Last visit was: It is currently Thu Dec 05, 2019 10:06 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 152, 153, 154, 155, 156, 157, 158 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6
PostPosted: Fri Mar 18, 2011 8:35 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
พึ่งจะได้อ่าน เหอะๆ

อยากจะบอกว่าเมื่อก่อนนิสัยการเข้าสังคมเหมือนเสลธเลย
(ไม่ได้กลัวจนช๊อคหมดสตินะ นั่นมันก็เกินไปหน่อย -3-)
เสลธกลับมาดู "เข้ม" อีกแล้ว!!!
"รู้นะว่าชอบเสลธ อย่ามาทำตัวซึนเดเร๊ะ"

ก่าเมอซี่หันไปมองพื้นส่วนที่โดนบอลแสงแหวกผ่านไปจนสุดทาง
แล้วจ้องมองไปที่ซาก 2P ที่เหลือ จากนั้นก็คิดในใจว่า
"กีบแกะทรงพลัง!!!"
/me พลั่ก!!! เพล้ง!!! (ลอยไปแบบลิงทั้ง 2)

ล้อเล่นนะคร้าบ อย่าเอาไปใส่ฟิคเชียว ไม่อยากให้พี่ก่าโดนรอบ 2
(มางานได้ไงเนี่ย โดนเต็มๆขนาดนั้น หน้าจะบอกว่ามีผ้าพันแผลหน่อยก็ยังดี พันหัวก็ได้ -3-)

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6
PostPosted: Fri Mar 18, 2011 9:53 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
อยากรู้จริงๆว่าตอนต่อไปจะ มันส์ ฮา ขนาดไหน ในการสะกดรอยตาม (ถึงหรือยังน้อ)

และที่สำคัญ จะน่าจิ้นขนาดไหน !! :shock: (อันนี้ไม่เกี่ยว :lol: )

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6
PostPosted: Fri Mar 18, 2011 10:41 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
SupakornNoMercy wrote:
พึ่งจะได้อ่าน เหอะๆ

อยากจะบอกว่าเมื่อก่อนนิสัยการเข้าสังคมเหมือนเสลธเลย
(ไม่ได้กลัวจนช๊อคหมดสตินะ นั่นมันก็เกินไปหน่อย -3-)
เสลธกลับมาดู "เข้ม" อีกแล้ว!!!
"รู้นะว่าชอบเสลธ อย่ามาทำตัวซึนเดเร๊ะ"
_โนเลย.. หนูจะบอกว่าหนูชอบเป็น "คู่ๆ"_

ก่าเมอซี่หันไปมองพื้นส่วนที่โดนบอลแสงแหวกผ่านไปจนสุดทาง
แล้วจ้องมองไปที่ซาก 2P ที่เหลือ จากนั้นก็คิดในใจว่า
"กีบแกะทรงพลัง!!!"
/me พลั่ก!!! เพล้ง!!! (ลอยไปแบบลิงทั้ง 2)

ล้อเล่นนะคร้าบ อย่าเอาไปใส่ฟิคเชียว ไม่อยากให้พี่ก่าโดนรอบ 2
(มางานได้ไงเนี่ย โดนเต็มๆขนาดนั้น หน้าจะบอกว่ามีผ้าพันแผลหน่อยก็ยังดี พันหัวก็ได้ -3-)

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6
PostPosted: Sat Mar 19, 2011 10:01 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ลอบมาหลังวีเงียบๆยังโดน... บอกแล้ววีคือเหยื่อที่น่วมที่สุด ตัวเอกอะเป็นวี ไม่ใช่ดาเนะ ทุกคนให้ความสนใจวีที่สุด ขนาดให้เสลธกร่างๆเข้ามายังโดนเลย... แต่ตอนนี้ชอบเสลธมากนะ ดูเถื่อนแล้วก็กร่างในรูปแบบของเสลธดีมากเลย


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6
PostPosted: Sat Mar 19, 2011 11:11 am 
เทพไฟ
User avatar

Joined: Mon Aug 17, 2009 1:04 pm
Posts: 831
Location: บนหลังคาเต็นท์แพนด้าแดง o_o~!
fushigidane wrote:
ลอบมาหลังวีเงียบๆยังโดน... บอกแล้ววีคือเหยื่อที่น่วมที่สุด ตัวเอกอะเป็นวี ไม่ใช่ดาเนะ ทุกคนให้ความสนใจวีที่สุด ขนาดให้เสลธกร่างๆเข้ามายังโดนเลย... แต่ตอนนี้ชอบเสลธมากนะ ดูเถื่อนแล้วก็กร่างในรูปแบบของเสลธดีมากเลย

\Imageตัวเอกเรื่องนี่คือ ดาเนะ และ วี มากกว่านะ

_________________
๐๐๐ มาเลี้ยงมังกรกัน คลิกเลย ๐๐๐


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc7
PostPosted: Sat Mar 19, 2011 6:20 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“วี วันนี้เราจะสะกดรอยตามดาเนะกัน” สิ้นคำของเสลธที่ออกมาจากปาก วีที่ได้ยินนั้นยืนนิ่งค้างทันทีกับความคิดของเพื่อนดาเนะ “ส เสลธว่าอะไรนะ” วีไม่อยากเชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “ข้าบอกว่า วันนี้จะสะกดรอยตามดาเนะ” เสลธทวนอีกครั้งโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองวี แต่มองไปทางดาเนะที่หลับอยู่บนเตียงอย่างสบาย

“หรือว่าแกไม่อยากรู้ว่าดาเนะมีอะไรปิดบังไว้” เสลธเปลี่ยนสรรพนามเรียกวีใหม่เพราะเริ่มเคลืองแคลงใจที่คิดโยนความผิดให้ดาเนะเพื่อออกตามตัว “ข้าพเจ้าก็อยากรู้เหมือนกันแหละ แต่วิธีนี้...มันจะไม่น่าเกลียดไปหรอ” วีพยายามพูดให้ออกมาสวยหรูแต่มาตกม้าตายกับคำท้ายที่เผลอพูดออกมาตรงๆ

“แล้ววิธีของแกไม่น่าเกลียดเลยนะ ที่โยนให้ดาเนะเป็นขโมยแล้วออกตามตัวน่ะ” เสลธหันกลับมองตาขวางใส่วีอย่างดูถูกเหยียดหยาม “ข้าพเจ้าก็ไม่อยากใช้วิธีการนั้นเหมือนกันแหละเสลธ แต่ข้าพเจ้าคิดวิธีอื่นไม่ออกนอกจากวิธีนี้ที่จะให้ข้าพเจ้าออกตามดาเนะได้อย่างถูกต้อง วิธีของเสลธก็ไม่ต่างจากข้าพเจ้าเหมือนกันแหละ แถมดูจะเลวร้ายกว่าด้วยที่แอบตามติดแอบดูอย่างนั้นด้วย” วีอธิบายเหตุผลด้วยความไม่พอใจและเถียงกลับถึงวิธีการของเสลธ เพราะวีก็ไม่พอใจเช่นเดียวกันกับเสลธที่ไม่พอใจตน

“แล้วจะให้ข้าทำวิธีไหนล่ะ จะให้ไปบอกโต้งๆเลยว่า “ดาเนะมีอะไรปิดบังหรอ” แบบนี้หรอ แกคิดว่าดาเนะจะเปิดปากบอกหรือไง” เสลธโต้กลับตามความเป็นจริงถึงวิธีการที่ถูกต้องแต่ไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะได้ผล วีและเสลธที่ต่างโต้คารมณ์ต่างนิ่งเงียบและลงไปนั่งกับพื้นเพราะรู้สึกเหนื่อยและไร้หนทาง “ไม่มีวิธีอื่นเลยหรอที่จะรู้คำตอบจากดาเนะได้โดยไม่ต้องแอบสะกดรอยแบบนี้น่ะ” วีพูดออกมาพลางเอามือกรงเล็บชันหน้าผากทำท่าครุ่นคิด

“วี ความจริงแล้วข้าก็ไม่อยากที่จะสะกดรอยเพื่อนตัวเองแบบนี้หรอกนะ แต่ข้าก็คิดวิธีอื่นใดไม่ออกจริงๆ” เสลธเปลี่ยนสรรพนามเป็นเรียกชื่อวีอีกครั้งเพราะเข้าใจถึงความคิดของวีที่ตรงกับตน ที่ไม่อยากแอบตามเพื่อนลับๆล่อๆแบบนั้น “เสลธ ข้าพเจ้ามีเรื่องอยากขอร้องหนึ่งเรื่อง” วีแหงนหน้าส่งสายตาตัวเองไปยังคู่สนทนา

“ข้าพเจ้ายอมรับวิธีการของเสลธ แต่ข้าพเจ้ามีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง คือต้องพาข้าพเจ้าไปด้วย” วีรู้สึกกัลวลและกลัวกับการสะกดรอบของเสลธตอนที่ยังโดนจิตมืดครอบงำ เพราะจิตสังหารของเสลธในตอนนั้นแรงจนสามารถรู้สึกตัวได้จากระยะห่าง ซึ่งวีกลัวจิตสังหารนี้จะปรากฎขึ้นมาตอนอำพรางตัวจนดาเนะรู้สึกตัว ประกอบตนเองก็อยากรู้ด้วยเช่นกันว่าดาเนะแอบซ่อนอะไรเอาไว้ ถึงแม้จะเป็นการเสียมารยาทก็ตามที เสลธทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนที่จะเอามือลงออกจากคางตัวเอง

“ตกลง ข้ายอมรับเงื่อนไข แต่วีต้องทำตามที่ข้าบอกด้วย เพราะคาถาล่องหนของข้ายังไม่แกร่งพอที่จะร่ายให้ได้2ตัว จะต้องสลับคาถาระหว่างอำพรางตัวเองให้ข้ากับล่องหนให้วี นั่นเป็นการกินพลังงานที่เยอะพอควร” เสลธวิเคราะห์รูปแบบการนำพาทั้งสองติดตามดาเนะให้ฟังรวมถึงจุดอ่อนและอันตรายจากวิธีการนี้

“เสลธ เรื่องฟื้นพลังเดี๋ยวข้าพเจ้าจัดการเอง ข้าพเจ้าสามารถเบิกกองคลังได้” วีให้ความร่วมมือเท่าที่จะสามารถทำได้ “งั้นตกลงตามนี้ เราจะสะกดรอยตามดาเนะกัน” เสลธยืนยันแผนการเดิมโดยที่วีพยักหน้ายอมรับให้กับเสลธ หลังจากที่กิ้งก่าทั้งสองตกลงร่วมแผนการด้วยกัน ดาเนะที่หลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาทันทีเหมือนต้องการจะท้าทายความสามารถของทั้งคู่

“อึ...อือ...” ดาเนะค่อยๆยันตัวเองขึ้นจากเตียงช้าๆจนขึ้นมานั่งได้ “เสลธดีขึ้นแล้วหรอ” ดาเนะมองไปยังเสลธที่นั่งอยู่กับพื้นหน้าตน สีผิวของเสลธกลับมาเป็นสีดำและแววตากลับมาปรกติแล้ว “ดีขึ้นแล้วล่ะ ได้ออกมาอยู่ห่างๆจากพวกนั้นแล้ว ว่าแต่ดาเนะเถอะ เป็นไงบ้าง” เสลธเดินเข้ามานั่งที่ตีนเตียงและถามถึงอาการถ่ายของเหลวอย่างรุนแรง “ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ แต่ออกไปเยอะขนาดนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองเบาขึ้นยังไงไม่รู้เลย” ดาเนะหันหน้ามองออกไปทางหน้าต่างซึ่งแสงแดดยังคงแรงอยู่เพราะเป็นช่วงกลางวัน

“ดาเนะ งั้นกินอะไรกลางวันก่อนมั้ย เดี๋ยวข้าพเจ้าเอาขึ้นมาให้ก็ได้ วีเดินตรงไปยังประตูห้องของตัวเองเพื่อจะเดินออกไปหาอะไรให้ดาเนะได้ทาน “ไม่เป็นไรวี เดี๋ยวเราลงไปกินเองก็ได้ มานี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากเอาออกจากร่างอย่างเดียว” ดาเนะเขยิบร่างของตัวเองลงจากเตียงและเดินไปที่หน้าประตู โดยมีเพียงแต่เสลธที่ยังคงนั่งอยู่ที่ตีนเตียงไม่ไปไหน

“...ม..หมายความว่าข้าต้องลงไปเจอกับพวกนั้นอีกแล้วหรอ...” เสลธรู้ถึงอนาคตภายหน้าของตัวเองในและสีหน้าแย่ลงในทันที “เสลธรออยู่นี่ก็ได้นะ” วีเสนอแนวทางให้กับเสลธแต่กลับเป็นดาเนะเดินตรงไปหาและคล้องแขนเสลธทันที “เสลธ กินอะไรด้วยกันๆ” ดาเนะชวนเสลธกิลกลางวันแต่หารู้ไม่ว่านั่นกำลังพาเสลธลากกลับสู่นรกของเสลธอีกครั้ง

“ด...ดาเนะ ข้ายังไม่หิวสักเท่าไร เดี๋ยวข้ารอบนนี้ก็ได้” เสลธพยายามปฏิเสธดาเนะแต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ผล “อย่าโกหกสิ ตั้งแต่มายังไม่เห็นเสลธกินอะไรเลยนะ ลงมากินด้วยกันเถอะ ลุงจามอนทำอาหารอร่อยมากเลยนะ” ดาเนะยิ้มอย่างดีใจขณะนึกถึงรสชาติอาหารที่อร่อยของลุงจามอนที่เคยได้กิน จนทำให้ดาเนะพุงเป่งขึ้นมาเพราะกินเกินขนาด

“อ...อร่อยจริงหรอดาเนะ” เสลธเริ่มถูกดึงดูดกับคำว่าอร่อยของอาหารจนลืมสิ่งที่กำลังรอคอยอยู่ด้านล่าง “นะเสลธ ไปกินด้วยกัน รับรองอร่อยจริงๆนะ กล้าเอาหางเป็นประกันเลย” ยิ่งดาเนะยืนยันมากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นการยั่วยวนให้เสลธเคลิ้มถึงอาหารมากขึ้นเท่านั้น

“ดาเนะสุดยอด กล่อมเสลธเคลิ้มเลย” วีกำลังอึ้งกับความสามารถของดาเนะที่สามารถหลอกล่อเสลธให้ยอมลงไปได้อย่างง่ายดาย เสลธเดินเกาะแขนดาเนะแน่นไม่ใช่เพราะกลัวอีกต่อไป แต่เป็นเพราะอยากกินอาหารรสเลิศยั่วยวนโดยดาเนะ กิ้งก่าทั้งสามเดินออกจากห้องนอนของวีและเดินลงมายังชั้นที่หนึ่ง แต่เพียงแค่เท้ากรงเล็บเสลธสัมผัสพื้นพรมเท่านั้น สีผิวของเสลธเริ่มเปลงเปลี่ยนออกสีซีดทันทีที่เห็นเหล่าหางจำนวนมากยังคงอยู่ในงาน ดาเนะที่รู้ดีถึงความกลัวของเสลธจึงเดินเลาะริมผนังเพื่อให้ห่างจากเหล่าหางให้มากที่สุดจนถึงซุ้มอาหารของวาฬจาม่อนอย่างปลอดภัย

“อ้าว พ่อก่าหนุ่ม กินอะไรดีล่ะ เดี๋ยวลุงทำให้น้อยลงจะได้ไม่ท้องเป่งแบบวันนั้น” จามอนทักอย่างชอบใจและจำดาเนะได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นหางแรกและหางเดียวสำหรับเขาที่กินอาหารจนท้องเป่งถึงเกินขีดจำกัดของร่างกาย “เสลธกินอะไรดี เนี่ยล่ะที่เราบอก ลุงทำอาหารอร่อยมากเลยนะ” ดาเนะเชิญชวนเสลธที่สติหลุดล่องลอยไปแล้วเพราะกลิ่นหอมของอาหารแต่กลับมาอีกครั้งเพราะเสียงของดาเนะ

“เพื่อนของพ่อหนุ่มหรอ ไม่เคยเห็นก่าสีดำแบบนี้มาก่อนเลย งั้นแบบนี้ต้องทำอร่อยพิเศษ ฮ่าๆ” จามอนหัวเราะอย่างชอบใจและตั้งกะทะขึ้นเตาในทันที “อยากกินอะไรจัดมา ลุงจัดให้” จามอนพร้อมรับรายการอาหารพร้อมกับเสียงสั่งอาหารของเสลธ “ลุง ผมเอาข้าวผัดกับน้ำซุปจานหนึ่งนะ” เสียงของเสลธสั่งทั้งน้ำลายที่ไหลออกริมปากโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว พร้อมกับวีและดาเนะสั่งของตัวเองกินบ้าง จามอนลุงมือผัดอาหารทันทีอย่างรวดเร็วด้วยความเชี่ยวชาญการทำอาหาร เพียงสักพักอาหารสามจานก็ถูกจัดลงในจานอย่างสวยงาม นอกเสียจากของเสลธที่ใส่จานใหญ่พิเศษเหมือนกับดาเนะเมื่อตอนมากินครั้งแรก

“พิเศษจากใจจาม่อน กินให้เต็มที่เลย” อาหารทุกจานทุกเสริฟมาที่โต๊ะสนามที่ดาเนะเลือกมานั่งข้างนอกเพราะอยากให้เสลธได้กินอย่างสงบใจที่สุด “ย เยอะขนาดนี้เลยหรอ...” เสลธตกใจกับจานอาหารของตัวเองที่อยู่ตรงหน้าเหมือนภูเขา “เสลธ กินไม่หมดไม่ต้องฝืนกินหมดนะ เดี๋ยวจะเยอะและปวดท้องนะเสลธ” ดาเนะเคยสัมผัสความรู้สึกนั้นมาก่อนถึงความแน่นและอึดอัดท้อง จึงรีบเตือนเพื่อนของตนไม่ให้หลงไหลไปกับความอร่อยของอาหารอันจะนำมาซึ่งความทรมาน

“ดาเนะ ข้ากินไม่หมดหรอกนะเยอะขนาดนี้น่ะ มีแต่ก่ากระเพาะปีศาจเท่านั้นแหละที่จะกินไอ้กองนี้หมดอะ” เสลธพูดออกมาพร้อมกับเริ่มลงมือกินทันที ดาเนะที่อยู่ข้างหลังกองภูเขานั้นถูกศรแทงใจของเสลธเข้าเต็มๆ ก่าท้องปีศาจที่เสลธว่านั้นนั่งอยู่ตรงนี้และยังเป็นตัวเองด้วยที่เคยกินภูเขานี้จนหมด ดาเนะช็อคแข็งค้างไปในทันทีพร้อมกับตักกินอาหารนั้นอย่างไร้รสความรู้สึก

“ก...ก่าท้องปีศาจ...” คำของเสลธตอกย้ำในหัวและจิตใจของดาเนะระรัวจนวีไม่รู้จะเข้าไปปลอบหรือช่วยอะไรอย่างไรดี “ส...เสลธพูดแรงเกินไปหรือเปล่าน่ะเสลธ” วีหาทางพยายามช่วยให้บรรยากาศสงบลง “โอย มันจะมีได้ยังไงวี ดูรูปร่างของก่าอย่างเราสิ ให้เอาจานนี้มาวางทาบก็เกินตัวของพวกเราแล้ว ถึงยัดได้จริงก็ท้องแตกตายพอดี มีแต่ก่าท้องปีศาจเท่านั้นแหละที่จะกินได้” เสลธให้คำตอบที่ทำร้ายจิตใจดาเนะอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ที่หน้าอกของเสลธมีศรดำจากเสลธแทงเข้าถึงสองดอกอย่างรุนแรง

“ก่า...ก่าท้องปีศาจ” ดาเนะน้ำตาหลายพรากทั้งยังกินอาหารอย่างขมขื่น


“เฮ้อ อร่อยแหะ” เสลธเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆไปมาที่ยังคงเรียบอยู่ อาหารจานภูเขายังเหลือจำนวนมากเพราะเสลธกินไม่หมด “ร้านที่ดาเนะแนะนำมาอร่อยมากนะเนี่ย ไม่คิดว่าอร่อยอย่างนี้” เสลธชอบใจกับอาหารของลุงจาม่อนและยกแก้วน้ำมาดูดน้ำผลไม้จนหมด

“อร่อยหรอ ดีแล้วล่ะเสลธ” ดาเนะตอบเสียงปรกติแต่น้ำตายังตกในเพราะยังยอมรับกับท้องตนเองไม่ได้ “เสลธ วี งั้นเราขอตัวกลับกระท่อมก่อนนะ” ดาเนะลุกขึ้นยืนในทันทีและจัดเก็บของๆตนซึ่งมีเพียงแต่คันธนูกับกระบอกเก็บศรเท่านั้น “ดาเนะ ข้ายังไม่เคยไปเที่ยวกระท่อมของดาเนะเลย ข้าขอไปด้วยสิ” เสลธเสนอตัวขอไปเที่ยวแต่โดนปฏิเสธกลับทันที

“บ้านเรารกนะเสลธ อย่าพึ่งมาเลยดีกว่า ให้เราจัดบ้านก่อนนะ” ดาเนะพยายามปฏิเสธไม่ให้มาเพราะความไม่พร้อม “ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวข้าไปช่วยจัดด้วยไง จะได้เสร็จไวๆ” เสลธยังคงพยายามที่จะขอไปซึ่งเป็นแผนของตน “ไม่ได้นะเสลธ ไว้วันหลังเหอะนะ เรายังไม่พร้อมจริงๆ” ดาเนะยังคงยืนยันไม่ให้เสลธมากระท่อมของตัวเอง

“...ก็ได้ๆ งั้นพร้อมเมื่อไรข้าขอไปเที่ยวด้วยนะ” เสลธยอมกับความรั้นของดาเนะ “อือ แล้วเสร็จเมื่อไรจะกลับมาชวนนะ วีไปด้วยนะครั้งหน้า งั้นเราไปก่อนนะ” ดาเนะยืนยันและเชิญชวนวีด้วยก่อนที่จะเดินจากไปปล่อยให้กิ้งก่าทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะสนาม

“...” ทั้งคู่ต่างหยุดครุ่นคิดเพราะภาพที่เห็นในหัวนั้นคือหางของดาเนะกำลังสั่นตอนที่ดาเนะกำลังปฏิเสธเสลธตั้งแต่ตอนแรก “วีเห็นใช่ไหม ตอนที่ข้าขอไปเที่ยวกระท่อมดาเนะน่ะ” เสลธถามวีที่เก็บจานทั้งหมดรวบรวมเอาไว้และยกขึ้นมาถือ “หางของดาเนะสั่นระรัวมากเลย เหมือนกำลังกังวลและก็กลัวอะไรบางอย่างยังไงไม่รู้” วีเดินถือจานไปส่งให้อโคล่าที่เป็นหมีสาวเสริฟมาเก็บจาน

“วี เริ่มสะกดรอยตามดาเนะกัน ก่อนที่เป้าหมายจะคลาดไป” เสลธลุกขึ้นยืนและกระชับเกราะหน้าผากของตนให้เข้าที่เพื่อปิดแผลเป็นของตนให้มิด “อ..อือ” วีพยักหน้าให้และออกเดินตามเสลธด้วยความไม่สบายใจ “ดาเนะ ข้าพเจ้าขอโทษนะ” วีขอโทษดาเนะในใจเพราะไม่สามารถบอกได้ ทั้งคู่เดินมาถึงที่ประตูหน้าเมืองแห่งแสงซึ่งเห็นดาเนะเดินอยู่ห่างๆจากตนโดยเดินเข้าไปในป่า

“ดีล่ะ เดินเข้าป่าแบบนี้ข้าก็สะกดรอยตามได้ง่ายขึ้นด้วย ดาเนะ เสร็จข้าล่ะ” เสลธแสยะยิ้มออกมาจนทำให้วีเริ่มวิตกกังวลและห้ามเสลธเบาๆ “เฮ้ยเสลธ เรามาสะกดรอยนะ เสลธจะมาทำอะไรกันแน่” วีเริ่มเคลืองแคลงต่อตัวเสลธที่เห็นรอยยิ้มนั้น

“วี แกคิดมากรึเปล่า ข้าแค่รู้สึกถึงชัยชนะของข้าที่เอื้อให้ก็เท่านั้น หรืออยากให้ดาเนะเดินที่โล่งๆให้พวกเราสะกดรอยลำบากล่ะ” เสลธให้เหตุผลกลับ รอยยิ้มและดวงตาแห่งนักล่าปรากฎบนใบหน้าเมื่อเสลธเข้ามาถึงพื้นที่ป่า รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้วีรู้สึกกังวลมากขึ้นไปอีก ดวงตาทั้งคู้ของเสลธจับจ้องมองไปยังเหยื่อเหมือนดั่งอินทรี และเหยื่อที่ว่านั้นคือดาเนะที่ยังคงเดินไปตามทางในป่าอย่างไม่รู้ตัวจนกระทั่งมาถึงกระท่อมริมน้ำของดาเนะ การสะกดรอยตามในครั้งนี้ง่ายอย่างไม่คาดคิดเพราะได้เขตพื้นที่ป่าคอยช่วยกำบัง ทำให้เสลธไม่ต้องกังวลอะไรกับวีที่ไม่มีความสามารถการสะกดรอยตามแบบเสลธ

“หึๆๆ ดาเนะ เสร็จข้าเสลธตัวนี้แน่”


Last edited by fushigidane on Wed Mar 30, 2011 2:45 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc7
PostPosted: Sat Mar 19, 2011 7:25 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
“ก่า...ก่าท้องปีศาจ” ดาเนะน้ำตาหลายพรากทั้งยังกินอาหารอย่างขมขื่น


แทงใจดำกันเลยทีเดียว :lol:

fushigidane wrote:
“หึๆๆ ดาเนะ เสร็จข้าเสลธตัวนี้แน่”


:o ในที่สุดก็เปิดเผยตัวจริงออกมาแล้ว

===============================
พ่อยกแม่ยกทั้งหลาย : งานนี้ ฟ้าเปิดแล้่ว
===============================

พูดงี้ก็เสร็จพ่อยกแม่ยกกันหมดจิฮ้าวววฟ์ :lol:

(ล้อเล่นเด้อ :lol: )

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc.5 Chapter 7
PostPosted: Sat Mar 19, 2011 9:31 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
ดาเนะ เอ่อ....คือว่า...

เรื่องมันมา Scenario 7 แล้วเร้อะ!!! ไวดีแท้!!! *0*

แก้หัวด้วยคร้าบ Chapter 7 ไม่ใช่ Scenario 7

/me "ลุงจาม่อน~ เอาข้าวผัดปูจานนึงคร้าบ~~"

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc7
PostPosted: Sat Mar 19, 2011 9:47 pm 
เทพแสง
User avatar

Joined: Sun Nov 15, 2009 3:41 pm
Posts: 928
Location: กำลังพยายามกลับคืนร่าง
ก่าท้องปีศาจ... ทิ่มแทงเละเทะเลยสินะ :shock:

ปล. Sc7 แล้วเรอะนั่น =[]="

_________________
คุณค่าของคนมันอยู่ที่การกระทำ...


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc7
PostPosted: Sun Mar 20, 2011 8:37 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Sun Jun 27, 2010 9:48 am
Posts: 1127
Location: Ionia
pitinata wrote:
fushigidane wrote:
“ก่า...ก่าท้องปีศาจ” ดาเนะน้ำตาหลายพรากทั้งยังกินอาหารอย่างขมขื่น


แทงใจดำกันเลยทีเดียว :lol:
[บังอาจมาแย่งประโยคชั้นเรอะ =[]=]

fushigidane wrote:
“หึๆๆ ดาเนะ เสร็จข้าเสลธตัวนี้แน่”


:o ในที่สุดก็เปิดเผยตัวจริงออกมาแล้ว

[เลวที่สุด.. บังอาจมาแย่งประโยคที่ชั้นตั้งใจจะพิมพ์.. กรี๊ดดดดดด รับไม่ด๊ายยย TwT]

===============================
พ่อยกแม่ยกทั้งหลาย : งานนี้ ฟ้าเปิดแล้่ว
===============================

[ตรงนี้ต้องเน้น หึหึหึหึหึ]

พูดงี้ก็เสร็จพ่อยกแม่ยกกันหมดจิฮ้าวววฟ์ :lol: = :idea: :idea: :idea: :idea: :idea: (เอาไปห้าปิ๊งก่อน ยังโดนไม่หมด หึหึหึ)





















อันนี้ไม่เกี่ยวนะจ้ะ.. ไม่มีคำว่าล้อเล่น(เกี่ยวกับรังสีวาย)ในพจนานุกรมของกิฟ!!>>(ล้อเล่นเด้อ :lol: )

_________________
Image
Image
I'm a rising celebrity, hug me, hug me, hug me now!!


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 152, 153, 154, 155, 156, 157, 158 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki