Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 10:05 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 158, 159, 160, 161, 162, 163, 164 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.9
PostPosted: Tue Apr 05, 2011 6:09 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ไม่นะ...ทุกท่าน(คิดอะไรไปไหนแล้ว)Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.9
PostPosted: Tue Apr 05, 2011 12:09 pm 
ตุ่น
User avatar

Joined: Tue Mar 15, 2011 1:01 pm
Posts: 217
ครบ1600โพสแล้วนะพี่ ถือซะว่าจิ้นฉลองละกัน :twisted:

_________________
Image
น้องต่ายกับแครอนน่ารักที่สุดใน3โลก!!!!!!!!!!


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.9
PostPosted: Tue Apr 05, 2011 12:53 pm 
กระต่าย
User avatar

Joined: Sat Mar 19, 2011 5:56 pm
Posts: 197
Location: Uniquez
epicwin wrote:
ครบ1600โพสแล้วนะพี่ ถือซะว่าจิ้นฉลองละกัน :twisted:

เห็นด้วย~♥ :lol:

_________________
ลัลล้า ฉึกๆ ~ ♥Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Wed Apr 06, 2011 3:08 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“เย็นจัง...” เสียงของดาเนะเอ่ยขึ้นมาเบาๆกับตัวเองที่ร่างกายสัมผัสกับอากาศช่วงค่ำ สองมือเดินกอดหน้าอกเบาๆใต้ผ้าพันคอผืนใหญ่ที่คลุมถึงช่วงอก เท้าของดาเนะก้าวเดินอย่างเร่งรีบตามเส้นทางริมลำธารเหมือนจะไปนัดสาย หางของดาเนะเริ่มตั้งขดเข้าตัวเองเพราะความเย็นที่สัมผัสทำให้เกิดการแกร็งเพราะอากาศหนาว ความจริงแล้วดาเนะมีผ้าสำหรับสวมหางตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่น แต่เพราะการเร่งรีบทำให้ไม่ทันได้คิดตรงส่วนนี้ แต่เส้นทางที่ดาเนะเดินทางมามากเกินกว่าที่จะย้อนกลับไปเอาผ้าห่อหางแล้ว ดาเนะจึงพยายามเร่งเดินให้ถึงที่หมายให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ห...หางเรา...จ...เจ๊บ...” หางของดาเนะที่ถูกอากาศเย็นสัมผัสแหละเกร็งแข็งเกิดอาการตะคริวกินหางขึ้นมาจนต้องหยุดเดินลง ความเจ็บจากอาการตะคริวลามไปทั่วทั้งหางจนเริ่มรู้สึกหางตัวเองไร้การควบคุมและเกิดอาการเกร็งมากยิ่งขึ้น ยิ่งเกร็งมากเท่าไรดาเนะก็จะยิ่งปวดหางมากยิ่งขึ้น สองมือของดาเนะเอื้อมไปจับหางตัวเองและลงมือกดนวดเบาๆเพื่อจะได้คลายกล้ามเนื้อให้ผ่อนลงลดอาการเกร็ง เมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาแม้จะยังปวดอยู่บ้าง แต่ถ้าดาเนะสามารถเดินไหวก็จะเริ่มออกเดินทันที

“ไม่ได้ เดี๋ยวเทาจะรอนาน แค่นี้เราก็ไปสายมากแล้ว” ดาเนะลุกขึ้นมาอีกครั้งและก้าวเท้าออกเดินโดยที่มือข้างหนึ่งยังคงจับไว้ที่หางเพื่อทำการบีบนวดหางเป็นระยะไม่ให้ตะคริวกลับมากำเริบอีกครั้ง “เฮ้ยวี แกเห็นเปล่า ดาเนะเป็นขนาดนี้ยังจะไปต่อทั้งที่หน้าดาเนะดูยังเหมือนจะเจ็บหางอยู่เลย แบบนี้มันต้องมีอะไรแน่ๆวี” เสลธที่แบกวีขึ้นหลังถามวีเบาๆเพื่อไม่ให้เสียงของตนลออยไปถึงดาเนะ เพราะกลางคืนที่เงียบสงัดกลางป่า เพียงแค่เสียงเบาๆก็สามารถได้ยินได้

“เอ้ยเล่นบ้าอะไรของแกวี” เสลธตวาดเสียงเบาแต่ไม่หันกลับไปเพราะต้องคอยเฝ้าจับตามองดาเนะตลอดเวลา มือของหนึ่งวีพยายามขยับออกจากช่วงอกของเสลธที่กอดไว้ไม่ให้ตัวขยับไปมาระหว่างที่เสลธอุ้ม “ส...เสลธ...ห...หางข้าพเจ้า” วีร้องเสียงสั่นออกมาและตัวสั่นเทาบนหลังของเสลธ หางของวีเริ่มเกิดอาการเกร็งจนขดกลับมาเข้าหาตัว

“ต...ตะคริวกินหางข้าพเจ้า...” วีพยายามใช้มือของตนเอื้อมกลับไปจับหางตัวเองเพื่อออกแรงนวดเหมือนอย่างที่ดาเนะทำ แต่เพราะอยู่ในสถานะถูกอุ้มขึ้นหลังจึงไม่สามารถทำได้อย่างสะดวก “อะไรของแกวะวี มาตะคริวกินอะไรตอนนี้อีก” เสลธเริ่มหงุดหงิดวีทั้งจากน้ำหนักที่ต้องแบกรับ และตอนนี้ยังมาหางพิการชั่วขณะอีก

“อดทนไปก่อนวี ดาเนะเริ่มเดินอีกแล้ว ไม่งั้นข้าคลาดสายตาดาเนะแน่” เสลธจัดท่าตัวเองอีกครั้งให้กระชับเพื่อการเดินตามติดดาเนะต่อและก้าวออกเดินโดยไม่สนใจอาการหางของเพื่อนที่อยู่บนหลัง “เสลธ...ปล่อยข้าพเจ้าลงเถอะ ข้าพเจ้าพอเดินไหวแล้ว” วีเค้นเสียงพูดออกมาทั้งที่ไม่มีแรงที่จะพูดเพราะยังคงจุกที่ช่วงท้องอยู่

“เชื่อแกก็บ้าล่ะ แรงจะพูดยังไม่มีแล้วจะเอาแรงเดินมาจากไหน ข้าอัดท้องแกจนเป็นแบบนี้ข้าก็ต้องแบกแกไปแหละถูกแล้ว” เสลธยังคงก้าวฝีเท้าเดินตามติดดาเนะต่อไปแต่เมื่อรับรู้อาการสั่นของวีผ่านหลังของตนก็หยุดเดินทันทีพร้อมกับวางวีลงเบาๆให้นั่งลง ตัววีแทบจะลงไปนอนแต่ยันตัวเอาไว้โดยพยายามเอี้ยวตัวไปหาหาง หางของวีแม้จะเกิดอาการเกร็งจนขดตัวกลับ แต่หางนั้นสั่นรัวระริกเพราะตะคริวที่กัดกินหางจนทรมานแต่ไร้เสียงที่จะพูดออก เสลธที่เห็นอาการของวีจึงเดินไปนั่งที่บริเวณโคนหางของวีและเอามือทั้งสองลงจับหางจนวีสะดุ้งเฮือกเพราะแรงจับ

“ส...เสลธ...ไม่ต้องก็ได้ หางข้าพเจ้า...” วีลนลานตกใจที่เสลธจับแต่สงบลงทันทีเมื่ออาการเกร็งหางของตนเริ่มบรรเทาลง “ดีขึ้นบ้างยัง” เสลธถามเสียงแข็งพลางขยำนวดที่หางของวีไปทั่วๆจนอาการสั่นบรรเทาลง “ค...ค่อยยังชั่วแล้ว” วีตอบให้กับเสลธทั้งที่พยายามเค้นเสียงออกมา

“เออ ดีแล้ว เสียเวลาข้าจับตามองดาเนะ” เสลธบ่นขณะหยิบใบไม้มาเกือบกำมือจากกระเป๋าที่คาดไว้กับตัวใบเล็กๆพร้อมกับสายเอ็นคันธนูสั้นๆออกมา ใบไม้เหล่านั้นถูกนำมาวางพันรอบๆหางของวีตรงบริเวณโคนหางและผูกไว้ด้วยเอ็นไม่ให้หลุด “นี่น่าจะช่วยได้สักหน่อย แกก็อย่าขยับหางไปมาด้วย ถ้าหลุดไปข้าไม่มีสำรองให้แล้วนะ” เสลธจับบริเวณหางวีและขยับไปมาเพื่อจะเช็คดูว่าใบไม้นั้นจะหลุดหรือไม่ แต่นั่นกลับทำให้วีแทบจะตัวกระตุกขึ้นมาเพราะเจ็บตะคริว “อืมมม ไม่หลุด ใช้ได้” หลังจากที่ตรวจเช็คเสร็จแล้วก็เดินกลับมาที่ด้านหน้าของวีและนั่งลงให้วีปีนขึ้นมาเกาะหลังตน

“เอ้า ขึ้นมาได้แล้วคุณก่าหางง่อย เดี๋ยวดาเนะคลาดสายตาไปจะตามตัวไม่ได้” เสลธนั่งลงส่งแผ่นหลังให้วีขึ้นหลังซึ่งวีขึ้นแต่โดยดีไม่เถียงอะไรกลับเรื่องที่เสลธจับหางตนแรง “ขอบใจนะ” วีขอบคุณให้กับเสลธซึ่งไม่ได้รับเสียงตอบกลับใดๆ มีแต่เพียงแต่เสียงก้าวเท้าเดินของเสลธกลางป่าเพียงลำพัง

“โชคยังดีที่ดาเนะเดินริมน้ำมาตลอดเลยทำให้จับทางได้ง่าย ไม่งั้นข้าเด็ดหางแกทิ้งแน่วี” เสลธว่ากลับและเร่งก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อจะตามดาเนะให้ทันจนพบ ทั้งคู่ต่างเดินมาถึงทะเลสาบซึ่งอยู่ไม่ห่างจากที่หยุดพักตะคริวไม่มากนัก เป็นทะเลสาบขนาดกลางๆป่าที่แม้แต่เสลธก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน

“วี แกรู้จักที่นี่รึเปล่า ข้าไม่เคยพบเห็นเลย” วีหลังจากที่ได้พักมาสักพักจนอาการจุกเริ่มบรรเทาลงแล้วสามารถตอบให้กับเสลธด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้น “ข้าพเจ้าก็ไม่เคยเห็นนะเสลธ ที่นี่ไม่ปรากฎบนแผนที่ด้วยนี่นา น่าจะเพราะเป็นทะเลสาบขนาดกลางในป่าด้วยล่ะมั้งเลยไม่ได้เขียนลงไป” วีหลับตานึกภาพแผนที่ที่ตนเองจำไว้ในหัวและอธิบายให้เสลธฟัง “อาการดีขึ้นแล้วหรอ” เสลธถามเพราะเห็นน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเพราะกลับมามีแรงมากขึ้นกว่าแต่เก่า

“ก็ยังจุกๆบ้างแต่ก็น่าจะยืนหรือเดินไหวแล้วล่ะ” วีตอบให้พร้อมกับเสลธค่อยๆหย่อนตัวเองนั่งลงให้ก่าบนหลังออกมาลุกขึ้นยืนเอง แต่เพียงวีจะพยายามยืดตัวตรงกลับต้องงอตัวลงทันทีเพราะรู้สึกปวดที่ท้องที่ถูกฝ่ามืออัดกระแทกเข้าไป “ไม่ไหวก็ไปนั่งเหอะ” เสลธบอกพร้อมกับนั่งหาที่หลบหลังต้นไม้โดยพยายามแอบมองดาเนะตลอดเวลา วีที่รู้ตัวเองว่าตัวเองไม่พร้อมจึงนั่งหลบที่เดียวกับเสลธ

“วี แกไหวพอที่จะขยับตัวไปแอบที่หลังหินนั่นได้ไหม” เสลธชี้ไปยังก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆกับทะเลสาบที่อยู่ใกล้ๆกับทะเลสาบ และเป็นจุดซุ่มแอบดักฟังที่เยี่ยมยอดในสายตาเสลธด้วยเพราะอยู่ใกล้กับดาเนะที่นั่งบริเวณก้อนหินริมทะเลสาบ

“ข้าพเจ้าคิดว่าไม่น่าไหวอะเสลธ ถึงจะพอเดินได้แต่ถ้าเกิดต้องพุ่งตัวหรือทำอะไรกระทันหันขึ้นมาล่ะก็ข้าพเจ้าทำไม่ได้แน่” วิคิดประเมินสถานการณ์ขึ้นมาเผื่อไว้สำหรับยามฉุกเฉิน ด้วยสถาพร่างกายตอนนี้ของวีที่ไม่พร้อมจึงตอบปฏิเสธเสลธกลับซึ่งทำให้เสลธถอนหายใจออกมา

“แกนี่ไม่ได้เรื่องจริงเลยนะวี” เสลธเดินมาหาวีใกล้ๆและเอาฝ่ามือมานาบบริเวณหลังของวีที่นั่งคู้ตัวอยู่ “เดี๋ยวข้าร่ายคาถาล่องหนให้แก แล้วแกค่อยๆเดินไปละกัน เดี๋ยวข้าจะคอยช่วยแกเอง” เสลธกล่าวเสร็จก็เริ่มร่ายร่ายคำอะไรบางอย่างเบาๆและออกแรงกดที่หลังวีเบาๆพร้อมกับวีที่หายตัวไป วีที่รับรู้ว่าตัวเองอยู่ในสถานะล่องหนแล้วก็ค่อยๆเดินพาตัวเองไปอย่างช้าๆแต่สุดความสามารถที่จะทำได้ ทั้งคู่ค่อยๆสืบก้าวเดินช้าๆอย่างระมัดระวังจนสามารถถึงก้อนที่หมายได้โดยเพียงแค่1คาถาล่องหนของเสลธเท่านั้น

“วี แกเจ๋งว่ะ ขนาดไม่ไหวยังมาได้เพียงแค่1คาถาข้าเอง ข้านึกว่าจะสัก3รอบขึ้นไปด้วยซ้ำ” เสลธกล่าวชมให้กับวีเบาๆซึ่งทั้งคู่กำลังนั่งพิงแอบหลังก้อนหินก้อนใหญ่ “คาถาของเสลธอยู่นานด้วยล่ะ ทำให้ข้าพเจ้าเดินมาถึงได้” วีนั่งยังคงจับที่ท้องและคู้ตัวเองอยู่แต่สีหน้าและน้ำเสียงดีขึ้นเป็นลำดับ แล้วจากนั้นใบไม้บนมือของเสลธก็ถูกยื้นมาให้เห็นในสายตาของวี

“มันอาจช่วยอะไรได้ไม่มาก แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้แกนั่งปวดแบบนี้ ร่างกายที่บึกบึนก็จำเป็นต่อปฏิบัติภารกิจ” เสลธยื่นใบไม้ให้กับวีซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่ผูกไว้กับหาง เสลธคิดว่าใบไม้ที่มาสรรพคุณลดอาการปวดหรือการเกร็งของกล้ามเนื้อน่าจะช่วยบรรเทาได้

“ร่างกายที่แข็งแรงนะเสลธ ไม่ใช่บึกบึน” วีแก้กลับที่เสลธบอกผิดและรับใบไม้มานวดเบาๆที่ท้องของตนเองซึ่งบรรเทาได้บ้างเล็กน้อย “เออ มันก็ครือๆเดียวกันแหละ แข็งแรงบึกบึนเนี่ย” เสลธแย้งกลับและมองไปที่หางของวีที่อยู่ข้างๆตนเพพราะวีนั่งเกือบติดขอบหิน หางจึงต้องเบี่ยงมาอีกทิศทางที่เสลธนั่งอยู่

“แล้วหางแกล่ะ เป็นไงบ้าง ดีขึ้นบ้างยัง” เสลธมองไปยังหางที่ไม่มีอาการสั่นแล้วแต่ยังคงเกร็งแปลกๆ “ก็ดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังมีอาการนิ!!!” วีที่กำลังก้มหน้านวดท้องตัวเองสะดุ้งตกใจเมื่อเสลธจับหางของตนโดยที่ไม่บอกขอก่อน “เดี๋ยวช่วยนวดให้ แกก็นวดที่ท้องตัวเองไป” เสลธเริ่มลงมือบีบและนวดหางซึ่งทำให้วีรู้สึกดีขึ้นกับอาการที่หางของตัวเองอย่างช้าๆ "ไม่เป็นไรเสลธ เดี๋ยวข้าพเจ้านวดเองดีกว่า ขอบใจนะ" วีปฏิเสธการช่วยเหลือและลงมือนวดหางของตัวเองเบาๆ สักพักก็เกิดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นเสียงของน้ำที่ดังขึ้นมาจากทะเลสาบเหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น 2ก่าสอดแนมทันทีที่ได้ยินเสียงพยายามหาช่องทางมองแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้ เพราะนั่นหมายถึงการยื่นหน้าออกไปและอาจทำให้ดาเนะสังเกตุเห็นได้

“เสียงอะไรน่ะ” เสลธถามขึ้นมาพร้อมกับหาช่องทางที่จะแอบมองให้ได้แต่ก็ไม่เจอ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะดาเนะ ไม่ได้เจอนานแล้วยังปล่อยให้รอตั้งนานอีก” เสียงปริศนาที่ดูอายุไล่เลี่ยดังขึ้นมาซึ่งไม่ใช่เสียงที่คุ้นเคยสำหรับสองก่ายิ่งทำให้สงสัยมากขึ้นในตัวของดาเนะมากขึ้นไปอีก

“ขอโทษนะเทา คือ...” ดาเนะนิ่งเงียบไม่ยอมตอบจากนั้นก็เกิดเสียงถอนหายใจดังขึ้นมาเบาๆ “แช่น้ำนานเกินไปสินะ” เสียงของเทาดังขึ้นมาแบบหน่ายๆและเกิดความเงียบขึ้นมาทันที วีที่ได้ยินคำตอบของเทายิ่งเกิดความสงสัยในตัวเทามากขึ้นว่าทำไมถึงคาดเดาคำตอบของดาเนะ

“วี นี่ๆ ข้าเจอรูแอบมองแล้ว” เสลธสะกิดวีเบาๆพร้อมกับชี้ไปยังรูระหว่างซอกหินที่เป็นรูเล็กๆแต่สามารถแอบมองได้ค่อนข้างชัดเจน และมีถึงสองรูที่เพียงพอสำหรับแบ่งคนละตัวด้วย “เสลธ ข้าพเจ้าเริ่มกังวลยังไงไม่รู้ ทำไมเทานี่ถึงรู้จักดาเนะได้ รู้แม้กระทั่งดาเนะแช่น้ำนานจนเกินไปด้วยอีก” วีเริ่มตั้งข้อสงสัยให้กับเสลธฟังซึ่งตอบกลับมาอย่างไม่พอใจ

“ข้าจะไปรู้เรอะ” ดวงตาของเสลธที่หันมามองชั่วครู่นั้นแสดงถึงความโกรธและไม่พอใจเป็นอย่างมากก่อนที่จะจัดท่าทางแอบมองให้ถนัดที่สุด “เสลธ เกิดอะไรขึ้น” วีเริ่มตั้งท่าแอบมองโดยไม่ให้เกินก้อนหินให้เข้าที่บ้าง เสลธไม่ยอมตอบกลับอะไรและพยายามมองผ่านรูซอกหินให้ถนัดตาที่สุด

“ดาเนะ ขอดูหางหน่อยได้ไหม” เสียงของเทาดังขึ้นมาอีกครั้งซึ่งทั้งคู่ยังหามุมมองชัดเจนไม่ได้เพราะมีแต่เพียงดาเนะที่นั่งอยู่ที่ก้อนหินและทำท่าเหมือนกำลังจะขัดขืนไม่ยอม “ท...เทา...ม...ไม่เป็นไร หางเราไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ” ดาเนะปฏิเสธแต่ร้อนตัวจนผิดสังเกตุ แม้แต่วีและเสลธที่แอบมองห่างยังจับได้

“ไม่ต้องโกหกเลยดาเนะ ตั้งแต่ดาเนะยังเล็กก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะที่หางจะเป็นตะคริวตอนอากาศเย็นๆอย่างนี้น่ะ เด็กไม่ยอมเปลี่ยนเลยจริงๆนะดาเนะ” เสียงของเทาต่อว่าดาเนะแต่ไม่ใช่เสียงที่ดุว่า แต่เป็นเสียงที่เอ็นดูและทำให้ดาเนะสงบลงไม่ขัดขืนแต่อย่างใด

“อ๊ะ...” ดาเนะร้องออกมาและตัวสะดุ้งขึ้นแต่ค่อยๆผ่อนลงช้าจนกลับมานั่งปรกติ “ดีขึ้นรึยัง” เสียงของเทาถามขึ้นมาซึ่งดาเนะพยักหน้ารับให้เบาและนั่งนิ่งๆก้มมองลงอย่างสงบสักพัก “น่าจะหายแล้วล่ะนะ” เสียงของเทาถามขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับการพยักหน้าให้ของดาเนะ “อือ...ขอบคุณมากเทา รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย” ดาเนะกล่าวขอบคุณให้พร้อมกับโดนอะไรบางอย่างกดลงบนหัวและขยี้ลงไปเบาๆ

“ไม่เจอแป๊ปเดียวได้เป็นถึงหน่วยอัลฟ่าแล้วหรอ เก่งมากเลยนะดาเนะ ไม่คิดว่าก่าขี้แยตอนนั้นจะเป็นได้ถึงหน่วยอัลฟ่าได้” เทายังคงขยี้หัวดาเนะเบาๆอย่างเอ็นดูซึ่งดาเนะไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด อีกทั้งสีหน้าของดาเนะเหมือนจะชอบใจด้วยเพราะเกิดรอยแดงที่หน้าจางๆและดวงตากำลังฉายแววมีความสุข

“เทาอย่าสิ เราไม่ใช่เด็กๆแล้วนะเทา เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะเทาถึงเข้าหน่วยอัลฟ่าได้น่ะ” ดาเนะแสร้งทำเป็นไม่พอใจกับเทาที่กระทำกับตน “ต่อให้ดาเนะโตขนาดไหนยังไงหรือเป็นหัวหน้าหน่วยอัลฟ่าก็เถอะ แต่สำหรับเราแล้วดาเนะก็คือเด็กน่ะแหละตราบใดที่ดาเนะยังเป็นน้องเราอยู่นะ” เทาตอบกลับพร้อมกับการเดินออกข้างลงมานั่งข้างๆกับดาเนะ ร่างของเทานั้นสูงและใหญ่กว่าดาเนะพอสมควรแต่ไม่มากจนเกินไป ร่างกายที่ใหญ่ขยายกว้างแสดงถึงความแข็งแรงของร่างกายเสมือนเอาก่าตัวครึ่งมายืนเรียงกัน ท่อนแขนที่ขึ้นมัดกล้ามแสดงถึงการฝึกฝนตลอดเวลา แผงหลังงอกออกจากหลังทั้งผ่านชุดที่สวมใส่แต่มองไม่ถนัดตา มือข้างหนึ่งถือหอกที่ไม่ใช่หอกรูปแบบที่ปลาวาฬใช้ เป็นหอกที่ค่อนข้าเรียวยาวเหมาะกับการขว้าง

“วี...แกเคยเห็นเผ่าหางนี้มาก่อนรึเปล่าน่ะ” เสลธถามขึ้นมาและตกใจจนแทบตั้งตัวไม่ทันเมื่อได้เห็นตัวตนของเทา ซึ่งไม่ต่างจากวีที่พยายามตั้งสติเหมือนกัน “ส...เสลธ ข้าพเจ้าก็ไม่เคยเห็นเผ่าหางนี้มาก่อนเหมือนกัน ในเมืองแห่งแสงแม้จะมีหลายเผ่าพันธ์แต่ก็ไม่เคยปรากฎเผ่านี้ให้เห็นมาก่อนเลย” ทั้งคู่ต่างยังตกใจกับสิ่งที่ทั้งได้ยินและได้เห็นในตัวของเทา ทั้งคู่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่านั่นคือมิตรหรือศัตรู ทำไมถึงต้องเรียกดาเนะมากลางดึก แต่ทำไมท่าทีที่แสดงออกกลับเป็นการเอ็นดูและดูแล โดยเฉพาะคำๆหนึ่งที่พูดออกมาจากปากของเทาที่ทั้งคู่ได้ยิน

"แต่สำหรับเราแล้วดาเนะก็คือเด็กน่ะแหละตราบใดที่ดาเนะยังเป็นน้องเราอยู่นะ"


Last edited by fushigidane on Thu Apr 21, 2011 7:07 pm, edited 3 times in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Wed Apr 06, 2011 3:14 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
Image
Credit : BigBug Studio
ภาพแผนที่ๆวีพูดถึง ตรงป่านั้นคือป่าที่เป็นฉากของSc.5 Chapter10

Imageเผยปริศนาของเทาแล้วว่าคือหางไหน ความจริงแล้วเคยแอบมีเฉลยด้วยล่ะนะ แต่มันไม่ได้อยู่ในฟิคหรอก ปล่อยให้งงกันเล่นๆว่าเทานั้นคือใครต่อไป

วันนี้ได้ไอเดียมาจากตอนที่ทำงานเลย นั่งๆอยู่ตะคริวกินขาแบบฉับพลันเลยเอามาลงในฟิเพื่อไถความยาวต่อความยืด เดี๋ยวมันจะไม่ได้สองหน้า และมันเป็นอีกหนึ่งเหตุผลด้วยที่อยากให้เทากับดาเนะนั้นเคยมีความสัมพันธ์อะไรมาก่อนเพื่อเป็นตัวเชื่อมโยงที่แสดงถึงความเป็นพี่ดูแลน้อง จะเห็นได้ว่าดาเนะยอมให้เทาขยี้หัวเล่นแต่โดยดีและชอบด้วย เหมือนกับเสลธวัยเด็กที่ชอบให้ลุงแซมขยี้หัวเล่น กับที่ดาเนะยอมให้เทานวดหางแต่โดยดีแต่มีการขัดขืนเล็กน้อยเพราะไม่อยากโดนว่าๆเหมือนเด็ก จะต่างจากวีที่ไม่ยอมให้เสลธนวดหางให้ในตอนแรก แต่เพราะไม่มีแรงเนื่องจากจุกเลยทำให้เสลธนวดหางวีให้ได้
Imageสงสัยถ้าดาเนะเข้าโรงบาลหรืออะไร คงได้มีบทเจ็บหนักเกิดขึ้นแน่ๆ


Last edited by fushigidane on Wed Apr 06, 2011 7:03 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Wed Apr 06, 2011 4:16 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
ดาเนะไม่เปลี่ยนจริงๆด้วยแหละ เป๊ะ!!!

I know who's เทา!!!
Wanna know?
In Time,You'll know it.

อาวุธเทา ต้องสามง่ามเซ่!!!

/me ขณะนี้ทางศูนย์ขาดการติดต่อกับ "Teo" นักข่าวกวิ้นของสำนักข่าวของเราที่ทำข่าวสดสึนามิ(การบ้าน)เมื่อวาน หน่วยกู้ภัยกำลังดำเนินการตรวจสอบอยู่ในขณะนี้ครับ SilentVenom รายงาน

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Wed Apr 06, 2011 7:16 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
“ห...หางเรา...จ...เจ๊บ...” หางของดาเนะที่ถูกอากาศเย็นสัมผัสแหละเกร็งแข็งเกิดอาการตะคริวกินหางขึ้นมา


พึ่งรู้ว่าหางก็ถูกตะคริวกินได้เหมือนกัน :lol:

fushigidane wrote:
"แต่สำหรับเราแล้วดาเนะก็คือเด็กน่ะแหละตราบใดที่ดาเนะยังเป็นน้องเราอยู่นะ"


Image
คิดไม่ถึงจริงๆว่าจะมาไม้นี้

แม้จะยังนึกภาพไม่ออก แม้จะยัง งงๆ จับต้นชนปลายไม่ถูก

แต่ก็ยังรอติดตามชมตอนต่อไปคร้าบ :mrgreen:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Thu Apr 07, 2011 8:09 pm 
เทพไฟ

Joined: Thu Mar 10, 2011 9:31 am
Posts: 827
Location: gig gug อิอิ~
ความจริงเปิดเผย :!: ..แหมผิดคาดแหะเซ็งจิต :roll: เทาคือฉลามแน่ๆ(มั่ว)

รอตอนต่อไปอยู่นะครับ (อย่าแต่งให้จิ้นมากละ :lol: )

_________________
ตุ่นที่มีชื่อว่า "fook2540" เรียกง่ายๆ ตุ่น "ฟลุ๊ค"
ทำไมถึงคิดว่าตุ่นสร้างพีๆไม่ได้ละ ตุ่นสร้างออกจะเมพ
Big Bug myhome ~^ ^~ all friend in this home ^ ^


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Fri Apr 08, 2011 12:37 pm 
กระต่าย
User avatar

Joined: Sat Mar 19, 2011 5:56 pm
Posts: 197
Location: Uniquez
เย้ยเดาผิด :o ตอนแรกนึกว่าเพื่อนเก่า/สัตว์เลี้ยงซะอีก กลายเป็นพี่ซะงั้น :shock:
Quote:
“เอ้ยเล่นบ้าอะไรของแกวี” วีตวาด

ท่านวีตวาดตัวเอง...555+ :lol:

_________________
ลัลล้า ฉึกๆ ~ ♥Image
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc5.10
PostPosted: Fri Apr 08, 2011 1:16 pm 
ตุ่น
User avatar

Joined: Tue Mar 15, 2011 1:01 pm
Posts: 217
ตอนหน้ามีชื่อตอนว่า2ก่าหนุ่มนั่งแนบชิดแอบมองดาเนะและเทาแสดงความรักใคร่แบบพี่น้องสินะ :shock:

เอ๋พี่ดาเนะเล็งธนูมาทางผมทำไมอ่ะ....จ้ากกกกกก

ล้อเล่นขำๆนะครับ ;)

_________________
Image
น้องต่ายกับแครอนน่ารักที่สุดใน3โลก!!!!!!!!!!


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 158, 159, 160, 161, 162, 163, 164 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki