Last visit was: It is currently Mon Nov 18, 2019 8:28 pm


All times are UTC + 7 hours




Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 175, 176, 177, 178, 179, 180, 181 ... 204  Next
Author Message
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Sun May 08, 2011 5:09 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
โดรุกับอากุ...
เอิม ถ้ามีตอนพิเศษความรักกันคงจะดี คุคุคุคุคุ ~ :lol:

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Sun May 08, 2011 5:15 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
“ดา...เนะ...เสลธ...ขอ...โทษ...” เสียงที่มีแต่ลมของเสลธแผ่วเบาออกมาจากปากของกิ้งก่าดำที่กำลังจะขาดอากาศหายใจตาย น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่มีต่อเพื่อนวัยเด็กไหลออกมา

“อย่าคิดว่าน้ำตาจะทำให้ข้าใจอ่อนได้ ต่อให้แกสำนึกและขอโทษข้าก็ไม่มีทางให้อภัยแกเด็ดขาด ตายซะ ไอ้เสลธ” เทาออกแรงบีบคอของเสลธอย่างเต็มแรงหมายจะให้กิ้งก่าที่อยู่ตรงหน้าขาดอากาศตาย เสลธที่ขาดอากาศเริ่มมือกระตุกค่อยๆไร้เรี่ยวแรง นิ้วกรงเล็บที่จิกที่ข้อมือเทาเริ่มอ่อนกำลังลง ขาทั้งสองที่พยายามสลัดไปมาเริ่มหยุดนิ่ง ดวงตาเหลือกเหลือเหลือแต่ตาขาว น้ำลายไหลย้อยท่วมออกจากปาก แต่เสลธก็กลับมาหายใจได้อีกครั้งด้วยอาการหายใจอย่างรุนแรง และไอโขลกๆออกมาเพราะลำคอถูกที่เคยถูกบีบ มือทั้งสองข้างของเทาคลายตัวออกจากคอ ร่างกายของเสลธหมดซึ่งเรี่ยวแรงที่จะทำอะไร แม้แต่จะขยับมือตัวเองมาที่คอเพื่อปกป้องคอจากอันตรายตามสัญชาตญาณก็ไม่ทำตาม มีแต่เพียงเสียงลมที่ออกมาจากปากเสลธเหมือนกำลังเพ้อออกมา

“ดา...เนะ...เสลธ...ขอ...โทษ...” เสียงขอโทษของเสลธแผ่วเบาต่อเนื่องออกมาตลอดเวลาเหมือนจะไม่สามารถควบคุมได้ “ขอโทษตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว เดี๋ยวข้าจะ...!!!” เทาที่นั่งคร่อมทับที่ท้องของเสลธอยู่นั้นหันกลับไปดูที่หางของตัวเองทันที วีกำลังกอดหางของเทาแน่นและออกแรงดึงเบาๆด้วยกำลังแรงทีมีอยู่ทั้งหมด แต่ทำได้แค่เพียงกระตุกหางเบาๆเพียงเท่านั้น

“เทา...อย่า...” เสียงของวีเปล่งออกมาด้วยความวิงวอนและร้อง เสียงซ้อนเสียงหนึ่งดังก้องเข้ามาในหัวของเทา เสียงของกิ้งก่าเด็กที่กำลังรัดหางของเทาแน่นด้วยแรงทั้งหมดของร่างกาย และกำลังพยายาออกแรงดึงเหมือนจะห้ามไม่ให้ทำอะไรบางอย่าง

“(พี่)เทา...อย่า...อย่านะ” เสียงและภาพของดาเนะถูกซ้อนกับภาพของวีที่ยังคงรัดหางเทาอย่างสุดแรง “ดะ...ดาเนะ!!!...” เทาเอื้อมมือของตัวเองหมายจะไปลูบหัวของดาเนะวัยเด็กแต่เมื่อสัมผัสลงไป ภาพและเสียงของวีกลับถูกแทนที่ทันที “วี!!! ทำไม...” เทารีบชักมือออกมาทันทีเพราะตกใจกับการตัดภาพกระทันหัน

“เทา อย่า...เสลธไม่ได้ทำจริงๆ” วีพยายามรั้งหางไว้เพื่อหยุดการกระทำของเทา ซึ่งเทาก็หยุดการกระทำต่างๆจริง “วี...เจ้าหมายความว่ายังไง ที่บอกว่าไอ้กิ้งก่านี่ไม่ได้ทำ แล้วที่ข้าอ่านจดหมายมาที่กระท่อมดาเนะนั่นหมายความว่ายังไง...” เทาเริ่มสับสนกับสิ่งที่ตัวเองเข้าใจ เขาไม่คิดว่าจดหมายของน้องชายตัวเองจะเป็นเรื่องโกหก

“อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะวี ใครที่ทำให้ดาเนะต้องเป็นแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ไอ้กิ้งก่านี้แล้วมันจะเป็นใคร จดหมายที่ข้าอ่านน่ะ ดาเนะเจอไอ้เจ้านี่ขับไล่ออกจากหมู่บ้าน แล้วยังโดนหมายชีวิตด้วย แล้วยังเขียนเรื่องที่ฆ่าวีต่อหน้าด้วย...” เทาสรุปเล่าเนื้อความในจดหมายแบบย่อให้กับวีฟัง ซึ่งวีก็ตกใจกับเนื้อความในจดหมายที่ตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด โดยเฉพาะเรื่องของตัวเองที่โดนเสลธยิงเพราะเข้าไปปกป้องดาเนะ

“จดหมายนั่นน่ะ...ดาเนะเขียนด้วยลายมือตัวเองทั้งหมด โดยเฉพาะที่เรื่องของวี แกรู้ไหม ตัวอักษรที่เขียนเริ่มไม่เป็นรูปร่างตรงเนื้อของวี และยังมีหยดน้ำบนกระดาษด้วย วีคิดว่าดาเนะจดหมายฉบับนั้นเป็นสิ่งที่ดาเนะแต่งขึ้นมางั้นหรอวี” เทาเริ่มต้องการคำตอบที่แท้จริงว่าสิ่งที่เขาเคยอ่านมานั้นมันไม่ใช่เรื่องโกหก หลักฐานที่เทาปักหลักและมั่นใจมากที่สุดคือช่วงลายมือที่เสียรูปร่างและหยดน้ำตาบนจดหมายที่เทาเห็น

“วี ตรงท้ายจดหมายเขียนว่ายังไงรู้ไหม...” เทาเอามือข้างหนึ่งออกจากลำคอของเสลธเพื่อจะได้เอี้ยวตัวมาทางวีได้ง่ายขึ้น แต่อีกข้างยังคงบีบลำคอแบบหลวมๆเอาไว้ วีก็ยังคงรั้งหางเทาไว้แต่มองสบตาของเทาที่เผยให้เห็นแววตาแห่งความอาฆาตแค้น “วีเพื่อนที่สำคัญที่สุดตายไปก็ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เสลธไม่ใช่เสลธตัวเก่าที่เรารู้จัก มันจะต้องชดใช้ด้วยชีวิตที่ทำกับวีแบบนี้ แล้วดาเนะก็เขียนขอโทษและบอกว่าอาจจะไม่กลับมาอีกตลอดไปถ้าชีวิตดับสลายไป...” เทาสรุปย่อเนื้อความในจดหมายให้ฟังทั้งหมด ทุกตัวที่ได้ยินต่างตกใจกับเนื้อความที่ได้ฟัง แต่นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่จะมาตกใจกับสิ่งที่เพื่อนที่สำคัญของตนเขียนลงไป ชีวิตของเพื่อนตัวใหม่กำลังจะดับสลายไปทุกเมื่ออยู่ตรงหน้า

“เทา ถึงยังงั้นเสลธก็ไม่ได้ทำนะ นั่นไม่...” วีพยายามที่จะอธิบายความจริงที่เกิดขึ้นให้ฟัง แต่เทาที่ถูกความเคียดแค้นครอบงำขัดเสียงขึ้นมา “แล้วมันอะไรวี ข้าไม่เชื่อนะว่าสิ่งที่น้องข้าเขียนลงไปจะเป็นเรื่องโกหก ตอนที่ข้าเรียกดาเนะมาเจอที่ริมทะเลสาบ ข้าแสร้งทำเป็นถามเรื่องราวต่างๆ ซึ่งดาเนะก็ตอบตามปรกติเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความจริงมันไม่ใช่อย่างที่ดาเนะพูดออกสักอย่าง”

วีที่กอดรั้งหางเทาฟังอย่างตั้งใจแต่ยังคงรั้งไว้ เพราะอาการจุกยังคงหลงเหลืออยู่แม้จะได้รับการนวดจากเทาแล้ว สิ่งเดียวที่จะยับยั้งเทาด้วยความสามารถที่มีทั้งหมดของวี นั่นคือการรั้งหางเท่านั้น เพราะวีคิดว่ากิ้งก่าอย่างเขาไม่ชอบให้ใครยุ่งเกี่ยวกับหางน่าจะเป็นเหมือนกันหมดทุกเผ่าพันธ์ การรั้งหางเทาอาจะเป็นการสร้างความรำคาญให้กับเทาในความคิดวี แต่ความจริงแล้วเทากลับไม่รู้สึกอะไรเสียด้วยซ้ำนอกจากมีอะไรบางอย่างมารั้งที่หางเอาไว้ ด้วยความแข็งแรงของเทาก็เพียงพอที่จะสลัดวีที่อ่อนแรงให้ตกจากหางของตนก็ได้ แต่เพราะวีคือเพื่อนที่สำคัญสำหรับน้องชายของตนจึงไม่อยากทำร้ายอะไร

“มีอยู่หนึ่งอย่างที่แม้ว่าจะดาเนะจะปิดบังเรื่องอะไร แต่สิ่งนั้นมันไม่เคยโกหกและจะเป็นตัวรายงานความจริงตลอด...” สายตาของเทามองไปยังหางขดของวีซึ่งวีก็มองไปตาม “เทา...หรือว่า!!!” วีตกใจกับคำตอบที่กำลังจะได้ฟังเพราะสามารถคาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว

“ใช่...หางของดาเนะนั่นล่ะที่บอกเรื่องราวความจริงทั้งหมด ข้าสังเกตุเห็นมาตั้งแต่ดาเนะยังเป็นเด็กแล้ว เวลาที่ทำอะไรผิดหรือปิดบังอะไร ดาเนะจะมีข้อเสียที่หางจะสั่นเมื่อต้องโกหกหรือปิดบังเรื่องต่างๆ มันเป็นข้อเสียและข้อดีมาตั้งแต่เด็กจนปัจจุบันที่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ และเรื่องราวที่ข้าถามต่างๆนั้น คำตอบที่ข้าได้รับนั้นคือคำโกหกทั้งหมด หางของดาเนะสั่นตลอดและสั่นอย่างแรงมากด้วย” วีที่เป็นฝ่ายฟังยิ่งตกใจมากกว่าเดิมเพราะความลับของดาเนะที่หางสั่นนั้นเทาผู้พี่ก็รู้ และยิ่งเป็นน้ำหนักหลักฐานให้เทาเชื่อในจดหมายฉบับนั้นมากยิ่งขึ้นด้วย

“ตอนที่ข้าก้มตัวลงไปนวดหางให้ ตอนแรกข้าก็คิดว่าเป็นเพราะอาการของตะคริวกินหาง แต่พอข้านวดข้าก็รู้ทันทีว่าอาการสั่นแบบนี้ไม่ใช่เพราะอาการตะคริวกินหางอย่างเดียวแน่ ข้าเลยแสร้งถามไปเรื่อยแล้วก็เป็นอย่างที่ข้าเล่านั่นล่ะ” เทาพูดจบก็หันกลับไปทางเสลธที่ยังคงนอนหอบไร้เรี่ยวแรงอยู่ "หมดเวลาชีวิตของแกแล้ว ข้าจะส่งแกไปสู่ที่ๆควรจะไปเอง" เทาค่อยๆย่อตัวไปคร่อมทับเสลธอีกครั้งพร้อมกับถ่ายน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวจนเสลธอึดอัด มือทั้งสองข้างจับขมับเหยื่อไว้แน่น

“เห็นแก่วีที่อยากช่วยแก ข้าจะคอแกให้ตายในทันทีไม่ให้ทรมาน ขอบใจที่แกมีเพื่อนอย่างวีด้วย...?!” กำลังจะสิ้นคำบอกลาของเทาแต่ถูกสัมผัสบางอย่างหยุดยั้งเอาไว้ วีพยายามดึงและกระตุกหางของเทาสุดกำลังที่มีอีกครั้ง แรงกระตุกแม้จะไม่มากแต่ก็ทำให้ตะกวดร่างใหญ่รู้สึกได้ และมองเห็นภาพซ้อนของดาเนะวัยเด็กมาบรรจบกับวีอีกครั้ง

“(พี่)เทา...เสลธไม่ได้ทำจริงๆ...นั่นไม่ใช่เสลธ...แต่เป็นจิตมืดที่บงการเสลธให้ทำเรื่องต่างๆขึ้นมา” เสียงของดาเนะวัยเด็กและวีซ้อนทับกันอีกครั้งหนึ่ง เมื่อจบประโยคทั้งภาพและเสียงซ้อนก็สลายไปเหลือแต่เพียงกิ้งก่าเหลืองนอนรั้งหางไว้แน่น

“ว...วี...ทำไม...เจ้า...น้องข้า” เทาตกใจอีกครั้งกับการเห็นภาพและเสียงของน้องชายตนซ้ำสอง ตอนแรกน่าจะเป็นเรื่องบังเอิญที่คิดถึงและเป็นห่วง แต่รอบที่สองเกิดขึ้นย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกแน่ ยิ่งเห็นภาพของน้องชายตัวเองเท่าไร ความเป็นห่วงก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น แต่คำตอบที่อยากรู้ความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับดาเนะที่แอบปิดบังยิ่งอยากรู้เป็นทวีคูณเพราะภาพซ้อนกับเสียงที่เห็น

“วี มันหมายความว่ายังไงที่บอกว่าไอ้เจ้านี่ไม่ได้ทำ แต่เป็นจิตมืดเป็นตัวบงการ ในจดหมายนั่นไม่ได้บอกถึงจิตอะไรนั่นสักอย่าง มีแต่บอกว่า...!!! หรือว่าเฉดที่เขียนในจดหมายนั่นคือความหมายของจิตมืด!!!” เทาเริ่มย้อนนึกถึงเนื้อความในจดหมายอย่างละเอียดอีกครั้ง

“เสลธมีออร่าสีดำประหลาดออกมา นั่นต้องเป็นเพราะเฉดเข้าควบคุมจิตใจแน่ๆ” เทาเริ่มนึกเนื้อความอย่างละเอียดที่สุดและเล่าออกมาให้ฟัง แต่วีที่ได้ฟังยิ่งทำให้สับสนกับเนื้อหาที่ดาเนะเขียนลงไปมากยิ่งขึ้น เพราะความจริงที่เจอนั้นมันไม่ตรงกับจดหมายที่เขียนไว้เท่าที่ควร

“ข้าพเจ้าจะเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฟัง แต่มีข้อแม้ว่าเทาจะต้องไม่ฆ่าเสลธ เพราะเสลธไม่ได้ทำผิดจริงๆ และถ้าเสลธตายไป ก่าที่เสียใจมากที่สุดก็เป็นดาเนะด้วย เพราะเสลธสำหรับดาเนะแล้วน่าจะเป็นก่าที่สำคัญที่สุดในมุมมองข้าพเจ้า...” วียื่นข้อเสนอที่ยากจะให้เทายอมรับได้ แต่วีได้เพิ่มความสำคัญให้กับเทาที่มีต่อดาเนะว่าเป็นก่าที่สำคัญที่สุด โดยที่วีก็เก็บความรู้สึกเอาไว้ในใจเพราะดาเนะสำหรับวีนั้นคือเพื่อนที่สำคัญที่สุด และไม่อยากยกตำแหน่งเพื่อนที่สำคัญที่สุดสำหรับดาเนะนี้ให้ใคร แม้จะเป็นแค่เพียงความคิดตัวเองก็ตาม

“...” เทานิ่งเงียบครุ่นคิดกับข้อเสนอที่ยากจะตัดสินใจเพราะความเคียดแค้นที่มีน้ำหนักมากกว่า “ได้ ข้ายอมรับข้อเสนอ แต่ถ้ามันฟังไม่ขึ้นล่ะก็ ข้าคงไม่สามารถปล่อยให้ไอ้กิ้งก่านี่มีชีวิตอยู่ต่อไปแน่” เทาถอนมือออกขากขมับของเสลธทั้งสองข้างพร้อมกับลุกลากวีที่ยังคงกอดหางไปด้วยมานั่งข้างๆ

“วี แกก็เลิกกอดหางได้แล้วด้วย รู้ว่ายังจุกที่ท้องแต่แบบนี้ข้าก็ไม่สะดวกนะ” เทาต่อว่าวีกับการตื๊อเกาะหางไม่เลิกรา แต่เมื่อวีได้สัมผัสและได้กอดรั้งหางของเทาไว้ ความรู้สึกความสุขที่เคยได้รับมาก่อนจากสัมผัสนี้แล่นเข้ามาในจิตนึกคิดของวี

“ทำไม...ทั้งที่ข้าพเจ้าไม่อยากที่จะดึงหรือยุ่งเกี่ยวกับหางของใคร แม้แต่ตอนที่ดาเนะนอนดึงหาง ข้าพเจ้ายังรู้สึกอึดอัดบ้างเลย แต่ดาเนะคงรู้สึกแบบนี้สินะ ความรู้สึกดีและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจากการได้ดึงหรือกอดหาง แถมขนาดของหางเทา...ทำไมเหมือนสัมผัสที่ข้าพเจ้าคุ้นเคยและเคยได้รับมาก่อน...!!!” วียังคงเคลิบเคลิ้มกับการดึงรั้งหางของเทาจนลืมและตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้ว

“.......อ...อา...อ้า...โอ้ย” วีร้องออกมาและหลุดจากภวังค์แห่งการกอดหางของเทาเมื่อหางของตัวเองโดนเทาดึง และค่อยๆเพิ่มความแรงในการดึงทุกครั้งที่กระตุกหาง “กว่าจะตื่นไอ้เจ้าวี ต้องให้ข้าออกแรงดึงหางแรงๆถึงระดับ5ถึงจะตื่นเรอะ” เทายังคงกำหางของวีไว้ไม่ปล่อยเพราะเริ่มสนุกกับการได้ดึงหางวีอีกครั้ง

“ห...หางข้าพเจ้าไม่ใช่ของเล่นนะ ปล่อยมือออกเดี๋ยวนี้” วีข่มเทาด้วยความไม่พอใจและมองด้วยสายตาขุ่นเคือง “ข้าจะยอมปล่อยก็ต่อเมื่อวีเล่าเรื่องราวทั้งหมดจนจบ และถ้าเล่นตุกติกข้าจะกระตุกหางให้แกอยู่ไม่เป็นสุขแน่” วีได้ฟังที่เทาพูดหน้าเปลี่ยนสีทันทีและเริ่มเข้าใจความรู้สึกของดาเนะที่โดนเทาดึงหางเล่นแล้ว

“ด...ได้...ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง แต่อย่าดึงหางข้าพเจ้าเล่นระหว่างเล่าด้วย ข้าพเจ้าไม่ชอบ” วียื่นข้อเสนอด้วยความไม่พอในซึ่งได้คำตอบเป็นการพยัคหน้าของเทาและการคลายมือหลวมๆออกจากห่าง วีจึงเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟังทั้งหมดด้วยความหวาดกลัวต่อความปลอดภัยของหางตัวเอง

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นอย่างที่ข้าพเจ้าเล่าไปนั่นล่ะ เสลธไม่ได้ทำกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่นั่นเป็นเพราะจืตมืดที่...” วีหยุดเสียงลงเมื่อหางตนเองถูกกำแน่นอีกครั้ง “วี...ข้าไม่รู้เรื่องราวที่เจ้าพูดจะเป็นอะไรยังไงนะ แต่ข้าเชื่อว่าสิ่งที่วีพูดไม่น่าใช่เรื่องโกหก” เทาปล่อยหางวีให้เป็นอิสระอีกครั้งและลุกขึ้นไปอุ้มเสลธขึ้นหลังตน

“วิ่งไหวไหม?” เทาถามพร้อมจัดเสลธให้ให้นอนพาดบ่าตัวเองพร้อมกับใช้มือประคองหลังเอาไว้ “ถึงข้าจะทำใจที่จะยอมรับในสิ่งที่เสลธเคยทำกับน้องข้าในอดีตไม่ได้ แต่ข้าก็ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่ข้าทำลงไปกับเสลธจนเกินเลยด้วย เสลธ...ข้าขอโทษกับสิ่งข้าทำกับเจ้า ข้าจะหาทางชดเชยความผิดที่ทำกับเจ้าอย่างแน่นอน” เทาเปิดใจยอมรับเสลธ ขอโทษกับสิ่งที่ได้ทำลงไป และเรียกชื่อของเสลธแทนการด่าทอเป็นการยอมรับอย่างใจจริง

“เสลธไม่ตอบอะไรใดๆ มีแต่เพียงเสียงแผ่วเบาลอยออกมาที่มีแต่เทาได้ยินเพียงเท่านั้น “ดาเนะ... เสลธ...ขอโทษ” เสียงขอโทษแผ่วเบาร้องเพ้อออกมาตลอดข้างหูของเทาจนทำให้เทาเริ่มรู้สึกความรู้สึกของเสลธในตอนนี้ “วิ่งข้าพเจ้าคงไม่น่าไหว แต่ถ้าเดินไวข้าพเจ้าน่าจพอทำได้” วีให้คำตอบกับเทาซึ่งพอจะยอมรับกำตอบนั้นได้บ้าง

“เดินไวก็อย่างดีกว่าเดินไม่ได้ ยังไงก็ตามข้าอย่าให้ห่างล่ะ พวกเราจะแหกคุกออกไปจากที่นี่”


“ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเองข้าก็ไม่อยากเชื่อนะว่ามันจะเป็นจริงได้” ตะกวดคุ้มกฎก้มลงมามองดาเนะที่มีสีหน้าทรมานเหมือนอึดอัด เหงื่อแตกพลานท่วมไปทั้งหน้า ดวงตาปิดสนิทและหายใจลำบาก เจ้าของเสียงนั่งอยู่บนท้องของกิ้งก่าที่เป่งโตนูนออกมาเพราะอัดแน่นไปด้วยข้าวกระเพราจานยักษ์พิเศษจนหมด ขนาดของท้องของดาเนะเหมือนกับการนำลูกบอลวาฬชายหาดผ่าครึ่งมายัดลงไปก็ไม่ปาน

“อึ...อืออออ...” ดาเนะร้องออกมาอย่างทรมานที่มีอะไรบางอย่างไปกดที่ท้องที่แน่นอยู่แล้วให้แน่นยิ่งขึ้นเข้าไปอีก “อะไรกัน ยังอยากจะกินอีกหรอ ท้องขนาดนี้ยังจะกินได้อีกหรือ?” เสียงตะกวดถามขึ้นมาอย่างชอบใจแต่โดนปฏิเสธกลับทันทีด้วยเสียงที่ทรมาน

“อะไรกัน ข้าคิดว่าท้องของแกน่าจะจับยัดลงได้อีกจานด้วยซ้ำ เพราะข้าจับลูบท้องของเจ้ามันยังไม่เป่งนูนใสเหมือนลูกโป่งที่กำลังจะแตกเลยด้วยซ้ำ ข้าอยากเห็นท้องของแกให้มันเติบโตมากกว่านี้ด้วยซ้ำ เจ้าจะได้กินได้เยอะๆด้วยดีไหม ข้าเลี้ยงมื้อนี่เอง” จานอาหารพิเศษจานเดิมปรากฎขึ้นมาเหนือท้องของดาเนะอีกครั้ง กลิ่นหอมที่ยั่วยวนของอาหารที่ปรกติใครได้กลิ่นต้องน้ำลายสอ แต่สำหรับดาเนะมันคือกลิ้นที่ไม่พิสมัยและไม่อยากได้กลิ่นมากที่สุดในตอนนี้

“อื้อ อื้อ อื้อ อึ” ดาเนะดวงตาเปิดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับความรู้สึกทรมาน อาหารจานใหม่กำลังถูกเติมเต็มในท้องของดาเนะที่แน่นอยู่แล้วให้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก แต่เป็นไปตามที่ตะกวดตัวนั้นได้ว่าไว้ ท้องของดาเนะยังสามารถที่จะขยายเติบโตได้อีกอย่างช้าๆ ร่างกายของที่เล็กบ้างของกิ้งก่าท้องยักษ์เริ่มรับน้ำหนักตัวเองที่เพิ่มขึ้นมามากไม่ไหว แขน ขา และหางเริ่มสั่น เหงื่อแตกพาลทั่วร่างกายเหมือนร่างกายเปียดน้ำไปทั้งตัว โดยเฉพาะที่ท้องและใยหน้าแตกพาลไม่หยุด ดวงตาปิดสนิทจนคิ้วแทบจะขวมดกันเพราะอาการอึดอัดในร่างกาย ท้องยังคงขยายตัวเพิ่มขึ้นช้าๆเหมือนลูกโป่งที่กำลังสูบลม ยิ่งขนาดใหญ่มากเท่าไรดาเนะก็ยิ่งอึดอัดและหายใจลำบากมากขั้นเท่านั้น

“แฮ่ก แฮ่ก...ม...ไม่ไหวแล้ว...ท้อง...จะระเบิดแล้ว...” ดาเนะกรีดร้องในใจกับความทรมานที่ได้รับ สัมผัสที่ผิวท้องรับได้ถึงอาหารที่บรรจุภายพร้อมที่จะผลัดออกมาตลอดเวลา ท้องของดาเนะสั่นเหมือนอาหารที่อยู่ภายในนั้นต้องการที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเวลา ขนาดจากเดิมถูกขยายเป็นแทบจะใส่ลูกบอลชายหาดปลาวาฬทั้งลูกเข้าไปได้ ทุกส่วนของร่างกายสั่นไปทั้งร่างโดยเฉพาะส่วนห่างที่กำลังทรมานกับน้ำหนัก “เสียงหายใจติดขัดเพราะอาการจุกเสียดที่ท้อง

“เห็นมั้ย ข้าก็บอกแล้วว่าเจ้ายังกินได้อีกจาน ท้องของแกในตอนนี้น่ะมีข้าวกระเพราจานยักษ์ทั้งหมดถึง2จานเลยนะ สถิตินี้ข้าเชื่อว่าไม่มีใครสามารถทำได้แน่นอกจากแกแต่เพียงผู้เดียวแน่นอน” ตะกวดคุ้มกฎค่อยๆลอยตัวลงไปนั่งบนท้องยักษ์ของดาเนะ แต่เมื่อเพียงถ่ายน้ำหนักนั่งลงไป ดวงตาของดาเนะก็เปิดโพลงขึ้นมาทันที มือและขาหงิก หางเกร็งสุดกำลัง ขีดจำกัดของท้องถึงขีดความอดทนที่จะรองรับได้อีกต่อไปแต่ยังสามารถควบคุมไว้ได้

“แฮ่กๆๆๆ” ในปากยังเต็มไปด้วยอาหารที่ขย้อนออกมาจากท้องจนเต็มปากและค่อยๆไหลออกมาเพราะท้องถูกกด ทำให้พื้นที่ในร่างกายไม่พอจึงจำเป็นต้องถ่ายออกทางปาก

“(ย...อย่า)” ดาเนะร้องในใจเพราะเพียงแค่น้ำหนักเบาของตะกวดกลับทำให้ท้องดาเนะพร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลา แรงอัดแน่นเต็มท้องกำลังเพิ่มกำลังเพราะอาหารนั้นเริ่มค่อยๆอีดตัว ท้องที่แน่นขนัดจนถึงขีดจำกัดถูกอัดให้แน่นเพิ่มขึ้นไปอีก ท้อวงของดาเนะกำลังสั่นมากขึ้นจนดาเนะตาเหลือกเพราะทนความเจ็บปวดของท้องไม่ไหว และถ้าปล่อยไว้อีกสักพักท้องของดาเนะที่เกินขีดจำกัดจะต้องระเบิดแตกออกมาแน่

“อืมมม ท้องแกคงถึงขีดจำกัดแล้วสินะ ขอบใจที่ให้ข้าดูของดีที่หายากแบบนี้ละกัน ถึงแม้ท้องแกจะไม่ใสอย่างที่ข้าคิดไว้ แต่แค่เห็นสีหน้าแกกำลังทรมานเจียนตายแบบนี้ข้าก็มีความสุขแล้ว เพื่อตอบแทนที่ให้ข้าเห็นท้องยักษ์แบบนี้ ข้าจะช่วยรักษาให้เจ้าละกัน” ตะกวดคุ้มกฏลูบท้องไปมาอย่างเพลิดเพลินพร้อมกับร่ายเวทอะไรบางอย่างและหายตัวไปในทันที

“วิธีที่แกเคยได้รับการรักษาตอนที่แกเคยท้องโตแบบนี้ก็คือโดนอะไรหนักๆทับสินะ งั้นข้าก็จะเสกของแบบเดิม...” ยังพูดไม่ทันเสร็จเสียงที่ชวนสยดสยองจากแท่นทรมานก็ดังขึ้น “โอกกกกกกกกกกก” เสียงสำรอกอาหารชวนสยดสยองที่สุดเท่าที่เคยมีมาดังขึ้นต่อเนื่องและยาวนอน วาฬจามอนที่ไร้วิญญาณถูกเนรมิตออกมาให้หล่นลงมาทับใส่ท้องของดาเนะ น้ำพุของเศษซากอาหารยังคงถูกพ่นออกมาเรื่อยๆไม่หยุดพร้อมกับเสียงสำรอกอยู่นาน

“อืมมมม น้ำพุนี่สีช่างสวยจริงๆ มีสีขาว สีเขียว สีน้ำตาล สีสรรค์เต็มไปหมด” ตะกวดคุ้มกฎยังคงมองน้ำพุอยู่อย่างเพลิดเพลินพร้อมกับซากจามอนที่ถูกยกและอัดกระแทกท้องดาเนะเรื่อยๆซึ่งแทบจะไม่ลดขนาดลงไปเลย ท้องของดาเนะยังคงสั่นเพราะการอัดแน่นของอาหาร แรงกระแทกของจามอน มือ หางและเท้าเกร็งหงิกรับความเจ็บปวด ดวงตาเหลือกเพราะแรงเสียดท้องไปทั่วร่าง ปากยังคงพ่นน้ำพุออกมาไม่หยุดแทบจะไม่เว้นช่วงเวลาให้ได้พักหายใจ ร่างกายทั้งร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยซากอาหารที่กำลังเตรียมขับออกในท้องอีกมาก เสียงทุกเสียงในตอนนี้ดาเนะไม่สามารถได้ยินได้นอกจากเสียงสำรอกออกมาเท่านั้น “โอกกกกกกกกกกกก” เสียงยังคงร้องยาวต่อไปและมีหยุดพักหายใจบ้างก่อนที่จะเริ่มบรรเลงต่อไป

“อืมมมม ข้าชอบเสียงร้องของแกจริงๆ เสียงโอกกก ของแกเนี่ย” ตะกวดคุ้มกฎนั่งลงผลงานการแสดงน้ำพุของดาเนะอย่างเพลิดเพลิน ซึ่งท้องของดาเนะยังลดลงไม่ถึง3/4จากทั้งหมดเสียด้วยซ้ำ


“วี พี่เทา เสลธ ใครก็ได้ ช่วยด้วย” เสียงร้องขอความช่วยเหลือในจิตใจพร้อมกับน้ำตาแห่งความทรมานไหลออกมา แต่ถูกเสียงสำรอกและเศษซากอาหารปิดบังเอาไว้ไม่ให้เห็น


Last edited by fushigidane on Sat May 14, 2011 7:40 pm, edited 1 time in total.

Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.3
PostPosted: Sun May 08, 2011 5:16 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Fri Nov 20, 2009 2:59 pm
Posts: 3104
Location: สมุทรปราการ
ยาวพิเศษขึ้นหน้าที่4นิดๆ ชดเชยที่ลงผลงานช้านะครับ ขอแปะแบบลวกๆก่อน ไปทำงานล่ะ เดี๋ยวจะมาอ่านผลFeed backนะ


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Sun May 08, 2011 5:56 pm 
เทพไฟ

Joined: Thu Mar 10, 2011 9:31 am
Posts: 827
Location: gig gug อิอิ~
ท้องระเบิดตูมกลายเป็นโกโก้ครั้น!
/me โดนเตะ
เรื่องราวกำลังสนุกเลยอะ อยากอ่านต่อ จะออกจากคุกได้หรือไม่ ดาเนะท้องจะระเบิดหรือเปล่า น่าลุ้น!!!!! =w=

_________________
ตุ่นที่มีชื่อว่า "fook2540" เรียกง่ายๆ ตุ่น "ฟลุ๊ค"
ทำไมถึงคิดว่าตุ่นสร้างพีๆไม่ได้ละ ตุ่นสร้างออกจะเมพ
Big Bug myhome ~^ ^~ all friend in this home ^ ^


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Sun May 08, 2011 6:22 pm 
นักดาบ
User avatar

Joined: Tue May 03, 2011 1:29 am
Posts: 23
fook2540 wrote:
ท้องระเบิดตูมกลายเป็นโกโก้ครั้น!
/me โดนเตะ
เรื่องราวกำลังสนุกเลยอะ อยากอ่านต่อ จะออกจากคุกได้หรือไม่ ดาเนะท้องจะระเบิดหรือเปล่า น่าลุ้น!!!!! =w=


ดาเนะครั้นช์ :shock:

_________________
Image
ITALUS !!!
-- Flestus --


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Sun May 08, 2011 6:57 pm 
เทพลม
User avatar

Joined: Wed Sep 30, 2009 12:27 pm
Posts: 364
Location: Unidentified
เอ พี่ก่าบอกว่ากลับไปดูที่หนองน้ำวันนี้มา
แล้วลองพยายามแบกงามง่ามอันเดิมกลับมาด้วย
แต่ดันทำตกลงไปในหนองน้ำแล่ว
อดดูของจริงเลย ได้ดูแต่ในรูปแฮะ =w=

[พิมพ์เล่นๆเหมือน Side Story เลยแฮะ =w=]

/me จาม่อน~ จัมพ์!!!!!

_________________
เมอซี่...อาจจะอยู่คนเดียวมากเกินไปจริงๆก็ได้นะ...
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Sun May 08, 2011 7:11 pm 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
ดึงหาง = w=
ดึงหางดึงหางดึงหางดึงหาง น่าดึงก่าทุกตัวจัง
/me เผ่น

ปล. จาม่อนจัมป์โคตรน่ากลัวเลย= =
เห็นแล้วเจ็บแทนดาเนะได้เลยเนี้ย

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Sun May 08, 2011 10:27 pm 
มีดแทงหลัง
User avatar

Joined: Fri May 29, 2009 8:37 pm
Posts: 2916
Location: ที่ๆ... ไม่มีมีดแมวเข้าถึง!! > <
คำเตือน ไม่ควรอ่านขณะกิน น้ำพุนั้นอาจเกิดได้ทันทีจากตัวคุณ!!

แล้วข้าพเจ้าก็ขำตัวเองอยู่เหมือนกันที่อ่านตอนนี้ผ่านไปได้ แม้จะไร้ซึ่งน้ำพุ แต่จิตใจยังคงระแวงความรู้สึกอย่างว่าอยู่ :oops:

ส่วนเรื่องดึงหาง... ท่านผู้อ่านต้องเข้าใจว่าเวลาดึงหางจากเจ้าตัวที่เรารักเล่นนี่มันมีความสุขจริงๆนะ (พอจะรู้ด้วยว่าทำไมท่านดาเนะถึงแต่งอะไรดึงๆหางแบบนี้) :oops: :oops:

_________________
ไดโนสีเหลือง... มังกรสีน้ำเงิน... และ... ไวรัสสีแดง
ImageImage


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Mon May 09, 2011 5:28 am 
เทพเงา
User avatar

Joined: Sun Oct 18, 2009 8:12 am
Posts: 672
=_="!!!

เล่นอะร๊ายยยยยยย

โหดขิงๆ

_________________
Image


Top
Offline Profile  
 
 Post subject: Re: [Fic]ตอนละยาวๆของดาเนะ LIFE FORCE Sc6.4
PostPosted: Mon May 09, 2011 10:16 am 
ฮีโร่มาสเตอร์
User avatar

Joined: Tue Mar 01, 2011 9:51 pm
Posts: 1061
อร๊างเต็มพิกัด :shock: ชะอึ๋ย~~~

ปล. เมื่อวานไปเจอพี่มารู้สึกว่าพี่V เวลาพูดนี้ดูมีเอกลักษณ์เหมือนตัวละครดีน๊อ
สงสัยเราต้องทำเอกลักษณ์เหมือนลีโอคุงบ้างซะแย้ว>.< ละแง่ะ~
[แต่นิสัยมันเปิ่นๆง่ะ เลยไม่กล้าพิมพ์= =ll]

_________________
Raymonter การ์ตูนฉบับเมเปิ้ล


Top
Offline Profile  
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 2040 posts ]  Go to page Previous  1 ... 175, 176, 177, 178, 179, 180, 181 ... 204  Next

All times are UTC + 7 hours


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest


You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum

Jump to:  
cron
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Theme created StylerBB.net & kodeki