพอจะคิดได้อธิบายให้ฟัง

“ดูเหมือนจิดวิญญาณข้าจะยังมีชีวิตอยู่นะ” เสลธตอบพร้อมกับยกมือขึ้นออกมาเก็บไว้กับตัว “ใช่ เสลธยังไม่ตาย เราก็รู้สึกอย่างนั้น ไม่รู้เพราะอะไร แต่เราเชื่อมาตลอดว่า...” ดาเนะหยุดพูดลงในทันทีเมื่อดวงตาของเสลธที่นอนอยู่นั้นค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆอย่างอ่อนเพลีย

“ดาเนะ...นั่นดาเนะใช่มั้ย” เสลธร่างจริงๆถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาและโรยแรง “ใช่...เสลธ นี่ดาเนะเองนะ” ดาเนะเสียงสั่นเพราะความดีใจที่เพื่อนของตนนั้นตื่นขึ้นมาแล้ว “ดาเนะ จับมือข้าหน่อยได้มั้ย” เสลธขอร้องดาเนะซึ่งดาเนะไม่เข้าใจความหมายแต่ก็ลงมือทำทันที

“สัมผัส...ข้าสัมผัสได้...นี่ข้าไม่ได้ฝันไป...ข้า...ข้า...” เสลธน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างด้วยความตื้นตัน ฝันร้ายและความทรมานอันยาวนานหลายปีของเสลธได้ทลายลงไปแล้ว อิสรภาพแห่งชีวิตกำลังจะกลับมาหาเสลธอีกครั้ง วีที่นั่งอยู่ข้างๆดาเนะรู้สึกอะไรบางอย่างสะกิดที่หางของตน หางสีดำของเสลธสะกิดที่ปลายหางของวีเพื่อจะบอกอะไรบางอย่าง วีกับเสลธอีกร่างลุกขึ้นพร้อมกันและออกห่างจากดาเนะ เพื่อให้กิ้งก่าทั้งสองได้อยู่ร่วมกันตามลำพัง ดาเนะยังคงกุมมือของเสลธร่างจริงไว้แน่นเพื่อให้เสลธรับรู้ถึงความจริงแห่งอิสรภาพ

“ดาเนะ ข้าขอโทษนะ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะข้าตัวเดียว ดาเนะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ทั้งเกือบจะฆ่าดาเนะ ทั้งทำร้ายเพื่อนดาเนะ ทุกสิ่งทุกอย่างข้ามองเห็นผ่านตาคู่นี้ตลอด” เสลธสารภาพทั้งน้ำตาแห่งความเศร้าโศกและความรู้สึกผิดออกมา ความผิดที่เกินกว่าที่ตัวเองจะให้อภัยได้

“ถ้าข้าไม่อิจฉาดาเนะ ข้าก็คงไม่...” เสลธยังคงระบายความอัดอั้นในใจแต่เงียบลงในทันทีเมื่อมือของดาเนะนั้นปิดปากของเสลธไม่ให้พูด “ไม่เสลธ...นี่ไม่ใช่ความผิดของเสลธ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดมาจากจิตมืด ไม่ใช่จากเสลธนะ” ดาเนะค่อยๆเอามือที่ปิดปากเสลธออก

“ดาเนะ...ทำไม...ทำไมถึงไม่โกรธข้า...ทั้งที่ทุกอย่างมันเกิดจากข้า...แม้แต่จิตมืดนั่นยังเกิดขึ้นมาจากข้าเลย” เสลธถามคำถามที่เป็นตราบาปในใจของเสลธออกมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนก่อกำเนิดมาจากในตัวของเสลธทั้งสิ้น ทำให้เสลธคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นเกิดจากตัวเองทั้งหมด

“เพราะนั่นไม่ใช่เสลธ” ดาเนะตอบออกมาทำให้เสลธนิ่งเงียบเพราะคำตอบที่ได้ยิน “ถึงแม้สิ่งที่เกิดขึ้นเสลธทำ แต่นั่นมันก็แค่เปลือกร่างกายภายนอกเท่านั้นที่เป็นเสลธ แต่ภายในนั้นมันไม่ใช่เสลธที่เรารู้จักหรือที่นอนอยู่ตรงนี้ยังไงล่ะเสลธ” ดาเนะตอบด้วยความจริงจังและมองมายังเสลธที่ยังคงน้ำตาไหลนองหน้าอยู่

“ดาเนะ ทำไม...ทำไมถึงเชื่ออย่างนั้น ทำไมกัน ขนาดเราที่เป็นเจ้าของร่างเรายังกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย สิ่งที่เราทำลงไปเหล่านั้น...” เสลธหลบสายตาไปจากดาเนะเพราะไม่กล้าสู้หน้าเมื่อนึกถึงสิ่งที่ได้กระทำลงไป ภาพต่างๆลอยเข้ามาในหัวของเสลธโดยเฉพาะภาพที่กระทำกับดาเนะ

“เพราะเสลธเป็นเพื่อนเราไง” ดาเนะตอบออกมาทำให้เสลธมึนงงกับคำตอบอีกครั้ง “แม้สิ่งที่เสลธทำออกมาจะมาจากเสลธ แต่ไม่รู้เพราะอะไร...เรารับรู้และสัมผัสได้จากภายในใจของเรา ว่านั่นไม่ใช่เสลธที่เรารู้จัก” ดาเนะที่จับมือของเสลธนั้นลากมาอังที่หน้าอกของตนเองและหลับตาลง

“ทุกครั้งที่เราเจอเสลธน่ะ ความรู้สึกมันไม่เหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่กดดัน อึดอัด และก็ทรมาน” ดาเนะยังคงประกบมือเสลธไว้ที่หน้าอกของตนเองอยู่ “แต่ในความรู้สึกนั้นเรารู้สึกอะไรบางอย่างที่มันตรงข้าม แม้จะเป็นความรู้สึกที่เล็กน้อย แต่ก็เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยสมัยที่พวกเรายังเป็นเด็ก นั่นทำให้เราเชื่อมาตลอดว่าเสลธยังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน” ดาเนะค่อยๆผ่อนมือเสลธออกจากอกของตนเองและวางไว้ข้างตัวของเจ้าของตามเดิม

“และยิ่งตอนที่เสลธเรียกชื่อเราในตอนนั้นด้วย ที่เมืองแห่งแสงของคืนที่ผ่านมา” ดาเนะค่อยๆลืมตาขึ้นมามองมายังเสลธที่นอนอยู่อย่างเดิม “เพราะฉะนั้นเสลธต้องไม่โทษตัวเองอีกแล้วนะว่านั่นเป็นความผิดของตัวเอง เพราะเสลธไม่ได้ทำอะไรลงไป แต่เป็นจิตมืดที่ทำลงไป นะ” ดาเนะยิ้มให้กับเสลธอย่างอ่อนโยนปานให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

“แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เสลธก็กลับมาแล้ว เราก็ไม่โกรธหรืออะไรอีกแล้วล่ะ เพราะสิ่งที่เราปรารถนานั้นมันเป็นจริงแล้ว” ดาเนะเอ่ยถึงความปรารถนาที่อยากให้เสลธกลับมาอีกครั้งให้ฟัง เสลธเริ่มอ่อนเพลียลงเพราะยังเหน็ดเหนื่อยจากความทรมานอยู่

“ดาเนะ...” เสลธมองมายังดาเนะและบีบมือของตัวเองให้แน่นเชิงขอร้อง “คืนนี้นอนข้างๆข้าได้มั้ย ดาเนะอย่าไปไหนนะ ข้า...ยังกลัวว่านี่อาจจะเป็นความฝัน แต่ข้าเพลียเหลือเกิน ข้ากลัวข้าหลับไปแล้วตื่นมาจะต้องกลับไปฝันร้ายอีกครั้ง ข้าอยากหลับแล้วตื่นมาแล้วยังเจอดาเนะอยู่” เสียงขอร้องของเสลธที่ดาเนะได้ยินนั้น ทำให้ดาเนะได้ยินเสียงซ้อนเสียงหนึ่งซึ่งเป็นเสียงของเสลธในร่างเด็กที่ตัวเองได้เจอตอนอยู่ในร่างตัวเอง

“ดาเนะนอนข้างๆเสลธนะ ดาเนะอย่าไปไหนนะ เสลธกลัวฝันร้าย” ภาพของเสลธวัยเด็กที่นอนน้ำตาเอ่อไหลเพราะความกลัวของกิ้งก่าเด็ก ได้ทับซ้อนกับใบหน้าของเสลธร่างจริงที่นอนทั้งน้ำตาเพราะความหวาดกลัวอยู่ในใจ ดาเนะจึงกุมมือของเสลธแน่นและลงไปนอนข้างเสลธทั้งยังกุมมืออยู่

“ไม่เป็นไรนะเสลธ คืนนี้ดาเนะจะมานอนข้างๆเสลธเอง และจะไม่ไปไหนจนกว่าเสลธจะตื่นด้วยนะ” เสลธที่ได้ยินคำตอบของดาเนะนั้นก็เกิดภาพซ้อนขึ้นมา ซึ่งเป็นภาพของดาเนะในวัยเด็กที่มองตนเองมาพร้อมกับพูดประโยคแทบจะเหมือนกันกับที่ดาเนะพูดออกมา เสลธมองมายังดาเนะและยิ้มออกมาให้

“ดาเนะ..ขอบใจนะ...” เสลธหลับตาลงเพื่อจะหลับพักผ่อนโดยไร้ซึ่งความกังวลที่จะโดดเดี่ยวอีกครั้ง เพราะดาเนะในตอนนี้ได้นอนข้างๆตนเองเป็นเพื่อนแล้ว เหมือนกับอดีตที่ถูกเปลี่ยนแปลงโดยดาเนะ โดยที่ดาเนะเองยังไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่ได้ทำงไปในตอนนั้น ได้ส่งผลมายังความทรงจำของเสลธในปัจจุบันด้วย ดาเนะที่เหน็ดเหนื่อยจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างๆมากมายก็ผล็อยหลับตามเสลธไปทันที โดยที่มือของกิ้งก่าเหลืองและดำนั้นยังคงกุมกันไว้เหมืนจะไม่มีวันพลัดพรากจากกันอีกครั้ง


“วี ไปกันเถอะ กลับไปหาดาเนะกัน” เสลธอีกร่างที่นั่งอยู่ข้างๆวีนั้นลุกขึ้นยืนและสะกิดไหล่วีให้ลุกตาม “เสลธ จะดีหรอ...ถ้าเกิดไปขัดจังหวะขึ้นมาจะทำยังไง ให้ดาเนะเดินมาหาเราดีกว่ามั้ง” วีไม่อยากขัดจังหวะช่วงเวลาที่ดาเนะถวิลหาการกลับมาของเสลธมาโดยตลอด จึงไม่ยอมลุกขึ้นและดึงแขนของเสลธไม่ให้เดินไปด้วย

“ไม่เป็นไรวี ข้าสัมผัสได้น่ะ” เสลธอีกร่างใช้มืออีกข้างดึงวีขึ้นมาให้ลุกขึ้นยืนตาม “บ้าหรอเสลธ ห่างกันขนาดนี้จนไม่ได้ยินอะไร ขนาดจะมองยังมองไม่รู้เรื่องเลยว่าทำอะไรกันอยู่ แล้วเสลธรู้ได้ไง” วีว่าเสลธกลับเพราะดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกินความเป็นจริงเกินกว่าที่เหล่าหางทั่วไปจะรับรู้ได้ทางประสาทสัมผัส

“ก็นี่มันร่างข้า ข้าก็ต้องรู้เดะว่ามันอะไรยังไงบ้าง” เสลธอีกร่างถอนหายใจออกและออกเดินนำวีที่ยืนงงเอ๋ออยู่สักพักก่อนที่จะรับเดินตาม “เออ..ข้าพเจ้าไม่ทันคิด ว่าพวกเราเป็นวิญญาณกันอยู่ ไม่ใช่หางที่มีชีวิตปรกติ” วีสารภาพความผิดพลาดให้เสลธฟังซึ่งไม่ตอบอะไรกลับมา

“เข้าใจก็ดีแล้ว วีจำทางไปหาดาเนะได้ใช่มั้ย” เสลธอีกร่างหยุดเดินและถามวีขึ้นมาทันทีเหมือนพึ่งนึกอะไรบางอย่างออก “เดินตรงไปทางนี้เรื่อยๆก็ถึงแล้ว เห็นดาเนะอยู่ห่างลิบๆโน่นแน่ะ” วีตอบให้เสลธฟังเพราะตัวเองมีสายตาที่เฉียบคมและดีกว่ากิ้งก่าทั่วไปมาก จึงสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆจากระยะไกลได้ “อย่าบอกนะว่าลืมทางที่เดินมาน่ะ” วีถามเลียบเคียงเสลธที่เริ่มออกเดินต้องหยุดกึกลงในทันที

“บ้าเรอะ นี่มันร่างข้า จะให้ข้าไม่รู้ตำแหน่งดาเนะที่อยู่ในร่างข้าได้ไง งี่เง่าจริง” เสลธอีกร่างเถียงกลับและถอนหายใจเพราะหน่ายกับวีที่ไม่รู้เรื่อง “เออจริงแหะ ข้าพเจ้าขอโทษนะ” วีเกาหลังหัวแกรกๆและเดินพร้อมกับเสลธไปหาดาเนะ

“ก เกือบไปแล้ว ไอ้เจ้านี่มันรู้ด้วยหรอว่าเราลืมทางจริงๆ เพื่อนดาเนะนี่น่ากลัวจริงๆ” เสลธอีกร่างคิดในใจแต่แกล้งทำสีหน้าปรกติเพื่อปกปิดความจริงเอาไว้ ทั้งคู่เดินด้วยกันมาจนถึงดาเนะซึ่งนอนอยู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น “เอ๊ะ แล้วเสลธล่ะ ไปไหน” วีถามขึ้นมาซึ่งมีเสียงตอบกลับจากข้างๆวีทันที

“ก็อยู่นี่ไง ตาถั่วเปล่าแกเนี่ย” เสลธยังคงแกล้งแขวะวีอีกครั้งทำให้วีหงุดหงิดจนหมดความอดทน “หมายถึงเสลธร่างจริงโว้ย” วีเถียงกลับด้วยเสียงที่ออกเสียงดังขึ้นนิดหน่อยเพราะกลัวจะไปปลุกดาเนะให้ตื่นขึ้นมา

“เฮ้ย ข้าไม่ได้พูดๆ” เสลธอีกร่างส่ายหัวไปมาแต่วียังไม่เชื่อใจ “ก็เสียงมันมาจากทางนี้แล้วจะให้เป็นใครล่ะ นอกจากกิ้งก่าดำที่อยู่เนี่ย” วีหมดความอดทนกับความยียวนของเสลธที่แม้แต่ร่างจริงๆยังคงไม่ต่างจากร่างจิตมืด “ไม่ได้พูดจริงจิ๊งงงง” เสลธยังคงยืนยันเสียงเดิมซึ่งวีหรี่ตาลงและเพ่งมองไปที่เสลธด้วยสายตาที่ไม่เชื่อใจ “ความจริงแล้วข้าพเจ้าก็ไม่ชอบใช้กำลังหรอกนะ แต่ครั้งนี้ขอสักครั้งเถอะ” เสลธที่ได้ยินนั้นถึงกับหน้าเสียทันที แต่ทุกสิ่งทุกอย่างได้หยุดลงเมื่อเสียงของเสลธได้ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ใจเย็นๆวี ข้าแค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง” เสียงของเสลธร่างจริงดังมาจากข้างๆของวีจึงหันไปทันที แต่ไม่พบอะไรนอกจากร่างของดาเนะ “จะล้อเล่นก็ล้อเล่นให้มันดีๆหน่อยเสะ ไอ้ร่างจริงของข้า” เสลธอีกร่างตวาดกลับเพราะเกือบโดนวีเล่นงานใส่

“ข้าขอบใจนะที่ช่วยเหลือข้า และขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ” เสียงของเสลธจิตจริงเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิดที่เพียงได้ยินยังรู้สึกได้ วีที่เดินไปอุ้มร่างของดาเนะเดินกลับมายังเสลธอีกร่างอีกครั้งและตอบคำถามให้กับเสลธร่างจริง “ไม่เป็นไรเสลธ มันผ่านไปแล้วช่างมันเถอะ” วีตอบกลับให้เสลธร่างจริงซึ่งไม่มีตัวตน

“ข้าอยากไปส่งพวกเจ้าให้กลับร่างเดิมจริงๆ แต่ข้าที่พลังวิญญาณเหลือน้อยนิดแบบนี้กลัวจะโดนศรดูดกลับจนวิญญาณข้าสลายไปน่ะสิ ข้าขอโทษด้วยนะ” เสลธตอบกลับซึ่งวีที่ฟังมาไม่เข้าใจกับสิ่งที่เสลธพูด “เสลธ ดูดอะไรข้าพเจ้าไม่เข้าใจ แล้วทำไมกลับแล้วต้องโดนดูดด้วย แล้วกลับอะไรน่ะเสลธ” วีถามกลับแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับของเสลธร่างจริง ซึ่งดูเหมือนจะไม่อยู่ในบริเวณนี้แล้ว

“เอาเหอะ เราก็กลับกันเถอะ เรารบกวนเจ้าบ้านมาเยอะแล้ว แถมเจ้าบ้านอ่อนแรงขนาดที่ยังไปส่งพวกเรายังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ” เสลธอีกร่างตอบกลับให้กับวีพร้อมกับเดินนำให้วีเดินตาม “เสลธ เดี๋ยว พวกข้าพเจ้าจะไปไหนกันน่ะ แล้วกลับร่างอะไรข้าพเจ้างงไปหมดแล้ว” วีที่เดินอุ้มร่างดาเนะรีบเดินตามเสลธไปในทันที

“ร่างของข้าอีกร่าง ขอบใจนะที่แบ่งความทรงจำมาให้ข้าร่างจริงด้วย” เสลธร่างจริงเอ่ยขอบคุณในใจให้กับอีกร่างที่ค่อยๆเดินจากไป ในช่วงที่เสลธอีกร่างสัมผัสเสลธร่างจริงนั้น เสลธได้โอนถ่ายความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในร่างของดาเนะให้ร่างจริงได้รับรู้ด้วย นั่นหมายถึงการเปลี่ยนแปลงความทรงจำในอดีตด้วยนั่นเองโดยที่แม้แต่เสลธทั้งสองร่างยังไม่รู้ตัว ว่าความทรงจำนั้นได้ถูกแก้ไขไปเพราะดาเนะ


“นี่มัน...” วีที่ยังคงอุ้มร่างของดาเนะอย่างระมัดระวังตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าของตน ซึ่งคือศรของวีที่เสียบทะลุร่างของดาเนะมานั่นเอง เป็นเหมือนดั่งหินย้อยที่เป็นศรธนูเรียวยาวของวี ที่เสียบลงมาจากข้างบนเสมือนลอยอยู่กลางอากาศ แต่ต้นของศรนั้นไกลเกินกว่าที่สายตานั้นจะมองเห็นได้

“เล่นง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ศรใหญ่ขนาดนี้แล้วพวกข้าพเจ้าที่เป็นวิญญาณมันจะหดเล็กเหลือขนาดไหนเนี่ย” วียังคงประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น เพราะไม่คาดฝันว่ามันจะยังสามารถมองเห็นได้แบบนี้

“เนี่ยแหล่ะผลงานของแกจริงๆ แล้วมันจะพาพวกเรากลับไปด้วย” เสลธอีกร่างเดินเข้ามาใกล้ๆกับศรของวีขนาดใหญ่และทุบมันลงไปเบาๆ

“ข้าก็คงกลับไปร่างของดาเนะเพราะข้าได้หลอมรวมวิญญาณเข้ากับดาเนะแล้ว แต่แก...วี แกเป็นวิญญาณที่หลุดออกมาจากต้นร่างเพราะศรวิญญาณ แกเข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม” เสลธถามกลับด้วยเสียงเครียดเพราะถือเป็นเรื่องที่ไม่ได้ล้อเล่น

“เสลธจะบอกว่า ข้าพเจ้ากลับไปร่างตัวเองไม่ได้เพราะศรนี้ไม่ได้มีส่วนสัมผัสกับกายเนื้อข้าพเจ้าใช่ไหม” วีตอบกลับและมองไปยังยอดศรซึ่งไม่มีที่สิ้นสุด “ใช่” เสลธอีกร่างยืนยันความถูกต้องพร้อมกับมองมายังวีอย่างเคร่งเครียด เพราะนั่นหมายถึงวีจะต้องเสียส่วนของดวงวิญญาณไปในทันทีเพราะไม่มีร่างกลับ เสลธที่เครียดกับดวงของวิญญาณของวีจึงออกแรงฟาดไปที่ศรของวีอย่างแรง ร่างของเสลธหายไปในทันทีพร้อมกับเสียงดูดดังบร๊วบที่ดังขึ้นมาและดับลงสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง วีที่ได้ยินเสียงดูดนั้นสะดุ้งโหยงและมองไปยังทางต้นเสียงทันที หางขดของเสลธติดค้างที่ศรสั่นไปมาเพราะแรงดูดอย่างรุนแรง และโดนดูดเข้าไปในศรนั้นอย่างรวดเร็วไปในที่สุด และสิ้นสุดที่เสียงเหมือนมีอไรบางอย่างมาอุดรูที่ดูดเสลธอีกร่างเข้าไปดังขึ้นดังโป๊ะ ร่างที่สูงยาวของกิ้งก่าถูกดูดเข้าไปในศรที่มีรูขนาดเล็กเพียงแค่กรงเล็บกิ้งก่าเท่านั้น วีที่เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวถึงกับเข่าอ่อนลงไปในทันที สีหน้าของวีซีดเผือดเปลี่ยนเป็นสีขาวสนิทเรียบร้อย

“ไม่ต้องตกใจวี นั่นล่ะทางกลับที่ข้าบอกว่าจะดูดน่ะ เห็นแรงดูดนั่นแล้วใช่มั้ย เนี่ยล่ะที่ข้ากลัววิญญาณข้าจะโดนดูดไปทั้งหมดน่ะ” เสียงของเสลธร่างจริงดังขึ้นมาด้วยเสียงสั่นกลัวกับภาพที่เห็นเช่นกัน “แต่เสลธไม่ร้องคงไม่น่าเจ็บล่ะมั้ง” เสียงของเสลธร่างจริงทิ้งท้ายก่อนท่ะจากไปเหลือเพียงแค่ดาเนะกับวีเพียงลำพังสองตัวเท่านั้น

“เสลธเคยบอกว่าได้หลอมรวมวิญญาณกับดาเนะใช่มั้ย ถ้างั้นข้าพเจ้าขอหลอมดวงวิญญาณข้าพเจ้าดวงนี้ในร่างของดาเนะนะ ยังไงข้าพเจ้าก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว แล้วอีกอย่าง” วีสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วรวบรวมแรงพูดออกมา

“ข้าพเจ้าดีใจและเป็นเกียรติอย่างยิ่งจริงๆ ที่ดวงวิญญาณของข้าพเจ้าจะเป็นส่วนหนึ่งของดาเนะ ข้าพเจ้าดีใจที่มีเพื่อนอย่างดาเนะ ไม่เช่นนั้นข้าพเจ้าคงยอมให้ดวงวิญญาณนี้สลายไป แต่เพราะเป็นดาเนะที่ข้าพเจ้ายอมรับจากใจจริงในฐานะเพื่อนรักของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอรบกวนด้วยนะดาเนะ หวังว่าพลังของข้าพเจ้าจะเป็นประโยชน์ได้บ้างเหมือนอย่างเสลธ”

วีบอกความต้องการและการตัดสินในใจออกมาให้กับดาเนะฟังแต่ไร้ซึ่งการตอบกลับ วีอุ้มร่างของดาเนะไปใกล้ๆกับศรและสูดหายใจอีกครั้งเพื่อเตียมตัวเตรียมใจกับการโดนดูดอย่างรุนแรงเหมือนเสลธ แต่เมื่อวีสูดหายใจเสร็จแล้ว ศรของวีนั้นกลับขยายออกกว้าง และเปิดออกเหมือนประตูที่คอยต้อนรับอย่างสวยงาม “...งั้นนี่เป็นศรของเราที่มีจิตวิญญาณของเราจริงๆสินะ” วีถามขึ้นมาซึ่งมีพรมสีแดงปรากฎขึ้นที่เท้าของวีปูลาดยาวไปตามทาง เสมือนเชื้อเชิญต้อนรับวีที่เป็นเจ้าของอย่างสมเกียรติ “ขอบใจนะ ที่ช่วยจัดการเจ้าเสลธให้” วียิ้มพอใจและหัวเราะหึๆออกมาและค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆพร้อมกับบานประตูที่ปิดลง ทันทีที่วีเข้ามาในประก็รู้สึกถึงความอ่อนเพลียขึ้นมาในทันทีจนทรุดตัวลง วียังคงพยายามประคองดาเนะเอาไว้ไม่ให้ห่างออกจากตนจนเผลอหลับไปข้างๆดาเนะโดยไม่รู้ตัว ร่างกายของวีส่องประกายแสงสีเหลือง และเปลี่ยนเป็นแสงสีเหลืองอ่อนลอยเข้าไปในร่างของดาเนะคลุมร่างด้วยแสงสีเหลือง และซึมผ่านเข้าไปในร่างกายจนหมดพร้อมกับแสงสีดำอ่อนที่ซึมเข้าไปในร่างของดาเนะตามมา

“วี...เสลธ...หรอ” ดาเนะละเมอออกมาเบาๆและหลับไปต่ออย่างมีความสุข


ที่เตียงนอนสีขาวบริสุทธิ์ มีร่างของกิ้งก่าสามตัวนอนเรียงอยู่บนเตียงที่นุ่มสบายจนตัวของกิ้งก่านั้นจมลงไปในเตียงเล็กน้อย กิ้งก่าสองในสามนอนนอนถอดชุดออกโดยมีผ้าพันแผลพันรอบตัวไว้พร้อมกับรอยเลือดที่ซึมผ่านออกมา แต่เพราะแผลที่เลือดหยุดแล้วจังไม่มีการนองของเลือดลงบนเตียงสีขาวแห่งนี้ ดาเนะที่นอนอยู่ตรงกลางขยับตัวลุกขึ้นแต่เพราะเจ็บบาดแผลบริเวณออกจึงลงไปนอนต่อทันที

“ฟื้นแล้วๆ พวกวีฟื้นแล้ว” เสียงตะโกนอย่างดีใจของแพนด้าน้อยดังขึ้นมาพร้อมกับเหล่าหางหน่วยอัลฟ่าที่กรูกันเข้ามาล้อมกรอบเตียงที่กิ้งก่ากทั้งสามนอนอยู่ เหล่ากิ้งก่าสีเหลืองค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมกันมาพบกับเพื่อนๆของตนที่รอคอยอยู่รอบเตียง ทุกตัวต่างรุมถามด้วยความดีใจถึงการฟื้นตัวอีกครั้ง


“วี ดาเนะ เป็นยังไงบ้าง” เสียงแห่งความเป็นห่วงของผองเพื่อนดังขึ้นมาเป็นประโยคแรกที่ได้ยิน


Last edited by fushigidane on Thu Mar 17, 2011 7:48 pm, edited 2 times in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Tue Jan 25, 2011 3:29 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ตอนนี้ช่วงที่ดาเนะกับเสลธเห็นภาพซ้อนนั้น มีที่มาที่ไปมาจากตอนที่ดาเนะอยู่ในความทรงจำของเสลธในวัยเด็กตอนนี้นะ อ่านแล้วจะเข้าใจทันทีว่ามันซ้อนกันได้อย่างไร
viewtopic.php?p=167268#p167268

เหนื่อยมาก แต่งจนขึ้นหน้ากระดาษที่4เลย เอาเข้าจริงๆพึ่งถึงบล็อคที่สามของแผนผังเองนะเนี่ย ส่วนเรื่องนี้ยังไม่มีEpisodeอย่างที่เคยบอกเอาไว้ เพราะนึกชื่อEpisodeไม่ออกแหะว่าจะเอาภาคอะไรดี

ดราม่ามาค่อนข้างเยอะ เลยใส่มุกเข้าไปให้มากหน่อยล่ะนะ ให้สนุกสนานกันบ้าง(มั้ง)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Tue Jan 25, 2011 8:51 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
เสลธที่เครียดกับดวงของวิญญาณของวีจึงออกแรงฟาดไปที่ศรของวีอย่างแรง ร่างของเสลธหายไปในทันทีพร้อมกับเสียงดูดดังบร๊วบที่ดังขึ้นมาและดับลงสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง วีที่ได้ยินเสียงดูดจึงสะดุ้งและมองไปยังทางต้นเสียงทันที หางขดของเสลธติดค้างที่ศรสั่นไปมาก่อนที่จะโดนดูดเข้าไปในศรนั้นอย่างรวดเร็ว วีที่เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวถึงกับเข่าอ่อนลงไปในทันที สีหน้าของวีซีดเผือดเปลี่ยนเป็นสีขวสนิทเรียบร้อย

“ไม่ต้องตกใจวี นั่นล่ะทางกลับที่ข้าบอกว่าจะดูดน่ะ เห็นแรงดูดนั่นแล้วใช่มั้ย เนี่ยล่ะที่ข้ากลัววิญญาณข้าจะโดนดูดไปทั้งหมดน่ะ” เสียงของเสลธร่างจริงดังขึ้นมาด้วยเสียงสั่นกลัวกับภาพที่เห็นเช่นกัน “แต่เสลธไม่ร้องคงไม่น่าเจ็บล่ะมั้ง”


อะไรน่ะ.. เปิดฉากมาก็ดูดบร๊วบแล้วหรอเธอว์..

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Tue Jan 25, 2011 9:41 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
ฮึ้ยยยยยย~

ตอนใหม่ออกแล้ว ยังไม่มีเวลาดูเลย :cry:

ไว้ว่างๆจะมาอ่านครับ มาเม้นให้ก่อนครับผม

ผมหมกตัวอยู่แต่กับหนังสือเรียนเนี่ย :lol:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: Ficต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc4. ตอน18
PostPosted: Wed Jan 26, 2011 8:07 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
เว่~~
ตอนใหม่มาแล้ว เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นเลย (หรอ)
รอลุ้นเนื้อเรื่องตอนต่อไป
ส่วนเรื่องรูป เอ่อ..... ยังไม่ได้เริ่มสักปกเลย แหะๆ -3-
เลยกะว่าวาดอย่างอื่น surprise ดาเนะแทนปกและกัน =w=

fushigidane wrote:
ตอนนี้พยายามคิดจะตั้งชื่อเรื่องให้กับฟิคตัวเองแล้ว นี่คือที่คิดขึ้นมานะ
วิญญาณแห่งศร, 3วิญญาณแห่งศร, ศรแห่ง3วิญญาณ โอยยย คิดยาก อาจเปลี่ยนแนวความคิดด้วย


ดาเนะเอาชื่ออังกฤษได้มะ แบบ
SoulArrow : ศรวิญญาณ__________
(ต่อท้ายอะไรก็ว่าไป) น่าจะ OK

/me วาดรูปต่อ =w=

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Thu Jan 27, 2011 6:59 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
สิ้นคิด
ดาเนะ's Atventure
The andventure of ดาเนะ
ดาเนะ, The Cahameleon

(ล้อเล่น ยังไม่เอาหรอกนะ แนวคิดของก่าเมอร์ซี่ก็ดีนะ แต่Soul Arrow เป็นท่าที่คิดโดยบังเอิญของวีไปเสียแล้วนี่สิ เพราะมันเป็นศรถึงดึงเอาส่วนของวิญญาณไปอยู่ในร่างดาเนะ จนต้องมาเห็นการดูดบร๊วบของศรอันโหดร้าย)


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Thu Jan 27, 2011 6:10 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
สิ้นคิด
ดาเนะ's Atventure
The andventure of ดาเนะ
ดาเนะ, The Cahameleon

(ล้อเล่น ยังไม่เอาหรอกนะ แนวคิดของก่าเมอร์ซี่ก็ดีนะ แต่Soul Arrow เป็นท่าที่คิดโดยบังเอิญของวีไปเสียแล้วนี่สิ เพราะมันเป็นศรถึงดึงเอาส่วนของวิญญาณไปอยู่ในร่างดาเนะ จนต้องมาเห็นการดูดบร๊วบของศรอันโหดร้าย)


F@A
(Friend @ Alpha)

Alpha Story

Spirit Of LIFE

เดี๋ยวมาช่วยคิดต่อนะครับ ตอนนี้คิดได้เท่านี้อ่าครับ

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Thu Jan 27, 2011 6:51 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
Dane's Love Story ล่ะเป็นไง..

//โดนตบ

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ฟิคต่อตอนยาวๆของดาเนะ Sc5. ตอน1
PostPosted: Fri Jan 28, 2011 11:09 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
หรือตั้งชื่อเรื่องว่า
ดาเนะ X วี
วี X ดาเนะ
ดีมั้ยเนี่ย นิยามนี้ได้มาเพราะเจ๊เลยนะ ถึงกับลงประกาศFCหน้าแรกเลยด้วย(โดนวีเอาหางฟาดเพรี้ยะ กลิ้งหลุนๆปลิวกระเด็นไปสุดกู่)


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki