Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 10:24 am


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 173, 174, 175, 176, 177, 178, 179 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Sat Apr 30, 2011 12:45 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
ถ้าเป็นน้ำหวานผมว่า ดาเนะคงหวานตายก่อนปวดฉี่แหงๆ = = อึ๋ยยย ...

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Sun May 01, 2011 11:32 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“เลิกแกล้งสลบได้แล้วไอ้กิ้งก่าชาติชั่ว ข้ารู้ตั้งแต่ตอนที่ขึ้นคร่อมทับวีแล้ว หางของแกมันไม่เป็นธรรมชาติรู้ไว้ซะด้วย” เทาตวาดเสียงดังให้เสียงนั้นไปถึงเสลธที่แสร้งนอนสลบอยู่มุมของห้อง แต่เมื่อความจริงถูกเปิดเผยก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องแสร้งทำต่อไป แขนของเสลธค่อยๆยันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากพื้นที่เย็นเฉียบ ดวงตาที่ปิดอยู่ลืมตาตื่นเห็นภาพเบื้องหน้าเข้ามาในสายตาของเสลธ

เทาที่อยู่ตรงหว่างขาของวีกำลังก้มตัวทำอะไรบางอย่างกับวี โดยจุดมองของสายตาเท่านั้นมองไปที่ท้อง และใช้ท่อนแขนมัดกล้ามนั้นกดลงที่ท้องไม่หยุด สีหน้าของวีนอนร้องไห้อย่างเจ็บปวดและพยายามเอามือทั้งสองจับที่ข้อมือของเทา เหมือนพยายามจะผลักมือที่กำลังทรมานช่วงท้องจากแขนมัดกล้ามออก แต่เพราะแขนที่เรียวบางของกิ้งก่าแม้จะฝึกฝนการใช้ธนูมาเชี่ยวกราด แต่ก็ไม่สามารถสู้พลังแขนของเทาได้ที่จะผลักออกไป

“เทา...อย่า...” เสียงของวีกำลังเค้นคำออกมาแต่ดูลำบาก เหน็ดเหนื่อย และทรมาน แต่เทาก็ยังไม่หยุดกับการกระทำที่ช่วงท้องของวีในสายตาของเสลธ “แก...แก...ไอ้หน้าตะกวด แกทำอะไรกับวี” เสลธค่อยๆยันตัวเองขึ้นช้าๆ มือข้างหนึ่งของเสลธกุมที่ช่วงท้องเอาไว้เพราะยังคงปวดและจุกจากแรงฟาดของหอกอันหนักหน่วง แม้จะได้นอนพักไปสักพักแต่อาการนั้นแทบจะไม่ลดหรือทุเลาลงเลยสำหรับกิ้งก่าตัวนี้

“แล้วแกคิดว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ หัดแหกตาดูซะบ้าง” เทายังคงนวดที่ท้องของวีต่อแต่เริ่มหยุดมือลงเพราะนวดเสร็จพอดี “เท่านี้น่าจะพอแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้ก็อย่าเกร็งหน้าท้องมากละกัน” เทากล่าวกับวีและลูบมือตัวเองไปมาเพื่อให้เจลสีฟ้าอ่อนที่ติดที่มือทากระจายให้ทั่วให้แห้งไปกับอากาศ เสลธเห็นโอกาสที่เทาเผยช่องว่างรวบรวมแรงพุ่งตรงไปทันที และหยิบหัวศรธนูที่แอบเก็บไว้กับตัวออกมา

“แก...ตาย.อ่อก...” มือของเสลธเงื้อมขึ้นสูงหมายจะใช้หัวศรแทงลงตรงท้ายทอยของตะกวดที่อยู่ตรงหน้า แต่กลับถูกศอกอัดเข้าที่ท้องจุดเดิม ร่างกายของเสลธเกิดอาการชาแล่นไปทั่วร่าง มือที่ถือคมหัวศรหลุดลงมาตกกระทบกับพื้น ม่านตาขยายและน้ำลายที่อยู่ในปากไหลเพราะร่างกายไม่สามารถควบคุมได้

“หึ ถ้าคิดจะฆ่าข้าตัวนี้ละก็ กลับไปฝึกอีก10ชาติก่อนไป!!!” เทากล่าวข่มจบเสร็จก็ใช้หางตัวเองช้อนร่างของเสลธที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาและฟาดลงไปกับพื้นทันที ร่างกายของเสลธนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง มีแต่เพียงแต่ลมหายใจที่รวยรินทรมานจากอาการจุกที่ท้องอย่างสาหัส แม้แต่แรงที่จะไอตามคำสั่งร่างกายก็ยังไม่สามารถทำได้ ของในท้องของเสลธถูกสำรอกออกมามีแต่เพียงน้ำลายฟองขาวเท่านั้น

แม้ในท้องจะไม่มีของสำรอกแต่อย่างใด แต่ร่างกายก็ยังคงสั่งการสำรอกอยู่ตลอดเวลาจนเริ่มหายใจไม่ออก แม้แต่แรงที่จะพลิกตัวให้หันไปสำรอกทิ้งข้างๆก็ไม่เพียงพอที่จะทำ ซากสำรอกในปากเริ่มไหลท่วมออกมาเหมือนกิ้งก่าที่นอนชักน้ำลายฟูมปาก เสลธเริ่มรู้สึกอึดอัดและยิ่งหายใจลำบากที่มีของเต็มปาก จึงพยายามบ้วนเศษซากเหล่านั้นออกมาจนหมด ใบหน้า หลังหัว และแผ่นหลังเปียกเลอะกับเศษซากจากปากของตน แม้จะรู้ว่าตัวเองสกปรกแต่กายก็ไม่สามารถสั่งไปตามจิต แม้แต่จิตยังเลือนลางคิดอะไรไม่ออก

“ค่อกๆ อัก!!!” เสลธเริ่มไอออกมาได้แต่ก็หยุดลงทันที ช่วงอกที่เล็กบางถูกบางสิ่งที่หนักกดทับลงมาแน่นจนอึดอัด ฝ่าเท้าของเท้าเหยียบลงบนอกของกิ้งก่าสีดำและเริ่มออกแรงเหยียบกดลงไปมากขึ้น ลมหายใจของเสลธเริ่มติดขัดและหายใจลำบาก แม้จะพยายามดิ้นหรือสลัดตัวยังไง แต่ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง ทำให้เหมือนเพียงกิ้งก่าที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอย่างน่าสมเพชในสาตาของเทาเท่านั้น

“แต่ก่อนที่แกคิดจะฆ่าข้าเนี่ย ข้าเนี่ยล่ะจะเป็นผู้ที่ฆ่าแกก่อนรู้ไว้ด้วย ข้าจะค่อยเหยียบอกของแกลงไปเรื่อยๆจนแกเริ่มหายใจไม่ออก และให้แกค่อยๆขาดอากาศหายใจช้าๆให้ตายอย่างทรมาน” เทาเริ่มออกแรงกดที่เท้ามากขึ้นและขยี้ไปมาบนออกหมายจะขยี้ให้เละเหมือนเหยียบพวกเศษซากอะไรบางอย่าง

“ค่อก...ขาก...ฮาก” จากเสียงไอที่หมดแรงลมเหลือแต่เสียงลม และจากเสียงลมที่ไม่เหลืออะไรเลย แต่ร่างกายก็พยายามฝืนให้ร่างกายของเสลธพยายามอย่างสุดความสามารถให้ได้มาซึ่งอากาศให้เข้ามาในร่างกาย แต่เพราะการถูกกีดกั้นของช่วงปอดที่ทำงานอย่างยากลำบาก ร่างกายจึงยิ่งแรงการทำงานและสร้างความทรมานให้กับเสลธมากยิ่งขึ้น ภาพทุกอย่างเริ่มพร่าเบลอและเปลี่ยนเป็นสีเทา มีเริ่มสั่นกระตุกเหมือนกำลังจะชัก เบ้าตาเหลือกบนจนเหลือแต่เพียงตาขาว ปากกำลังอ้าพะงาบๆเรียกขออากาศอย่างโหยหา

“แฮ่กกกกกๆๆ” เสียงหายใจเข้าออกอย่างรุนแรงดังขึ้น การหายใจของเสลธกลับมาอีกครั้ง ช่วงอกของเสลธที่ยกผ่อนขึ้นมาจากฝ่าเท้าอีกครั้ง แต่ได้สักพักก็ถูกแรงเหยียบที่ช่วงอกลงมาในทันทีและกลับมาสู่ห้วงแห่งความทรมานของการขาดหายใจอีกครั้ง

“สิ่งที่แกทำกับดาเนะลงไปน่ะ มันไม่สามารถหาสิ่งอื่นใดมาชดเชยได้ ต่อให้แกตายไป10รอบ มันก็ไม่สามารถลบล้างสิ่งที่เกิดขึ้นกับดาเนะที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและหวาดกลัวมาตลอด รู้ไว้ด้วย” เทาเริ่มออกแรงเหยียบให้มากขึ้นกว่าปรกติ จากที่เสลธสามารถพอจะสลัดตัวไปมาได้ แต่เมื่อเจอกับแรงเหยียบที่มากขึ้น ถึงแม้ร่างกายจะออกแรงมากเท่าไรเพื่อที่จะพยายามสลัดร่างออกมา แต่เพราะแรงเหยียบที่มากกว่า

ประกอบกับร่างกายที่อ่อนแรงแทบไม่เหลือซึ่งพลังงาน เสลธทำได้แต่นอนรอความตายใต้ฝ่าเท้าของตะกวดตัวใหญ่ที่หมายจะเอาชีวิตโดยไร้ทางโต้กลับ เมื่ออากาศเริ่มที่เคยไหลเวียนในร่างเริ่มหมดลง ประสาทด้านต่างๆเริ่มอ่อนแรงลงและไร้ความรู้สึก สติเริ่มพร่าเลือน ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆดับมืดเหมือนแสงไฟที่หรี่ลง แต่ความทรมานของการกระเสือกกระสนต้องการอากาศกลับยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นภายใต้ความอ่อนแรง กรงเล็บมือและเท้าเริ่มเกร็งจนหงิกงอ เทาที่เห็นเสลธกำลังจะตายเพราะขาดอากาศก็ยกเท้าของตัวเองขึ้นมาให้เสลธกลับมาหายใจได้อีกครั้ง

“หึ ข้าไม่ปล่อยให้แกตายไปง่ายๆหรอก จนกว่าแกจะเจอกับความรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นที่น้องข้าเจอและเล่าให้ข้าฟัง” เทาพูดเกริ่นนำก่อนที่จะเริ่มกดเท้าตัวเองลงบนอกของเสลธอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้เพิ่มความแรงการกดลงไปเท่ากับครั้งที่แล้ว แต่เป็นเพียงการกดเบาๆเหมือนให้ถนัดฝ่าเท้าและเข้าที่

“ความรู้สึกที่เพื่อนในวัยเด็กที่รักและไว้ใจที่สุดหักหลังได้ลงคอ แกรู้ไหมว่าน้องข้าต้องเป็นกิ้งก่าที่ไร้ที่อยู่ สภาพที่ข้าเห็นน้องข้าในตอนนั้นมานอนสลบหน้าหนองน้ำนี้น่ะ มันแทบไม่ต่างอะไรจากซากศพพึ่งตายของกิ้งก่าเด็กเลยรู้ไว้ด้วย” เทาพูดจบก็ยกเท้าตัวเองขึ้นออกจากและลงไปนั่งคร่อมทับบนท้องของเสลธ น้ำหนักที่มากของเทาทำให้เสลธยิ่งเจ็บท้องทั้งจากอาการจุกและน้ำหนักกดทับ แต่เพราะเรี่ยวแรงและพลังที่ไม่เหลือแล้วในร่างกาย เสลธจึงได้แต่นอนนิ่งทนรับความเจ็บปวดอยู่ภายใน

“ย...อย่า...” เสียงของวีที่แผ่วเบาพยายามร้องให้ถึงเทา ภาพที่เห็นในสายตาของวีนั้นกำลังซ้อนทับกับภาพของตัวเองที่เคยกระทำกับเสลธแบบเดียวกับที่เทาทำ แต่ ณ ที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องของเทพแสงอเคเซีย และไม่มีใครสามารถช่วยเหลือหรือรักษาได้ ในห้องมีแต่เพียงหาง3หางที่ถูกจองจำเหมือนสถานที่ๆเป็นห้องกำแพงกินล้อมรอบสามด้าน และมีลูกกรงตารางขวางกันเป็นอีกกำแพงของห้อง

ในสถานการณ์นี้ถ้าปล่อยไว้ต่อไป เสลธนั้นอาจจะตายได้จริงด้วยฝีมือและน้ำมือผู้เป็นพี่ของดาเนะ และหางที่จะเสียใจที่สุดนั้นเป็นใครไม่พ้นนอกจากดาเนะ ที่มีสายสัมพันธ์กับเสลธและเทาอย่างเหนียวแน่น และสายสัมพันธ์ที่ว่านี้กำลังจะทำลายสายสัมพันธ์เส้นหนึ่งให้จบชีวิตลงที่แห่งนี้ วีเห็นเสียงของตัวเองที่ส่งไปไม่ถึงจึงค่อยๆลากร่างของตัวเองไปหาอย่างช้าๆ และภาวนาให้ร่างของตัวเองนั้นสามารถเข้าไปหยุดยั่งได้สำเร็จ

“แล้วตอนที่ข้าพามารักษา รู้มั้ยว่าดาเนะกลัวและหวาดผวากับทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านขนาดไหน แม้กระทั่งตัวของตัวเองยังหวาดกลัวเหมือนกิ้งก่าที่สติเสียไปแล้วด้วย” เทาเริ่มนำมือทั้งสองประกบช่วงคอที่เรียวเล็กของกิ้งก่าดำลง “ไม่นะเทา...อย่านะ...” วีเห็นภาพซ้อนของตัวเองขึ้นมาทับอีกครั้ง ภาพที่ตัวเองกำลังบีบคอเสลธอย่างบ้าคลั่งเสียสติ ภาพใบหน้าของเสลธที่กำลังขาดอากาศหายใจและทุรนทุราย

“ทุกครั้งที่ดาเนะหลับ ดาเนะจะนอนฝันร้ายกับเหตุการณ์นั้นตลอดทุกครั้ง รู้มั้ยว่าดาเนะนอนหลับทั้งน้ำตาและความหวาดกลัวมาตลอด ทุกครั้งที่ข้านอนกับน้องข้า ข้าจะได้ยินเสียงละเมอร้องถึงเหตุการณ์นั้นทุกครั้ง จนปัจจุบันฝันร้ายนั้นมันยังไม่หายไปจากดาเนะด้วย” เทาเริ่มออกแรงบีบคอเสลธจนเสลธเริ่มไอออกมาเพราะอากาศไม่สามารถเข้าออกได้อย่างที่ควรจะเป็น “ไม่ใช่...นั่นไม่ใช่สิ่งที่เสลธทำ” วียังคงพยายามลากร่างของตัวเองต่ออย่างสุดแรงที่พอจะมีก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เวลาของเสลธเหลือน้อยลงเหมือนดั่งเปลวไฟบนเทียน และดวงไฟนี้ก็เป็นแสงไฟที่ริบหรี่พร้อมที่จะดับได้ทุกเมื่อ

“โดยเฉพาะจดหมายที่ถูกทิ้งในถังขยะที่กระท่อมของน้องข้า จดหมายที่เขียนบอกเล่าความรู้สึกที่ตลอดมาข้าไม่เคยรู้ ความรู้สึกที่อัดอั้นในจิตใจและความหวาดกลัวแต่ไม่สามารถเล่าให้ใครฟังได้ แม้แต่พี่อย่างข้าดาเนะยังไม่อยากเล่าให้ฟังทั้งที่เป็นจดหมายที่เขียนระบายถึงข้า เพราะไม่อยากให้ข้ารับรู้เรื่องที่เคยเกิดขึ้นและอยากปิดผนึกมันไว้กับตัวเอง เพราะแก...เสลธ...เป็นเพราะแก ที่ทำให้น้องข้าต้องมาเป็นแบบนี้”

เทาระบายความรู้สึกคับแค้นในจิตใจทั้งหมดให้เหยื่อที่ตัวเองจะฆ่านั้นให้ฟังทั้งหมด เสลธที่ได้ฟังมาทั้งหมดนั้นน้ำตาอาบไหลออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้าง ความรู้สึกและความหวาดกลัวของดาเนะแม้จะเป็นจากผลการกระทำของจิตมืด แต่เสลธที่อดีตเคยเป็นเจ้าของจิตมืดนั้นยิ่งรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ฟังแม้จะไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองได้กระทำ คำขอโทษหรืออะไรต่างๆอาจจะไม่มากพอที่จะชดเชยกับสิ่งที่เกิดกับดาเนะ แม้กระทั่งชีวิตของตัวเองก็มิอาจจะชดเชยกับความผิดที่ตัวเองได้กระทำลงไป

“ดา...เนะ...เสลธ...ขอ...โทษ...” เสียงที่มีแต่ลมของเสลธแผ่วเบาออกมาจากปากของกิ้งก่าดำที่กำลังจะขาดอากาศหายใจตาย แรงบีบคอของเทาบีบแรงขึ้นมากยิ่งกว่าที่วีเคยทำหลายเท่า ถ้าขยับหันอย่างรุนแรงก็สามารถที่จะหักคอของเสลธได้อย่างสบายๆ “อย่าคิดว่าน้ำตาจะทำให้ข้าใจอ่อนได้ ต่อให้แกสำนึกและขอโทษข้าก็ไม่มีทางให้อภัยแกเด็ดขาด ตายซะ ไอ้เสลธ” เสลธออกแรงบีบคอของเสลธอย่างเต็มแรงหมายจะปลิดชีพทิ้งด้วยน้ำมือของตัวเองด้วยความแค้น

“เทา...อย่า...” เสียงร้องของวีที่ไร้เสียงร้องออกมา


“อืมมม เป่งใช้ได้เลยนี่” มือกรงเล็บสีเทาลูบไปมาบนท้องน้อยของดาเนะที่นูนแข็งขึ้นมา ดาเนะที่ถูกนอนตรึงไว้กับแท่นหินสำเร็จการถูกกรอกน้ำหวานจนแน่นท้องน้อย กรวยและเหยือกน้ำที่เนรมิตรมาสลายหายไป ปากของดาเนะได้รับอิสระจนสามารถกลับมาพูดได้อีกครั้ง มือกรงเล็บที่ว่างเอื้อมมาป้ายปากของดาเนะที่มีคราบน้ำหวานขึ้นมาพิจารณา

“ถ้าเป็นเครื่องดื่มทั่วไปแกก็คงไม่เป็นอย่างนี้หรอก แต่นี่เหมือนจะมียาเร่งการขับถ่ายด้วยสินะ ช่างประจวบเหมาะกับการที่ข้าอยากเห็นผลลัพจริงๆ” ตะกวดคุ้มกฎเมื่อพรรณาเสร็จก็หันกลับมาลูบคลำเล่นที่ท้องน้อยอีกครั้ง ขาและหางของดาเนะยิ่งสั่นรุนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อมีการลูบคลำสัมผัสไปมา

“จ...จะทำอะไรน่ะ...” ดาเนะถามเสียงสั้นเพราะพยายามกลั้นของเหลวในท้องน้อยไม่ให้ไหลออกมา แต่เมื่อเห็นภาพประกอบข้างบนที่เป็นรูปโถส้วมใกล้ๆยิ่งทำให้ดาเนะอยากหลั่งมันออกมามากขึ้น แม้ดาเนะจะพยายามหันหลบไปเท่าไร แต่เพราะการถูกตราตรึง ใบหน้าของดาเนะจึงไม่สามารถจะหันไปมาได้ แม้กระทั่งจะหลับตาเพื่อไม่มอง หนังตาก็จะถูกบังคับให้เปิดขึ้นมาลืมตามองดู สิ่งที่ทำได้นั้นมีเพียงแค่การกระพริบตาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

“เปล่าประโยชน์ ต่อให้แกพยายามต่อต้านสักเท่าไร แกก็ไม่สามารถฝืนกฎที่ข้าวางไว้ได้หรอกรู้ไว้ด้วย ว่าแกจะต้องมองดูภาพที่ข้าเอาออกมาให้ดู” ตะกวดคุ้มกฎเตือนกลับพลางลูบท้องไปมาไม่หยุด ดาเนะเริ่มหอบหายใจเพราะถึงขีดจำกัดที่ร่างกายจะสามารถจะอดกลั้นได้แล้ว “ถึงเวลาแล้วสินะ” การลงทัณฑ์ครั้งแรกได้เริ่มต้นเมื่อมือกรงเล็บนั้นออกแรงกดเต็มแรงลงบนท้องน้อยของดาเนะ แม้ท้องจะแข็งสักเท่าไรแต่ก็ไม่สามารถต้านแรงกดนั้นได้

“ย...อย่า------“ ดาเนะร้องอย่างโหยหวนออกมาเมื่อโดนกดท้องน้อยอย่างแรง แรงอกลั้นถึงจุดระเบิดเกินกว่าที่ฝืนได้ ของเหลวภายในท้องน้อยไหลทะลักออกมาจนเนื้อผ้ากางเกงของดาเนะเปียกนองและไหลออกกระจายทั่วผ้า เมื่อผ้าไม่สามารถที่จะดูดซับได้ก็ไหลซึมผ่านเนื้อผ่านองกับแท่นหินที่รองรับร่าง เสียงฉี่เบาๆดังต่อเนื่องแทนที่เสียงร้องของดาเนะที่เงียบไปเพราะอ่อนแรงลงไปจากการฉี่ ดาเนะเริ่มรู้สึกอ่อนเพลียแต่ภายใต้จิตกลับรู้สึกดีที่ได้ปลดปล่อยของเหลวออกมา เป็นความรู้สึกดีภายใต้ความทุกข์และทรมานที่ไม่อยากให้เกิด

“เป็นยังไง รู้สึกดีสินะที่ได้ขับมันออกมาทั้งหมดออกจากร่างแบบนี้ แกคงเหนื่อยสินะ เดี๋ยวข้าจะหาอะไรให้แกกินเอง” ดาเนะที่เปียกไปด้วยปัสสาวะของตนทั้งร่างดวงตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่กำลังกินข้าวกระเพราจานโตอย่างอร่อยปรากฎขึ้นบนฟองน้ำเหนือหัวของตน

“ม...ไม่นะ...อย่านะ....ไม่เอา...ไม่เอาแล้ว” ดาเนะคาดเดากับสิ่งที่ตนเองจะต้องเจอได้ทันทีพร้อมกับภาพที่หายไป แต่แทนที่ด้วยจานอาหารใบใหญ่ที่ปรากฎขึ้นมาแทนที่ “อะไรกัน ในภาพก็เห็นแกกินอร่อยดีออก ข้าเห็นแล้วยังอยากจะกินด้วยเลยด้วยซ้ำ แต่มันเป็นของๆแกจะให้แย่งแกกินได้ไง” ผู้คุ้มกฎแสร้งทำเป็นอิจฉาพร้อมกับหยิบช้อนตักอาหารมาจ่อที่ปากของดาเนะ

“อืมมม ข้าลืมไปว่านอนกินแบบนี้คงกินลำบากสินะ แต่ถ้าปล่อยให้แกลุกมากินแกก็ต้องหนีแน่ๆ งั้นข้าส่งเข้าท้องแก้ให้โดยตรงไปเลยดีกว่า หึหึหึ” สิ้นเสียงของตะกวดวิปราศก็ถูกแทนทีด้วยเสียงของดาเนะร้องออกมา “อย่า—อย่านะ อุบ” กระเพาะของดาเนะเริ่มถูกเติมเต็มด้วยอาหารอย่างช้าๆจนท้องเริ่มแน่นขึ้น อาหารที่อยู่ในจานค่อยๆหายไปทีละคำไปเรื่อยๆ ท้องกระเพาะปีศาจของดาเนะเริ่มทำงาน หนังท้องของดาเนะเริ่มเป่งนูนขึ้นมาอย่างช้าๆ ดาเนะไร้สิ้นเสียงพูดเพราะเริ่มแน่นท้องจนไม่สามารถพูดออกมาได้

“ดูท่าจะอร่อยมากสินะถึงขนาดไม่พูดไม่จาอะไรออกมาแบบนี้” ตะกวดคุ้มกฏเดินมาลูบท้องที่ค่อยๆนูนเป่งขึ้นช้าๆอย่างเพลิดเพลิน อาหารยังคงถูกเติมเข้าไปในกระเพาะของดาเนะเรื่อยๆไม่หยุด และยังเหลือเกินกว่าอีกครึ่งที่จะต้องบรรจุเข้าไป

“กิน กินเข้าไป กินให้เยอะๆ กินเข้าไปให้ท้องของแกถึงขีดพิกัด ยิ่งท้องแกเป่งมากเท่าไร แกก็จะยิ่งทรมานมากขึ้นตามขนาดท้องแกมากเท่านั้น ข้าอยากเห็นสีหน้าของแกตอนนั้นจริงๆ”


Last edited by fushigidane on Sat May 14, 2011 7:30 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Sun May 01, 2011 11:36 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ตอนนี้พิเศษมาดครับ เพราะใช้เวลาแต่งยาวมาก ตีเป็น 17.00-23.00 นานเหลือเชื่อทั้งที่เขียนเค้าโครงไว้เรียบร้อยแล้วนะเนี่ย และชดเชขกับความช้าและหัวไม่แล่น เลยสามารถแต่งได้ยืดถึง 2หน้าครึ่งทีเดียว...แถมให้อีกครึ่งหน้าดูไม่คุ้มเลยเนอะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Mon May 02, 2011 7:05 am 
เทพไฟ

Joined: Thu Mar 10, 2011 9:31 am
Posts: 827
Location: gig gug อิอิ~
ตื่นมาตอนเช้า 06.00 มานั่งดูฟิค
มาฮาตรง
Quote:
อืมมม....เป่งใช้ได้เลยนี่

:lol: :lol:
สงสารก่าดาเนะ กลัวท้องน้อยระเบิด =w="

_________________
ตุ่นที่มีชื่อว่า "fook2540" เรียกง่ายๆ ตุ่น "ฟลุ๊ค"
ทำไมถึงคิดว่าตุ่นสร้างพีๆไม่ได้ละ ตุ่นสร้างออกจะเมพ
Big Bug myhome ~^ ^~ all friend in this home ^ ^


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Mon May 02, 2011 8:24 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
fook2540 wrote:
ตื่นมาตอนเช้า 06.00 มานั่งดูฟิค
มาฮาตรง
Quote:
อืมมม....เป่งใช้ได้เลยนี่

:lol: :lol:
สงสารก่าดาเนะ กลัวท้องน้อยระเบิด =w="




หวังว่าผู้คุมตะกวด คงไม่คิดจะเอาธนูยิงดอกนึงนะ= =
ท้องแตกที......... เอิม. .. . .

แอบนึกถึง ดาเนะอึมเพราะข้ามผัดกระเพรา . .. ..
เหอะๆ

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Mon May 02, 2011 7:42 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ท้องแตก ดาเนะตาย เรื่องก็จบสิ!!!Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Mon May 02, 2011 9:07 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
ดาเนะไม่ตายง่ายๆหรอกหน่า เนอะดาเนะ =w=
จากเรื่องทำหมดก็ปางตายมาหลายหนและ
อีกสักครั้งจะเป็นไรไป ....แต่ไม่เอาท้องแตกนะ -3-

/me โดนก่าดาเนะสาด Focus Fire แว้ก!!!

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Tue May 03, 2011 1:52 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
fushigidane wrote:
ท้องแตก ดาเนะตาย เรื่องก็จบสิ!!!Image



ถ้าตัวเอกตาย ยังมีพระรองอยู่ พี่Vไง ' w' และแล้วเขาคนนี้นก็ต้องหาทางจิ้นกันต่อปายยยย


/me โดนพี่ดาเนะ ยิง10000hit

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE ตอนใหม่ กำหนดไม่ได้
PostPosted: Tue May 03, 2011 8:45 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์

Joined: Sun Aug 01, 2010 12:47 pm
Posts: 1973
fushigidane wrote:
แรงแดกลั้นถึงจุดระเบิดเกินกว่าที่ฝืนได้ ของเหลวภายในท้องน้อยไหลทะลักออกมาจนเนื้อผ้ากางเกงของดาเนะเปียกนองและไหลออกกระจายทั่วผ้า


ในที่สุด ก็ จนได้ :lol:

ขอไว้อาลัยให้กับท้องน้อยของก่าดาเนะด้วยละกันครับผม

เรามาลุ้นกันต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น

อะไรก็เกิดขึ้นได้ เมื่อมี โกโก้ครั๊นช์ (เอิ่ม รู้สึกมุขจะผิดนะ =A=)

================================================

ส่งตรงรูป ประจำ Sc5. ถึงท่านดาเนะคร้าบ

Image

ติชมด้วยนะคร้าบ :mrgreen:

_________________
ImageImage

Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Tue May 03, 2011 10:04 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
กลับจากหัวหิน มาอ่านยังงี้ ทรุดเลย :oops:

ริอาจ Drama ฟิคเหรออออออ :twisted:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 173, 174, 175, 176, 177, 178, 179 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki